Συγχωρώντας το φονιά του παιδιού του!…
Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011
Η πράξη του Ιερέα από την Εύβοια κόντρα στην ανθρώπινη λογική
Με τι λόγια να περιγράψω την τραγικότητα της στιγμής που το παιδί του, ετών 7 μόνο, έπεφτε βαριά τραυματισμένο την ώρα της Ανάστασης του Kυρίου [“Νεκρός για τον κόσμο”: Πάσχα 2011 – η τραγική είδηση εδώ].
Με τι λόγια να περιγράψω ότι την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο ιερέας ανέγγελε την πανηγυρική ανάσταση του Κυρίου μας το ίδιο του το σπλάγχνο έπεφτε ανεπανόρθωτα τραυματισμένο και λίγες μέρες μετά νεκρό.
Με τι λόγια να περιγράψω το μεγαλείο της ψυχής του, που μόνο ένας Άνθρωπος του Θεού με Α κεφαλαίο μπορούσε να κάνει, να συγχωρέσει τον φονιά, έστω και ακούσιο, του μικρού του παιδιού. Να αρνηθεί την δίωξή του.
Με τι λόγια να περιγράψω τι Πάσχα έκαναν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα ανούσια και λιγότερο σημαντικά, πόσα πήγε το αρνάκι φέτος, τον οβελία, τις κροτίδες, τα άσχετα με το Πάσχα «Χρόνια Πολλά», αλλά και τι Πάσχα έκανε ο μακρόθυμος αυτός ιερέας που την στιγμή που του παρουσιάστηκε απέδειξε αν είναι του Χριστού ή του αντιθέτου.
Όλα αυτά που λέει το ευαγγέλιο ο Χριστός μας, συμπυκνωμένα σε μια πράξη, σε έναν άνθρωπο. Να η ευκαιρία, η ομολογία. “Είσαι μαζί μου τέκνον; Απόδειξε το. Είσαι με τον αντίθετον, δεν είσαι μαζί μου. Δεν μπορείς να δουλεύεις σε δύο αφέντες” [βλ. κατά Ματθαίον 6, 24].
Άραγε ένας άνθρωπος καλός, όπως η κοινωνία μας τον χαρακτηρίζει, θα μπορούσε να συγχωρέσει αλλά και να ζητήσει να μην διωχθεί ο φονιάς του παιδιού του;
Κατηγορηματικά σας λέω όχι, εκτός πολύ λίγων εξαιρέσεων. Η πράξη αυτή είναι γνώρισμα ανθρώπου που έχει βιώσει και βιώνει τον Χριστό μέσα του. Έχει αγαπήσει πρώτα τον Θεό του, όπως άλλωστε είναι και η πρώτη εντολή που λέει να αγαπήσουμε Κύριο το Θεό μας εξ΄ όλης της υποστάσεως μας. Μετά έπεται το να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν. Γιατί αν αγαπήσεις πρώτα το Θεό σου, σημαίνει να τηρήσεις όλες τις εντολές του, όχι φοβικά, δουλικά, αλλά από την αγάπη που έχεις προς Αυτόν. Η αγάπη προς τον Θεό σε ωθεί στην τήρηση των εντολών Του, αλλά και η τήρηση των εντολών του σε ωθεί και πάλι σε αγάπη προς τον Θεό. Έτσι αναπόδραστα τηρώντας όχι με βία αλλά εν ειρήνη τις εντολές του, συγχωρείς τον φίλο αλλά και τον εχθρό σου, υπομένεις το κακό που ο άλλος σου προξένησε, προσεύχεσαι γι΄αυτόν, δεν τον φθονείς δεν τον μισείς, δεν λογίζεσαι το κακό, πάντα υπομένεις και αγαπάς όλους και όλα άνευ όρων και ορίων. Να πώς ο τραγικός αλλά και συνάμα άγιος αυτός ιερέας κατάφερε να μην επιτρέψει στην ψυχή του να στραφεί ούτε δευτερόλεπτο εναντίον του ακούσιου φονιά του παιδιού του. Έδρασε ως άλλος άγιος Διονύσιος, ο οποίος όχι μόνο συγχώρεσε τον φονιά του αδελφού του αλλά τον έκρυψε και ψευδομαρτύρησε για να μην συλληφθεί και εκτελεστεί. Τι μπορεί να χωρίζει τον άγιο Διονύσιο από τον ιερέα. Τίποτα, έδρασαν με τον ίδιον τρόπο. Μια η διαφορά ο ένας είναι κεκοιμημένος και ο άλλος εν ζωή. Άγιος ο ένας άγιος ο άλλος.
Μήπως ο ιερέας δεν είναι μάρτυρας, μήπως δεν είναι ομολογητής, δεν ομολόγησε Χριστόν με την πράξη της συγχώρεσης προ το δύστυχο φονιά του παιδιού του;
Πόσοι από εμάς τους Χριστιανούς, αλλά και μη, θα προβαίναμε σε τέτοια πράξη συγχώρεσης. Είμαστε Χριστιανοί του καναπέ , της πολυτέλειας και του «δόξα τω Θεώ» αλλά μόνο όταν όλα μας πάνε καλά. Ασφαλώς θα ωρυόμασταν για παραδειγματική του τιμωρία , θα βρίζαμε , θα καταριόμασταν και για συγχώρεση ούτε λόγος. Είμαστε τις περισσότερες φορές μόνο για το θεαθήναι, για τα φιλανθρωπικά παζαράκια, να δούμε κόσμο , να μας δει κόσμος, χαμόγελα, συνθήματα ανούσια. Κρίνουμε τι έκανε ο τάδε ιερέας τι είπε, τι αυτοκίνητο οδηγεί. Τι φόρεσε η πρεσβυτέρα, μα γιατί η εκκλησία να έχει λεφτά. Κόβουμε εκπομπές Χριστιανικές από την τηλεόραση (βλέπε ΕΤ Αρχονταρίκι) για να βάλουμε πράσινες εκπομπές …και το ποιο βασικό το πετάμε στα σκουπίδια. Πού είναι η αγάπη στο Θεό, που είναι η τήρηση των εντολών του. Πού είναι η συγχώρεση, η ακατακρισία. Ο ήλιος, έλεγε ο γέροντας Παΐσιος την λάσπη την κάνει πέτρα, την σκληραίνει, το κερί το λιώνει, το μαλακώνει. Ο ιερέας απέδειξε , όχι σε εμάς τους δύστυχους αλλά στον Θεό ότι η ψυχή του είναι σαν κερί. Δεν σκληρύνθηκε. Συγχώρησε.
Έχουμε γράψει με τη ζωή μας το αντι-ευαγγέλιο. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, εμείς εξυμνούμε τους υπερήφανους, συγχωράτε τους εχθρούς σας, εμείς μίσος στους εχθρούς σας, μακάριοι οι ελεήμονες, εμείς λέμε ας δώσει η εκκλησία που έχει.
Φυσικά για τους πλείστους που το έχουν συνήθειο να κατηγορούν αδίκως τους ιερείς η πράξη του ιερέα είναι βλακώδης, γι΄ αυτούς είναι κορόιδο. Εάν η ζωή τελείωνε εδώ ίσως ανθρωπίνως να έχουν δίκιο. Όμως αν πραγματικά πιστεύουμε το Χριστό και τον εμπιστευόμαστε τότε είμαστε σίγουροι ότι εδώ είναι ο προθάλαμος της αιωνιότητας.
Με μια τέτοια προοπτική πρέπει να σκεπτόμαστε και να δρούμε στην πρόσκαιρη μας ζωή.
Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα αναπαύσει την αγία ψυχούλα του παιδιού και ας απαλύνει τον πόνο του προσωρινού αποχωρισμού των γονέων του από το σπλάγχνο τους.
Ορθοδοντικός
Λεμεσός
ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ Η ΙΡΑΝΗ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ ΤΟΝ ΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΗΣ
Κινητοποίηση στο Ιράν για να σωθεί από την αγχόνη και μια γυναίκα που μαχαίρωσε τον επίδοξο βιαστή της
Ενας Ιρανός που είχε καταδικαστεί σε θάνατο γλίτωσε τον απαγχονισμό την τελευταία στιγμή αφού τον συγχώρεσε για το έγκλημά του η μητέρα του θύματος, έπειτα από μια σπάνια εκστρατεία κινητοποίησης, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει τη Μ. Πέμπτη η εφημερίδα Shargh.
Το 2007 στη διάρκεια ενός καυγά ο Μπαλάλ, που τότε ήταν 19 ετών, χτύπησε θανάσιμα με ένα μαχαίρι στο λαιμό έναν άλλο νεαρό, τον Αμπντολάχ Χοσεϊνζαντέχ. Αναμενόταν να εκτελεστεί δημόσια την Τρίτη το πρωί στην πόλη Νοσάχρ, στο βόρειο Ιράν.
Όμως η μητέρα του θύματος, η Σαμερέχ Αλινετζάντ, συγχώρεσε τον Μπαλάλ την τελευταία στιγμή.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, η μητέρα του θύματος απευθύνθηκε στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει την εκτέλεση λέγοντας ότι είναι «δύσκολο να έχεις ένα σπίτι άδειο» από παιδιά, καθώς πριν από τέσσερα χρόνια είχε χάσει ακόμη έναν γιο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Στη συνέχεια χαστούκισε τον καταδικασμένο, ο οποίος στεκόταν στο ικρίωμα και μαζί με τον σύζυγό της, τον πρώην επαγγελματία ποδοσφαιριστή Αμπντολγανί Χοσεϊνζαντέχ, του έβγαλαν την αγχόνη από τον λαιμό.
«Ο δολοφόνος έκλαιγε, είπε η μητέρα στην εφημερίδα. Ζήτησε συγγνώμη. Τον χαστούκισα και αυτό με ηρέμησε. Του είπα «σε τιμωρώ για τη δυστυχία που μου προκάλεσες». Το πλήθος χειροκρότησε, κάποιοι έκλαιγαν».
«Είμαι πιστή. Την προηγουμένη είχα δει στο όνειρό μου τον γιο μου. «Είμαι καλά εδώ που βρίσκονται και είμαι ήρεμος», μου είπε. (…) Όλος ο κόσμος, η οικογένειά μου και οι φίλοι μου, με πίεζαν για να δώσω συγχώρεση (στον δολοφόνο)», συνέχισε η Σαμερέχ Αλινετζάντ.
Η χάρη στον Μπαλάλ δόθηκε και χάρη σε μια μεγάλη εκστρατεία κινητοποίησης καλλιτεχνών και γνωστών αθλητών, όπως ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής Αλί Νταϊέ.
Ο Αντέλ Φερντοσιπούρ, παρουσιαστής της πολύ δημοφιλούς τηλεοπτικής εκπομπής για το ποδόσφαιρο “90” είχε επίσης ζητήσει από τον (παλαίμαχο ποδοσφαιριστή) Χοσεϊνζαντάχ να συγχωρέσει τον δολοφόνο.
Αυτού του είδους οι εκστρατείες είναι σπάνιες στο Ιράν, όπου περισσότεροι από 170 άνθρωποι, περιλαμβανομένων τουλάχιστον 2 γυναικών, έχουν εκτελεστεί από την αρχή του έτους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.
Πολλοί καλλιτέχνες πάντως από το Ιράν έχουν κινητοποιηθεί σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν τον απαγχονισμό μιας γυναίκας που έχει καταδικαστεί σε θάνατο μετά την καταδίκη της για φόνο, δήλωσε ο δικηγόρος της Αμπντολσαμάντ Χοραμσαχί, όπως μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Isna.
Η Ρεϊχανέχ Τζαμπαρί καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία του Μορτεζά Αμπντολαλί Σαρμπαντί, ενός πρώην υπαλλήλου του υπουργείου Πληροφοριών, αν και ένας ειδικός του ΟΗΕ, που κατέθεσε ως μάρτυρας στη δίκη της, είχε θέσει θέμα, υποστηρίζοντας ότι η γυναίκα βρισκόταν σε νόμιμη άμυνα.
Καλλιτέχνες «επιχειρούν να σώσουν τη Ρεϊχανέχ από την αγχόνη και ελπίζω ότι αυτό θα επιτευχθεί» σημείωσε ο δικηγόρος αναφέροντας τα παραδείγματα των ηθοποιών Ρεζά Κιανιάν, Μπαχαρέχ Ραχνεμά και Ρογιά Τεϊμουριάν και των σκηνοθετών Ασγάρ Φαρχαντί και Ραχσάν Μπανί-Ετεμάντ.
Σύμφωνα με τη σαρία (τον ισλαμικό νόμο), ένα πρόσωπο το οποίο καταδικάζεται σε θάνατο για φόνο μπορεί να μην εκτελεστεί και να εκτίσει ποινή κάθειρξης αν η οικογένεια του θύματος τον συγχωρήσει αφού έχει λάβει το «αντίτιμο του αίματος», το οποίο έχει οριστεί φέτος στα 1,5 δισεκατομμύρια ριάλ (50.000 δολάρια).
«Ελπίζουμε ότι θα γίνει μια δεύτερη συνάντηση συμβιβασμού με την οικογένεια του θύματος» δήλωσε ο Χοραμσαχί, διαψεύδοντας δημοσιεύματα σε μέσα ενημέρωσης κατά τα οποία η Τζαμπαρί κρατείται ήδη στην «απομόνωση» καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη η προετοιμασία της εκτέλεσής της.
Τη Δευτέρα στη Γενεύη ο Άχμεντ Σαχίντ, ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ιράν, παρότρυνε τις αρχές να οργανώσουν μια νέα δίκη «διασφαλίζοντας την προστασία των δικαιωμάτων της υπεράσπισης» της γυναίκας, ενώ εξέφρασε την ανησυχία του για τις συνθήκες της ανάκρισης της Τζαμπαρί και για την απροθυμία του δικαστηρίου να λάβει υπόψη του αποδεικτικά στοιχεία υπέρ της.
«Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές» που επικαλέστηκε ο Σαχίντ, ο Σαρμπαντί είχε προτείνει στη Τζαμπάρι να ανακαινίσει το γραφείο του τον Ιούλιο του 2007 και την οδήγησε στο σπίτι του, όπου της επιτέθηκε σωματικά και σεξουαλικά.
Εκείνη για να αμυνθεί, όπως είπε στην απολογία της, τον μαχαίρωσε και το έβαλε στα πόδια, καλώντας όμως και το ασθενοφόρο.
Πατέρας συγχωρεί και αγκαλιάζει τον δολοφόνο του γιου του (Video)
Τον άνθρωπο που σκότωσε τον γιο του, συγχώρεσε και αγκάλιασε ο πατέρας του θύματος, στη διάρκεια της δίκης στο Κεντάκυ των ΗΠΑ. Το 2015, ο 22χρονος Salahuddin Jitmoud δούλευε διανομέας σε πιτσαρία, όταν έπεσε θύμα ληστείας μετά φόνου.
Θύτης ήταν ο 24χρονος Trey Relford, ο οποίος καταδικάστηκε σε 31 χρόνια φυλάκισης. Αμέσως μόλις ακούστηκε η ποινή, ο πατέρας του θύματος σηκώθηκε, είπε ότι συγχωρεί τον ένοχο και τον αγκάλιασε: «Αν ο γιος μου ήταν ζωντανός, θα σε συγχωρούσε. Τέτοιος άνθρωπος ήταν και είναι. Η μητέρα του πέθανε, εκείνος πέθανε, είμαι μόνος εδώ για να εκπροσωπήσω και εκείνον και την μητέρα του», είπε ο Sombat Jitmoud. «Δεν είμαι θυμωμένος που ήσουν μέρος όσων υπέφερε ο γιος μου, είμαι θυμωμένος με τον διάβολο.
Κατηγορώ τον διάβολο που σε παρέσυρε και σε παραπλάνησε, ώστε να κάνεις ένα τόσο ειδεχθές έγκλημα. Ως πατέρας, λυπάμαι ειλικρινά τους γονείς σου. Σε μεγάλωσαν καλά και ήθελαν να πετύχεις. Η επιτυχία σου είναι επιτυχία τους, η ευτυχία σου είναι ευτυχία τους. Τώρα πρέπει να κλαίνε λόγω του εγκλήματος που διέπραξες. Γιε μου, ανηψιέ μου, σε συγχωρώ εκ μέρους του Salahuddin και της μητέρας του. Η συγχώρεση είναι το σπουδαιότερο δώρο για το Ισλάμ» πρόσθεσε.
Πηγή: tvxs.gr
Επιζήσασα από το Άουσβιτς συγχωρεί και αγκαλιάζει πρώην φύλακα των Ες Ες
Η εικόνα που ξάφνιασε. Μια επιζήσασα από το Άουσβιτς βρέθηκε στην δίκη ενός πρώην φύλακα των Ες Ες και αφού αποκάλυψε τα βασανιστήρια που είχε υποστεί, τον αγκάλιασε
Ο 93χρονος Oskar Groening ήταν φύλακας στο Άουσβιτς κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Μάλιστα είχε το παρατσούκλι ”Ο Λογιστής του Άουσβιτς” καθώς κρατούσε τα χρήματα και άλλα πολύτιμα αγαθά από τους Εβραίους που κρατούνταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης .Τώρα, 70 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, ο Oskar οδηγείται σε δίκη με την κατηγορία ότι συμμετείχε σε 300χιλιάδες φόνους.
Για αυτή τη δίκη κλήθηκαν περίπου 60 επιζώντες του Ολοκαυτώματος ή συγγενείς τους , οι οποίοι έχουν έρθει από την Αμερική, το Καναδά, το Ισραήλ και από όπου αλλού βρίσκονται προκειμένου να συμμετέχουν στην δίωξη του άνδρα ως συν-ενάγοντες.
Ωστόσο μια από τους επιζώντες, η Eva Kor, η οποία σήμερα είναι 81 ετών έκανε κάτι συγκινητικό και αναπάντεχο. Μόλις είδε τον κατηγορούμενο του έδωσε το χέρι της,τον αγκάλιασε και εκείνος τη φίλησε στο μάγουλο.
Σίγουρα κανείς δεν περίμενε να δει μια τέτοια χειρονομία από κάποια που υπέφερε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Άουσβιτς. Όπως είπε η 81χρονη τη συγκεκριμένη χειρονομία δεν την είχε σκεφτεί από πριν αλλά πως αυτό κάνουν δύο άνθρωποι όταν συναντιούνται. Η Kor πρόσθεσε επίσης : ” Οι πρώην εχθροί μπορούν να συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι. Τι στο καλό θέλουμε να δείξουμε στο κόσμο ; Με το να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον ποτέ δεν προέκυψε κάτι καλό”.
Η Eva Kor κατά τη διάρκεια της δίκης αποκάλυψε ότι είχε οδηγηθεί στα στρατόπεδα του Άουσβιτς μαζί με την δίδυμη αδερφή της. Εκεί τους έκαναν πειράματα επειδή ήταν δίδυμες, αν και αυτό δεν σήμαινε ότι θα γλίτωναν το θάνατο όπως είπε στο ραδιόφωνο του BBC: ” Αυτό δεν σήμαινε ότι θα ζήσεις. Αυτό σήμαινε ότι δεν θα πήγαινες άμεσα στο θάλαμο αερίων”.
Μάλιστα η 81χρονη επιζών αποκάλυψε ότι: ” Εμένα προσωπικά μου είχαν κάνει ένεση, η οποία περιείχε ένα θανατηφόρο μικρόβιο. Εκείνοι που μου την έκαναν κάθισαν πάνω από το κρεβάτι μου και γελούσαν.Τις επόμενες δύο βδομάδες μου έχει μείνει μόνο μια ανάμνηση. Να σέρνομαι στην άλλη άκρη του στρατώνα για να φτάσω σε μια βρύση να πιω νερό. Προσπαθούσα να με πείσω ότι πρέπει να επιβιώσω.”
Η Kor ανέφερε ότι 70 χρόνια μετά την ελευθέρωση της από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, ακόμα δεν γνωρίζει τι ακριβώς περιείχε η ένεση και για αυτό παρακαλεί οποιονδήποτε γνωρίζει κάτι να επικοινωνήσει μαζί της.
Ο κατηγορούμενος αφού άκουσε την δική της κατάθεση αλλά και άλλων επιζώντων ή συγγενών τους, ζήτησε να διακοπεί η δίκη καθώς δεν άντεχε να ακούσει περισσότερα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας από τους επιζώντες περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίον του είχαν αφαιρέσει το χρυσό από τα δόντια του αλλά και το ότι έχασε τον πατέρα του όταν ήταν 15, ο οποίος του είπε τότε: ” Αν καταφέρεις να επιβιώσεις, πρέπει να πεις στο κόσμο τι έγινε εδώ πέρα”.
Η δίκη θα συνεχιστεί τη Τρίτη.
Με πληροφορίες από dailymail.co.uk
Δείτε στο βίντεο την έκπληξη του μουσουλμάνου παρουσιαστή για τη χριστιανή χήρα του φύλακα που συγχωρεί τους δράστες των επιθέσεων στους ναούς στην Αίγυπτο την Κυριακή των Βαΐων. Ο σύζυγός της εμπόδισε τον βομβιστή αυτοκτονίας να βγει στην αυλή του ναού της Αλεξάνδρειας, σώζοντας με την πράξη του αμέτρητες ζωές. Ας προσευχόμαστε ο Θεός να δίνει υπομονή στους αδερφούς μας μέσα στη θλίψη και το πένθος και να τους βοηθήσει να νικήσουν την πικρία και τον θυμό.
https://vimeo.com/212755977
ΤΕΤΆΡΤΗ, 26 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2016
ΝΑΙ, και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ!!! (Αληθινή ιστορία)
Συγχωρώ σημαίνει…
αρνούμαι να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου με μίσος
Κάποτε κάλεσαν μια γυναίκα στη Φλόριντα να μιλήσει για την προσωπική της ιστορία.
Τη γυναίκα αυτή τη βίασαν, την πυροβόλησαν στο κεφάλι, την ακρωτηρίασαν βάναυσα και την άφησαν να πεθάνει. Κατά περίεργο τρόπο η γυναίκα αυτή άντεξε το μαρτύριο και επιβίωσε. Η πληγή στο κεφάλι της προκάλεσε μόνιμη τύφλωση! Η δημοσιογράφος που ανέλαβε να την παρουσιάσει περιέγραψε την πίκρα που έπρεπε να νιώθει αυτή η γυναίκα όπως και τις ανεπούλωτες πληγές που θα τη συνόδευαν στην υπόλοιπη ζωή της.
-Όχι ,όχι! διαμαρτυρήθηκε η γυναίκα μέσα σε γενική κατάπληξη. Τον έχω συγχωρέσει. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να αφαίρεσε μια νύχτα από τη ζωή μου. Αρνούμαι όμως να του δώσω ολόκληρη τη ζωή μου! Είναι αλήθεια!!!!! Έχεις πληγωθεί κι εσύ; Κι εγώ έχω πληγωθεί στη ζωή μου και ποιος δεν έχει άλλωστε. Με έχουν προδώσει, με έχουν ποδοπατήσει, με έχουν πονέσει! Επιλέγω όμως να συγχωρώ… Και συγχωρώ σημαίνει: ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΖΗΣΩ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕ ΒΑΡΙΑ ΚΑΡΔΙΑ, ΜΕ ΜΙΣΟΣ, ΜΕ ΚΑΚΙΑ, ΜΕ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ…
Η συγχώρεση λυτρώνει τις καρδιές μας, τις καθαρίζει!
Άλλωστε κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι είμαστε άνθρωποι, ικανοί να κάνουμε λάθη και να αδικήσουμε κι εμείς πρώτοι τους ανθρώπους δίπλα μας!
Σε καταλαβαίνω όταν λες πως οι πληγές κάποιες φορές είναι πραγματικά ανεπούλωτες, κι οι αναμνήσεις ακόμα μπορεί να πονούν. Όταν όμως δεν συγχωρείς, το ζεις ξανά και ξανά! Δεν ξεχνάς!!! Δεν προχωράς παρακάτω! Δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαρεί και να ζήσει!
Η συγχώρεση είναι μια πράξη θέλησης….
Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία.
Απαιτεί μεγάλο ψυχικό υπόβαθρο, κουράγιο και τσαγανό!
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν κάποιοι στη ζωή μας. Μπορούμε όμως να τον αντιμετωπίσουμε!
Μπορεί να μας πόνεσαν πολύ. Μπορεί να μας έκλεψαν μια μέρα ή ακόμα και τη μισή ζωή μας. Ας μην τους δώσουμε όμως και την υπόλοιπη απλόχερα!!!!!
Ο Τάσος Λειβαδίτης είπε κάποτε: ”Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι. Τους συγχωρώ έναν-έναν, όλους.”
Ας μην ξεχνάμε πως η συγχώρεση είναι προτροπή του ίδιου του Θεού μέσα στη Γραφή:
«Η δύση του ηλίου να μη σας προφθάνει οργισμένους», λέει ο Απόστολος (Εφεσ. δ΄ 26).
«…άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών…» (Ματθ. στ΄ 12) μας δίδαξε να λέμε στην προσευχή μας ο ίδιος ο Κύριος.
Και μας το εξηγεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
Βλέπεις; Ο Θεός εσένα τον ίδιο έβαλε κριτή της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων σου. Αν συγχωρήσεις λίγα, λίγα θα σου συγχωρεθούν. Αν συγχωρήσεις πολλά, θα σου συγχωρηθούν πολλά. Αν τα συγχωρήσεις με ειλικρίνεια και με όλη σου την καρδιά, με τον ίδιο τρόπο θα συγχωρήσει και τα δικά σου λάθη ο Θεός.
ΠΗΓΗ: http://enorion.blogspot.gr/
Από τη Νίκη Γκατζέλια, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας
Τι έχει ο καθένας στο μυαλό του όταν ακούει τη λέξη «συγχώρεση»;
Η έννοια της συγχώρεσης πολλές φορές παρεξηγείται και αλλοιώνεται απ’ όσους προσπαθούν να την εφαρμόσουν, γι’ αυτό και η εφαρμογή της ίσως είναι δύσκολη.
Η συγχώρεση ορίζεται στο μυαλό πολλών ατόμων ως «άφεση αμαρτιών» ή «αυταπάρνηση και παραίτηση από κάθε προσωπική επιθυμία». Όταν κάποιος πληγώνεται από τη συμπεριφορά κάποιου αγαπημένου του προσώπου θεωρεί ότι προκειμένου να τον συγχωρέσει πρέπει να ξεχάσει το συμβάν και να γίνουν όλα όπως πριν.
Είναι, όμως, πράγματι αυτή η έννοια της συγχώρεσης, ή μήπως είναι απαραίτητος ο επαναπροσδιορισμός της;
Στην πραγματικότητα ο ορισμός της συγχώρεσης προκύπτει από την ίδια την ετυμολογία της λέξης. Συν + χωρώ σημαίνει «δίνω χώρω». Δίνω χώρο στην σκέψη μου, έτσι ώστε αυτή να μπορέσει να χωρέσει και άλλες απόψεις πέρα από τη δική μου, δηλαδή χωράω δύο ενδεχόμενες ερμηνείες που αφορούν το ίδιο γεγονός. Αυτό δεν προϋποθέτει ότι οφείλω να ενστερνιστώ την αντίθετη άποψη, αλλά να την κατανοήσω. Η κατανόηση και η ενσυναίσθηση των σκέψεων και των συναισθημάτων του άλλου δεν σχετίζεται με το αποτέλεσμα, που μπορεί να είναι η απόρριψη της δικής του ερμηνείας για το γεγονός ή ακόμη και η διακοπή των σχέσεων μαζί του.
Το ερώτημα που μπορεί να θέσει κανείς είναι για ποιό λόγο να μπω στη διαδικασία της συγχώρεσης, τι έχω να κερδίσω από αυτό;
Εξετάζοντας την ψυχολογική διάσταση της συγχώρεσης γίνεται φανερό ότι η κατανόηση του άλλου αποφέρει οφέλη για τον ίδιο τον εαυτό. Η ανάμνηση του κακού που συνέβη και η διαρκής ενασχόληση με αυτό, η διαιώνιση των αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων και η τοποθέτηση του εαυτού στο ρόλο του θύματος διαταράσσει την ψυχική υγεία και γαλήνη του ατόμου, προκαλεί σκέψεις εκδίκησης και συνεπάγεται φόβο, άγχος και συμπτώματα κατάθλιψης. Αντίθετα η διαδικασία της συγχώρεσης αποφορτίζει το άτομο από τον ψυχικό πόνο που βιώνει λόγω της άσχημης συμπεριφοράς που δέχτηκε και αφανίζει τη συναισθηματική απειλή.
Επιπροσθέτως, η συγχώρεση προσφέρει απελευθέρωση από τα δυσάρεστα συναισθήματα, ψυχική ηρεμία, ψυχολογική κάθαρση και ηθική ικανοποίηση στο άτομο. Το άτομο αποδεσμεύεται από το παρελθόν και βιώνει τη λύτρωση.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=53&v=_akfYIgqvKU
Θεωρώντας την έννοια της συγχώρεσης ως ενσυνείδητη υπέρβαση του δυσάρεστου γεγονότος και των αρνητικών συναισθημάτων που αυτό συνεπάγεται και ως κατανόηση μίας οπτικής γωνίας που δεν συμβαδίζει, ίσως, με την προσωπικότητα του ατόμου, ο τρόπος για την εφαρμογή της δεν είναι ακατόρθωτος, ούτε απαιτεί προσωπική ταπείνωση. Αντιθέτως, απαιτεί αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Η αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού με τα λάθη και τις αδυναμίες του προωθεί την ικανότητα κατανόησης και των αδυναμιών των άλλων ανθρώπων. Η ικανότητα να συγχωρούμε τους άλλους εξαρτάται από το πόσο ειλικρινείς είμαστε με τον εαυτό μας. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι το κουράγιο κάποιου να είναι πιστός στις πεποιθήσεις του, αλλά το κουράγιο να αλλάξει αυτές τις πεποιθήσεις.
Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση και η κατανόηση των αρνητικών συναισθημάτων του εαυτού. Τα αρνητικά συναισθήματα μπορεί να περιλαμβάνουν θλίψη, εγκατάλειψη, αδικία ή θυμό. Η ώριμη έκφραση και διαχείρισή τους και η αποδοχή αυτών των συναισθημάτων συμβάλλει στο να ξεπεραστούν. Στην ουσία η συγχώρεση δεν αποτελεί προϊόν ψυχικής δύναμης του ατόμου, ούτε ένδειξη αλτρουϊσμού, αλλά επέρχεται ως αποτέλεσμα μίας απλής νοητικής επεξεργασίας του τραυματικού γεγονότος και της λειτουργικής διαχείρισης των ψυχολογικών και συμπεριφορικών αντιδράσεων που αυτό προκάλεσε στο άτομο. Πρόκειται για τη συνειδητοποίηση ότι αυτό που έγινε δεν μπορεί να αλλάξει και την προσπάθεια για προστασία του εαυτού. Το άτομο δεν επιτρέπει πλέον στις σκέψεις του και στα συναισθήματά του να κυριεύουν τον ψυχισμό του.
Συμπερασματικά, η έννοια της συγχώρεσης δεν προϋποθέτει την έλλειψη αξιοπρέπειας από μέρους του ατόμου που συγχωρεί, αλλά την αποφυγή της απολυτότητας και τον μη περιορισμό της σκέψης του στην προσωπική του άποψη. Η διαιώνιση των αρνητικών συναισθημάτων που σχετίζονται με το πρόσωπο που μας έβλαψε μόνο μειονεκτήματα μπορεί να αποφέρει για την ψυχολογική υγεία. Μόνο η παραδοχή του ψυχικού πόνου μπορεί να βοηθήσει στην προσπάθεια υπέρβασης του δυσάρεστου γεγονότος. Αυτό αποτελεί φροντίδα και προστασία του εαυτού, καθώς και μία πολύ σημαντική απόφαση για τη δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος.
Βιβλιογραφία:
Θρησκεία και Ψυχιατρική, Irvin D. Yalom, Εκδόσεις Άγρα, 2003
Συγχώρεση: Μια μικρή λέξη, μια μεγάλη πράξη, μια ολόκληρη διαφορετική ζωή
Και ποιος είπε ότι είναι σημαντική; Εγώ είμαι καλά έτσι όπως είμαι. Ξέρω ότι κάποιοι με έχουν πληγώσει και δεν έχω καμιά όρεξη, ούτε θέλω, ούτε αξίζει να τους συγχωρήσω. Και γιατί; Για να με ξαναπληγώσουν;
Αν αναγνωρίζουμε τα παραπάνω, σημαίνει ότι σίγουρα κάποιοι, κάποτε μας πλήγωσαν. Μπορεί να το ήθελαν, μπορεί όχι, ίσως το έκαναν εσκεμμένα, ίσως όμως και να μην το κατάλαβαν.Αν πάλι αναγνωρίζουμε αυτές τις περιπτώσεις, τότε ίσως έχουμε βρεθεί σε τέτοιες και σημαίνει ότι ποτέ δεν ξεκαθαρίστηκαν. Έκλεισε η πόρτα, σταμάτησε η επικοινωνία, πληγώθηκε η καρδιά και έμεινε τι; Τίποτα θα πουν κάποιοι. Όμως όχι. Βαθιά ξέρουμε ότι έμειναν ο θυμός, η πικρία, η στεναχώρια, το παράπονο και κυρίως η απορία του γιατί. Γιατί το έκανε αυτό, γιατί μου φέρθηκε έτσι, γιατί δεν με υποστήριξε, γιατί δεν ήταν εκεί…Έτσι εμείς βρισκόμαστε απέναντι από αυτό το γιατί. Όχι απέναντι από πρόσωπα. Απέναντι από το γιατί. Αυτό το γιατί είναι που πιάνει όλο το χώρο στην καρδιά μας και μας εμποδίζει να πάμε παρακάτω.Εδώ είναι που έρχεται η συγχώρεση. Εδώ που μιλάμε για τον χώρο. Από εννοιολογικής άποψης η λέξη είναι σύνθετη και σημαίνει ότι δίνω χώρο. Έχω ένα χώρο και προσθέτω και άλλον. Τον διευρύνω, τον μεγαλώνω. Συναισθηματικό χώρο. Επιλέγω να χωράω στην καρδιά μου όλα τα συναισθήματα. Και όταν τα χωράω όλα είμαι πλήρης. Και σε ισορροπία. Και δεν φοβάμαι την θλίψη μου, αλλά ούτε και τη χαρά μου. Και δεν περιμένω από τους άλλους τίποτα παραπάνω από αυτό που έχουν να δώσουν και κυρίως δεν περιμένω αυτό που δεν έχουν. Και έτσι έχω ελευθερία. Απελευθερώνομαι από το γιατί και προχωράω (πάλι ο χώρος). Δεν στέκομαι απέναντι από κανέναν…Δεν είναι απλό. Είναι σύνθετη διαδικασία, ούτε γίνεται χωρίς διεργασία συναισθηματική. Γίνεται όμως από επιλογή. Και η επιλογή αυτή είναι μόνο εσωτερική. Δεν χρειάζεται να βάλουμε κανέναν ξανά στη ζωή μας, δεν χρειάζεται να επικοινωνήσουμε ξανά, ούτε σημαίνει ότι θα είμαστε και πάλι φίλοι. Ένα σοφό ρητό λέει ότι η συγχώρεση δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλάζει όμως το μέλλον. Η καρδιά μας θα είναι ανάλαφρη και γεμάτη χώρο για χαρά, ευγνωμοσύνη και φως. Γιατί όσο πιο μεγάλος είναι ο χώρος μέσα μας, τόσο περισσότερο φως θα μπαίνει.Έτσι, όποια στιγμή νιώσουμε έτοιμοι, εστιάζουμε την προσοχή στην καρδιά μας, φέρνουμε στο μυαλό αυτό που μας έχει πληγώσει, του λέμε ευχαριστώ για ό,τι μας έδωσε, ακόμα και για τον πόνο που τελικά αντέξαμε, το συγχωρούμε και το αποχαιρετούμε.Και καλωσορίζουμε το φως.
Ο Άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό». Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο, όπως φαίνεται, η συγχώρεση παραμένει ακόμα η κορυφή του υψηλότερου βουνού, που χρειάζεται χρόνος και μόχθος για να την πατήσεις και βλέποντας τη από τη γη, απλά δυσανασχετείς για το αν θα τα καταφέρεις κ εν τέλει οπισθοχωρείς.
Τι είναι, όμως, αυτό που καθιστά τόσο δύσκολη τη συγχώρεση; Πολλοί πιστεύουν ότι όσοι συγχωρούν είναι ευάλωτοι και αφήνουν τον εαυτό τους ανοιχτό και εκτεθειμένο σε νέες πληγές. Με το να μη συγχωρούμε θεωρούμε πως προστατευόμαστε, χωρίς, ωστόσο, να αντιλαμβανόμαστε ότι ουσιαστικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, μιας και επιτρέπουμε στο θυμό και την πικρία να μας εξουσιάζουν και να μας πληγώνουν βαρύτερα, καθιστώντας μας ακόμα πιο αδύναμους.
Στην πραγματικότητα ο ορισμός της συγχώρεσης προκύπτει από την ίδια την ετυμολογία της λέξης. Συν + χωρώ σημαίνει «δίνω (επιπλέον) χώρο» ή «χωράμε και οι δυο μαζί» είτε «βρίσκεις χώρο μέσα μου» στο μυαλό και στη σκέψη μου, έτσι ώστε αυτή να μπορέσει, δηλαδή, να χωρέσει και άλλες απόψεις πέρα από τη δική μου, δηλαδή δύο ενδεχόμενες ερμηνείες που αφορούν το ίδιο γεγονός. Αυτό προϋποθέτει να κατανοήσω την αντίθετη άποψη και όχι απαραίτητα να την εγκολπωθώ ή να την επικροτήσω. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται να λειτουργούμε πάντα με γνώμονα ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε την κυριότητα του εαυτού μας, ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη ζωή και τις υποθέσεις μας, απεκδυόμενοι συνάμα το μανδύα του πληγωμένου μας εαυτού.
Ένα σύγχρονο ρητό λέει: «Συγχώρεση είναι να απελευθερώνεις έναν φυλακισμένο και να ανακαλύπτεις ότι ο φυλακισμένος ήσουν Εσύ!» . Πολλοί/ές κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως η συγχώρεση είναι αδυναμία. Κι όμως, δεν είναι! Είναι απλή αποδοχή των πραγμάτων «ως έχουν». Όλοι κάνουμε λάθη και κανείς δεν είναι τέλειος. Οπότε μένει μόνο να προσπαθείς να απαγκιστρώνεσαι από αυτά που σε πονάνε…
Η συγχώρεση και η μη συγχώρεση, ίσως είναι το πιο κρίσιμο θέμα στη ζωή όλων μας. Ειδικοί επιστήμονες κάθε είδους καταλήγουν ότι έχουν δει την έλλειψη συγχώρεσης, ως πηγή πολλών ασθενειών, σχεδόν όλων. Μπορεί να μη συγχωρούμε τον εαυτό μας ή τους άλλους, που μας έβλαψαν με κάποιο τρόπο, αλλά έτσι μπλοκάρουμε την ευτυχία και την ευημερία μας, χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.
Κάθε φορά μπορεί να κάνω κάτι που δεν έπρεπε, απλά κρατώ το “μάθημα” σαν κέρδος μου, χωρίς να βασανίζω τον εαυτό μου με την σκληρή και αμετάκλητη κριτική μου στάση.
Η συγχώρεση έρχεται μόνο, όταν καταφέρουμε να ταυτιστούμε με τους άλλους και να παραδεχτούμε ότι έχουμε κι εμείς αδυναμίες και την ίδια δυνατότητα να κάνουμε λάθη. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι έχει αναγορευτεί σε χαρακτηριστικό των ισχυρών προσωπικοτήτων. Είναι σαν μια πηγαία κινητήρια δύναμη που προέρχεται από την αγάπη για τον εαυτό μας.
Τελικά, το θεμέλιο μιας ζωής γεμάτης υγεία και ευτυχία σε όλους τους τομείς, είναι η τέχνη της συγχώρεσης. Μόνοι σας θα διαπιστώσετε ότι η πράξη της συγχώρεσης κάνει θαύματα στη ζωή μας, εφόσον την κάνετε «κτήμα» σας.
Τα 5 στάδια της συγχώρεσης
Η συγχώρεση είναι μια βαθύτατα προσωπική διεργασία, οπότε δεν τη βιώνουμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Εντούτοις, μπορούμε να διακρίνουμε πέντε κατά κάποιο τρόπο βασικά στάδια που είναι πιθανό να περάσετε για να φτάσετε στη συγχώρεση:
1ο στάδιο – Επίγνωση: Παρατηρείτε ότι είστε ακόμα θυμωμένοι, πληγωμένοι ή πικραμένοι για κάτι και αυτό σας γνωστοποιεί ότι χρειάζεται να συγχωρήσετε. Αυτή η επίγνωση είναι κρίσιμης σημασίας- χωρίς αυτή, τα αρνητικά συναισθήματα θα συνεχίσουν να σας επηρεάζουν, ακόμα και σε υποσυνείδητο επίπεδο.
Στάδιο 2ο – Εμπειρία: Συγχώρεση δε σημαίνει καταπίεση ή αγνόηση των επώδυνων συναισθημάτων. Στην πραγματικότητα, χρειάζεται να περάσετε μια περίοδο κατά την οποία θα νιώθετε πλήρως όλα εκείνα τα αρνητικά συναισθήματα. Το κλειδί εδώ είναι η έκφρασή τους, ο πόνος και η οργή που νιώθετε, είτε καταγράφοντας, είτε μιλώντας γι’ αυτά σε κάποιον.
Στάδιο 3ο – Αποδοχή: Δε χρειάζεται να μηχανεύεστε δικαιολογίες για το άτομο που σας πλήγωσε ή που σας έσπρωξε σε μια επιλογή. Για την ακρίβεια, μπορεί να μην το θέλετε καν πια στη ζωή σας. Ωστόσο, πρέπει να αποδεχτείτε ότι βιώσατε αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία και ότι δεν μπορεί να αλλάξει.
Στάδιο 4ο – Προθυμία για συγχώρεση: Συχνά, μόνο αφού βιώσουμε όλο το εύρος των συναισθημάτων μας και τα αφήσουμε στο παρελθόν, βρίσκουμε την προθυμία να συγχωρήσουμε. Σε αυτό το στάδιο, θα δείτε ότι δεν αποκομίζετε κανένα όφελος μένοντας σε μια κατάσταση συνεχούς πόνου και θα σταματήσετε να μένετε προσκολλημένοι σε αυτό.
Στάδιο 5ο – Απελευθέρωση: Το τελευταίο στάδιο της συγχώρεσης είναι η απελευθέρωση από το βάρος των συναισθημάτων. Μόλις το κάνετε αυτό, μπορείτε να προχωρήσετε ενεργά στη ζωή σας. θα νιώσετε μια εμφανή και μόνιμη αίσθηση γαλήνης και κλεισίματος.
Aπομάκρυνε απο κοντά σου τους τοξικούς ανθρώπους!!!!
ΠΟΣΟ ΑΡΑΓΕ;
Πόσο κοστίζει μια καλημέρα στον περαστικό;
Πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο στον άρρωστο;
Πόσο κοστίζει μια συγνώμη σ’ αυτόν που πληγώσαμε;
Πόσο κοστίζει ένα ευχαριστώ στη μητέρα μας;
Πόσο κοστίζει μια αγκαλιά στον παππού και στη γιαγιά;
Πόσο κοστίζει ένα σ’ αγαπώ στον πατέρα μας;
Πόσο κοστίζει ένα χάδι στον θλιμμένο;
Πόσο κοστίζει ένας παρηγορητικός λόγος στον φτωχό;
Πόσο χρόνο θα σου πάρει να πεις..
“συγνώμη”, “σ’ αγαπώ”, “βοήθησέ με”;
Πόσο κοστίζει να είσαι αληθινός άνθρωπος;
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΘΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ” ΤΙΠΟΤΑ ”..
Αφού δεν κοστίζει τίποτα,γιατί δεν το κάνουμε;
Ας αφήσουμε για λίγο τι γίνεται γύρω μας
και ας κοιτάξουμε να ασχοληθούμε
με το τι γίνεται μέσα μας…
Να ζητάς συγγνώμη όταν φταις, είναι δείγμα γενναίου ανθρώπου…
Οι πράξεις μας πολλές φορές μέσα στην πορεία της ζωής μας, μπορεί να πληγώσουν συναισθηματικά άλλους ανθρώπους. Τότε η συνείδησή μας στην προσπάθειά της να διορθώσει την τόσο λυπηρή κατάσταση, αποζητά τη συγχώρεση από τον άνθρωπο που πλήγωσε ώστε να μπορέσει και η ίδια να λυτρωθεί.
Γράφοντας και διαβάζοντας διαρκώς για το πώς μπορούμε να συγχωρέσουμε τους άλλους, είναι σημαντικό να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και τα δικά μας λάθη και να ζητάμε συγγνώμη όταν αυτό είναι απαραίτητο. Το να ζητάς συγγνώμη από πολλούς αντιμετωπίζεται ως μία ένδειξη αδυναμίας, αφού δείχνεις στον άλλο την τρωτή πλευρά σου. Αρκετοί μάλιστα τη χαρακτηρίζουν και ως μία μάταιη ενέργεια, αφού το κακό έχει γίνει και δε διορθώνεται.
Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτός που ζητάει συγγνώμη, έχει πράξει έναν σπουδαίο άθλο: έχει υπολογίσει περισσότερο εκείνη τη στιγμή έναν άλλο άνθρωπο και έχει νικήσει τον εγωισμό του. Δε διστάζει να ταπεινωθεί και δείξει την έμπρακτη μεταμέλειά του. Ακόμα και αν δεν μπορούμε να φέρουμε το χρόνο πίσω ώστε να μην μπορούσαμε να προκαλέσουμε καθόλου τη συναισθηματική πληγή, με το να ζητήσουμε συγγνώμη δείχνουμε στον άλλο πως έχουμε μετανιώσει για αυτό που συνέβη και επιθυμούμε να διορθώσουμε το κακό.
Αν ο άλλος άνθρωπος δεν αποδεχτεί τη συγγνώμη, τότε αυτό αφορά τον ίδιο, εμείς καταβάλλαμε την προσπάθεια και είχαμε το θάρρος να παραδεχτούμε ότι σφάλλαμε. Και εκείνη τη στιγμή, αυτή η συνειδητοποίηση, μας βοηθάει να ωριμάσουμε περισσότερο πνευματικά και να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στην αυτογνωσία.
Να ζητάμε συγγνώμη όταν σφάλλουμε και έχουμε βλάψει πραγματικά κάποιον. Δεν είναι ντροπή, δεν είναι αδυναμία, δεν είναι έλλειψη αυτοσεβασμού. Είναι δείγμα ενός γενναίου ανθρώπου που υπολογίζει περισσότερο έναν άνθρωπο από τον δικό του εγωισμό.
Για να το καταφέρουμε δεν πρέπει να συγχωρούμε από θέση ανωτερότητας, αλλά να δεχόμαστε πως όλα συμβαίνουν όπως ακριβώς πρέπει να συμβούν. Κάθε άνθρωπος βρίσκεται σε διαφορετικό στάδιο πνευματικής εξέλιξης και, επομένως, ενεργεί μέσα στα όριά του.
Όλοι δίνουμε αυτό που έχουμε -λίγο ή πολύ- ανάλογα με τις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε. Ο καθένας βρίσκεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται και προσφέρει αυτό που μπορεί να προσφέρει. Επομένως δεν υπάρχει τίποτα να συγχωρήσουμε. Το πολύ πολύ, μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους να προχωρήσουν λίγο στον δρόμο τους προς την πληρότητα.
Όποιος φέρεται άσχημα, στην πραγματικότητα, μας ζητάει βοήθεια. Και βοηθώντας τον, αναπτυσσόμαστε πνευματικά μαζί μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Δεδομένου ότι στο σχολείο της ζωής δεν υπάρχουν προσβολές, μόνο μαθήματα, θα .έπρεπε να τους είμαστε ευγνώμονες για τη δυνατότητα που μας προσφέρουν να γίνουμε καλύτεροι και να φανούμε χρήσιμοι στους άλλους.
Ακριβώς μια φράση που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ είναι : «Αγάπα με όταν το αξίζω λιγότερο, επειδή τότε θα το χρειάζομαι περισσότερο»
ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ
Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ετυμολογία της λέξης συγχωρώ, τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά.
Συγχωρώ= χωρώ + κάτι/και αυτό. Δηλαδή, μέσα μου αφήνω χώρο να δεχθώ αυτό που μου συνέβη, για να το αποδεχθώ. Διαθέτω χώρο μέσα μου, συναισθηματικό και νοητικό.
Στα Αγγλικά η αντίστοιχη σχετική φράση είναι “forgive and forget” και σημαίνει ότι δίνω κάτι (for-give) και παίρνω επίσης κάτι με αυτό το δόσιμο (for-get). Tι δίνουμε και τι παίρνουμε σε αυτή τη δοσοληψία, λοιπόν; Δίνουμε κατανόηση και παίρνουμε ειρήνη του νου, την ησυχία μας.
Στην ουσία, αν το καλοσκεφτούμε όταν συγχωρούμε, ωφελούμε τον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα. Τον ελευθερώνουμε. Είμαστε έτοιμοι για νέα πετάγματα, με άδειο το ρεζερβουάρ από εντυπώσεις, κακίες, πικρίες. Κι αν επιζητάμε δικαιοσύνη, ας μη γελιόμαστε, η ίδια η ζωή φέρνει ξανά και ξανά σε εμάς ό,τι χρειάζεται να πάρουμε, μέχρι να μάθουμε, μέχρι να περάσουμε το μάθημα. Ίσως θα έχετε ακούσει τη φράση: «Πάνω από την αρχή της δικαιοσύνης βρίσκεται η αρχή της φιλευσπλαχνίας».
Οπότε ας έχουμε στο νου και την καρδιά μας, ότι το πρώτο βήμα προς την ηρεμία του νου είναι το πιο δύσκολο, κι αυτό είναι η συγχώρεση. Είναι μια γενναία πράξη να αφήσουμε πίσω μας, απαλά, σαν τα φύλλα των δέντρων που πέφτουν αβίαστα και φυσικά προς το έδαφος, ό,τι θεωρούμε ότι μας πλήγωσε, μας πόνεσε, μας τσαλαπάτησε.
Το πιο σημαντικό όμως σε αυτό… είναι η συγχώρεση του εαυτού μας. Κι αυτό προϋποθέτει την ειλικρίνεια να δούμε σε πρώτο στάδιο τι κάναμε «λάθος», τι δεν ήταν λειτουργικό και ευγενικό προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Αφού το αναγνωρίσουμε αυτό, ας μας κοιτάξουμε με συμπόνια. Εξάλλου αν εμείς οι ίδιοι πράττουμε τόσα λάθη από μόνοι μας, στον εαυτό μας ή στους άλλους, με τι καρδιά μπορούμε άκαμπτα και αυστηρά να κρίνουμε και ίσως να «καταδικάσουμε» αυτούς που μας στενοχώρησαν και μας πόνεσαν;
Λοιπόν, ας δίνουμε κατανόηση κι ας παίρνουμε ηρεμία. Ας βάλουμε αυτή την αρχή στη ζωή μας. Χρειάζεται εξάσκηση και μια μεγάλη καρδιά!
Συγχωρέστε όποιον δε σας φέρθηκε καλά και πείτε συγγνώμη όπου το χρωστατε και σηκωθειτε αύριο το πρωί και πείτε ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όσα ήδη έχετε. Καλά Χριστούγεννα με υγεία.
Σα σήμερα……
23 Δεκεμβρίου 2008-23 Δεκεμβρίου 2016
Φέτος αντί για στολισμένα δέντρα, αναμενα τζάκια και πολύχρωμα φωτάκια λέω να πω χρόνια πολλά σε όλους σας με ένα μήνυμα λίγο διαφορετικό από τα τετριμμένα. Αυτή λοιπόν είμαι εγώ 23 Δεκέμβρη 2008 σε ένα κρεββάτι ξαπλωμένη μέσα στον Άγιο Σάββα, μετά από 8 ώρες χειρουργείο… όσα και τα χρόνια σα σήμερα. Η ιατρική γνωμάτευση από όλους τους κορυφαίους: Σάρκωμα (σπάνια μορφή καρκινικου όγκου πάνω στους μυς δίπλα στη σπονδυλική στήλη ) αν πετύχει το χειρουργείο έχετε το πολύ 2 χρόνια ζωής Κα Λιάκου αλλά δεν θα ξαναπερπατησετε! Αν δεν πετύχει λυπούμαστε πολύ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα είναι θέμα χρόνου. Το χειρουργείο λέει πέτυχε και για τους επόμενους μήνες η φωτογραφία των 3 παιδιών μου στο τζάμι οι καρτουλες τους με τις ευχές τους και η εικόνα της Παναγίας ήταν η καθημερινή μου θέα. Για τους φρικτούς πόνους παρηγοριά η μορφίνη. Οι προτεραιότητές μου άλλαξαν και αντί να σκέφτομαι τι θα φορέσω αύριο στο γραφείο για να δείχνω μια νέα σέξυ εφοριακός σκεφτόμουνα πως θα κάνω 30 βήματα με το μηχάνημα στο διάδρομο του Αγίου Σάββα όπως μου είχαν επιβάλλει οι γιατροί. Εγώ έκανα 32 έτσι για την αλητεία 
???? Υπέγραψα να γίνω και πειραματόζωο στην ιατρική σχολή ως σπάνια περίπτωση για να σωθούν άλλοι κι έτσι είχα 3 φορές τη βδομάδα καμια 10ρια φοιτητές παρεούλα να κάνουν πειράματα πάνω μου. Καλά ήταν… δεν υπήρχε και Facebook πέρναγε η ώρα. Μια μέρα ένας νευροχειρουργός μου είπε καλό είναι να μεριμνησετε ποιος θα φροντίζει τα παιδιά σας από δω και πέρα γιατί δεν έχετε ελπίδες και η ποιότητα ζωής σας από δω και πέρα όσο σας απομένει θα είναι πολύ κακή δεν θα μπορείτε ούτε να αυτοεξυπηρετηστε όχι να φροντίσετε παιδιά! Απάντησα κι εγώ από μέσα μου: «ρε αρχιδι ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις πώς δεν έχω ελπίδα? ? Και ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις να εγκαταλείψω? ? Γαμημενε! Δικά μου είναι τα παιδιά εγώ θα τα φροντίσω μέχρι Ν πάνε σπίτια τους μαλακα! Αυτό που είπα απ’έξω μου ήταν: «εγώ το καλοκαίρι θα βγω από δω και θα έρθω να σας βρω πάνω σε 20ποντο τακούνι!
Το έκανα τα κατάφερα. Ανεβοκατεβηκα την κυλιομενη του Mall για δύο βδομάδες με τακούνι για να έχω ισορροπία αλλά το έκανα. Δεν ξέρω γιατί. Δεν είχα να αποδείξω τίποτα σε κανέναν πια αλλά γι αυτόν που μου είπε ότι δεν μπορώ μπόρεσα! Κι αυτό θέλω να σου πω κι εσένα για όποιον σου λέει δεν μπορείς να του δείξεις ότι μπορείς. Όσο ήμουνα εκεί ξαπλωμένη το μόνο που έλεγα ήταν ας βγω από δω μέσα και όλα θα τα κάνω. Και φυσικά τίποτα δεν είναι εύκολο.. μετά από μεταστάσεις και άλλα 11 χειρουργεία από τότε θέλω να σου πω ότι αν έχεις χάσει την πίστη σου στη ζωή και τον εαυτό σου ότι αυτό που γουστάρεις να κάνεις κάντο και αυτό που θες να είσαι γίνε! Η υγεία είναι σπουδαίο αγαθό και είναι μεγάλη μαλακια να το θεωρείς δεδομένο. Και θα μου πεις κυρά μου τον πόνο σου στο Facebook βρήκες να τον πεις? Ναι ρε θα τον πω γιατί μου είπαν ότι πρέπει να περάσουν 8 χρόνια για να μειωθεί ο κίνδυνος και πέρασαν και γιατί είμαι ακόμα εδώ και ακόμα φοράω τακούνια αγκαλιάζω τα παιδιά μου γελάω και ζω! Ζω! Και επειδή υπάρχουν κάποιοι που μπηκαν στον κόπο να διαβάσουν μέχρι εδώ την αλήθεια μου που με ξέρουν αλλιώς με το χαμόγελο στα χείλη συνήθως και νομίζουν πως τα χα όλα ρόδινα. Ένα κουράγιο θέλω να δώσω σε όσους νομίζουν πως τελείωσαν όλα επειδή τους παράτησε η γκόμενά τους ή επειδή χρωστάνε τη ΔΕΗ Η γιατί δεν έχουν λεφτά να πάνε για ρεβεγιόν στην Αράχωβα και μπουζούκια για Χριστούγεννα. Εκτιμήστε όσα έχετε ήδη. Ότι έχει ο καθένας. Και παλεψτεςγια ότι σας ξημερώσει το αύριο. Συγχωρέστε όποιον δε σας φέρθηκε καλά και πείτε συγγνώμη όπου το χρωστατε και σηκωθειτε αύριο το πρωί και πείτε ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όσα ήδη έχετε. Καλά Χριστούγεννα με υγεία.
Η συγχώρεση είναι η επιλογή του ευφυούς ανθρώπου
Απόσπασμα από το βιβλίο της Ιουλίας Πιτσούλη «Μυστική Οδύσσσεια«, Εκδόσεις Διόπτρα
Αν και έχει επικρατήσει η αίσθηση πως η συγχώρεση είναι μια χριστιανική παραίνεση, στην πραγματικότητα είναι η πιο συμφεροντολογική επιλογή. Η σύγχρονη ψυχολογία την προτείνει ως την απόλυτη κίνηση ματ στο σκάκι των σχέσεων, αποκαλύπτοντας πως η συγχώρεση δεν παραχωρείται μόνο από τους πιο μεγαλόψυχους, αλλά και από τους πιο ευφυείς. Εκείνους που ανακαλύπτουν πως δεν πρόκειται μόνο για μια ηθική επιλογή ή ένα θρησκευτικό καθήκον, αλλά για δραστικότατο παυσίπονο και αντικαταθλιπτικό το οποίο δρα και ως καταπραϋντικό του στομάχου, αλλά και ως αντίδοτο στην αϋπνία.
Με λίγα λόγια, είναι ελευθερία. Σκεφτείτε: πόσα «κρατούμενα» έχετε για πρόσωπα που σας πλήγωσαν, σας έβλαψαν ή σας προκάλεσαν πόνο; Μήπως τα κουβαλάτε μαζί σας εδώ και χρόνια; Η άρνηση να συγχωρήσουμε κάτι που συνέβη στο παρελθόν δηλητηριάζει και το παρόν και το μέλλον μας, κυριαρχώντας έτσι σε ολόκληρη τη ζωή μας αλλά και στον θάνατο μας, όπως αποκαλύπτει η περίπτωση του Αίαντα. Η βεντέτα που η Κρητική και η Μανιάτικη παράδοση απαιτούσε αίμα για το αίμα μεταδιδόταν σαν ασθένεια από γενιά σε γενιά εξαιτίας της πεισματικής άρνησης για συγχώρεση. Ακριβώς η ίδια λογική έχει αιματοκυλήσει επανειλημμένως την ανθρωπότητα, δημιουργώντας «προαιώνιους εχθρούς».
Εκείνοι που ισχυρίζονται πως η εκδίκηση είναι γλυκιά και είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο παραλείπουν να πουν επίσης πως μέχρι να… το φάνε πρέπει να το μεταφέρουν νύχτα-μέρα μαζί τους, μπορεί και μια ολόκληρη ζωή! Αρνούμενοι να συγχωρήσουν, στην ουσία αρνούνται να απαλλαγούν από όσα τους πονάνε. Το οδυνηρό συμβάν έγινε. Πέρασε. Τέλειωσε. Επιλέγοντας να κολλήσουμε σε αυτό, το κρατάμε συνεχώς στη μνήμη μας και έτσι είναι σαν να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Αυτοί που έχουν ορκιστεί να μην ξεχάσουν το κακό που τους έγινε και να μη συγχωρήσουν εκείνον που τους έβλαψε, στην ουσία αποφασίζουν να προσδεθούν επάνω του. Είναι σαν να έχουν ερωτευτεί τον εχθρό τους! Ο νους τους είναι συνεχώς σε αυτόν. Τη νύχτα ξαπλώνει πλάι τους και δεν τους αφήνει να κλείσουν μάτι. Τη μέρα η σκέψη του είναι συνεχώς παρούσα για να τους χαλά τη διάθεση, τη χώνεψη και τη γαλήνη. Και έτσι εκείνος που περισσότερο αντιπαθούν είναι συνεχώς κοντά τους. Σαν σιδερένια μπάλα, τον κουβαλούν μαζί τους νυχθημερόν.
Είναι αυτή η ευφυέστερη επιλογή;
Δείτε στο βίντεο την έκπληξη του μουσουλμάνου παρουσιαστή για τη χριστιανή χήρα του φύλακα που συγχωρεί τους δράστες των επιθέσεων στους ναούς στην Αίγυπτο την …
Μπορείτε να συγχωρέσετε;
Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος, www.paidi-efivos.gr
Η δύναμη της συγχώρεσης αναφέρεται πολύ συχνά στην «εργαλειοθήκη» της ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας. Όχι άδικα. Το να μπορούμε να συγχωρέσουμε τους άλλους, είναι ένα ισχυρό μέσο για να πάμε παρακάτω την ζωή μας, να προχωρήσουμε χωρίς «κρατούμενα», χωρίς «υποχρεώσεις».
Τι σημαίνει όμως συγχωρώ; Πως αντιλαμβανόμαστε την έννοια της συγχώρεσης; Ας δούμε πρώτα την ετυμολογία της λέξης: Το ρήμα συγχωρώ είναι σύνθετο, από τις λέξεις «συν+χώρος», δηλαδή να μπορώ να «χωρέσω και…», να «χωρώ και αυτό…». Στην πράξη η συγχώρεση προϋποθέτει συναισθηματικό και ψυχικό χώρο για να τοποθετήσουμε μέσα σ’ αυτόν ότι μας συνέβη.
Χρειάζεται να βρούμε τη δύναμη, την ψυχική δύναμη, να συμπεριλάβουμε στην ιστορία της ζωής μας τις άσχημες εμπειρίες που μας έχουν πονέσει, μας έχουν πληγώσει. Αυτό δεν αφορά μόνο την σχέση μας με τους άλλους, αφορά και ότι νιώθουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό! Μάλιστα είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να συγχωρούμε και τον εαυτό μας!
Ίσως κάποιες φορές είναι σημαντικότερο να ξεκινήσουμε από αυτό… Συγχωρώ σημαίνει αποδέχομαι, δεν αντιστέκομαι στα δεδομένα των γεγονότων. Αυτό που συνέβη δεν μπορεί να αλλάξει, ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ότι έγινε -δυστυχώς- δεν μπορεί να ξεγίνει. Όσο επώδυνη και αν είναι μια τέτοια αλήθεια, είναι για το δικό μας καλό να την αποδεχτούμε.
Βέβαια προσοχή: Συγχωρώ δεν σημαίνει απαραίτητα, συμφωνώ. Αποδέχομαι δεν σημαίνει συνυπογράφω! Ούτε χρειάζεται να χαιρόμαστε ή να μην λυπόμαστε για ένα «κακό» που μας βρήκε! Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο… Για την ακρίβεια χρειάζονται και τα δύο: Χρειάζεται να βιώσουμε τα συναισθήματα μιας απώλειας, να αφεθούμε, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κλάψει, να πονέσει, ακόμα και να υποφέρει, «έτσι κι αλλιώς αυτό είναι που μας συμβαίνει αυτήν την στιγμή», αλλά με το χρόνο, ωφελεί να μπορέσουμε να συγχωρέσουμε εαυτόν (και αλλήλους) για αυτό που έγινε… Να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω, να συνεχίσουμε να προχωράμε εμπρός.
Διαφορετικά κινδυνεύουμε να καθηλωθούμε στην απώλεια, στο πρόβλημα, σε καθετί που μας κρατά προσκολλημένους στα γεγονότα, σε μία κουβέντα, μία στραβή ματιά… Είναι κρίμα, μερικές ζωές να μένουν στάσιμες, να χαραμίζονται, αδυνατώντας να προχωρήσουν. Είναι κρίμα η ζωή να περνά και να χάνεται…
Θέλει μεγαλείο ψυχής η συγχώρεση, όμως είναι για καλό. Πρώτα απ’ όλα το δικό μας καλό. Γιατί το καλό επιστρέφει πάντα και όπως είπε πρώτος ο μεγάλος υπαρξιστής φιλόσοφος Φ.Νίτσε: «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς!».
Γιάννης Ξηντάρας
Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ Ή ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ;
Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αδαμαντίου Αυγουστίδη, Ψυχιάτρου, Λέκτορος Θεολ. Σχολής Παν. Αθηνών.
Η άγνοια ή οι λανθασμένες εντυπώσεις σχετικά με το ποιο είναι το περιεχόμενο της ψυχιατρικής και της ψυχολογίας, πως αυτές λειτουργούν, τι υπηρετούν και ποιος είναι ο σκοπός και τα όρια των εφαρμογών τους, θα μπορούσε να είναι ένα γεγονος που – απλώς – ενοχλεί την κοινωνική ευαισθησία των ειδικών, αν δεν είχε άμεσες και πρακτικές επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.
Στο πλαίσιο του εκκλησιαστικού βίου, η σύγχηση αποκτά προκλητικές διαστάσεις, καθώς τα τελευταία χρόνια πολλές από τις διάφορες «σέχτες», καταστροφικές λατρείες, παραθρησκευτικές ομάδες και γενικά τις οργανώσεις εκείνες που μπορούν να συμπεριληφθούν υπό το γενικό τίτλο «Νέα Εποχή» («New Age»), χρησιμοποιούν ψευδωνύμως, προς άγρα θυμάτων, τους όρους «ψυχολογία», «αυτογνωσία», «ψυχοθεραπεία» κ.α., χωρίς αυτό που εννοούν να έχει σχέση με την επιστημονική πραγματικότητα στην οποία κανονικά εντάσσονται αυτές οι έννοιες.
Το αποτέλεσμα είναι η παρουσία κατά την εξάσκηση του ποιμαντικού έργου της Εκκλησίας π ο ι κ ί λ ω ν και σ ο β α ρ ώ ν αρνητικών φαινομένων, τόσο γενικού χαρακτήρα, λόγω των εσφαλμένων εντυπώσεων σχετικά με την επιστήμη της ψυχολογίας, όσο και ειδικού χαρακτήρα, λόγω των διαστρεβλώσεων σχετικά με το σκοπό και το περιεχόμενο του μυστηρίου της ιεράς Εξομολογήσεως.
Ως προς το τελευταίο, που εδώ μας ενδιαφέρει περισσότερο, η πιο συνηθισμένη διαστρέβλωση είναι η λανθασμένη αντίληψη ότι η Εξομολόγηση δεν είναι παρά ένα είδος θρησκευτικής ψυχολογικής θεραπείας, άρα οι πάσχοντες από κάποια ψυχιατρική νόσο δεν χρειάζονται ιατρική βοήθεια και μπορούν να αρκεστούν στη βοήθεια του πνευματικού. Στον αντίποδα αυτής της νοοτροπίας βρίσκεται η εξ ίσου λανθασμένη άποψη, κατά την οποία, όταν κάποιος βρίσκεται υπό ψυχιατρική – ψυχολογική θεραπεία (επομένως συζητά και τα προσωπικά του προβλήματα με κάποιον ψυχίατρο ή ψυχολόγο), η Εξομολόγηση….περισσεύει.
Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που προκαλούν την εν λόγω σύγχυση ή, τουλάχιστον, την ενισχύουν σοβαρά, είναι η τρέχουσα επιστημονική ορολογία. Η χρησιμοποίηση της ρίζας «ψυχ-» από τις σύγχρονες επιστήμες του ανθρώπου (π.χ. «Ψυχο-λογία», «Ψυχ-ιατρική», «Ψυχ-ανάλυση», «Ψυχο-θεραπεία» κ.λ.π.) είναι καταχρηστική εφ όσον δεν παραπέμπει στην έννοια της ψυχής όπως την εννοούσε η παλιότερη φιλοσοφική παράδοση ή όπως κατανοείται στην ορθόδοξη θεολογική παράδοση. Μετά την αποστασιοποίηση και την αυτονόμηση της Ψυχολογίας από τη Φιλοσοφία, όπου ανήκε μέχρι τον 19ο αιώνα, οι επιστήμς της συμπεριφοράς δεν ασχολούνται ουσιαστικά με την ψυχή του ανθρώπου (δεν έχουν, άλλωστε, τις προϋποθέσεις ή τα «εργαλεία» για κάτι τέτοιο), αλλά με τις συμπεριφορικές εκδηλώσεις και τις διαταραχές στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων της (πεπτωκυίας) ανθρώπινης φύσεως.
Είναι γεγονός, πάντως, και πρέπει να το καταγράψουμε, ότι σήμερα οι επιστήμες της Ψυχολογίας και της ψυχιατρικής προβληματίζονται σοβαρά σχετικά με την ορολογία που χρησιμοποιούν, καθώς, όπως προαναφέραμε, πολύ συχνά συναντώνται εκεί δυσκολίες και αναντιστοιχίες σημαινόντων και σημαινομένων. Η συνεχώς αυξανόμενη προσπάθεια αναπτύξεως νέας ορολογίας χωρίς το συνθετικό «ψυχ-» είναι πλέον πολύ ορατή, αλλά συναντά μεγάλη δυσκολία στην καθιέρωση νέων όρων, επαρκώς περιεκτικών και κοινής αποδοχής. Σημειωτέον ότι η σύγχυση βρίσκεται και «εντός των τειχών» των εν λόγω επιστημών, όταν για παράδειγμα ταυτίζεται η Ψυχιατρική (κλάδος της Ιατρικής) με κάποια από τις ψυχολογικές σχολές ή δεν διακρίνονται μεταξύ τους οι διαφορετικές θεωρίες και θεραπευτικές μέθοδοι των ψυχολογικών σχολών. Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι άλλο είναι ο ψυχίατρος, άλλο ο ψυχολόγος, άλλο ο ψυχοθεραπευτής, άλλο ο ψυχαναλυτής, άλλο ο θεραπευτής οικογένειας, κ.ο.κ. μάλιστα, ακόμα και όταν συνυπάρχουν περισσότερες της μιας ιδιότητες σε ένα άτομο (π.χ. Ψυχολόγος-Ψυχαναλυτής), πρέπει να είναι σαφή τα όρια μεταξύ των γνωστικών αντικειμένων τα οποία ο εν λόγω ειδικός υπηρετεί.
Αυτό, όμως, που κυρίως μας ενδιαφέρει εδώ είναι η ανάγκη να καταστεί σαφές ότι, ανεξαρτήτως όλων αυτών των επιστημολογικών προβλημάτων, που άλλωστε απασχολούν περισσότερο τους ειδικούς, ο ορθόδοξος χριστιανός, κληρικός ή λαϊκός, δεν είναι σωστό να διολισθαίνει σε επιλογές που συνεπάγονται υποβάθμιση ή αλλοίωση του θεμελιώδους για τη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μυστηρλιου της ιεράς Εξομολογήσεως.
Η Εξομολόγηση δεν πρέπει να συγχέεται με καμιά από τις διάφορες «ψυχο»-λογικές μεθόδους και «ψυχο»-θεραπευτικές τεχνικές, και πρέπει να είναι ξεκάθαρο στη συνείδηση των μελών της Εκκλησίας ότι αυτή δεν έχει σκοπό την ψυχολογική ανακούφιση, αλλά την κάθαρση από τα πάθη, τον αγιασμό και τη θέωση του ανθρώπου. Κατά συνέπεια, δεν στηρίζεται σε ορθολογιστικές, γενικής χρήσεως και εφαρμογής τεχνικές, αλλά στο φωτισμό από το Άγιο Πνεύμα, τόσο του εξομολογουμένου όσο και του πνευματικού πατρός.
Κατά την επιτέλεση του Μυστηρίου, ο μεν εξομολογούμενος κ α λ ε ί τ α ι σε γ ν ή σ ι α μ ε τ ά ν ο ι α (και όχι σε ψυχολογικής τάξεως συναισθηματικές εκφορτίσεις), ενώ ο ιερέας καλείται να γίνει αγωγός της Θείας Χάριτος και να καθοδηγήσει τον πιστό όχι σύμφωνα με το «ίδιον θέλημα», αλλά μεταφέροντας σε αυτόν το μυστικώς και με ανεξιχνίαστο τρόπο αποκαλυπτόμενο θέλημα του Θεού για τον συγκεκριμένο μετανοούντα.
Η θεραπευτική δύναμη της Εξομολογήσεως, ως μυστηρίου της μετανοίας, δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου», αφού δεν στηρίζεται σε κτιστές μεθόδους, αλλά στις άκτιστες ενέργειες της Αγίας Τριάδος. Ο άνθρωπος είναι κτιστός, δηλαδή θνητός. Το κτιστό μπορεί να επιζήσει, να νικήσει το θάνατο, μόνον αν βγει από τον εαυτό του, αν συνδεθεί και σχετισθεί με κάτι άκτιστο, και το μόνο άκτιστο είναι ο άκτιστος Θεός.
Οι διάφορες θεραπευτικές μέθοδοι που έχει εφεύρει ο άνθρωπος (πάντα κατά παραχώρηση του φιλάνθρωπου Θεού, έστω και αν αγνωμόνως αυτό το παραβλέπουμε), συμπεριλαμβανομένων και των ψυχιατρικών και ψυχολογικών μεθόδων, δεν είναι οντολογικής τάξεως σωτηρία στον άνθρωπο. Προσφέρουν ανακούφιση ή ίαση κάποιων από τις νοσηρές εκδηλώσεις της πεπτωκυίας φύσεως, αλλά δεν παρέχουν τη δυνατότητα υπερβάσεως της υποταγής του πεπτωκότος ανθρώπου στη φυσική αναγκαιότητα, της οποίας έσχατη φανέρωση είναι ο θάνατος. Καμιά κτιστή βιολογική, ψυχολογική ή τεχνολογική θεραπεία δεν μπορεί να νικήσει τον «έσχατο εχθρό»του ανθρώπου, το θάνατο(Κορ. Α, 15:26).
Είναι προφανές, λοιπόν, ότι δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση μεταξύ των κτιστών ανθρώπινων ιαματικών μέσων και της θεραπευτικής κοινωνίας του κτιστού ανθρώπου με τις ζωοποιές άκτιστες ενέργειες του Θεού, οι οποίες παρέχονται δια των μυστηρίων της Εκκλησίας.
Κατά συνέπεια, καμιά ανθρώπινη «ψυχο»-θεραπευτική μέθοδος δεν μπορεί να θεωρηθεί υποκατάστατο της ιεράς Εξομολογήσεως, ούτε η ιερά Εξομολόγηση επιτρέπεται να θεωρείται -ευτελιζομένη- ως μια εναλλακτική, θρησκευτικού τύπου «ψυχο»-λογική θεραπεία. Ακόμη και όταν κάποιος χρειάζεται και τα δύο, δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση μεταξύ τους. Άλλωστε, καμιά ανθρώπινη μέθοδος δεν μπορεί να θεραπεύσει την αιτία του κακού, τη ρίζα της ανθρώπινης νοσηρότητας, δηλαδή την αμαρτία, αφού δεν έχει ούτε την εξουσία, ούτε το δικαίωμα, ούτε και τη δυνατότητα του «δεσμείν και λύειν», του «αφιέναι αμαρτίας». Αυτή η εξουσία έχει παραχωρηθεί μόνον στους Αποστόλους, στους διαδόχους του Επισκόπους και κατά προέκταση στους εις «τύπον και τόπον» του επισκόπου επιτελούντες το μυστήριο της Εξομολογήσεως ιερείς από τον ίδιο Αναστημένο Χριστό, ο οποίος «ενεφύσησε» και είπε στους Αποστόλους: «Λάβετε Πνεύμα άγιον. Αν τινων αφείτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς,αν τινων κρατείτε και κράτηνται» (Ιωάν.20: 23).
Ο πνευματικός ακούει την εξομολόγηση του μετανοούντος πιστούελεύθερος από προσχηματισμένες αντιλήψεις και ψυχολογικά ερμηνευτικά μοντέλα, προσευχόμενος και παρακαλώντας τον Θεό να τον φωτίσει και να του αποκαλύψει τη σωστή στάση και λύση στο πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει. Δεδομένου, όμως ότι πολύ συχνά ζητούν τη συμβουλή του εξομολόγου άνθρωποι με σοβαρά «ψυχο»-λογικά προβλήματα, είναι σημαντικό ο ιερέας να μπορεί να αναγνωρίσει εκείνα τα σημεία που υποδεικνύουν την παρουσία «ψυχο»-παθολογίας – με την ιατρική ένοια του όρου – και να υποδεικνύει την ανάγκη ιατρικής βοήθειας.
Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση, ο ιερέας κατ’ ουδένα τρόπο δεν πρέπει να αποποιείται τον ρόλο του ως πνευματικού. Όταν, δηλαδή, ο ιερέας βρίσκεται ενώπιον τέτοιων προβλημάτων, δεν αποπέμπει τον εξομολογούμενο, απλώς τον παραπέμπει στον κατάλληλο ειδικό για το πρόβλημα υγείας του, ενώ ο ίδιος συνεχίζει να ασκεί το διακόνημα της πνευματικής πατρότητας, δεδομένου ότι και ο πλέον διαταραγμένος «ψυχ»-ιατρικός ασθενής χρήζει πνευματικής καθοδηγήσεως και – πάνω από όλα – έχει ανάγκς των ιαματικών μέσων της Εκκλησίας.
Δεν διαφεύγει ασφαλώς της προσοχής μας ότι στον τομέα της συνεργασίας των ποιμένων με τους ψυχιάτρους και τους ψυχολόγους υπάρχουν σοβαρά προβλήματα αμοιβαίων επιφυλάξεων, όχι πάντοτε αδικαιολόγητα. Στην καθημερινή πράξη δεν λείπουν, δυστυχώς, τα αρνητικά φαινόμενα των οποίων τις αρνητικές συνέπειες υφίσταται τελικά ο πάσχων συνάνθρωπος. Τέτοια προβλήματα προκύπτουν, για παράδειγμα, όταν κατά την προσφορά των υπηρεσιών του σε ένα θρησκευόμενο ασθενή ο ψυχίατρος ή ο ψυχολόγος πραγματοποιεί λανθασμένους θεραπευτικούς χειρισμούς, οι οποίοι υποδουλώνουν τις προσωπικές του προκαταλήψεις απέναντι στην Εκκλησία. Ανάλογα ισχύουν όταν κάποιος κληρικός παρεμβαίνει αδιάκριτα και επικίνδυνα, διακόπτοντας απαραίτητες θεραπευτικές αγωγές ή χαρακτηρίζοντας «δαιμονισμένο» κάθε ψυχιατρικό ασθενή.
Το βέβαιο είναι ότι αυτή η στάση ορισμένων ψυχιάτρων και ψυχολόγων δεν είναι ούτε συμβατή με τις βασικές αρχές της Ιατρικής και θεραπευτικής δεοντολογίας, ούτε επιστημονικά δικαιολογημένη. Τούτο, όμως, δεν νομιμοποιεί τις προκαταλήψεις των ανθρώπων της Εκκλησίας έναντι της προσπαθείας των πολλών, σοβαρών και αληθινών επιστημόνων να ανακουφίσουν τον ανθρώπινο πόνο.
Ας μην ξεχνούμε ότι-καθόλου σπάνιες-ψυχιατρικές παθήσεις συνεπάγονται πολύ πόνο, τόσο για τους πάσχοντες όσο και για τις οικογένειές τους. Ακριβώς αυτός είναι και ο λόγος που οι ποιμένες της Εκκλησίας μας χρειάζεται να έχουν έγκυρη και έγκριτη ενημέρωση και καταρτισμό σχετικά με τα προβλήματα τα οποία θέτει η σύγχρονη πραγματικότητα, όσον αφορά στην αντιμετώπιση των «ψυχο»-λογικών προβλημάτων. Τούτο, όμως, με τον απαράβατο όρο ο ιερέας να είναι πρωτίστως ποιμένας της Εκκλησίας και γνήσιος φορέας και διάκονος της σωστικής της Αληθείας, εδραιωμένος στην πίστη και στη διδασκαλία των αγίων Πατέρων.
Στην Ο ρ θ ό δ ο ξ η Π α ρ ά δ ο σ η, το μυστήριο της μετανοίας διέπει ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας, καθώς η νήψη, δηλαδή ο αγώνας κατά των παθών, και η προσπάθεια για την κατάκτηση της αγιότητας, δηλαδή της θέσεως, καθορίζει το ήθος του ορθοδόξου χριστιανισμού και οριοθετεί την καθημερινότητα του βίου του. Κατά συνέπεια, η συμμετοχή στο μυστήριο της Εξομολογήσεως αποτελεί ουσιώδες συστατικό του χριστιανικού βίου. Ιδιαίτερα, μάλιστα, στις μέρες μας, καθώς τα σημεία των καιρών υποδεικνύουν την ανάγκη αυξημένης εγρηγόρσεως, ώστε η Εκκλησίας μας να μην αποκλίνει από τη φιλοκαλική της παράδοση και την ορθόδοξη αυτοσυνειδησία της, μεγέθη τα οποία καθορίζουν και τις αντιλήψεις της περί υγείας, ασθενείας και θεραπείας του πάσχοντος ανθρώπου.
Το κατ’ έξοχήν έργο και σκοπός της Εκκλησίας, επομένως και κάθε μορφής ποιμαντικής διακονίας, είναι η σωτηρία του ανθρώπου, νοούμενη ως η απαλλαγή του από τα πάθη της πεπτωκυίας του φύσεως, ο φωτισμός του, ο αγιασμός και η θέωσή του. Τούτο δεν σημαίνει, όμως, ότι η ποιμαντική ευαισθησία της Εκκλησίας παραγνωρίζει και υποτιμά την οδύνη που εμπεριέχεται στην καθημερινότητα του ανθρώπινου βίου. Είναι αναγκαίο, όμως, να είναι σαφή και διακριτά τα όρια μεταξύ της μυστηριακής προσφοράς των σωστικών δωρεών της Θείας Χάριτος και των ανθρώπινων μέσων ανακούφισης του ανθρώπινου πόνου.
Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ
Τη μέρα της Αποκριάς όλοι μαζεύονταν στης γιαγιάς το σπίτι. Κι αυτή -πρώτη φορά- δεν τους καρτερούσε στην πόρτα. Στεκόταν ορθή στη μέση του οντά, επιβλητική και δεσποτική μορφή και τους περίμενε έναν έναν να περάσουν από μπροστά της. Πρώτα οι γιοι, ύστερα οι νύφες, στο τέλος τ’ αγγόνια, με σειρά ηλικίας, σεμνή πομπή, κατά πως ταίριαζε στην περίσταση. Της φιλούσαν το χέρι σιωπηλοί κι ύστερα αγκαλιάζονταν αναμεταξύ τους και συγχωρνιούνταν, για όσα είχαν κάμει, για όσα είχαν πει.
Ενωνόταν πάλι η οικογένεια, έκλειναν οι ρωγμές της έχθρας κι έμπαιναν με καθάρια την καρδιά, δίχως κακίες και μικρότητες, στη Σαρακοστή που ξημέρωνε.
Το βράδυ έβγαιναν όλοι στην πλατεία του χωριού. Έπιναν, εύχονταν, χόρευαν και γελούσαν γύρω απ’ τη μεγάλη φωτιά που έκαιγε τα κρίματα κι όλα όσα σαν σκιές πλανιόντουσαν απάνω στη ζωή τους. Κι όσο η φλόγα θέριευε κι έφτανε ίσαμε τον ουρανό, γινόταν δρόμος νοητός, στράτα που ένωνε δυο κόσμους. Τον ταπεινό κι ασήμαντο των θνητών μ’ εκείνον του Θεού, του σπλαχνικού Πατέρα που ήξερε ν’ ανοίγει αγκαλιά και να γαληνεύει την ψυχή σαν γύρευε συγχώρεση από Εκείνον, απ’ το συνάνθρωπο, απ’ τον εαυτό της.
Μεγάλο πράμα η μετάνοια. Σαν ρούχο καινούργιο που το φοράς, όταν πετάς από πάνω σου τ’ αποφόρια που σου βαραίνουν την ψυχή.
Τελετουργία εξιλέωσης η μέρα της Αποκριάς στον τόπο μου, μου ‘μαθε- δίχως να το καταλαβαίνω τότε- ότι για να πλησιάσεις τον άνθρωπο, φτάνει να του απλώσεις το χέρι και να προφέρεις μια λέξη. Ότι για να σ’ ακούσει ο Θεός, φτάνει να σηκώσεις τα μάτια ψηλά και να τον αναζητήσεις.
Μάρω Βαμβουνάκη: Σε Συγχωρώ
Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Σιωπάς για να Ακούγεσαι» Εκδόσεις Ψυχογιός
Υπάρχουν τα συγχωρώ τα γεμάτα έπαρση.
Εννοούν: εγώ ο καλότατος, ο γενναιόκαρδος, ο άριστος, ο ακομπλεξάριστος, συγχωρώ βέβαια εσένα, ο οποίος, σαν μυρμήγκι που είσαι, τι βλάβη θα μπορούσες να μου προξενήσεις…
Υπάρχουν τα συγχωρώ του καλόπαιδου του Θεού!
Δες, Θεέ μου, πόσο εντάξει δούλος Σου είμαι, πόσο καλός μαθητής, Σε υπακούω, ακολουθώ τις διδαχές Σου, μιμούμαι το παράδειγμα Σου, και φρόντισε να με ανταμείψεις σύντομα.
Υπάρχουν τα συγχωρώ τα πανεύκολα.
Τώρα πλέον που το πρόβλημα το οποίο μου προκάλεσες δεν υφίσταται -εσύ με απάτησες μεν, αλλά εγώ τώρα βρήκα έναν άλλο πανέμορφο και πλούσιο άντρα, ευτυχώς δηλαδή που με απάτησες και σώθηκα, άνοιξαν τα μάτια μου-, σου απευθύνω ένα μεγαλειώδες «σε συγχωρώ»! Καμαρώνω μειώνοντας σε. Προσφέρω συγγνώμη άκοπη, χωρίς κόστος, χωρίς θυσία· με αυταρέσκεια. Κυρίως δε στοιχίζει, δεν πονάει διότι όλες οι συνθήκες άλλαξαν, αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που σε συγχωρώ.
Και ασφαλώς, το πιο συνηθισμένο, υπάρχουν συγχωρώ που δεν τα εννοούμε. Τα πετάμε αμέσως, επιπόλαια, τυπικότατα, άδεια σαν φακέλους δίχως επιστολή μέσα, σαν φέιγ βολάν διαφήμισης, σαν ένα ψυχαναγκαστικό και κούφιο χαιρετισμό. Οι ψυχαναγκασμοί είναι πάντα κούφιοι. Μιμούνται ένα περιεχόμενο, αλλά είναι κενοί.
«Τι κάνετε;»
«Καλά! Εσείς;»
«Κι εμείς καλά!»
«Χαίρετε!»
«Πολύ καλημέρα σας!»
«Επίσης!»
«Τα όμοια!»
Ούτε καλά είμαστε, ούτε να χαίρεστε εσείς έχουμε όρεξη, ούτε να είναι καλή η μέρα σας ευχόμαστε όταν εμείς περνάμε μια τόσο ζόρικη μέρα. Τα επίσης δεν έχουν αντιστοιχίες, τα όμοια εννοούν εντελώς ανόμοια. Ετσι άστοχα λέμε τα συγχωρώ, ιδίως άμα θέλουμε να ξεφορτωθούμε κάποιον που θεωρεί χρέος του να ζητάει συγγνώμες, προκειμένου να κοινωνήσει για παράδείγμα, και οφείλει να συλλαβίσει λέξεις: «Συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό».
Αξία έχει να μπορείς να συγχωρείς εκείνον που σε πόνεσε, ενώ ο πόνος διαρκεί και καίει. Η πιο αληθινή, η πιο σπαραχτική συγγνώμη που δόθηκε ποτέ ήταν η συγγνώμη πάνω σε σταυρό από έναν αιμορραγοΰντα νεαρό σταυρωμένο. Τότε μόνο. Ενόσω υποφέρεις από την αδικία που σου έγινε να συγχωρείς, να το εννοείς με καθαρή καρδιά για εκείνον που σε αδίκησε. Να συγχωρείς διότι καταλαβαίνεις ίσως την πρόθεση του τη διαφορετική από την πράξη του. Διότι υποψιάζεσαι το «δεν ξέρει τι κάνει»…
Διότι δέχεσαι πως είναι πλάσμα ατελές και ταλαίπωρο ακριβώς όπως εσύ, πέφτει σε λάθη από αδυναμίες και ανοησίες προπατορικές. Το σπουδαιότερο, διότι δέχεσαι ότι κι εσύ έχεις πράξει ακόμη χειρότερες αδικίες, ακόμη πιο επικίνδυνες κουταμάρες, ασυναισθησίες αλλά και αναισθησίες με εγωισμό εξωφρενικό. Τότε μετράει. Τότε συγχωρείς, τότε λύνεις δεσμά και αποδεσμεύεσαι. Πονώντας.
Ο Αντόνιο Πόρτσια λέει: Ναι, αυτό είναι το καλό: να συγχωρείς το κακό. Δεν υπάρχει άλλο καλό.
