επιστολές του Ιησού.Μονή του Αγίου Διονυσίου

Τον κ. Βελόπουλο εμπιστεύτηκαν την Κυριακή που μας πέρασε πάνω από 200.000 χιλιάδες συμπολίτες μας. Άκουσα σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο να ισχυρίζεται ότι είναι ιστορικός-αρχαιολόγος και ότι οι επιστολές του Ιησού υπάρχουν κρυμμένες σε ειλατάρια (sic) της Μονής Διονυσίου. Ο κύριος Βελόπουλος παίζει πολύ καλά το παιχνίδι της παραπλάνησης ενός φοβισμένου λαού. Αλλά δεν είναι ο μόνος. Μέσα από προφητείες και χρησμολογίες πολλοί είναι αυτοί που τρομακρατούν και δίνουν στους ανθρώπους φρούδες ελπίδες και εδώ έχει μεγάλη ευθύνη και η Εκκλησία. Ο Βελόπουλος δεν αναφέρει τυχαία την Μονή του Αγίου Διονυσίου, αφού εκεί έχει δραστηριοποιηθεί ο μοναχός Λεόντιος, ο οποίος μέσα από την ιστοσελίδα του εδώ και χρόνια παρασύρει σε ένα απίστευτο ζηλωτισμό τους ανθρώπους ερμηνεύοντας προφητείες για το τέλος του κόσμου. Εδώ μπορεί κάποιος να δει τη σελίδα αυτή https://www.imdleo.gr/

Στην αρχαία χριστιανική γραμματεία υπάρχει η μαρτυρία μιας επιστολής του Χριστού στην διδαχή του Αδδαίου που τοποθετείται στο τέλος του τρίτου αιώνα αν και αναφέρεται στον Άβγαρο που έζησε ιστορικά μεταξύ 12-50 μ.Χ. Στην διδαχή Αδδαίου κείμενο σχετικό με την διάδοση του Χριστιανισμού στη Συρία από τον Απόστολο Θαδδαίο γίνεται αναφορά στην αλληλογραφία μεταξύ Χριστού και βασιλιά Αβγάρου. Με αυτό τον τρόπο η τοπική Εκκλησία της Έδεσσας προσπαθεί να αναβιβαστεί Εκκλησιαστικά και πολιτικά τον 3ο αιώνα. Σύμφωνα με το κείμενο ο βασιλιάς της Έδεσσας Άβγαρος είναι άρρωστος από λέπρα. Κάποιοι πρεσβευτές του πηγαίνοντας προς την Μεσοποταμία και φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ μαθαίνουν για τον Χριστό και τα θαύματά του. Ύστερα ενημερώνουν τον Άβγαρο και στέλνει μια επιστολή στον Χριστό όπου του ζητά να πάει να τον θεραπεύσει. Ο ίδιος θα πήγαινε να τον γλυτώσει από τους Εβραίους, αλλά δεν θέλει να διαταράξει τις σχέσεις του με τον Τιβέριο, μιάς και η Παλαιστίνη ανήκει στους Ρωμαίους. Ο ταχυδρόμος Ανανίας φτάνει στην Ιερουσαλήμ στις 12 του μήνα Νισσάν την μεγάλη Τετάρτη θα λέγαμε σήμερα και βρίσκει τον Χριστό στο σπίτι του Γαμαλιήλ. Ο Ιησούς απάντησε ότι δεν μπορεί να πάει στην Έδεσσα όμως μετά την Ανάληψή του θα στείλει κάποιον από τους μαθητές του. Η επιστολή τελειώνει με την φράση Η πόλη θα είναι ευλογημένη και κανένας εχθρός δεν θα την κυριεύσει ποτέ.
The Protonike Legend, the Doctrina Addai and Bishop Rabbula of Edessa, Jan Willem Drijvers Vigiliae Christianae Vol. 51, No. 3 (Aug., 1997), pp. 298-315
G. Phillips (επιμ.), Τhe doctrine of Addai the Aposle, London: Trübner & Co, 1876

Την διήγηση σχετικά με την επιστολή του Χριστού δανείζεται προφανώς από την διδαχή Αδδαίου (Απόστολος Ιούδας Θαδδαίος) ο Ευσέβιος Καισαρείας στο τέλος του πρώτου βιβλίου της εκκλησιαστικής ιστορίας του στο 13ο κεφάλαιο και μας παραθέτει την ιστορία περί του των Εδεσσηνών δυνάστου. Ο Ευσέβιος παραθέτει την αλληλογραφία του Αβγάρου βασιλιά της Έδεσσας με τον Χριστό και στην συνέχεια την αποστολή στην Έδεσσα μετά την Ανάληψη του Θαδδαίου, ενός από τους εβδομήκοντα, τον οποίο έστειλε ο Ιουδας θωμάς στην Έδεσσα. Ο Ευσέβιος βεβαιώνει ότι: Έχεις και τούτων ανάγραπτον την μαρτυρίαν, εκ των κατά Έδεσσαν τηνικαύτα βασιλευομένην πόλιν γραμματοφυλακείων ληφθείσαν. Εν γουν τοις αυτόθι δημισίοις χάρταις, τοις τα παλαια και τα αμφί τον Άβγαρον πραχθέντα περιέχουσι, και ταύτα και εισέτι και νυν εξ εκείνου πεφυλαγμένα εύρηται. Ουδέν δε οίον και αυτών επακούσαι των επιστολών, από των αρχαίων ημιν αναληφθεισών, και τόνδε αυτοίς ρήμασιν εκ της Σύρων φωνής μεταβληθεισών τον τρόπον (PG 20,122). Όπως λέει ο Ευσέβιος αυτές οι επιστολές βρίσκονται στα Συριακά στο αρχείο της Έδεσσας. Ένας ερευνητής ο Grave αναφέρει ότι πηγή του Ευσεβίου σχετικά με την Έδεσσα είναι ο Ιούλιος Αφρικανός.

Τον 19ο αιώνα εμφανίστηκαν διάφορα αφυπνιστικά- αποκαλυπτικά θρησκευτικά κινήματα στην Αμερική, που αμφισβήτησαν την Βίβλο και την Παράδοση και δημιούργησαν μια νέα αποκαλυπτική γραμματεία, όπου διάφοροι ιεροκήρυκες είχαν μια άμεση εμπειρία και αποκάλυψη από τον Ιησού, οπότε και εμφανίζονται διάφορα κείμενα ως λόγια και επιστολές του Ιησού. Αλλά τα πράγματα δεν είναι καλύτερα στον τόπο μας, όπου από την μια έχουμε μια φονταμενταλιστική χρήση της Βίβλου και της Παράδοσης και από την άλλη οι χρησμοί και οι μαντείες δίνουν και παίρνουν. Αυτό το τοπίο φαίνεται το γνωρίζει καλά ο κ. Βελόπουλος και παρουσιάζεται σαν αυτός που ξέρει τις λύσεις, τις συνομωσίες ακόμη και τις μυστικές επιστολές του Ιησού.

Δεν είναι δικό σου το φταίξιμο! Άγιοs Υάκινθοs

Η Εγω-κεντρική συμπεριφορά στους εφήβους και η συνάφειά της με τον ναρκισσισμό

Ευάγγελος Δρίβας Κλινικός Ψυχολόγος (B.Sc., M.Sc.)  Μαρ 13, 2018  2856  0

Η συμπεριφορά ενός εφήβου μπορεί να θυμίσει σε μεγάλο βαθμό εκείνη ενός ενήλικου ναρκισσιστή. Πώς μπορούν οι γονείς να βρεθούν κοντά στα έφηβα παιδιά τους, σε αυτή τη σημαντική μεταβατική περίοδο της ζωής τους;

Η εφηβεία αποτελεί μία σημαντική μεταβατική περίοδο στη ζωή του ανθρώπου. Αποτελεί συνήθως το «ταραχώδες» σκαλοπάτι ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενηλικίωση. Μία περίοδος γεμάτη από πρωτοφανείς εμπειρίες, συντροφικές σχέσεις, ερωτικές πράξεις, ορμονολογικές μεταβολές, αλλαγή σώματος, εικόνας και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη, εμπειρίες που θα καθορίσουν σημαντικά την μετέπειτα ζωή του.

Ωστόσο, η «έκφραση» αυτών των αλλαγών μπορεί να συμβεί πολλές φορές με έναν έντονο, εκρηκτικό, επιθετικό κι εγωκεντρικό τρόπο, προκαλώντας στους γονείς μεγάλη δυσφορία και συναισθήματα θυμού, άγχους κι απογοήτευσης. Ο τρόπος αυτός αποτελεί μία δυσπροσαρμοστική συνήθως συμπεριφορά του έφηβου ατόμου στα νέα δεδομένα της πραγματικότητας που βιώνει, αλλά αυτή δεν εξαρτάται μόνο και μόνο από καθαυτές τις μεταβολές της εφηβείας. Οι πρώιμες παιδικές εμπειρίες, το οικογενειακό περιβάλλον και οι σχέσεις μέσα σε αυτό παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο.

Πολύ συχνά ένας έφηβος θα προσπαθήσει να διεκδικήσει την ανάδειξη της εικόνας του και των δυνατοτήτων του, να υποστηρίξει το δίκιο του πάση θυσία, να συγκρουστεί, να επαναστατήσει, να δείξει ότι είναι ο καλύτερος, ο πρώτος, ο πιο ωραίος, ότι καταφέρνει πολλά, ότι ξέρει την πραγματικότητα του κόσμου και το τι συμβαίνει σε αυτόν. Αντλεί αυτονόητα δικαιώματα αψηφώντας άλλους περιοριστικούς παράγοντες, συναγωνίζεται συχνά, ανταγωνίζεται έντονα, επιτίθεται, δεν επιθυμεί την ταλαιπωρία και τον κόπο … όλα αυτά για τους γονείς έχουν την αίσθηση … «Μπαμ!». Ξαφνικά το παιδί μεγαλώνει, επιτίθεται, αντιμιλά, δεν υπακούει, είναι αδιάφορο, παραβλέπει όρια και κανόνες.

Η εν γένει λειτουργική αντίδραση γονέων θα έχει καθοριστικό ρόλο για την φυσιολογική εξέλιξη, εκτόνωση και ύφεση αυτής της συμπεριφοράς. Ειδάλλως, μπορεί να οδηγήσει, σε συνάρτηση με την τακτική ανατροφής των προηγούμενων ετών, σε πολλά προβλήματα και συγκρούσεις στην οικογένεια, στο σχολείο και μετέπειτα στις συντροφικές σχέσεις και την εργασία.

Η Wendy Behary ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια, ιδρύτρια και διευθύντρια του Κέντρου Γνωσιακής Θεραπείας και του Ινστιτούτου Θεραπείας Σχημάτων της Νέας Υόρκης στο βιβλίο της Disarming the Narcissist…Surviving and Thriving with the Self-Absorbed (2013) εντρυφά στην ψυχοσύνθεση και θεραπευτική αντιμετώπιση των ναρκισσιστών.

Ο ναρκισσισμός δεν αφορά απλά ένα άτομο που, κατά την κοινή λογική, επιθυμεί να έχει καλή εξωτερική εμφάνιση και συνεχώς επιδεικνύεται για αυτή. Ο ναρκισσιστής είναι ένα άτομο που διακαώς:

  • αναζητά κύρος κι αναγνώριση,
  • επιδεικνύει κυριαρχική συμπεριφορά και υπερβολική διεκδικητικότητα,
  • χειραγωγεί κι εκμεταλλεύεται,
  • διακατέχεται από επιθετικότητα και εχθρικότητα.

Η συμπεριφορά ενός εφήβου μπορεί να θυμίσει σε μεγάλο βαθμό εκείνη ενός ενήλικου ναρκισσιστή. Σύμφωνα με τη Θεραπεία Σχημάτων, ο ναρκισσισμός προκύπτει ως αποτέλεσμα πρώιμων παιδικών και εφηβικών εμπειριών, από τη δυσλειτουργική ή τοξική σχέση ανάμεσα στο παιδί και τους γονείς, τις συγκρούσεις που έχουν επισυμβεί, την αδιαφορία για τις ανάγκες του, την επικριτικότητα, την υπό όρους αποδοχή και φροντίδα και την ελλιπή οριοθέτηση. Κάθε παιδί-έφηβος έχει ανάγκη να καλύπτονται οι πυρηνικές συναισθηματικές του ανάγκες, οι οποίες θεωρούνται καθολικές για όλους τους ανθρώπους, όπως:

  • Ασφάλεια, προστασία & σταθερότητα
  • Ζεστασιά, στοργή & αμοιβαιότητα
  • Κατανόηση & καθοδήγηση
  • Αποδοχή & εκτίμηση-επιβράβευση
  • Αυτονομία, ικανότητα & αίσθηση ταυτότητας
  • Ελευθερία έκφρασης ζωτικών αναγκών & συναισθημάτων
  • Αίσθηση του «ανήκειν»
  • Ευχάριστη διάθεση, παιχνίδι & αυθορμητισμός
  • Υγιή, ρεαλιστικά όρια, αυτοέλεγχος, λογικές προσδοκίες

Όταν αυτές οι ανάγκες δεν καλυφθούν επαρκώς ή και καθόλου από τους γονείς επί μακρόν, το παιδί μπορεί να αναπτύξει κάποια γνωστικά σχήματα, κάποιες βαθιές πεποιθήσεις για τον εαυτό του, που μπορούν να οδηγούν ολοένα σε συνεχή αυτό-ηττώμενα μοτίβα ή παγίδες ζωής. Το άτομο, κατ΄αυτόν τον τρόπο, θα συμπεριφέρεται με ορισμένο τρόπο που επιβεβαιώνει και διαιωνίζει τα σχήματα που δημιουργήθηκαν όταν ήταν παιδί.

Κάποια άτομα αναπτύσσουν ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά και συμπεριφορές υπεραναπληρώνοντας για την επίπονη παρουσία των συνεπειών των σχημάτων στη ζωή του. Δηλαδή, θα κάνουν οτιδήποτε δεν επιβεβαιώνει τις βαθύτερες πεποιθήσεις για τον εαυτό τους, ότι είναι ανάξια αγάπης, συναισθηματικά στερημένα ή ελαττωματικά. Κατά παρόμοιο τρόπο, ένας έφηβος έχει ανάγκη από κατανόηση, αποδοχή, καθοδήγηση αλλά και ρεαλιστικά όρια. Τέτοια σχήματα μπορεί να είναι (Young, Klosko & Weishaar, 2003 – μετάφραση και προσαρμογή στα ελληνικά Ιωάννης Μαλογιάννης, Μιράντα Βλαβιανού, Ε.Ε.Θ.Σ.):

  • Συναισθηματική στέρηση: η προσδοκία του ατόμου πως η επιθυμία του για έναν φυσιολογικό βαθμό συναισθηματικής υποστήριξης δεν θα καλυφθεί επαρκώς από τους άλλους. Το άτομο δεν έχει λάβει από τους γονείς-σημαντικούς άλλους την φροντίδα, την κατανόηση και προστασία που είχε ανάγκη ή λάμβανε υπό όρους αποδοχή κι αγάπη. Αισθάνεται κενός και μόνος, οπότε θα κάνει οτιδήποτε για να κερδίσει την προσοχή των άλλων και την φροντίδα τους και να βρεθεί πάλι στο «επίκεντρο».
  • Ελαττωματικότητα: η αίσθηση του ατόμου πως είναι ελαττωματικό, κακό, ανεπιθύμητο, κατώτερο ή ανάξιο σε βασικά ζητήματα, ή πως αν εκτεθεί σε σημαντικούς άλλους θα είναι ανάξιο της αγάπης τους. Μπορεί να περιλαμβάνει υπερευαισθησία στην κριτική, στην απόρριψη ή στις κατηγορίες, ανασφάλεια και συγκρίσεις με άλλα άτομα, όταν βρίσκεται ανάμεσα με κόσμο ή μια αίσθηση ντροπής για ελαττώματα, τα οποία θεωρεί πως έχει. Οι γονείς-σημαντικοί άλλοι πιθανότατα επέκριναν, απέρριπταν, τιμωρούσαν το παιδί ή του προκαλούσαν ενοχές. Τυπικές συμπεριφορές είναι ότι λαχταρά θαυμασμό, αναζητά συνεχώς την επίδειξη ανωτερότητας, επιτευγμάτων και ικανοτήτων, επικρίνει, έχει πάντα δίκιο, θυμώνει, ελέγχει συνεχώς μήπως τον κοροϊδέψουν ή τον ειρωνευτούν και
  • Αυτονόητο δικαίωμα: Η πεποίθηση πως το άτομο είναι ανώτερο από τους άλλους, πως αξίζει ειδικά δικαιώματα και προνόμια ή πως δεν υπάγεται στους κανόνες αμοιβαιότητας που διέπουν τη φυσιολογική κοινωνική διάδραση. Συχνά περιλαμβάνει την επιμονή πως το άτομο θα έπρεπε να κάνει ή να έχει ό,τι θέλει, ανεξάρτητα από το τι είναι ρεαλιστικό, από το τι οι άλλοι θεωρούν λογικό ή από τις συνέπειες που θα έχει αυτό στους άλλους. Επίσης, μπορεί να περιλαμβάνει μια υπερβολική επικέντρωση στην ανωτερότητα, ενδέχεται να αφορά σε μια υπερβολικά ανταγωνιστική ή κυριαρχική στάση απέναντι στους άλλους: επιβολή δύναμης και άποψης ή έλεγχος της συμπεριφοράς των άλλων σύμφωνα με τις προσωπικές επιθυμίες του ατόμου, χωρίς συναισθαντική κατανόηση ή ενδιαφέρον για τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων. Οι γονείς-σημαντικοί άλλοι δεν κατάφεραν να μεταδώσουν σε αυτά τα άτομα την αρχή της αμοιβαιότητας και να θέσουν όρια στο να αποκτούν αυτό που θέλουν όταν το θέλουν.

Η αντιμετώπιση μίας ανάλογης εφηβικής συμπεριφοράς από τους γονείς θα λειτουργήσει κατευναστικά, εφόσον οι γονείς δεν έρθουν σε ρήξη μαζί του. Οφείλουν να τηρήσουν τα υγιή και ρεαλιστικά όρια που έχουν θέσει ή να τα τροποποιήσουν σε περίπτωση που αυτά δεν έχουν βοηθήσει. Αυτά είναι το γονικό εργαλείο που θα διατηρήσει σε αυτή την εκρηκτική περίοδο τη συνοχή του οικογενειακού συστήματος. Οι γονείς δείχνοντας κατανόηση και συναισθηματική αντιστοίχηση στον έφηβο, θα καλύψουν τις βασικές του ανάγκες υπενθυμίζοντας, ωστόσο, τα όρια που πρέπει να τηρούνται ανάμεσα σε γονείς και παιδιά και ότι δεν δικαιούνται κάτι περισσότερο από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται ίση μεταχείριση.

Αν και η ρήξη μπορεί συχνά να φαίνεται αναπόφευκτη, οι γονείς οφείλουν να αναγνωρίσουν ποια συναισθήματα τους πυροδοτούνται από τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω και να δουν πότε ο θυμός ή η οργή τους ενεργοποιείται και τείνει να τους κατακλύσει. Η δυσλειτουργική ένταση του συναισθήματός τους δεν αφορά το παιδί και σίγουρα δε θα βελτιώσει τη συμπεριφορά του. Ο γονέας, αφού αυτο-πειθαρχηθεί, χαλιναγωγώντας τα συναισθήματά του, μπορεί να τα εκφράσει και να ζητήσει από το παιδί του να συζητήσουν, δηλώνοντάς του ότι δεν θέλει να συγκρουστεί μαζί του.

«Δεν θέλω να μαλώσω μαζί σου, ούτε να συνεχίσω να θυμώνω με αυτό που κάνεις. Νομίζω ότι μπορούμε να συζητήσουμε πάνω σε αυτό που φαίνεται να σε ανησυχεί πολύ»

Ένα σημαντικό κομμάτι μόλις έλαβε χώρα· το συναίσθημα του γονιού εκφράστηκε, ο έφηβος δεν επικρίθηκε και φαίνεται να κατανοήθηκε η ανησυχία του, η σύγκρουση δεν ενισχύθηκε.

Επίσης, σημαντικό στοιχείο που μπορεί να ενισχύει τη δυσπροσαρμοστική συμπεριφορά των εφήβων είναι η πίεση και οι προσδοκίες των γονέων. Οι γονείς οφείλουν να αναγνωρίσουν ποιες είναι οι δικές τους ανάγκες και ποιες των παιδιών τους, χωρίς να μεταθέτουν ή να προβάλουν σε αυτά δικές τους ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Οφείλουν να αποδεχθούν την ατομικότητά τους, επιτρέποντας τους να γράψουν τη δική τους έκθεσηστη ζωή και παρέχοντάς τους στοργή, καθοδήγηση και ασφάλεια. Επιπρόσθετα, οφείλουν να ενισχύουν την αυτονομία και τις ικανότητές τους, χωρίς να βρίσκονται συνεχώς πίσω τους και να τους παρέχουν απλόχερα ό,τι ζητήσουν.

«Καταλαβαίνω πολύ την ανάγκη σου να το κάνεις αυτό, αλλά σίγουρα αυτό δεν με βρίσκει σύμφωνο/η»

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η προσωπικότητα κάθε ανθρώπου έχει πολλές διαστάσεις. Αυτό δε σημαίνει ένα άτομο ότι έχει πολλές προσωπικότητες, αλλά αρκετές πλευρές εαυτού, διάφορους τρόπους λειτουργίας που μπορούν να εναλλάσσονται από τη μία στιγμή στην άλλη.  Φανταστείτε τις πολλαπλές μικρές πλευρές ενός πολύτιμου λίθου· ένας λίθος, πολλές πλευρές. Έτσι και αυτή η πλευρά του εφήβου θέλει να επιτεθεί, να επαναστατήσει, να θυμώσει, να επιδειχθεί. Οι γονείς οφείλουν να την κατανοήσουν, να αντιστοιχηθούν συναισθηματικά με το παιδί, αλλά επισημαίνοντας τα όρια και το δυσλειτουργικό κομμάτι στη συμπεριφορά τους. Αυτό δεν πρέπει να γίνει ούτε με επικριτική, ούτε με τιμωρητική, ούτε με ενοχική χροιά. Η στάση, τα λόγια και η συμπεριφορά των γονέων πρέπει να μεταδίδουν μία αίσθηση, ένα μήνυμα που να λέει:

«Δεν είναι δικό σου το φταίξιμο! Καταλαβαίνω ότι υπάρχει ένα μέρος του εαυτού σου που θέλει να ξεσπάσει έτσι. Δεν είσαι κακός ή ελαττωματικός άνθρωπος, επειδή νιώθεις έτσι. Ωστόσο, είναι δική σου ευθύνη να το αντιμετωπίσεις, να κάνεις κάτι για αυτό, γιατί δημιουργεί συχνά προβλήματα και πληγώνει. Είμαστε εδώ να σε βοηθήσουμε να βρεθεί λύση σε αυτό που θες».

Είναι εμφανές ότι με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται κάθε αίσθηση φταιξίματος ή επίκρισης κι ανοίγεται μία οδός συζήτησης. Ο έφηβος δε θα νιώσει να απειλείται και δε θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται με το ότι «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Αντίθετα, θα αντιληφθεί ότι τον κατανοούν και μπορεί να συνειδητοποιήσει τις δυνατότητές τους ως προς αυτό που διεκδικεί. Στόχος των γονέων πρέπει να είναι το να συνειδητοποιήσει ο έφηβος ότι η συμπεριφορά του δεν είναι λειτουργική και ότι μπορεί να πληγώσει. Οι γονείς καλούν τον έφηβο να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη για όσα κάνει και να μάθει ότι υπάρχουν συνέπειες για αυτά, εντός της οικογένειας, στο σχολείο, την κοινωνία και τις σχέσεις γενικότερα, αλλά μέσα από μία υποστηρικτική και συναισθαντική στάση.

 

Ποιος δεν έχει νιώσει κάποια στιγμή την ανάγκη να βοηθήσει κάποιον που είναι φανερό πως χρειάζεται βοήθεια; Να γίνει για λίγο μικρός ή μεγάλος ήρωας και σωτήρας για κάποιον άλλο; Και ποιος δεν έχει νιώσει αργά ή γρήγορα απογοήτευση στη διαπίστωση πως κανέναν δεν μπορείς να σώσεις αν δεν θέλει ο ίδιος να σωθεί;

Οι ήρωες είναι αναπόσπαστο κομμάτι των επιρροών μας παιδιόθεν και αν κρίνουμε από τον διεθνή κινηματογράφο που αναπαράγει κι ενδυναμώνει διαρκώς τους ήδη υπάρχοντες ήρωες των παιδικών μας χρόνων – ενώ παράλληλα δεν παύει να δημιουργεί συνεχώς καινούργιους – φαίνεται πως εξακολουθεί να παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μας. Ίσως γιατί είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ιδεατής φύσης μας, την οποία αφού αδυνατούμε να προσεγγίσουμε αλλιώς, αρκούμαστε να προσεγγίσουμε μέσω αυτών, εικονικά έστω.

Δεν είναι λίγες οι φορές ωστόσο που κάποιος δίπλα μας, κοντά μας ή και εντελώς άγνωστος, ζητάει τη βοήθειά μας, εκλιπαρεί γι΄αυτήν ή και την απαιτεί ίσως. Και τότε, συνήθως αυτόματα, σπεύδουμε να τον βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε, σύμφωνα πάντα με τις επιταγές της ηθικής μας, του δεσμού που μας συνδέει μαζί του ή τον βαθμό της κοινωνικής μας ευαισθησίας.

Η αλληλεγγύη και ο ανθρωπισμός μας επιβάλλουν να συνδράμουμε στην αδυναμία του άλλου. Και η ενσυναίσθηση ή η υψηλή αίσθηση ευθύνης, μας οδηγεί σαν πυξίδα σ’ αυτούς πολλές φορές, υπαγορεύοντάς μας να βρούμε λύσεις που εκείνοι δεν μπόρεσαν να βρουν για τους ίδιους. Και αυτό είναι υπέροχο, ειδικά όταν δεν γίνεται για προβολή του Εγώ και κοινωνικές ή άλλες σκοπιμότητες. Γιατί ενισχύει τα υψηλά μας αισθήματα προς τον συνάνθρωπο, ενδυναμώνει την πίστη μας στο καλό και ικανοποιεί την ανάγκη μας για πρόσφορά.

Μέχρις ενός σημείου όμως. Μέχρι το σημείο που εκείνος αρνείται την βοήθειά μας, ή αρχίζει να στηρίζεται εξ ολοκλήρου σ’ αυτήν, αρνούμενος την ευθύνη του για τη ζωή του και απομυζώντας μας κυριολεκτικά, απαιτώντας να είμαστε διαρκώς αρωγός του προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει. Γιατί είναι άλλο να απλώνεις το χέρι σου σε κάποιον που πέφτει στο γκρεμό για να τον βοηθήσεις να στηριχτεί και να ορθοποδήσει και άλλο να απαιτεί να τον πιάσεις χωρίς εκείνος να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να ακουμπήσει έστω το χέρι σου. Και γιατί είναι άλλο να βοηθάς κάποιον που πνίγεται να σωθεί και άλλο να τον αφήσεις να γαντζωθεί επάνω σου κινδυνεύοντας έτσι να σε παρασύρει στον πνιγμό μαζί του.

Το ενδιαφέρον και η ευθύνη μας για τη ζωή και την ευημερία του άλλου, είναι απόδειξη πως είμαστε άνθρωποι. Αν όμως αυτά δεν συνάδουν με την αναγνώριση της ευθύνης που έχει ο καθένας απέναντι στη δική του ζωή πρωτίστως, καταλήγει δυστυχώς, καταχρηστικό κι ανούσιο.

Αχαΐα: Το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων τίμησε τον Άγιο Υάκινθο

ΣΤΙΣ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: kalavrytanews.com
04|07|2019 | 10:07
Events

Την Τετάρτη 3 Ιουλίου η δημοτική αρχή των Καλαβρύτων, διοίκηση και εργαζόμενοι στο Χιονοδρομικό Κέντρο, τίμησαν τον Άγιο Υάκινθο.

Το ναΐδριο του Αγίου Υακίνθου, ένα από τα ελάχιστα εκκλησάκια του σε όλη την Ελλάδα, που βρίσκεται καρφωμένο στην πλαγιά του Χελμού, γίορτασε με λίγο κόσμο, κυρίως εργαζομένους στο Χιονοδρομικό και ο Διευθυντής του κ. Λεωνίδας Σπυρόπουλος. Στο εκκλησάκι του Αγίου Υακίνθου βρέθηκε και ο δήμαρχος Καλαβρύτων Γιώργος Λαζουράς, ο οποίος δεν παρέλειψε να ευχηθεί σε όλους τονίζοντας οτι το έργο του Χιονοδρομικού και των εργαζομένων του, αποτελούν τον οικονομικό πνεύμονα και το μεγαλύτερο αναπτυξιακό εργαλείο της περιοχής.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, προσφέρθηκαν παραδοσιακά εδέσματα σε όσους τίμησαν την εορτή. Ο Αγιος Υάκινθος, «Άγιος της αγάπης, προστάτης των ζευγαριών, της σχέσης άνδρα και γυναίκα» γιορτάζεται κάθε χρόνο ανελλιπώς πλέον στον χώρο του Χιονοδρομικού Κέντρου!

Ο Άγιος Υάκινθος

Ο Άγιος Υάκινθος καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και έζησε επί αυτοκρατορίας Τραϊανού 98 – 117 μ.Χ. Ήταν άνθρωπος με εξαιρετική συμπεριφορά και διετέλεσε κουβικουλάριος του αυτοκράτορα. Διεκπεραίωνε τα καθήκοντά του μέσα στο παλάτι κατά τον καλύτερο τρόπο. Ήταν προσεκτικός και δε “μολύνθηκε” από τη χλιδή των ανακτόρων.

Η ψυχή του ολόκληρη ήταν δοσμένη στο Σωτήρα Χριστό. Γι’ αυτό, όταν ο αυτοκράτορας Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των χριστιανών, ο Άγιος Υάκινθος δε δίστασε να ομολογήσει μπροστά στον αυτοκράτορα ότι είναι χριστιανός. Ο Τραϊανός εξεπλάγη και του είπε ότι είναι αχάριστος, για την εμπιστοσύνη και την υπόληψη που του πρόσφερε το παλάτι. Τότε ο Άγιος με ψυχική άνεση απάντησε: «Αν η ευγνωμοσύνη είναι αρετή, βασιλιά, ποια απολογία θα μπορέσω να δώσω αρνούμενος το Σωτήρα μου Χριστό, ο Οποίος έχυσε για μένα το αίμα Του, ο Οποίος μου χάρισε την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη, ο Οποίος μου δίνει λιμάνι στις τρικυμίες της ψυχής, παρηγοριά στη θλίψη, ασφάλεια στα κύματα, θώρακα στις δοκιμασίες; Και ο Οποίος μου επιφυλάσσει συμμετοχή αιώνια στη Βασιλεία Του και τη δόξα» Ο αυτοκράτορας, στενοχωρημένος από τα λόγια του Αγίου Υακίνθου, διέταξε να τον φυλακίσουν χωρίς να του δίνουν καθόλου φαγητό, εκτός και αν ήθελε να φάει ειδωλόθυτα. Σαράντα μέρες πέρασε έτσι ο Άγιος Υάκινθος, χωρίς να αγγίξει τα ειδωλόθυτα. Την 41η, όμως, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Όταν επικρίνουμε κάποιον άλλο, η πράξη μας αυτή δεν υποδηλώνει κάτι για το άτομο που υφίσταται την κριτική. Αντίθετα, λέει κάτι για τη δική μας ανάγκη να είμαστε επικριτικοί.

Αν παραστείτε σε μια συγκέντρωση και παρακολουθήσετε όλη την κριτική που συνήθως ανταλλάσσεται μεταξύ των παρευρισκομένων και έπειτα πάτε στο σπίτι σας και σκεφτείτε κατά πόσο στην πραγματικότητα όλη αυτή η κριτική συνέβαλε στο να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος, μάλλον θα καταλήξετε στο ίδιο συμπέρασμα με εμένα: Καθόλου! Δεν έκανε τίποτα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Όταν είστε επικριτικοί απέναντι στους άλλους, όχι μόνο δεν λύνετε τίποτα, αλλά συνεισφέρετε στον θυμό και στην έλλειψη εμπιστοσύνης που υπάρχει στη ζωή μας. Στο κάτω κάτω, σε κανέναν μας δεν αρέσει να τον επικρίνουν. Η συνήθης αντίδρασή μας είναι να αμυνόμαστε ή να απομακρυνόμαστε από τον άλλο. Ένα άτομο που νιώθει ότι του επιτίθενται, τις περισσότερες φορές, θα κάνει κάτι από τα δύο: είτε θα υποχωρήσει από φόβο ή ντροπή, είτε θα αντεπιτεθεί και θα θυμώσει.

Πόσες φορές έχετε ασκήσει σε κάποιον αρνητική κριτική και σας έχει απαντήσει: «Σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ που μου έδειξες το λάθος μου, πραγματικά το εκτιμώ»; Η επίκριση δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα παραπάνω από μια κακιά συνήθεια. Είναι κάτι που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε και γνωρίζουμε τα συναισθήματα που προκαλεί. Μας κρατάει απασχολημένους και μας δίνει ένα θέμα συζήτησης.

Αν, παρ΄όλα αυτά, εξετάσετε πώς νιώθετε αμέσως μετά τη στιγμή που επικρίνατε κάποιον, θα δείτε ότι το πάθος σας έχει ξεφουσκώσει και νιώθετε κάποια ντροπή, σχεδόν σαν να υπήρξατε εσείς το θύμα της επίθεσης. Η πραγματική αιτία γι΄αυτά σας τα συναισθήματα είναι ότι κάθε φορά που ασκείτε σε κάποιον κριτική, είναι σαν δηλώνετε στον κόσμο και στον εαυτό σας: «Έχω ανάγκη να λειτουργήσω επικριτικά». Και αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο συνήθως νιώθουμε περήφανοι.

Η λύση είναι να συγκρατήσετε τον εαυτό σας κάθε φορά που πάει να γίνει επικριτικός. Παρατηρήστε πόσο συχνά το κάνετε και πόσο άσχημα σας κάνει να νιώθετε. Εμένα μου αρέσει να το βλέπω σαν παιχνίδι. Ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να γίνεται επικριτικός, αλλά τη στιγμή που φουντώνει μέσα μου αυτή η διάθεση, σκέφτομαι: «Πάλι τα ίδια». Ευτυχώς, τις περισσότερες φορές μπορώ να μετατρέψω την κριτική μου διάθεση σε ανοχή και σεβασμό για τους γύρω μου. Δοκιμάστε το κι εσείς.

«Μη Βασανίζεστε για Μικροπράγματα» Richard Carlson

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο
Το Ψυχοθεραπευτικό ταξίδι: Απ’ τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης
Βιβλίο

Το Ψυχοθεραπευτικό ταξίδι: Απ’ τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης

25 Ιουνίου στις 1:02 μ.μ. · 

Το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού σου κόσμου είναι μυστικό, κεκαλυμμένο, αφανές.
Ούτε μπορείς να το δεις κατάματα, ούτε -κι αν ακόμη κομμάτι του σου φανερωθεί- μπορείς με λόγια να το εκφράσεις.
Ο λόγος είναι σημαντικός γιατί σου επιτρέπει να οργανώσεις, να βάλεις σε κάποια τάξη το συνειδητό υλικό της ψυχής, και να δημιουργήσεις διαθέσιμο χώρο ώστε νέο υποσυνείδητο υλικό να φανερωθεί, διεκδικώντας από την ψυχική σου ενέργεια να το διαχειριστεί για να το εντάξει στην καθημερινότητά σου.
Βάζοντας σε λόγια τα συναισθήματα, τους φόβους και τις επιθυμίες σου, μπορείς να τα επεξεργαστείς στο διαπροσωπικό πλαίσιο των σχέσεων σου και της ψυχοθεραπείας, με απώτερο σκοπό να τα κατανοήσεις και να τα υπερβείς, αφήνοντας χώρο για την ανάδυση νέου ψυχικού υλικού προς επεξεργασία.

Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν  κατά του καταστημένου και του συστήματός του,  αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Λιλή Ζωγράφου!!!!Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας……..Ήθελε μόνο αποδοχή κι αγάπη. Εσύ πρέπει να αλλάξεις, όχι οι άλλοι. Εσύ πρέπει να δώσεις αξία στον εαυτό σου.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο

 

“Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί.
Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση
και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα
στο σφυρί και τις πατρίδες.”
“Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά.
Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει)
για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του
που θα τους την στερήσει,
αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει
από την ευθύνη του εαυτού τους.”
Λιλή Ζωγράφου
γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1922
…………………………..
Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της,
με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη,
με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω,
να επαναστατήσω αποτελεσματικά,
να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.
Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους,
όσο και κείνων που εθελοτυφλούν.
Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν
κατά του καταστημένου και του συστήματός του,
αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται.
Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή,
την ταπεινοφροσύνη.
Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς
και καταφρονεμένους.
Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο και κοντινό πλάνο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα κάθονται

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση»

Από τη Δώρα Μαργέλη

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο. Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουνε με το θηρίο. Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση» – André Breton.

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση»

Από τη Δώρα Μαργέλη

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο. Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουνε με το θηρίο. Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση» – André Breton.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα κάθονται και παπούτσια

Ρούλα Καραγιάννη

Ήρθε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβρη. Πέρασε με βάρκα από την Τουρκία. Βρέθηκε στην τάξη μου. Δεν ήξερε ούτε μια λέξη Ελληνικά. Ηταν φοβισμένος.
Ήθελε μόνο αποδοχή κι αγάπη.
Την πήρε.
Μου την έδωσε τριπλάσια πίσω.
“Εγώ χωρίς εσένα δε θέλω πάω σχολείο” μου είπε κλαίγοντας το βράδυ της γιορτής λήξης του σχολείου , στα Ελληνικά πια.
Αναρτώ τη φωτό, με την άδεια της μητέρας του, για όλους όσους. κατα καιρούς, ξεσηκώθηκαν ώστε να μην πάνε τα παιδιά των μεταναστών στο ίδιο σχολείο με τα παιδιά τους.

Έμαθες να συμβιβάζεσαι στις σχέσεις σου. Τις περισσότερες φορές δεν καταλάβαινες τους συμβιβασμούς σου, γιατί έμαθες να αναλαμβάνεις εσύ την ευθύνη και να δικαιολογείς τους άλλους.

Συμβιβαζόσουν γιατί κυριαρχούσε ο φόβος σου. Ο φόβος σου για τη μοναξιά, ο φόβος σου της εγκατάλειψης, ο φόβος της απώλειας. Και οι φόβοι σου σε έκαναν να ξεχνάς τον εαυτό σου. Τον έβαζες πάντα τελευταίο..Τις ανάγκες σου, τα θέλω σου. Και κατέληγες να εξαρτάσαι από τους άλλους.

Κατέληγες όχι μόνο να ακουμπάς επάνω τους, αλλά να αγκιστρώνεσαι από πάνω τους. Κι οι άλλοι έμεναν γιατί ικανοποιούταν το Εγώ τους, άλλοι έφευγαν γιατί πνίγονταν μέσα στην υπερβολική εκδήλωση των συναισθημάτων σου.

Κι εσύ πάντα μέσα στη δυστυχία. Μέσα στη σκέψη ότι κανένας δεν σε θέλει πραγματικά. Γιατί έμαθες εσύ να μην αγαπάς τον εαυτό σου. Γιατί έμαθες να μην τον φροντίζεις. Γιατί έμαθες να αρκείσαι στα λίγα και να δικαιολογείς τους άλλους.

Μία μόνιμη δικαιολογία υπήρχε πάντα. Για όλους όσους ήρθαν, για όλους όσους έφυγαν και για όλους όσους δεν μπήκαν. Δικαιολογούσες πάντα τους άλλους, όμως πονούσες. Πονούσες γιατί ήθελες να δώσεις τόσα πολλά και έπαιρνες πάντα τόσα λίγα.

Σκέφτηκες όμως ότι εσύ δεν άφηνες ποτέ περιθώριο στον άλλον να κάνει κάτι; Σκέφτηκες άραγε ποτέ ότι κάλυπτες όλες τις ανάγκες και τα θέλω των άλλων πριν καν εκφραστούν; Ήσουν πάντα εκεί για όλους, χωρίς να διεκδικείς τίποτα για σένα. Ή όταν διεκδικούσες, το έκανες τόσο θυμωμένα, που οι άλλοι έφευγαν. Έτσι έμαθες. Και κάθε χωρισμός, κάθε φορά το έκανε πιο δύσκολο. Γιατί κινητοποιούσε όλους σου τους φόβους.

Να σου πω όμως κάτι; Δεν μπορείς να συνεχίσεις άλλο έτσι. Εσύ πρέπει να αλλάξεις, όχι οι άλλοι. Εσύ πρέπει να δώσεις αξία στον εαυτό σου. Εσύ πρέπει να μάθεις να διεκδικείς την αξία σου. Και αν δεν μπορείς μόνος σου, αν δεν μπορείς μόνη σου, μην φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια. Γιατί οι σύμμαχοι στη ζωή μας είναι πολύτιμοι. Το μόνο που πρέπει να φοβάσαι είναι το λίγο.

«Αλλά εγώ είμαι πια σε ρήξη με το λίγο…» – Κική Δημουλά

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

RUMI: Χθες ήμουν έξυπνος και προσπαθούσα να αλλάξω τον κόσμο. Σήμερα είμαι σοφός και προσπαθώ να αλλάξω τον εαυτό μου.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

 

Στεκόμουν πάνω σ” ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει,
μα ερχόταν σα Νέο.

Σέρνονταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρωμούσε νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει.

Μ.Μπρεχτ

 

Αποδεσμεύσου απο το παρελθόν..Άλλαζε απόψεις, αλλά κράτα τις αρχές σου.. Άλλαζε τα φύλλα, αλλά κράτα άθικτες τις ρίζες..

Είχα κάποτε τη χαρά να γνωρίσω τον προσωπικό γιατρό της Αγιότητάς του, του Δαλάι Λάμα. Περάσαμε ένα ολόκληρο απόγευμα μαζί, ανταλλάσσοντας σκέψεις και εμπειρίες από τη ζωή και τη δουλειά μας. Κάποια στιγμή τον ρώτησα τι θεωρούσε κλειδί για την υγεία και την ευτυχία. “Άδειασε την κούπα σου από το χθεσινό ρύζι”, ήταν η απάντησή του.

Ποιο είναι το χθεσινό ρύζι; Το παρελθόν σου. Συγκεκριμένα, είναι όλες οι παλιές απογοητεύσεις, οι παλιές λύπες, οι παλιές πληγές.

Κάθε μέρα κάνω συμβουλευτική με ανθρώπους που καταδιώκονται από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ο νους τους κολλάει από μπαγιάτικο ρύζι. Επιτρέπουν στο παρελθόν τους να γίνεται εχθρός τους, ξαναπαίζοντας με σκληρότητα λάθη, αποτυχίες, ερωτικές απογοητεύσεις, σφάλματα και στιγμές αδυναμίας.

Υπάρχει μια παλιά παροιμία που λέει: κάθε πόνος είναι παλιός πόνος. Κάθε φόβος είναι παλιός φόβος.

Όποτε είσαι δυστυχισμένος, πιθανότατα ξαναπαίζεις παλιές ταινίες στο νου σου. Αν εκείνη τη στιγμή έχεις τα κότσια να πεις: “Αυτό αφορά το παρελθόν”, τότε δημιουργείς αμέσως ένα άνοιγμα στο νου σου για θεραπεία, έμπνευση, συγχώρεση και για κάτι καινούργιο.

Η θεραπεία είναι η λύτρωση από το φόβο. Είναι επίσης η λύτρωση από το παρελθόν. Στην πραγματικότητα, το παρελθόν έχει τελειώσει. Υπήρξε και έφυγε. Ζει, κυριολεκτικά, μόνο μέσα στο μυαλό σου. Αν το διατηρείς ζωντανό, τότε μένεις κολλημένος σε επαναλήψεις της ταινίας και χάνεις τις νέες ευκαιρίες, τα νέα δώρα και τις νέες περιπέτειες. Το τώρα είναι πάντα μια πολύ καλή στιγμή να απαγκιστρωθείς και να ξαναπείς “ναι” στη ζωή.

Πώς μπορείς να καταλάβεις ότι είσαι γαντζωμένος στο παρελθόν σου; Είσαι δυστυχισμένος! Κάθε φορά που μοχθείς, αναρωτήσου: “Σε τι είμαι γαντζωμένος από το παρελθόν;” Σε ποια παλιά σκέψη, παλιό εμπόδιο ή παλιό φόβο είσαι ακόμη αγκιστρωμένος;

Για να παραιτηθείς από το παρελθόν σου, κάνε τα εξής τρία πράγματα. Πρώτον, γίνε πρόθυμος να συγχωρήσεις τον εαυτό σου για κάθε λάθος που πιστεύεις πως έχεις κάνει. Δήλωσε: “Το παρελθόν τελείωσε” και άφησε τη συγχώρεση να σφουγγίσει όλα τα δάκρυα.

Δεύτερον, αν θέλεις να απαλλαγείς από τα περασμένα λάθη σου, απάλλαξε όλους τους άλλους από τα δικά τους. Με άλλα λόγια, συγχώρησέ τους όλους.

Τρίτον, προσευχήσου. Άσε τον εαυτό σου να είναι ξανά αθώος, ξανά ελεύθερος και ξανά έτοιμος να πει “ναι” σε καινούργια γιατρειά, καινούργια ευτυχία και ένα καινούργιο μέλλον.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Robert Holden “Στροφή στην ευτυχία” από τις εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας

Αν κάποιος σας έχει πληγώσει πρόσφατα, θα γνωρίζετε πόσο επώδυνη και ψυχοφθόρα είναι η διαδικασία ανάρρωσης. Είτε επεξεργάζεστε ένα συγκεκριμένο συναισθηματικό τραύμα, είτε ήσασταν οι παραλήπτες μιας επαναλαμβανόμενης τοξικής συμπεριφοράς, θα έχετε πάνω σας πολλές ουλές, σημάδια του παρελθόντος. Και σίγουρα θα γνωρίζετε ότι πρέπει να ξεπεράσετε το θυμό και την πικρία που νιώθετε, αλλά αποδεικνύεται πολύ δύσκολο στη πράξη.

Η διαδικασία της συγχώρεσης είναι σύνθετη και σίγουρα δεν μπορεί να συμβεί από τη μία μέρα στην άλλη. Ωστόσο, μπορείτε να συγχωρέσετε και θα νιώθετε πολύ καλύτερα, μόλις τα καταφέρετε. Αυτός ο οδηγός μπορεί να αποδειχτεί βοηθητικός, ώστε να κατανοήσετε την ίδια τη φύση της συγχώρεσης αρχικά και έπειτα να σας δείξει πώς μπορείτε να προχωρήσετε πραγματικά.

Τα 5 στάδια της συγχώρεσης

Η συγχώρεση είναι μια βαθύτατα προσωπική διεργασία, οπότε δεν τη βιώνουμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Εντούτοις, μπορούμε να διακρίνουμε πέντε κατά κάποιο τρόπο βασικά στάδια που είναι πιθανό να περάσετε για να φτάσετε στη συγχώρεση:

1ο στάδιο – Επίγνωση: Παρατηρείτε ότι είστε ακόμα θυμωμένοι, πληγωμένοι ή πικραμένοι για κάτι και αυτό σας γνωστοποιεί ότι χρειάζεται να συγχωρήσετε. Αυτή η επίγνωση είναι κρίσιμης σημασίας- χωρίς αυτή, τα αρνητικά συναισθήματα θα συνεχίσουν να σας επηρεάζουν, ακόμα και σε υποσυνείδητο επίπεδο.

Στάδιο 2ο – Εμπειρία: Συγχώρεση δε σημαίνει καταπίεση ή αγνόηση των επώδυνων συναισθημάτων. Στην πραγματικότητα, χρειάζεται να περάσετε μια περίοδο κατά την οποία θα νιώθετε πλήρως όλα εκείνα τα αρνητικά συναισθήματα. Το κλειδί εδώ είναι η έκφρασή τους, ο πόνος και η οργή που νιώθετε, είτε καταγράφοντας, είτε μιλώντας γι’ αυτά σε κάποιον.

Στάδιο 3ο – Αποδοχή: Δε χρειάζεται να μηχανεύεστε δικαιολογίες για το άτομο που σας πλήγωσε ή που σας έσπρωξε σε μια επιλογή. Για την ακρίβεια, μπορεί να μην το θέλετε καν πια στη ζωή σας. Ωστόσο, πρέπει να αποδεχτείτε ότι βιώσατε αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία και ότι δεν μπορεί να αλλάξει.

Στάδιο 4ο – Προθυμία για συγχώρεση: Συχνά, μόνο αφού βιώσουμε όλο το εύρος των συναισθημάτων μας και τα αφήσουμε στο παρελθόν, βρίσκουμε την προθυμία να συγχωρήσουμε. Σε αυτό το στάδιο, θα δείτε ότι δεν αποκομίζετε κανένα όφελος μένοντας σε μια κατάσταση συνεχούς πόνου και θα σταματήσετε να μένετε προσκολλημένοι σε αυτό.

Στάδιο 5ο – Απελευθέρωση: Το τελευταίο στάδιο της συγχώρεσης είναι η απελευθέρωση από το βάρος των συναισθημάτων. Μόλις το κάνετε αυτό, μπορείτε να προχωρήσετε ενεργά στη ζωή σας. θα νιώσετε μια εμφανή και μόνιμη αίσθηση γαλήνης και κλεισίματος.
12 βήματα για να αφήσετε τον πόνο πίσω και να προχωρήσετε

Όπως ακριβώς και με τη συγχώρεση, έτσι και η μετέπειτα διαδικασία της απελευθέρωσης και της συνέχισης της πορείας μας, παίρνει διαφορετική μορφή για κάθε έναν από εμάς. Αλλά αν παλεύετε και θέλετε να ακολουθήσετε ένα πιο ξεκάθαρο μονοπάτι, δουλέψτε πάνω στα παρακάτω 12 βήματα:

Βήμα 1ο: Επανασυνδεθείτε με την καρδιά σας

Κάντε ό,τι χρειάζεται, για να νιώσετε και πάλι ο καλός, αυθεντικός εαυτός σας. Διαλογιστείτε, γίνετε δημιουργικοί, περάστε χρόνο με άτομα που δεν σας έχουν πληγώσει και εκμεταλλευτείτε την ενέργεια της καρδιάς σας. Πρόκειται για την θετική, ανθεκτική πλευρά σας που θα σας παρέχει όλους τους πόρους που χρειάζεστε για να αναρρώσετε από τον πόνο.

Βήμα 2ο: Εστιάστε στην αυτογνωσία

Προσπαθήστε να αποκωδικοποιήσετε πλήρως την πικρία που κρατάτε. Γιατί σας πονά τόσο πολύ; Ποιες παρελθοντικές πληγές ανοίγει; Τι σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι πληγωθήκατε τόσο από αυτό που συνέβη; Όταν στραφείτε προς εσάς, αντί να αναλύετε τις κινήσεις εκείνου που σας πλήγωσε, τότε θα βρείτε τη δύναμη που ψάχνετε μέσα από την αυτογνωσία.

Βήμα 3ο: Πάρτε την ευθύνη για εσάς

Ένα άλλο σημαντικό κομμάτι της διαδικασίας είναι η ευθύνη για όποιο ρόλο παίξατε τελικά σε αυτό το επώδυνο για εσάς γεγονός. Ο ρόλος σας μπορεί να ήταν μικρότερος ή μεγαλύτερος, αλλά αν δεν τον αναγνωρίσετε, τότε θα προβάλλετε υποσυνείδητα αρνητικές σκέψεις για εσάς σε άλλους. Και καθώς αναλαμβάνετε την ευθύνη για ο,τι σας αναλογεί, επιτρέψτε στον εαυτό σας να λάβει και συγχώρεση επίσης.

Βήμα 4ο: Αντλήστε μαθήματα από αυτή τη σκοτεινή εμπειρία

Ασχέτως του πόσο άσχημα εξελίχθηκε κάτι, υπάρχει πάντα εκεί ένα χρήσιμο μάθημα για να πάρετε. Για την ακρίβεια, το Σύμπαν μας στέλνει συχνά προκλήσεις, ακριβώς για να μπορέσουμε να εξελιχθούμε. Αναρωτηθείτε λοιπόν ποιο είναι το δίδαγμα που αποκομίσατε από τη σχέση σας με το άλλο άτομο. Τι θα κάνετε διαφορετικά σε άλλη σχέση; Για παράδειγμα, μήπως χρειάζονται αυστηρότερα όρια;

Βήμα 5ο: Εστιάστε στο καλό και όχι στο σωστό

Είναι δελεαστικό να δηλώνουμε πόσο λάθος είναι το άλλο άτομο. Όμως, αν θέλετε να συγχωρέσετε κάποιον που σας πλήγωσε συναισθηματικά, χρειάζεται να εστιάσετε στο παλιό Κινέζικο ρητό: «Είναι καλύτερο να είσαι καλός, από το να είσαι σωστός». Πώς μπορείτε να προσφέρετε καλοσύνη στο άτομο που σας αδίκησε; Και πώς θα μπορούσε αυτή η καλοσύνη να κάνει τις άλλες σας σχέσεις να κυλήσουν πιο θετικά;

Βήμα 6ο: Αποφύγετε την κριτική

Η ενσυναίσθηση αποδεικνύεται ένα ισχυρό όπλο ενάντια στην πικρία. Δώστε λίγο χρόνο για να δείτε την τρέχουσα κατάσταση από την αντίθετη οπτική γωνία, από τη θέση του άλλου. Πώς φαίνονται από εκεί τα πράγματα; Γιατί μπορεί να έπραξαν έτσι; Πώς μπορεί να νιώθουν; Αυτή η άσκηση δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δικαιολογείτε την άσχημη συμπεριφορά, αλλά ότι κατανοείτε απλά την πολυπλοκότητα και την εσωτερική πάλη που όλοι αντιμετωπίζουμε.

Βήμα 7ο: Δεχτείτε τη συγγνώμη

Ορισμένες φορές, το άλλο άτομο δεν έχει καμία πρόθεση να απολογηθεί. Εντούτοις, αν κάποιος δείξει προθυμία γι’ αυτό, δεχτείτε το. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι πρέπει αναγκαστικά να δικαιολογήσετε τις πράξεις του ή να δεχτείτε εκείνο το άτομο πίσω στη ζωή σας. Σημαίνει μόνο ότι αφήνετε πίσω σας τις αρνητικές σκέψεις.

Βήμα 8ο: Μη ψάχνετε και για περαιτέρω προσβολές

Όταν έχετε προσφάτως πληγωθεί, μπορεί να μπείτε στον πειρασμό να ψάχνετε και για άλλες προσβολές. Αυτές μπορεί να βρεθούν στην ίδια σχέση ή γενικά στη ζωή σας. Ωστόσο, να είστε σίγουροι ότι αν ψάξετε για σημάδια ασέβειας ή λόγους για να μένετε θυμωμένοι, θα βρείτε! Όμως, αυτό δεν έχει κανένα απολύτως όφελος για εσάς. Ξεκινήστε τη μέρα σας με την σκέψη ότι ο κόσμος θα σας φερθεί σωστά και συνεχίστε από εκεί και πέρα.

Βήμα 9ο: Να αναμένετε καλοσύνη

Σχετικό με το παραπάνω είναι και αυτό το βήμα. Είναι σημαντικό να εκπαιδεύσετε το νου σας να αναμένει και να διακρίνει τις πράξεις καλοσύνης. Αυτό θα σας βοηθήσει να είστε δεκτικοί και θετικοί άνθρωποι και έτσι θα έλκετε τους καλύτερους ανθρώπους στη ζωή σας. Μπορεί να βρείτε βοηθητική την πρακτική των καθημερινών διαβεβαιώσεων όπως «Έλκω ευγενικούς και τρυφερούς ανθρώπους στη ζωή μου» ή «Θα ψάχνω για την καλοσύνη και σίγουρα θα τη βρω».

Βήμα 10ο: Φανταστείτε/οραματιστείτε ότι το αφήνετε πίσω σας

Συγκεντρωθείτε για 10 λεπτά κάθε μέρα στο να φανταστείτε πώς είναι να αφήνετε αυτό που σας πληγώνει πίσω σας. Κάποιοι άνθρωποι το φαντάζονται σαν νερό που κυλά και παίρνει μακριά τις άσχημες στιγμές, αλλάζοντας και τις σχέσεις τους. Άλλοι άνθρωποι φαντάζονται ότι είναι σαν ένα βάρος που πετάνε μακριά, στη θάλασσα ή από ένα λόφο. Εναλλακτικά, μπορείτε να φανταστείτε ότι η αρνητική αυτή αύρα αφήνει το σώμα σας.

Βήμα 11ο: Μείνετε στο παρόν

Όπως σημειώθηκε παραπάνω, για να συγχωρήσετε και να αφήσετε πίσω ο,τι σας πονά, χρειάζεται να ξεκολλήσετε από το παρελθόν. Πείτε στον εαυτό σας ότι τώρα θα διοχετεύσετε όλη σας την ενέργεια στη στιγμή και στην κάθε μέρα, αντί να την σπαταλάτε σε κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει. Ο διαλογισμός μπορεί να αποδειχθεί πολύ βοηθητικός εδώ, όπως και οποιαδήποτε δραστηριότητα σαν τη γυμναστική ή την τέχνη.

Βήμα 12ο: Προσφέρετε αγάπη

Βάλτε τα δυνατά σας για να είστε τρυφεροί και δοτικοί. Προσπαθήστε, καταγράφοντας 3-5 πράγματα που σας κάνουν να νιώθετε αγάπη στην αρχή της μέρας σας, και φυλάξτε τα στην καρδιά σας. κάθε φορά που νιώθετε ότι σας ρουφά και πάλι η αρνητικότητα, χρησιμοποιήστε τα ως εργαλεία. Γιατί όσο δίνουμε αγάπη, λαμβάνουμε και αγάπη.

Αναγνωρίστε τα μαθήματα μέσα από τη διαδικασία

Όταν νιώσετε πώς να είναι αφήνουμε κάτι πίσω μας και να προχωράμε, θα μάθετε πολλά για τη ζωή και για τον εαυτό σας. Οι τοξικές σχέσεις με τοξικούς ανθρώπους είναι εξαιρετικά επώδυνες, αλλά είναι επίσης και πολύ διδακτικές. Αναγνωρίστε ότι έχετε πια ανακαλύψει περισσότερα για το τι χρειάζεστε από μια σχέση, τα βαθύτερα ευάλωτά σας σημεία και την αξιοθαύμαστη ικανότητα να επουλώνετε τις πληγές σας.

Επιπροσθέτως, η διεργασία της συγχώρεσης μας διδάσκει πώς να ζήσουμε στο παρόν, αντί να αναλωνόμαστε στο παρελθόν ή να στρεσαριζόμαστε για το μέλλον. Όταν μπορέσουμε να απολαύσουμε και να βιώσουμε πλήρως κάθε στιγμή που περνά, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει ευτυχισμένος.

Τέλος, όσον αφορά στο ζήτημα της συγχώρεσης κάποιου που συνεχίζει να σας πληγώνει, βεβαιωθείτε ότι το διαχωρίζετε πλήρως από την ανοχή σε μελλοντικά συναισθηματικά τραύματα. Η συγχώρεση και το τέλος μιας σχέσης δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενα. Μπορείτε να προσφέρετε συγχώρεση, αλλά και πάλι να αρνηθείτε να κρατήσετε στη ζωή σας ένα τοξικό άτομο. Και σε κάποιες περιπτώσεις, αυτό είναι ακριβώς που χρειάζεστε για να ανακτήσετε τη χαμένη αγάπη και αυτοεκτίμηση.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Μ.Βαμβουνάκη – Τρόμος και πόθος μοναξιάς

04.06.2015

Μ.Βαμβουνάκη - Τρόμος και πόθος μοναξιάς

“Όλες οι δυστυχίες του ανθρώπου απορρέουν απ’ την ανικανότητά του να καθίσει σ’ ένα δωμάτιο μόνος και σιωπηλός.” Πασκάλ. Στους καιρούς μας, η μοναξιά θεωρείται απειλή, ήττα. Στο όνομα τούτου του τρόμου, αποφασίζονται και οι βαρύτεροι συμβιβασμοί. Συμβιβασμοί στη συντροφιά, στη δουλειά, στους φίλους, στις ιδεολογίες, στο γάμο.

Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να κοιμούνται με τον εχθρό τους, να μοιράζονται την κάθε μέρα τους με κάποιον που περιφρονούν, που τους μειώνει, τους αποδιοργανώνει το χαρακτήρα, παρά να ζήσουν, έστω και για ένα διάστημα, μόνοι.

Λέγεται ότι «φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού» ίσως και γι’ αυτό είναι τόσο ισχυρός, ολοκληρωτικός φόβος. Όταν ο ίδιος ο εαυτός μας, μας είναι άγνωστος, απωθημένος, παραποιημένος και ξένος, τον αποφεύγουμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να ζεις μέσα τους χωρίς να ζεις μαζί τους. Όπως και άνθρωποι που ενώ ζεις μαζί τους είναι αδύνατον να ζεις μέσα τους, έγραφε ο Γκαίτε.

Με άλλα λόγια, μέσα σε πολυμελή οικογένεια, μέσα σε φασαριόζικη παρέα που γλεντοκοπά, μέσα σε μια ομάδα που εκδράμει, η εσωτερική μοναξιά, η αληθινή γνήσια μοναξιά ενός μέλους μπορεί να φτάνει στην απελπισία. Δεν είναι όλοι γεννημένοι για να παντρευτούν, δεν είναι όλοι γεννημένοι για να γεννούν παιδιά. Κοινωνικός δεν είναι ο κοσμικός. Κοινωνικός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να συμπαθήσει τον άλλο. Να τον ακούσει με βαθιά προσοχή, να του ανοίξει την καρδιά του. Την κοινωνικότητα την ορίζει η ικανότητα της συμπάθειας και της αλληλοκατανόησης, ενώ την κοσμικότητα η σωματική συνύπαρξη για κάποιου είδους υλική συνεργασία: για να φωτογραφηθούμε, για παράδειγμα, σε κάποιο κοσμικό περιοδικό ή για να ανταλλάσσουμε επισκέψεις με σκοπό να παραμείνουμε σε ένα επίπεδο μελών καλής οικονομικής τάξεως κ.λπ.

«Αν και έχω χρόνια να σε δω, δεν έλειψες ποτέ από τη ζωή μου», έγραψε κάποιος σε παλιό του δάσκαλο.

Αυτές όμως είναι εμπειρίες που μόνο οι θαρραλέοι της μοναξιάς μπορούν να χαρούν. Γιατί η μοναξιά σου ασκεί το κουράγιο, σου εκλεπτύνει τη διαίσθηση, σου στερεώνει την αυτάρκεια και τη σεμνότητα που καταλήγει να επιλέγει κάθε σοβαρός άνθρωπος. Γιατί η μοναξιά είναι το σχολειό της αυτογνωσίας. Και όπως λέει ο Λάο-Τσε: «Αν όλο τον κόσμο γνωρίσεις, γνώρισες πολλά. Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου, τα έμαθες όλα».

Προσέξτε ότι οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν βλέμμα βαθύ, ικανό να περιπλανηθεί συγκεκριμένο μέσα στον βαθύ τους εαυτό και μέσα στον βαθύ άλλον που κοιτάζουν. Δείχνουν να γνωρίζουν κάτι παραπάνω απ’ όλους όσοι ολημερίς τρέχουν κι ανακατώνονται σε ατελείωτες απασχολήσεις, φλυαρίες και παρέες.

Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν τη μοναξιά, είναι εκείνοι που κάνουν τις χειρότερες σχέσεις. Με τους φίλους, με τα παιδιά τους, και κυρίως με τον ερωτικό τους σύντροφο. Αντιθέτως, εκείνοι που τα έχουν βρει με την ψυχή τους, καταφέρνουν τους πιο πλούσιους δεσμούς. Αγαπούν και είναι σε θέση να νοιάζονται.

Κάποιος ρώτησε ένα σοφό γέρο: «Μα γιατί δεν μπορώ τελικά να κρατήσω ένα φίλο κοντά μου, αφού το θέλω τόσο πολύ;» Και ο σοφός του απάντησε: «Ακριβώς επειδή το θες πάρα πολύ». Η λαχτάρα για σχέση φαρμακώνεται από τη λαχτάρα για ταύτιση, για εξάρτηση, για προβολές, για ρούφηγμα, για χρήση εντέλει. Με τέτοιες ανάγκες για στόχους, δε συνδέεσαι. Συνεργάζεσαι μόνο για να ανταλλάσσεις αρρώστιες, παθογόνους ερεθισμούς και προφάσεις. Για να αποφεύγεις την πραγματικότητά σου που τρέμεις. Τέτοιες διαθέσεις σύντομα γίνονται αντιληπτές και κάνουν τον άλλον να ασφυκτιά και να απομακρύνεται.

m-vamvounaki-tromos-kai-pothos-monaksias.png

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο και κοντινό πλάνο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, ουρανός, παπούτσια, βουνό, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

π. Λίβυος

8 Ιουνίου στις 10:43 π.μ. · 

“Μας κατατρώει το τίποτα*…”

Θερίζει ο καρκίνος, όπως σε κάθε εποχή και μια σοβαρή ασθένεια.
Τις προάλλες μου ανέφεραν πάλι δυο νέους ανθρώπους που έφυγαν από κοντά μας. Και καθημερινά φεύγουν πολλοί. Ωστόσο αναλογίζεται κανείς ότι ο θάνατος μέσα στο απόλυτο μαύρο του έχει και φως. Κοιτάζοντας το αναπόφευκτο του, μπορεί να σε ευεργετήσει, από την άποψη ότι ξυπνά μέσα σου την επιθυμία για ζωή.

Τόσο εγώ προσωπικά όσο και πολλοί φίλοι και γνωστοί, μετα από
μια περιπέτεια υγείας ή κάποιο σοβαρό ατύχημα, επανεκτίμησαν την
ζωή στην ολότητα της. Είδαν εκ νέου αυτά που πριν απλά κοιτούσαν.
Άλλαξαν τις σάπιες αξίες τους, και αναθεώρησαν την άποψη περί αυτονοήτων. Όχι δεν υπάρχουν αυτονόητα. Είναι απάτη να πιστεύεις
κάτι τέτοιο. Όλα τα στήνουμε κάθε μέρα από την αρχή. Κανείς δεν
μας υπόσχεται ότι το πρωί θα δούμε ξανά εκείνους που αγαπάμε,
αυτά που μας αρέσουν, αυτά που κάνουν όμορφη την ύπαρξη μας.

Γι’ αυτό όσο μεγαλώνω, πιστεύω ότι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής
είναι να συνειδητοποιήσουμε την θνητότητα μας. Αυτό δηλαδή στο
οποίο επιμένει ο Χριστός. Γιατί; Γιατί αυτή η κατανόηση θα μας ωθήσει στην ζωή. Μονάχα όσοι συνάντησαν τον θάνατο έτρεξαν με ορμή
και δίψα προς την ζωή. Το να κοιτάξω κατάματα και με βαθιά αποδοχή
την θνητότητα μου, θα γκρεμίσει τις ψεύτικες επιφανειακές αξίες μου.
Θα καταλάβεις πόσο ανόητο είναι όλη μέρα μετα μανίας να κυνηγάς λεφτά, φήμη, δόξα, και επιβεβαίωση. Στα πιο ανόητα και σάπια θέματα φεύγει η ζωή μας.

Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Mark Manson, «αυτή η αποδοχή του
θανάτου μου, η κατανόηση της εύθραυστης φύσης μου, έχει κάνει τα πάντα ευκολότερα -με απάλλαξε από εθισμούς και με βοήθησε να διακρίνω και να αντιμετωπίσω τον εγωισμό μου, όπως επίσης και τα αποδεχθώ την ευθύνη για τα δικά μου προβλήματα- να υποφέρω τους φόβους και τις αβεβαιότητες μου, να δέχομαι τις αποτυχίες μου και να αγκαλιάζω τις απορρίψεις- όλο αυτό το φορτίο έγινε πιο ελαφρύ μέσα
από την σκέψη του δικού μου θανάτου. Όσο περισσότερο κοιτάζω μέσα στο σκοτάδι, τόσο πιο φωτεινή γίνεται η ζωή, τόσο πιο ήρεμος γίνεται ο κόσμος, τόσο μικρότερη ασυναίσθητη αντίσταση νιώθω απέναντι σε… οτιδήποτε.» Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι η Ανάσταση του Χριστού, είναι μια βαθιά μεταμόρφωση της ζωής που δεν γνωρίζει θάνατο.

*(η φράση ανήκει στον Τσαρλς Μπουκόφσι)

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κάθεται και κείμενο

π. Λίβυος

23 Ιουνίου στις 10:30 μ.μ. · 

Η ειρωνεία είναι ότι όσο περισσότερο θέλουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, τόσο χάλια τα κάνουμε. Νομίζουμε οτι με τον Νου και τα σχέδια του μυαλού μας θα συμβούν αλλαγές στην ζωή μας. Ματαιοπονία.
Φανταστείτε μια αίθουσα γεμάτη από ανθρώπους που παρακολουθούν μια ομιλία ή στο σπίτι που είμαστε μαζεμένοι με φίλους για δείπνο να δώσουμε εντολή, «ελάτε τώρα όλοι μαζί, μέσα σε ένα λεπτό να κλείσουμε τα μάτια μας και να ηρεμήσουμε..». Είναι βέβαιο ότι κανείς δεν θα το καταφέρει.
Πείτε, θα κάνω προσευχή και θα προσπαθήσω να μην έχω σκέψεις ή λογισμούς, θα μείνω προσηλωμένος στα λόγια και μόνο της προσευχής. Απλά δεν θα συμβεί, για τον απλούστατο λόγο, ότι γίνεται στόχος και αυτοσκοπός με στοιχεία άγχους.
Εμείς πιστεύουμε ότι κάτω από πίεση, άγχος και αγωνία θα αλλάξουμε, κι όμως αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Διότι τόσο τα κίνητρα όσο και η μέθοδος είναι λανθασμένη.
Για να έρθει μια αλλαγή στην ζωή μας, πρέπει να επιτρέψουμε στο εαυτό μας να αναγνωρίσει μόνος του την ανάγκη γι’ αυτό, όχι ως επιβολή από το νου, αλλά ως εσωτερική δίψα και πόθο. Εμείς για διαφόρους λόγους πείθουμε το μυαλό αλλά τα μέσα μας κλωτσάνε μια και δεν έχει έρθει η ώρα για κάτι τέτοιο. Θέλουμε νοητικά να καθοδηγήσουμε τις εξελίξεις, δεν αφήνόμαστε στην σοφία του Θεού να μας καθοδηγήσει.
Άφησε να νιώσεις την εσωτερική ανάγκη της αλλαγής. Μην πιέζεις τα πράγματα με το νου.
Μη το κάνεις στόχο, άγχος και εμμονή.
Έχε εμπιστοσύνη στην εσωτερική σου ευφυία. Το σώμα και η ψυχή σου ξέρουν.
Μπες στην σιωπή και συντονίσου με το Θεό, βίωσε την μεταμορφωτική του Χάρη.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, φυτό και λουλούδι

Μαζί στα όνειρά μας

29 Μαΐου · 

Άλλαζε απόψεις, αλλά κράτα τις αρχές σου..
Άλλαζε τα φύλλα, αλλά κράτα άθικτες τις ρίζες..

Β. Ουγκώ

π. Λίβυος

8 Ιουνίου · 

“Μας κατατρώει το τίποτα*…”

Θερίζει ο καρκίνος, όπως σε κάθε εποχή και μια σοβαρή ασθένεια.
Τις προάλλες μου ανέφεραν πάλι δυο νέους ανθρώπους που έφυγαν από κοντά μας. Και καθημερινά φεύγουν πολλοί. Ωστόσο αναλογίζεται κανείς ότι ο θάνατος μέσα στο απόλυτο μαύρο του έχει και φως. Κοιτάζοντας το αναπόφευκτο του, μπορεί να σε ευεργετήσει, από την άποψη ότι ξυπνά μέσα σου την επιθυμία για ζωή.

Τόσο εγώ προσωπικά όσο και πολλοί φίλοι και γνωστοί, μετα από
μια περιπέτεια υγείας ή κάποιο σοβαρό ατύχημα, επανεκτίμησαν την
ζωή στην ολότητα της. Είδαν εκ νέου αυτά που πριν απλά κοιτούσαν.
Άλλαξαν τις σάπιες αξίες τους, και αναθεώρησαν την άποψη περί αυτονοήτων. Όχι δεν υπάρχουν αυτονόητα. Είναι απάτη να πιστεύεις
κάτι τέτοιο. Όλα τα στήνουμε κάθε μέρα από την αρχή. Κανείς δεν
μας υπόσχεται ότι το πρωί θα δούμε ξανά εκείνους που αγαπάμε,
αυτά που μας αρέσουν, αυτά που κάνουν όμορφη την ύπαρξη μας.

Γι’ αυτό όσο μεγαλώνω, πιστεύω ότι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής
είναι να συνειδητοποιήσουμε την θνητότητα μας. Αυτό δηλαδή στο
οποίο επιμένει ο Χριστός. Γιατί; Γιατί αυτή η κατανόηση θα μας ωθήσει στην ζωή. Μονάχα όσοι συνάντησαν τον θάνατο έτρεξαν με ορμή
και δίψα προς την ζωή. Το να κοιτάξω κατάματα και με βαθιά αποδοχή
την θνητότητα μου, θα γκρεμίσει τις ψεύτικες επιφανειακές αξίες μου.
Θα καταλάβεις πόσο ανόητο είναι όλη μέρα μετα μανίας να κυνηγάς λεφτά, φήμη, δόξα, και επιβεβαίωση. Στα πιο ανόητα και σάπια θέματα φεύγει η ζωή μας.

Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Mark Manson, «αυτή η αποδοχή του
θανάτου μου, η κατανόηση της εύθραυστης φύσης μου, έχει κάνει τα πάντα ευκολότερα -με απάλλαξε από εθισμούς και με βοήθησε να διακρίνω και να αντιμετωπίσω τον εγωισμό μου, όπως επίσης και τα αποδεχθώ την ευθύνη για τα δικά μου προβλήματα- να υποφέρω τους φόβους και τις αβεβαιότητες μου, να δέχομαι τις αποτυχίες μου και να αγκαλιάζω τις απορρίψεις- όλο αυτό το φορτίο έγινε πιο ελαφρύ μέσα
από την σκέψη του δικού μου θανάτου. Όσο περισσότερο κοιτάζω μέσα στο σκοτάδι, τόσο πιο φωτεινή γίνεται η ζωή, τόσο πιο ήρεμος γίνεται ο κόσμος, τόσο μικρότερη ασυναίσθητη αντίσταση νιώθω απέναντι σε… οτιδήποτε.» Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι η Ανάσταση του Χριστού, είναι μια βαθιά μεταμόρφωση της ζωής που δεν γνωρίζει θάνατο.

*(η φράση ανήκει στον Τσαρλς Μπουκόφσι)

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Accessibility by WAH