01.01.2018 | 13:16
Phylax: Ο δημιουργός του, Κωστής Γεωργίου, μιλά στην Athens Voice
Ήταν το τελευταίο επεισόδιο σε ένα «σίριαλ» που βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες εβδομάδες και περιλαμβάνει «εκρηκτικές» συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, κομμένα καλώδια του τραμ και συλλογή υπογραφών για την απομάκρυνση του έργου.
Ο ίδιος ο δημιουργός μιλά στην Athens Voice για τους συμβολισμούς του γλυπτού, τις αντιδράσεις του κόσμου και την εικαστική παιδεία στην Ελλάδα.
Αναλυτικά, η συνέντευξη:
Ποιος επέλεξε το θέμα του έργου; Είχαν δοθεί κάποιες κατευθύνσεις για το τι θα αναπαριστά το γλυπτό;
Παρουσίασα αρκετές διαφορετικές προτάσεις. Επιλέξαμε αυτή, χωρίς να φαντασθούμε ότι θα εκτοξευόταν στη σφαίρα της δεισιδαιμονίας και της δαιμονοληψίας. Δεν σας κρύβω ότι σκέφτηκα αρχικά να το κάνω σε νίκελ αλλά γρήγορα καταλήξαμε στην κόκκινη version, γιατί πρακτικά έτσι αναδεικνυόταν καλύτερα το έργο, που φόνταρε τέλεια στον γαλάζιο ουρανό. Οποιοδήποτε άλλο χρώμα, θα το «κατάπινε» το περιβάλλον. Όχι, δεν υπήρχε καμία κατεύθυνση. Κάθε έργο είναι για μένα αυτόνομη πράξη αφαιρετικής έκφρασης. Αποφεύγω τη στατικότητα καθώς και κάθε είδους συμβολισμό. Αυτή είναι η φιλοσοφία που διέπει τη δουλειά μου. Γιατί θα πρέπει ένα έργο να έχει απαραιτήτως κάποιο στενό συμβολισμό; Πραγματικά, συχνότατα αντιμετωπίζω την ερώτηση «τι συμβολίζει αυτό το έργο;». Και η απάντησή μου είναι πάντα η ίδια: «Είσαι ελεύθερος να αποφασίσεις μόνος σου», γιατί η δουλειά μου είναι να καταθέτω εικόνες και όχι μανιφέστα και μονομερείς κατευθύνσεις. Η προσωπική μου άποψη για τον σκοπό του έργου τέχνης είναι ότι κάθε έργο είναι μοναδικό και αυθύπαρκτο και καθένας είναι ελεύθερος να το ερμηνεύσει όπως επιθυμεί. Να είστε βέβαιος ότι διαφορετικά θα προσεγγίσει το έργο ένας κάτοικος της Νέας Γουινέας από έναν Κινέζο ή έναν Ευρωπαίο. Προσπαθώ να δημιουργώ μοναδικές εικόνες και στη ζωγραφική και τη γλυπτική.
Ποιους συμβολισμούς θέλατε να δώσετε; Συνδέονται με κάποιον τρόπο με τη θρησκεία;
Απεχθάνομαι κάθε είδος συμβολισμού και κάθε μορφής τυποποίηση που παραπέμπει σε σχολές και ρεύματα ή σε κάποιας μορφής σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Πιστεύω στην αυθυπαρξία και την αυτονομία του έργου, που έχει την δική του αντήχηση και τον λόγο της ύπαρξής του. Στη θέση του τωρινού έργου θα μπορούσα να είχα τοποθετήσει μια κόκκινη σφαίρα, ένα οποιοδήποτε αφηρημένο σχήμα, ή οτιδήποτε άλλο θα εξυπηρετούσε τη λογική του συγκεκριμένου τοπίου. Είμαι βέβαιος ότι και σε αυτήν την περίπτωση πάλι θα υπήρχαν αντιδράσεις. Η οπτική του ελληνικού κοινού τείνει περισσότερο προς την άρνηση οποιουδήποτε νέου στοιχείου διαταράσσει την αστική ισορροπία και ξεβολεύει από τα συνήθη!
Υπολογίζατε τέτοιες αντιδράσεις όταν δημιουργούσατε το συγκεκριμένο γλυπτό; Κατά το παρελθόν είχατε βρεθεί αντιμέτωπος με παρόμοιες αντιδράσεις για κάποιο άλλο έργο σας, είτε εδώ είτε στο εξωτερικό;
Ουδέποτε είχα αναλόγου τύπου αντιδράσεις είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Δεν βρίσκω όμως αρνητικό το να υπάρχει υγιής αντίδραση. Για να μην υπάρχει αντίδραση, πρέπει να αποφύγεις τη δράση, δηλαδή την πράξη. Ό,τι ξεπερνά τα ειωθότα, εγείρει κρίσεις: ήπιες ή έντονες… Εξαρτάται από τη δυναμική της πρότασης. Οι διευθυντές των μουσείων και όσων γενικώς με καλούν να εγκαταστήσω έργα μου, να είστε απολύτως βέβαιοι ότι γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν! Στο Π. Φάληρο εν προκειμένω, κάποιοι ζητούσαν τον Ποσειδώνα, μια γοργόνα, ένα δελφίνι και έτερα θαλασσινά θέματα για να συνάδουν με τη θαλασσινή αύρα… Τα συμπεράσματα στους αναγνώστες σας!
Ο Δήμος Π. Φαλήρου σάς υποστηρίζει;
Ασφαλώς. Ο δήμαρχος αλλά και το δημοτικό συμβούλιο είναι αυτοί που με κάλεσαν να δημιουργήσω τα έργα και βεβαίως υποστηρίζουν κατ’ απόλυτο τρόπο την επιλογή τους. Και στις δυο περιπτώσεις γλυπτών του Π. Φαλήρου, υπήρχαν χορηγοί που αναζητήθηκαν και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του δυναμικού δημάρχου Π. Φαλήρου κ. Διονύση Χατζηδάκη! Λυπάμαι, όμως, ιδιαιτέρως για την αγνωμοσύνη αυτής της μειοψηφίας προς το πρόσωπο του χορηγού, του κ. Μαρτίνου. Πήγε ο άνθρωπος να κάνει καλό και βρήκε τον μπελά του! Κάτι απολύτως συνηθισμένο και αναμενόμενο στην Ελλάδα βεβαίως…
Πίσω από κάθε δημιουργία, από κάθε πράξη, υπάρχει μια πρόθεση επικοινωνίας. Ένα έργο τέχνης σε τι αποσκοπεί;
Υπάρχει πρόθεση επικοινωνίας αλλά σίγουρα όχι κάποιο ραντεβού με τον «οξαποδώ» και έτερα στοιχειά και τελώνια. Αυτά συνήθως κατοικούν σε σκοτεινούς και αραχνιασμένους διαδρόμους τοξικών ψυχών. Το έργο τέχνης δημιουργεί πεδία δράσης και επικοινωνίας. Όταν κάνω ένα έργο δεν αισθάνομαι ότι μου ανήκει, μιας και αποτελεί μια μικρή αλήθεια που συνδέεται με τη συμπαντική αλήθεια. Για να ακούσεις όμως τα μυστικά του, πρέπει να είσαι έτοιμος όχι απλώς να κοιτάξεις αλλά να δεις πραγματικά. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Ο δημιουργός, με την ικανότητα που διαθέτει να αιχμαλωτίζει εικόνες και νοήματα που κινούνται μπροστά του με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα επεξεργάζεται για να δημιουργήσει στη συνέχεια μια πρόταση, ένα έργο με νέο κώδικα που το παραδίδει ανανεωμένο στον θεατή. Όποιος θέλει, συμμετέχει και ταξιδεύει. Όποιος πάλι αρνείται, μένει στην προκυμαία και βλέπει το πλοίο να φεύγει δίχως αυτόν.
Παρατηρώντας κάποιος τα έργα σας, αντιλαμβάνεται ότι αποφεύγετε να δώσετε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στις μορφές σας. Πώς καταλήξατε σε αυτήν την καλλιτεχνική επιλογή;
Δεν υπάρχει ειδική εξήγηση. Με οδηγεί το ένστικτό μου. Ό,τι πει εκείνο. Συνήθως αποφεύγω να δίνω χαρακτηριστικά στα έργα μου, γιατί ο σκοπός μου δεν είναι η αναπαράσταση. Νομίζω είναι μια ασφαλής μέθοδος για να αποφεύγονται οι συνειρμοί του θεατή με συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα που γνωρίζει. Επιλέγω συνειδητά να του αφήσω περιθώριο να διαβάσει απερίσπαστος την εικαστική πρόταση, χωρίς περιορισμούς και όρια και να επικοινωνήσει με το έργο σύμφωνα με τις προσλαμβάνουσές του.
Το κόκκινο αποτελεί σήμα κατατεθέν στο καλλιτεχνικό σας έργο. Τι σας ωθεί να χρησιμοποιείτε το συγκεκριμένο χρώμα;
Όλα αυτά τα χρόνια έχω γράψει πολλά χιλιόμετρα στους εικαστικούς δρόμους. Υπάρχουν πλήθος διαφορετικών περιόδων και κύκλων. Παλαιότερα, τα γλυπτά μου ήταν σφυρήλατα και χρησιμοποιούσα διάφορες πατίνες για να τα χρωματίζω, σε άλλη φάση ήταν δίχρωμα, στην παρούσα στιγμή φαίνεται ότι πρέπει να έχουν αυτήν την λογική. Αυτή είναι η ταυτότητα της δουλειάς μου, η οποία είναι αναγνωρίσιμη εντός και εκτός συνόρων. Αφήνω να με οδηγεί το ένστικτό μου στο επόμενο στάδιο και σε οποιαδήποτε αλλαγή. Αυτή είναι και η γοητεία της τέχνης. Η έλλειψη στατικότητας και ρουτίνας. Στη δουλειά μου όλα τα χρώματα συνυπάρχουν αρμονικά. Τα γλυπτά παίρνουν το χρώμα τους ανάλογα με αυτό που θέλω να διηγηθώ. Άλλοτε είναι κόκκινα, άλλοτε μπλε, άλλοτε μαύρα ή νίκελ ή γυαλισμένος ορείχαλκος ή ό,τι άλλο χρώμα με οδηγήσει το ένστικτό μου να ανακαλέσω από το βασίλειο των χρωμάτων. Όποιος παρακολουθεί τη ζωγραφική μου, με κατατάσσει στον εικαστικό χώρο ως κολορίστα ζωγράφο που λειτουργεί σε μεγάλο χρωματικό εύρος.
Αν το γλυπτό PHYLAX ήταν λευκό, θεωρείτε ότι θα προκαλούσε ίδιου βαθμού αντιδράσεις;
Δεν γνωρίζω να σας απαντήσω. Αυτός που αντιδρά αυθαίρετα, μονολιθικά και απερίσκεπτα προς μια κατεύθυνση, γιατί να μην αντιδρά κατά τον ίδιο τρόπο και προς άλλες; Δεν νομίζω ότι οι αντιδράσεις εγείρονται από το χρώμα αλλά από μία μικροκοσμική και εσωστρεφή αντίληψη. Αν έκανα π.χ. το γλυπτό PHYLAX σε χρώμα άσπρο, πάλι θα έβρισκαν κάτι άλλο να πουν. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος που κλειδώνει τη σκέψη του σε περιορισμένα πεδία. Δεν ξεχνώ, παρότι ήμουν μικρός, το σάλο που είχε ξεσηκώσει το έργο του Ζογγολόπουλου, που είχε τοποθετηθεί στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης. Κόντεψε να πέσει η κυβέρνηση. Τώρα είναι περήφανοι οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης για αυτό. Μήπως ο δρομέας; Χαμός. Να, όμως, που το απολαμβάνουμε τώρα. Και πόσα άλλα… Η Αθήνα και γενικότερα η Ελλάδα χρειάζεται να αφήσει πίσω τις προκαταλήψεις και να επιτρέψει να γίνουν μνημειακά έργα τέχνης. Οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι πολίτες!
Γιατί νομίζετε ότι αυτοί οι άνθρωποι αντιδρούν με τέτοιον τρόπο σε κάτι με το οποίο δεν συμφωνούν ή (πολύ πιθανόν) δεν γνωρίζουν και δεν καταλαβαίνουν;
Στην περίπτωση του PHYLAX υπήρξε η απόλυτη διαστρέβλωση στην ανάγνωση του έργου. Δεν αντιλαμβάνομαι και εγώ προς τι όλη αυτή η εμμονή σε διαβόλους και τριβόλους εν έτει 2017-18. Μετά, μάλιστα, και από την κατηγορηματική διευκρίνιση και από εμένα προσωπικά αλλά και από τη μεριά της δημοτικής αρχής, ότι το γλυπτό ουδεμία σχέση έχει με θρησκευτικά ή παραχριστιανικά σύμβολα, συνεχίζουν κάποιοι να εμμένουν στην αρχική τους θεώρηση περί διαβόλων και ετέρων στοιχειών. Κάτι ύποπτο μου φαίνεται να υπάρχει κρυμμένο πίσω από αυτό. Κάποιοι κάτι κερδίζουν μάλλον από αυτήν τη φασαρία και συμπαρασύρουν και άλλους πίσω από τέτοιου τύπου ανόητες και οπισθοδρομικές λογικές. Αλήθεια πώς είναι οι άγγελοι; Ποιος μας βεβαιώνει για την εικόνα των αγγέλων; Αν κάποιοι βλέπουν στον ύπνο τους αγγέλους λευκούς, κανένα πρόβλημα. Δικαίωμά τους να πιστεύουν ό,τι θέλουν και να χρωματίζουν τους αγγέλους τους, με όποιο χρώμα τους βολεύει! Ποια σκοτοδίνη και ποια αγκύλωση κυριαρχεί σε κάποιους συνανθρώπους μας, οι οποίοι με βεβαιότητα προσδίδουν μορφές και χρώματα σε υπερκόσμιες και άυλες οντότητες;
Ποια η σχέση σας με τη θρησκεία; Πιστεύετε;
Είμαι Χριστιανός ορθόδοξος και φιλόπατρις, πολύ περισσότερο από τους πατριδοκάπηλους και τους όψιμους τοποτηρητές ιερών και οσίων, οι οποίοι χωρίς να μπουν στον κόπο να ενημερωθούν, προσέδωσαν χαρακτηρισμούς και ενέργειες που μόνο στο αρρωστημένο τους μυαλό μπορούν να κατοικήσουν. Τους απαντώ λοιπόν διά των πράξεών μου και όχι διά των λόγων, όπως εκείνοι πράττουν, ότι μολονότι είχα άπειρες ευκαιρίες να μετακομίσω προς όφελος της καριέρας μου σε σπουδαία εικαστικά κέντρα στην Ευρώπη, την Αμερική και όχι μόνο, η αγάπη μου για την Ελλάδα με οδήγησε στο να έχω τη βάση μου εδώ και να λειτουργώ σε διεθνές πεδίο.
Κατά πόσο θεωρείτε ότι ο ρόλος της τέχνης είναι να ιντριγκάρει τη σκέψη και τα συναισθήματα του θεατή;
Η τέχνη που σέβεται τον εαυτό της δεν ιντριγκάρει. Προτείνει. Επαναδιαπραγματεύεται. Επικοινωνεί με καθαρά μέσα. Διαφορετικά, αν ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί τρικ και έτερα αγοραία μέσα, τότε είναι «επιχειρηματίας» με στρατηγική και οργάνωση όπως λειτουργεί μία εταιρεία. Αν το σοκ προκύπτει από μια αναγκαιότητα, τότε αυτό είναι αποδεκτό και κινείται μέσα στη λειτουργία του εικαστικού παιχνιδιού. Αν, αντιθέτως, το σοκ γίνεται μόνο για να σοκάρει και χωρίς άλλο λόγο πέραν της ίντριγκας, τότε χάνει την καλλιτεχνική του αξία και μόνο ύποπτες προεκτάσεις έχει.
Σε τι βαθμό είναι ανεπτυγμένη η εικαστική παιδεία στην Ελλάδα;
Περιέργως, μολονότι δεν υπάρχει επαρκής εικαστική παιδεία που να λαμβάνεται από το σχολείο, διαθέτουμε καλούς εικαστικούς. Αυτό σημαίνει ότι όλα λειτουργούν πιο πολύ σε μια προσωπική προσπάθεια καλλιέργειας. Το κοινό που αντιλαμβάνεται το κενό και είναι υποψιασμένο ότι το σύστημα χωλαίνει, κάνει φιλότιμες προσπάθειες για να μπορέσει να ξεπεράσει τις αδυναμίες του υπάρχοντος συστήματος και να καταφέρει να δει από την άλλη πλευρά του λόφου. Πιστεύω ότι ο κόσμος που νοιώθει και επικοινωνεί με την τέχνη και απολαμβάνει τα αγαθά της, σίγουρα είναι αριθμητικά πολύ περισσότερος συγκριτικά με το παρελθόν.
Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη γλυπτική και τη ζωγραφική;
Το δέος που ένοιωσα όταν σε πολύ νεαρή ηλικία αντιλήφθηκα την απεραντοσύνη της τέχνης και την απόλυτη ελευθερία όλων εκείνων που κοινωνούν τις χάρες της. Η τέχνη γενικώς είναι σχεδόν ο μόνος χώρος στον οποίο όσοι συμμετέχουν μπορούν ακόμη να χρησιμοποιούν τον όρο «ελευθερία».
ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ
Αξιότιμε κύριε Χατζηδάκη, Ως εφημέριος του Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Παλαιού Φαλήρου, σάς γράφω αυτήν την επιστολή, σχετικά με το άγαλμα «PHYLAX» που τοποθετήθηκε στον δήμο Παλαιού Φαλήρου. Πρόκειται για ένα θέμα μείζονος σημασίας, που έχει απασχολήσει πολύ τη δημοσιότητα τις τελευταίες ημέρες, καθώς και το ποίμνιο του οποίου ηγούμαι. Δεν θα αναφερθώ στην αισθητική του συγκεκριμένου έργου τέχνης, η οποία μπορεί να είναι και αμφιλεγόμενη. Θα αναφερθώ, όμως, στο πνεύμα που αποπνέει το συγκεκριμένο άγαλμα σε κάθε περαστικό που το αντικρίζει. Πρόκειται για ένα άγαλμα το οποίο θίγει το ορθόδοξο φρόνημα και προσβάλλει τη χριστιανική πίστη. Γνωρίζουμε όλοι ότι ένα άγαλμα τοποθετείται σε έναν δημόσιο χώρο προκειμένου να τιμήσει ένα πρόσωπο για την προσφορά του ή να εμπνεύσει ένα ιδεώδες στους πολίτες. Το συγκεκριμένο άγαλμα, κύριε Δήμαρχε, ποιο πρόσωπο τιμά για την προσφορά του; Αυτό που απεικονίζει είναι ένας δαίμονας, ανεξάρτητα από το παραπλανητικό όνομα «PHYLAX» (φύλακας, δηλαδή) που ο γλύπτης του έδωσε. Είναι ένας δαίμονας, στρατιώτης του σατανά, που όχι μόνο δεν πρέπει να τιμάται αλλά πρέπει να χλευάζεται και να περιφρονείται, ως πλάσμα βλάσφημο προς τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό. Κι από την άλλη πλευρά, ποιο ιδεώδες προσπαθεί να εμπνεύσει στους πολίτες; Τον εγωισμό ή τον φθόνο που εμφωλεύει σε κάθε όργανο του σατανά; Αναφέρατε σε συνέντευξή σας ότι και στην αρχαιότητα οι κάτοικοι των ελληνικών πόλεων συνήθιζαν να στήνουν αγάλματα- φύλακες των πόλεών τους. Ξεχνάτε, όμως, ότι στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν γνωστός ο αληθινός Θεός. Από την έλευση του Ιησού Χριστού και μετά, ο αληθινός Θεός και οι δικοί Του στρατιώτες είναι αυτοί που πραγματικά μπορούν να προστατεύσουν μία πόλη. Και οι δικοί Του στρατιώτες σε καμία περίπτωση δεν είναι νυχτεριδόμορφα τέρατα, σαν αυτό που εσείς τοποθετήσατε στο Παλαιό Φάληρο. Αυτά τα τέρατα μόνο από σατανολάτρες αναγνωρίζονται, προσκυνούνται και λατρεύονται. Άλλωστε, κύριε Δήμαρχε, από πότε η ποιότητα και η έννοια ενός δημιουργήματος είναι συνάρτηση του χρονικού πλαισίου στο οποίο συνηθιζόταν να υπάρχει; Οτιδήποτε ανήκει στην αρχαιότητα είναι και αποδεκτό; Το μόνο κριτήριο ποιότητας που έχετε είναι η παλαιότητα; Αναφέρετε, ακόμη, το βιογραφικό του καλλιτέχνη που το δημιούργησε. Και σάς ξαναρωτώ: το βιογραφικό ενός καλλιτέχνη είναι το εχέγγυο για την ποιότητα των δημιουργημάτων του; Το γεγονός ότι έχουν φιλοξενηθεί έργα του σε αξιόλογες εκθέσεις ανά τον κόσμο δεν αναιρεί το αντίχριστο μήνυμα που το έργο του «PHYLAX» φέρει. Άλλωστε, όπως κι εσείς θα έχετε παρατηρήσει, όλες οι αντιδράσεις γι΄ αυτό το έργο δεν σχετίζονται με την καλλιτεχνική του διάσταση αλλά με την πνευματική. Δεν γνωρίζω πόσο κόστισε η δημιουργία και η τοποθέτηση αυτού του αγάλματος. Γνωρίζω, όμως, ότι το πνευματικό κόστος που αναλαμβάνετε απέναντι στον Θεό και τη συνείδηση του απλού πολίτη είναι μεγάλο. Η χώρα μας, είναι μια χώρα ελληνορθόδοξη, χριστοκεντρική. Τέτοια δημιουργήματα σε δημόσιους χώρους προκαλούν αντιδράσεις στους πολίτες, όπως, άλλωστε, θα έχετε πληροφορηθεί από έγκριτες ιστοσελίδες του διαδικτύου και του τύπου γενικότερα. Και οι αντιδράσεις από το λόγια φτάνουν στην πράξη. Όταν, λοιπόν, οι κάτοικοι έρχονται αντιμέτωποι με τον δήμαρχο στον οποίο εμπιστεύτηκαν την ψήφο τους στις εκλογές, αντιλαμβάνεστε ότι πέρα από το πνευματικό, επωμίζεστε κι ένα πολιτικό κόστος. Κύριε Δήμαρχε, με την παρούσα επιστολή κρούω τον κώδωνα του κινδύνου για εσάς και τους συνεργάτες σας οι οποίοι συνέβαλαν σε όλο αυτό το εγχείρημα. Η τοποθέτηση του «καλλιτεχνικού» αυτού έργου σας καθιστά συμμέτοχο στη βλασφημία και συνένοχο με τον σατανά. Κατεδαφίστε το. Και τότε θα έχετε στο πλευρό σας τον Τριαδικό Θεό αλλά και κάθε πολίτη με ορθόδοξη συνείδηση και πίστη. Και, πιστέψτε με, είμαστε πολλοί. Με εκτίμηση, ο εφημέριος του Ι.Ν. Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Π. Φαλήρου π. Πατάπιος Αργυρός Πηγή: www.lifo.gr
Ο Μαριος Μπεγζος διαβάζει εφημερίδα στην πόλη Πύργος Αθηνών.
ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΤΖΙΧΑΝΤ = ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΙΣΜΟΣ”!
Εισαγγελέας να επέμβει αυτεπαγγέλτως εγκαλώντας τον αφελέστατο κλήρο της περιοχής που υποκινούσε επεισόδια θεοκρατικής λογοκρισίας από λιτανείες εξορκισμού μέχρι την κατακρήμνιση του καλλιτεχνήματος γελοιοποιώντας την εκκλησία και μιμούμενος τους ισλαμιστές που κατέστρεψαν αρχαία γλυπτά!
Ακούστε εύπιστοι!
Πρώτον. Αν το άγαλμα ήταν καλά στερεωμένο στην βάση του, θα έσπαζε στη μέση και θα έπεφτε κάτω το μισό όταν και εάν το τράβηξαν.
Δεύτερον. Εφ’ όσον το άγαλμα ξεκόλλησε ολόκληρο από την βάση όπως είπα γιατί δεν ήταν καλά στερεωμένο, υπάρχει εμφανής κακοτεχνία είτε το έριξαν είτε έπεσε μόνο του.
Τρίτον. Οι “μάρτυρες ” του γεγονότος γιατί δεν ειδοποίησαν την Αστυνομία αλλά τον …Δήμαρχο;
Ο χρήστης Βασίλειος Γούλας κοινοποίησε τη δημοσίευση του χρήστη Ιάσων Ιερομ.
Συμβαίνουν κάποια πράγματα κι αρκετοί είναι αυτοί που αναζητούν μια μεταφυσική ερμηνεία. Ερμηνεύουν λοιπόν κι έπειτα δημοσιοποιούν την άποψή τους στο διαδίκτυο κι έτσι προσωπικές απόψεις, θέσεις κι ερμηνείες ταξιδεύουν στις οθόνες μας διαμορφώνοντας -κατά κάποιο τρόπο- μια κοινή γνώμη. Χτες το βράδυ έκανε αέρα στην Αθήνα και το άγαλμα του “Διαβόλου” που ‘τανε στο Φάληρο, έπεσε κάτω. Άρχισε λοιπόν ο καθένας να “θεολογεί” και λέει ότι “ορίστε, η θεία δίκη έρριψε το άγαλμα του Σατανά” και λοιπά. Παρα-προχθές έγινε σεισμός στην Αθήνα κι άρχισαν αρκετοί να λένε ότι “τρίζουν τα κόκκαλα των προγόνων μας σε σχέση με το Μακεδονικό ζήτημα” ή ότι “ο σεισμός δηλώνει την οργή του Θεού”… Θαρρώ ότι η Επιστήμη έχει προοδεύσει τόσο ώστε να μας δίδει τη δυνατότητα να απεμπολίζουμε μεσαιωνικές ερμηνείες, οι οποίες γεννήθηκαν μιαν εποχή που επιστημονικές ερμηνείες ήταν αδύνατο να δοθούν. Και ερωτώ: γιατί τα κόκκαλα των προγόνων μας δεν έτριζαν όταν πέρσι πνίγονταν προσφυγόπουλα στο Αιγαίο; Γιατί δεν έτριζαν τα χρυσά χρόνια του άμεσου παρελθόντος της επίπλαστης οικονομικής ευμάρειας; Είδανε ορισμένοι το άγαλμα στο Φάληρο κι αμέσως άρχισαν να σκούζουν για τον Σατανά… Όταν μισούμαστε μεταξύ μας και χωρίζουμε τους ανθρώπους με κριτήρια φυλετικά ή θρησκευτικά, τότε δεν κάνουμε νοητές “σπονδές” στον Διάβολο; Μας ενοχλεί η επιφάνεια γιατί αν ψάξουμε μέσα μας ως κοινωνία… ούτε καν ο Διάβολος δε μας θέλει! Ας αφήσουμε τις ερμηνείες κι ας δούμε την πραγματική μας αλήθεια.
“Αλλοίμονό σας, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, διότι μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικά φαίνονται ωραίοι, ενώ από μέσα είναι γεμάτοι με κόκκαλα πεθαμένων και με κάθε ακαθαρσία” (Ματθ. 23, 27)
