Τι σε έχει διδάξει η ζωή; Σκέψου όλα τα πράγματα που θα ήθελες να πεις στον εαυτό σου, αν μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο και να δώσεις στον νεότερο σου εαυτό μερικές συμβουλές για τη ζωή.

1. Αυτό που κάνεις σήμερα είναι σημαντικό διότι ανταλλάσσεις μια μέρα της ζωής με αυτό.

2. Στη ζωή, συνήθως παίρνεις αυτό που ζητάς, αλλά σπάνια έρχεται έτσι όπως νόμιζες ότι θα ερχόταν.

3. Ποτέ μην αφήσεις μια άσχημη μέρα να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι έχεις μια άσχημη ζωή.

4. Απλά επειδή σήμερα είναι μια χάλια μέρα αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο δεν μπορεί να είναι η καλύτερη μέρα της ζωής σου. Απλά πρέπει να φτάσεις εκεί.

5. Πες την αλήθεια ή τελικά κάποιος θα την πει για σένα.

6. Ένα λάθος είναι ατύχημα. Η εξαπάτηση και τα ψέματα δεν είναι λάθη. Είναι σκόπιμες επιλογές.

7. Μερικές φορές το άτομο που θέλεις περισσότερο είναι το πρόσωπο με το οποίο είσαι καλύτερα χωρίς αυτό.

8. Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να χωνέψουν το ότι προχωράς με τη ζωή σου και έτσι προσπαθούν να κάνουν το παρελθόν σου να σε παρασύρει. Μην τους βοηθήσεις αναγνωρίζοντας τη συμπεριφορά τους. Συνέχισε να προχωράς μπροστά.

9. Περιέβαλλε τον εαυτό σου με θετικούς ανθρώπους που θα σε ωθήσουν προς το καλύτερο. Εξάλειψε όσους προσπαθούν να σε απομακρύνουν από αυτό.

10. Μην αφήσεις κάτι που δεν έχει σημασία να σε κάνει να χάσεις κάτι που έχει σημασία.

11. Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που φαίνονται και μερικές φορές οι άνθρωποι είναι πολλά περισσότερα από ότι πίστευες αρχικά.

12. Το να αγαπάς κάποιον δεν έχει να κάνει με το να το λες κάθε μέρα, έχει να κάνει με το να το δείχνεις κάθε μέρα και με κάθε τρόπο.

13. Ωριμότητα δεν είναι όταν αρχίζουμε να μιλάμε για μεγάλα πράγματα, είναι όταν αρχίσουμε να κατανοούμε τα μικρά πράγματα.

14. Από όλα τα πράγματα που μπορούν να κλαπούν από εσένα – τα υπάρχοντα σου, η νιότη σου, η υγεία σου, οι λέξεις σου, τα δικαιώματα σου – αυτό που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει είναι η ελευθερία σου να επιλέξεις σε τι θα πιστέψεις και τι εσύ και η καρδιά σου θα αγαπήσετε.

15. Όταν μπορείς να συγχωρέσεις τον εαυτό σου και τους άλλους και να σταματήσεις να είσαι φυλακισμένος, μπορείς να αγαπήσεις τη ζωή σου.

16. Το να μην συγχωρείς είναι σαν να πίνεις δηλητήριο και να περιμένεις το άλλο πρόσωπο να πεθάνει.

17. Η ηλικία κάνει ρυτίδες στο σώμα. Το να παρατάς τα όνειρα σου, κάνει ρυτίδες στην ψυχή.

18. Το παρελθόν δεν μπορεί να σε βλάψει πια – εκτός και αν του το επιτρέψεις.

19. Το να μένεις στο αναλλοίωτο παρελθόν είναι χάσιμο ενέργειας και δεν σε αφήνει να δημιουργήσεις ένα καλύτερο μέλλον.

20. Μερικές φορές πρέπει να αφήσεις συναισθηματικά τα πράγματα που κάποτε σήμαιναν πολλά για εσένα, έτσι ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις πέρα από το παρελθόν και τον πόνο που σου φέρνει και να ανοίξεις το επόμενο κεφάλαιο στη ζωή σου.

21. Το μονοπάτι για τον προορισμό μας δεν είναι πάντοτε ευθεία. Πάμε από λάθος δρόμους, χανόμαστε, και γυρίζουμε πίσω. Αλλά ίσως δεν έχει σημασία ποιο δρόμο ακολουθούμε. Ίσως αυτό που έχει σημασία, είναι το ότι έχουμε ξεκινήσει.

22. Δεν έχει σημασία αν έχεις αποτύχει ή αν σε έχουν νικήσει. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι μαθαίνεις κάτι, σηκώνεσαι ξανά στα πόδια σου και προσπαθείς ξανά. Επειδή, η νίκη είναι καλό πράγμα, αλλά το να νικάς όταν κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρεις είναι φοβερό συναίσθημα.

23. Το να ξέρεις τον εαυτό σου είναι ένα πράγμα, αλλά το να πιστεύεις πραγματικά και να ζεις σαν τον εαυτό σου είναι άλλο πράγμα. Με τόση κοινωνική κλιμάκωση στην κοινωνία μας, μερικές φορές ξεχνάμε ποιοι είμαστε.

24. Ο πιο σίγουρος τρόπος για να πετύχεις, είναι πάντα να δοκιμάζεις μια ακόμα φορά.

25. Μπορείς να δυναμώσεις από τον πόνο, αν δεν τον αφήσεις να σε καταστρέψει.

26. Πες στην επιτροπή αρνητικότητας που συνεδριάζει μέσα στο κεφάλι σου να κάτσει κάτω και να το βουλώσει.

27. Ζήσε με τέτοιο τρόπο που αν κάποιος αποφάσιζε να μιλήσει άσχημα για σένα, κανείς δεν θα τον πίστευε.

28. Αν αγαπάς κάποιον, πες του το. Γιατί οι καρδιές συχνά ραγίζουν από λέξεις που δεν λέγονται.

29. Η ζωή είναι μικρότερη από τι φαίνεται συνήθως. Μερικές φορές μας δίνονται μόνο μερικά λεπτά να είμαστε με αυτούς που αγαπάμε και εκατοντάδες ώρες για να ξοδέψουμε με το να τους σκεφτόμαστε.

30. Αγάπα τις στιγμές που περνάς με τους φίλους και την οικογένεια σου, επειδή σε ένα δευτερόλεπτο μπορούν να φύγουν μακριά σου για πάντα.

31. Τα πράγματα αλλάζουν, αλλά ο ήλιος ανατέλλει πάντα την επόμενη μέρα. Τα άσχημα νέα: τίποτα δεν είναι μόνιμο. Τα καλά νέα: τίποτα δεν είναι μόνιμο.

32. Είναι ο δικός σου δρόμος, και μόνο δικός σου. Άλλοι μπορεί να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανείς δεν μπορεί να περπατήσει για εσένα.

33. Συχνά δεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι μας αξίζει.

34. Αν κάποιος δεν μπορεί να σε δεχθεί στα χειρότερα σου, δεν τους αξίζει το καλύτερο σου.

35. Χωρίς επικοινωνία δεν υπάρχει σχέση, χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει αγάπη, χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσετε.

36. Αν αφήσεις κάποιον τουλάχιστον πες του το γιατί, επειδή το να ξέρεις ότι δεν αξίζεις μια εξήγηση είναι χειρότερο από το να σε παρατάνε.

37. Μίλα όταν είσαι πολύ θυμωμένος, και θα κάνεις την καλύτερη ομιλία για την οποία θα μετανιώσεις ποτέ.

38. Επέλεξε τις λέξεις σου προσεκτικά – δεν μπορείς να τις πάρεις πίσω από τη στιγμή που θα τις πεις. Τα σκληρά λόγια είναι σαν σφαίρες – μπορούν να αφήσουν βαθιές πληγές. Και τις περισσότερες φορές, λέγοντας «συγνώμη» δεν είναι αρκετό για να επουλωθούν οι πληγές που αφήνεις.

39. Ποτέ μην παίρνεις μια μεγάλη απόφαση όταν είσαι θυμωμένος μέσα σου και ποτέ μην δίνεις μια μεγάλη υπόσχεση όταν είσαι ενθουσιασμένος.

40. Δεν έχει κανένα νόημα να είσαι δεύτερος στη ζωή κάποιου όταν ξέρεις ότι είσαι αρκετά καλός για να είσαι πρώτος στη ζωή κάποιου άλλου.

41. Πάρε όλο το χρόνο που χρειάζεσαι για να θεραπευθείς συναισθηματικά. Το να προχωρήσεις μπροστά δεν παίρνει μια μέρα, χρειάζεται πολλά μικρά βήματα για να απαλλαγείς από τον σπασμένο σου εαυτό.

42. Υπάρχει διαφορά από το να τα παρατάς και από το να ξέρεις πότε είναι αρκετά.

43. Μερικές φορές ένα διάλειμμα από τη ρουτίνα σου είναι το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι.

44. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου απομονωμένο στην απραξία και την απόγνωση και δεν μπορείς να βρεις την έξοδο από το σκοτάδι, θυμήσου ότι αυτό είναι το ίδιο με το μέρος που οι κάμπιες βρίσκονται πριν ανοίξουν τα φτερά τους.

45. Μην μετράς τον αριθμό των φίλων που έχεις. Μέτρα τον αριθμό των φίλων στους οποίους μπορείς να βασιστείς.

46. Μερικές φορές, οι άνθρωποι που είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά σου, μπορούν να σε κάνουν να αισθανθείς καλύτερα από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου. Αυτό είναι ένα σημάδι αγάπης και αληθινής φιλίας.

47. Υπάρχουν στιγμές που η οικογένεια σου μοιάζει σαν ξένοι και οι ξένοι μοιάζουν σαν οικογένεια.

48. Η ζωή δεν έχει να κάνει με το να κάνεις τους άλλους χαρούμενους. Η ζωή έχει να κάνει με τον να μοιράζεσαι την χαρά σου με τους άλλους.

49. Όταν κάποιος σου λέει, «Έχεις αλλάξει», μπορεί να στο λέει επειδή έχεις σταματήσει να ζεις τη ζωή με τον δικό τους τρόπο.

50. Αν είσαι τυχερός αρκετά για να έχεις κάτι που σε κάνει να διαφέρεις από όλους τους άλλους, μην αλλάξεις ποτέ.

51. Γνώριζε την αξία σου! Όταν δίνεις τον εαυτό σου κάποιον που δεν σε σέβεται, παραδίδεις κομμάτια της ψυχής σου που ποτέ δεν θα πάρεις πίσω.

52. Οι ατέλειες είναι σημαντικές, έτσι είναι και τα λάθη. Γίνεσαι καλύτερος μαθαίνοντας από τα λάθη σου και γίνεσαι αληθινός με το να μην είσαι τέλειος.

53. Ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση είναι να κάνεις αυτό που φοβάσαι να κάνεις.

54. Το μυαλό είναι σαν αλεξίπτωτο. Δεν λειτουργεί εκτός και αν το ανοίξεις.

55. Η διαφορά μεταξύ αυτού που είσαι και αυτού που θες να γίνεις, είναι αυτό που κάνεις.

56. Αν πραγματικά θέλεις να ξέρεις που οδεύεις, κοίτα που αφιερώνεις το χρόνο σου.

57. Βρίσκεσαι εκεί που είσαι αυτή τη στιγμή, λόγω αυτών που έχεις πράξει ή αυτών που δεν έχεις πράξει.

58. Βεβαιώσου ότι έχεις γευτεί τα λόγια σου, πριν τα ξεστομίσεις.

59. Άφησε τη συνεχή ανάπτυξη και βελτίωση στη ζωή σου να σε κρατάνε τόσο απασχολημένο που να μην έχεις καθόλου χρόνο για να επικρίνεις τους άλλους.

60. Όταν προσπαθείς να ελέγξεις τα πάντα, δεν μπορείς να απολαύσεις τίποτα. Πήγαινε μεγάλους περίπατους. Αφέσου σε μεγάλες συζητήσεις. Αμφισβήτησε τις υποθέσεις σου. Αγάπα τον εαυτό σου. Δώσε προσοχή στη στιγμή. Έχε λίγη τρέλα μέσα σου. Μέτρησε τις αρετές σου. Αφέσου για λίγο.

61. Ακριβώς όπως δεν μπορούμε να δούμε αν ένας σπόρος έχει βγάλει ρίζες μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί στην επιφάνεια, έτσι δεν μπορούμε να δούμε τη δική μας ανάπτυξη μέχρι τη στιγμή που θα κάνει το ίδιο.

62. Ποτέ μην αλλάξεις για να εντυπωσιάσεις κάποιον. Άλλαξε επειδή σε κάνει καλύτερο άτομο και σε οδηγεί σε ένα καλύτερο μέλλον.

63. Τα συναισθήματα είναι σαν σα κύματα στον ωκεανό. Δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε από το να έρχονται, αλλά μπορούμε να επιλέξουμε σε ποια θα σερφάρουμε.

64. Το να είμαστε ευτυχισμένοι δεν μας κάνει πάντα ευγνώμονες, αλλά το να είμαστε ευγνώμονες πάντα θα μας κάνει ευτυχισμένους.

65. Χαμογέλα με την κάθε ευκαιρία. Όχι επειδή η ζωή είναι εύκολη, τέλεια ή ακριβώς όπως την είχες προβλέψει, αλλά επειδή επιλέγεις να είσαι χαρούμενος και ευγνώμων για όλα τα καλά πράγματα που έχεις και για όλα τα προβλήματα που ξέρεις ότι δεν έχεις.

66. Είναι καλό να έχεις χρήματα και τα πράγματα που τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν, αλλά είναι επίσης σημαντικό να βεβαιωθείς ότι δεν έχεις χάσει την επαφή με τα πράγματα που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν.

67. Αν το βρίσκεις δύσκολο να είσαι ευγνώμων για οτιδήποτε, κάθισε, κλείσε τα μάτια σου, πάρε μια βαθιά αργή ανάσα και να είσαι ευγνώμων για το οξυγόνο. Κάθε ανάσα που παίρνεις είναι συγχρονισμένη με την τελευταία ανάσα κάποιου άλλου.

68. Η ζωή είναι σαν ένα ουράνιο τόξο. Χρειάζεσαι και τον ήλιο και τη βροχή για να κάνεις τα χρώματα να εμφανιστούν.

69. Είναι καλύτερα να είσαι μόνος με αξιοπρέπεια από το να είσαι σε μια σχέση που απαιτεί να θυσιάζεις τον αυτοσεβασμό σου.

70. Η εσωτερική γαλήνη ξεκινάει τη στιγμή που επιλέγεις να είσαι χαρούμενος αντί να είσαι πληγωμένος. Δεν σημαίνει ότι τα παρατάς.

71. Αποφάσισε να χαμογελάς και να κάνεις το καλύτερο για σένα. Είναι καλό για την υγεία σου.

72. Μην αφήνεις τη μοναξιά να σε οδηγήσει πίσω στην αγκαλιά κάποιου που ξέρεις ότι δεν ανήκετε μαζί.

73. Η αγάπη δεν έχει να κάνει με το σεξ, τα φανταχτερά ραντεβού ή την επίδειξη. Έχει να κάνει με το να είσαι με ένα άτομο που μπορεί να σε κάνει χαρούμενο/η με ένα τρόπο που κανείς άλλος δεν μπορεί.

74. Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σου μπορείς να εμπνεύσεις εν γνώσει απλά με το να είσαι ο εαυτός σου.

75. Όλοι λένε ότι η αγάπη πονάει, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Η μοναξιά πονάει. Η απόρριψη πονάει. Το να χάνεις κάποιον πονάει. Η ζήλια πονάει. Ο καθένας συγχέει αυτά τα πράγματα με την αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα η αγάπη είναι το μόνο πράγμα σε αυτό τον κόσμο που μπορεί να καλύψει όλο τον πόνο και να κάνει κάποιον να αισθανθεί υπέροχα και πάλι. Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που δεν πονάει.

76. Η αληθινή φιλία είναι μια υπόσχεση που δόθηκε από την καρδιά. Αθόρυβα. Άγραφα. Απρόσβλητη από την απόσταση. Άτρωτη από τον χρόνο.

77. Οι καλές σχέσεις δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις καλές στιγμές που μοιράζεστε. Έχουν να κάνουν επίσης με τα εμπόδια που περνάτε μαζί και το γεγονός ότι εξακολουθείτε να λέτε «σ’αγαπώ» στο τέλος.

78. Κάνε μικρά πράγματα με τεράστια ποσά αγάπης. Θα δεις γιατί.

79. Μερικές φορές, οι άνθρωποι δεν παρατηρούν τα πράγματα που κάνουν οι άλλοι μέχρι να σταματήσουν να τα κάνουν.

80. Μερικές φορές, περιμένουμε περισσότερα από τους άλλους επειδή είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε τόσα πολλά για αυτούς.

81. Κοίτα τον εαυτό σου και θυμήσου, άνθρωποι σε πολύ χειρότερες καταστάσεις έχουν κάνει πολύ δυσκολότερα πράγματα από αυτό.

82. Το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στη ζωή είναι να ακολουθήσεις τη διαίσθηση σου. Πάρε ρίσκα. Μην κάνεις απλά τις ασφαλείς και εύκολες επιλογές επειδή φοβάσαι αυτό που μπορεί να συμβεί. Αν το κάνεις αυτό, τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί, ποτέ.

83. Τις περισσότερες φορές, η ευτυχία δεν προέρχεται από τα χρήματα ή τη φήμη ή τη δύναμη. Προέρχεται από τους καλούς φίλους, την οικογένεια και από την ταπεινότητα που οδηγεί σε μια καλή ζωή.

84. Το ψέμα γίνεται και με τις λέξεις και με τη σιωπή.

85. Όταν κάτι κακό συμβαίνει μπορείς είτε να το αφήσεις να σε ορίσει, να σε καταστρέψει ή μπορείς να το αφήσεις να σε δυναμώσει.

86. Μην σπαταλάς το χρόνο σου με το να είσαι αναστατωμένος για κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει. Ξεκίνα ξανά αμέσως και κάντο καλύτερα αυτή τη φορά.

87. Καμία σχέση δεν είναι ποτέ χάσιμο χρόνου. Αν δεν σου έδωσε αυτό που ήθελες, σου έμαθε τι είναι αυτό που ΔΕΝ θέλεις.

88. Δεν μπορείς πάντα να είσαι ευχάριστος. Με αυτό τον τρόπο σε εκμεταλλεύονται. Μερικές φορές πρέπει να θέτεις όρια.

89. Ο δρόμος προς την επιτυχία είναι πάντα υπό κατασκευή.

90. Το να μην προσπαθείς είναι αποτυχία.

91. Μην φοβάσαι να πηγαίνεις σιγά, να φοβάσαι όταν μένεις στάσιμος για πάντα.

92. Η μόνη φορά που πρέπει να κοιτάξεις πίσω είναι για να δεις πόσο μακριά έχεις φτάσει.

93. Σταμάτα να σπαταλάς το χρόνο σου μετανιώνοντας για αυτά που έκανες ένα χρόνο πριν. Ξεκίνα να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις τώρα, έτσι ώστε σε ένα χρόνο από τώρα να μην μετανιώνεις για αυτό που έκανες σήμερα.

94. Δεν είναι το πόσες φορές έπεσες, είναι το πόσες φορές σηκώθηκες πάλι πάνω.

95. Ακολούθα την καρδιά σου, ανεξάρτητα από το τι θα σου πουν οι άλλοι. Στο τέλος της μέρας εσύ είσαι αυτός που πρέπει να ζήσει με τις αποφάσεις σου, όχι αυτοί.

96. Μια από τις σπουδαιότερες ελευθερίες είναι πραγματικά να μην νοιάζεσαι για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα.

97. Το πιο δύσκολο κομμάτι της ανάπτυξης είναι το να αφήνεις πίσω σου αυτό που ήσουν και να κινείσαι προς κάτι που δεν είσαι.

98. Τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν δεν το περιμένεις. Απλά κάθισε αναπαυτικά και απόλαυσε την βόλτα.

99. Μερικές φορές θα πρέπει να σταματήσεις να ανησυχείς, να αναρωτιέσαι και να αμφιβάλλεις. Έχε πίστη στο ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, ίσως όχι όπως τα είχες σχεδιάσει, αλλά ακριβώς όπως είναι γραφτό να γίνουν.

← Ανησυχείτε,γιατί θέλετε να έχετε πάντα τον έλεγχο…Αν είναι δυνατόν να σου φταίει ο ένας κι ο άλλος. Εσύ σου φταις.!!!!

Διαχείριση Πένθους →

Παιδί μου, εγώ θέλω το δικό σου το καλό»Γράμμα ενός παιδιού προς τους γονείς του

Παιδί μου, εγώ θέλω το δικό σου το καλό»
Ορθόδοξη Αλήθεια
Η ευτυχία σου προηγείται. Θα σου πω τη γνώμη μου, τα υπέρ και τα κατά, αλλά δεν θα μπω εμπόδιο στη ζωή σου

Από τον P. Andreas Konanos

Μερικοί γονείς έχουν όνειρο να έρθει η ημέρα που θα πουν με καμάρι: «Τώρα που το παιδί μου έγινε αυτό που ήθελα εγώ, ησύχασα». Δεν ησύχασες όμως στ’ αλήθεια. Γιατί ξέρεις κατά βάθος, μες στην καρδιά σου, ότι το παιδί δεν έκανε αυτό που ήταν γεννημένο να κάνει. Το καταπίεσες, το έπνιξες ψυχικά, το έσκασες και δεν το άφησες να πάρει τον δρόμο που ήταν απ’ τον Θεό να πάρει.

Παράδειγμα: Εγώ είμαι παπάς. Αν είχα εγώ ένα παιδί, ένα αγόρι, θα χαιρόμουν να γίνει κι αυτό ιερέας. Ο γιος μου όμως μπορεί να ‘θελε να γίνει ποδοσφαιριστής ή οτιδήποτε άλλο. «Αγαπώ» θα πει να λέω: «Παιδί μου, θέλω το δικό σου το καλό. Αν συμπίπτουν οι δύο προτιμήσεις -η δική μου και η δική σου-, θα χαρώ και θα δοξάσω σίγουρα τον Θεό με μεγαλύτερη ευκολία. Αλλά, αν δεν συμπίπτουν τα θελήματά μας, ας γίνει το δικό σου! Διότι η ευτυχία σου προηγείται. Εγώ θα σου πω τη γνώμη μου, θα σου πω την άποψή μου, τα υπέρ και τα κατά. Αλλά, από κει και ύστερα, δεν θα μπω εγώ εμπόδιο στη ζωή σου». Ποιος το κάνει αυτό; Ελάχιστοι.

Σου τα λέω όλα αυτά για να δεις ότι η αγάπη τελικά είναι μεγάλη κουβέντα. Είναι δύσκολο να λες «σ’ αγαπώ» και να το εννοείς. Δεν τολμώ να το πω, γιατί δεν το ζω. Εσύ, αν το ζεις, πες το. Ξέρω ότι κάποιοι αγαπούν καθαρά. Το βλέπω αυτό. Το ζω. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν καθαρά. Εχω δει γονιό που λέει: «Παιδί μου, αφού αυτή η κοπέλα που βρήκες μένει στο εξωτερικό και πρέπει να πάτε εκεί για κάποιους λόγους, θα πάτε. Εντάξει, εγώ στην αρχή θα στενοχωρηθώ. Θα μου λείψεις. Θα κλάψω. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα το κάνεις. Θα πάτε. Ναι, θα πάτε».

Και σε πιάνει ιδιαιτέρως το παιδί σου και σου λέει: «Μαμά, μάνα, μήπως να μην πάω; Πες μου». «Οχι, παιδί μου. Θα πάτε. Αυτό είναι το σωστό, παιδί μου. Δεν θα μείνουμε στα συναισθήματα. Δεν θα μείνουμε στο τι θέλω εγώ. Διότι εγώ σε λίγα χρόνια θα φύγω. Εσύ δεν γεννήθηκες με σκοπό να ζήσεις για μένα. Γεννήθηκες για να ζήσεις για σένα. Και εσύ, παιδί μου, μεθαύριο θα γίνεις πατέρας και μάνα. Και θα ‘ρθει η ώρα που θα κάνεις το ίδιο στα δικά σου παιδιά.

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

Όταν στην ψυχή σου έχεις γαλήνη και ειρήνη τότε και τίποτα “σημαντικό” να μην γίνεται έχεις χαρά· σκιρτά η καρδιά σου, νιώθεις τόση ευτυχία μέσα στην “ασήμαντη” καθημερινότητα σου, αισθάνεσαι πληρότητα ζωής -κι ας μην έχεις όλα εκείνα που είχες ποθήσει κάποτε- γι’αυτό και εύχεσαι να μείνουν έτσι τα πράγματα.
————————-
Είναι αυτό που λέμε, “αυτή η στιγμή να διαρκούσε για πάντα”.
Όταν στην ψυχή σου έχεις ειρήνη είσαι “αλλού”, είσαι μέσα στην ένταση της καθημερινότητας αλλά δεν σε αγγίζει τίποτα πραγματικά. Έχεις άφήσει να σ’αγγίξει η ειρήνη του Χριστού. Τότε όλα τα βλέπεις αλλιώς, τα αντιμετωπίζεις αλλιώς.
————————-
Μην το βάζεις κάτω ποτέ. Κι αν τώρα μέσα στην ψυχή σου δεν έχεις γαλήνη και ειρήνη μην απελπιστείς. Η ειρήνη έρχεται όταν τα βρεις με τον εαυτό σου, όταν καταλάβεις ποιος είσαι, τι μπορείς να κάνεις και τι δεν μπορείς να κάνεις· αυτό είναι διάκριση. Αλλά αυτό είναι η αρχή. Από κει και πέρα χρειάζεται να βάλεις τον Χριστό στην ζωή σου. Να Τον βάλεις ως πρόσωπο, ως Ερωμένο σου, και όχι απλά ως μια όμορφη διδασκαλία. Όταν μιλούμε για τον Χριστό δεν αναφερόμαστε μόνο στην διδασκαλία Του αλλά στον ίδιο τον Θεάνθρωπο που μανικώς σε ποθεί, που σε αγαπά τόσο που σε αφήνει να Τον φας και να Τον πιεις. Να γίνεις ένα μαζί Του όπως δύο ερωτευμένοι, μία σάρκα, μία ψυχή, ένα βλέμμα, μία ύπαρξη.
————————-
Πώς να μην έχεις χαρά; Πώς να μην έχεις ειρήνη μέσα στην ταραχή του κόσμου όταν γνωρίζεις ότι ο Χριστός πάντα σε αγαπά, πάντα σε αναζητά, πάντα σε προσμένει, πάντα σε καλεί “έλα έρωτά μου, έλα αγάπη μου, έλα φίλε μου, έλα αδελφέ μου, έλα παιδί μου, έλα αιώνια παρέα μου”.
————————-
Αχ, Χριστέ μου, ομορφιά της ζωής μου…κατέκτησέ με.
————————-
Οι ερωτευμένοι συνήθως κάνουν πράγματα τρελά που ποτέ τους δεν θα κάνανε σε κάποια άλλη περίπτωση. Οι φίλοι τους, τους αποκαλύν και τρελούς ή τους ρωτάνε “τρελάθηκες”; Αυτοί όμως που γνώρισαν τον Χριστό, που Τον ερωτεύτηκαν δεν είναι απλά τρελοί…είναι Θεό-τρελοί.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

ΟΙ HΘΙΚΕΣ AΞΙΕΣ EΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ | PSYCHOLOGOS-MARIAKORAKA.GR

20 Ιαν Οι Hθικές Aξίες Eνός Παιδιού Ξεκινούν Από Τους Γονείς | Psychologos-MariaKoraka.Gr

Γονείς, Οικογένεια, Οικογενειακή Θεραπεία, Παιδιά

Οι θεωρητικοί της κοινωνικής μάθησης πιστεύουν ότι η οικογένεια είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη της ηθικής ενός παιδιού.

Οι γονείς αποφασίζουν σε ποια κοινωνικά ερεθίσματα θα εκτεθούν τα παιδιά τους και τι θα μάθουν.

Αυτοί καθορίζουν ποιες είναι οι κατηγορίες συμπεριφοράς που ορίζονται ως καλές, και επομένως θα επιβραβευθούν και θα ενθαρρυνθούν.

Και τέλος, ποιες θεωρούνται κακές, και κατά συνέπεια θα αποθαρρυνθούν και θα κατασταλούν.

Οι γονείς διδάσκουμε στα παιδιά μας καθημερινά αξίες και ηθική με άμεσους κι έμμεσους τρόπους.

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε αν τα μαθήματα που διδάσκετε στα παιδιά σας είναι αυτά που θέλετε να μάθουν.

ΔΙΔΑΞΤΕ ΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Αν λέτε στο παιδί σας πως η ειλικρίνεια είναι σημαντική, να είστε κι εσείς ειλικρινείς. Αν το παιδί σας ακούει να λέτε στον υπάλληλο ενός καταστήματος ότι επιστρέφετε ένα προϊόν επειδή είναι ελαττωματικό, ενώ στην πραγματικότητα απλά αλλάξατε γνώμη, αυτό διδάσκει στο παιδί πως η ειλικρίνεια είναι σημαντική μόνο όταν σας βολεύει, δεν σας κοστίζει χρήματα και δεν σας βάζει σε μπελάδες.

ΕΞΗΓΕΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΗΘΙΚΗ

Αν αποφασίσετε να δώσετε χρήματα για φιλανθρωπικό σκοπό πείτε στο παιδί σας τι κάνετε και εξηγείστε του το γιατί. Αν αποφασίσετε να ετοιμάσετε ένα γεύμα για έναν άρρωστο γείτονα, δείξτε στο παιδί σας τι κάνετε και γιατί. Δεν καυχιέστε. Διδάσκετε στο παιδί σας πώς να νοιάζεται για τον συνάνθρωπο.

ΜΗΝ ΥΠΕΡΒΑΛΛΕΤΕ ΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΙ

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας απλά μαθαίνουν την διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους. Αν εκρήγνυσθε όταν παίρνουν μια λάθος απόφαση, τα διδάσκετε να λένε ψέματα ως αυτοάμυνα. Αντ’αυτού, διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Επιτρέψτε στα παιδιά σας να παραδεχτούν το λάθος τους και να μάθουν πώς να το διορθώσουν.

ΔΩΣΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ.

Πολύ συχνά οι γονείς χρησιμοποιούν μεγάλα λόγια για ορισμένες αξίες. Τα παιδιά βλέπουν την υποκρισία όταν μιλούν για πράγματα που στην πραγματικότητα δεν κάνουν. Κάντε μια προσπάθεια να συμμετέχετε σε κοινοτικές δραστηριότητες, όπως τη μεταφορά τροφίμων, τη συλλογή ρούχων και άλλα προγράμματα βοήθειας. Δείξτε στα παιδιά σας ότι η οικογένειά σας νοιάζεται για τους συνανθρώπους και βοηθάει αυτούς που έχουν ανάγκη.

ΔΙΔΑΞΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΞΙΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΣΑ, ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ.

Μιλήστε για ιδανικά που οικοδομούν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου και αποσαφηνίστε τις πεποιθήσεις σας. Χρησιμοποιήστε ιστορίες ηθικής και αντίστοιχα μαθήματα από γεγονότα και ζωές. Αν θέλετε να μάθετε στο παιδί σας την καλοσύνη, τη συμπόνοια και τ’αντίθετά τους, διαβάστε του τα «Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα» του Ντίκενς. Αν θέλετε να μάθετε στο παιδί σας για την επιμονή, μιλήστε του για το «Η μικρή ατμομηχανή». Αν θέλετε να δώσετε έμφαση στην αξία της ειλικρίνειας, μιλήστε του για την Ιστορία.Αντιπαραθέστε τον μύθο του Αισώπου για τον βοσκό και τον λύκο. Αυτές είναι όλες εξαιρετικές ιστορίες που διδάσκουν ηθικές αξίες που όλοι μοιραζόμαστε. Προσφέρουν στα παιδιά συγκεκριμένα, κοινά σημεία αναφοράς σχετικά με την ηθική.

Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους αυτού του ηλικιακού σταδίου, τα παιδιά σας θα συμπεριφέρονται καλά. Κι αυτό γιατί δεν θέλουν να σας θυμώσουν ή να τιμωρηθούν. Αλλά σταδιακά αποκτούν και ένα εσωτερικό σύστημα πεποιθήσεων, αξιών και ηθικής, που θα τα καθοδηγεί τα επόμενα χρόνια. Όσο θα φεύγουν όλο και πιο μακριά από εσάς, θα χρειάζονται έναν ηθικό χάρτη για να προσανατολίζονται.

08 Ιαν Γονείς: Οι αρχιτέκτονες Της Οικογένειας | Συμβουλευτική & ΨυχοΘεραπεία | Μαρία Κορακά

Γονείς, Οικογένεια, Οικογενειακή Θεραπεία, Παιδιά, ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ

Όταν ένα μωρό έρχεται στον κόσμο, δεν έχει παρελθόν, δεν έχει πείρα για να χειριστεί τον εαυτό του, δεν έχει κριτήρια για να κρίνει την αξία του.

Το μωρό πρέπει να στηρίζεται στις εμπειρίες του με τους ανθρώπους και στα μηνύματά τους για την αξία του ως ατόμου.

Στα πρώτα πέντε ή έξι χρόνια η αυτοεκτίμηση του παιδιού σχηματίζεται αποκλειστικά σχεδόν μέσα στην οικογένεια.

Μόλις το παιδί πάει στο σχολείο, άλλες επιρροές έρχονται να το επηρεάσουν, η οικογένεια ωστόσο παραμένει βασικός παράγοντας.

Εξωτερικές δυνάμεις τείνουν να ενδυναμώσουν τα συναισθήματα της αξίας ή της αναξιότητας που το παιδί έμαθε στο σπίτι: το μικρό, το γεμάτο αυτοπεποίθηση, μπορεί να ξεπεράσει πολλές αποτυχίες στο σχολείο ή με τους συνομηλίκους του.

Ενώ το παιδί, που δεν εκτιμάει τον εαυτό του, μπορεί να έχει πολλές επιτυχίες και όμως να αισθάνεται την αμφιβολία για την αξία του να του τρώει τα σωθικά.

Ακόμη και μια μόνο αρνητική εμπειρία μπορεί να δημιουργήσει δυσανάλογα με το γεγονός αποτελέσματα.

Η κάθε λέξη, η κάθε έκφραση του προσώπου, κάθε χειρονομία ή ενέργεια των γονιών στέλνει στο παιδί ένα μήνυμα για το πόσο αξίζει ο εαυτός του.

Είναι θλιβερό πως τόσοι γονείς δε συνειδητοποιούν τα μηνύματα που στέλνουν.

Μια μάνα μπορεί να πάρει το μπουκέτο που σφίγγει στο χεράκι του το τρίχρονο παιδάκι της και να πει: “Πού τα μάζεψες αυτά;”- υπονοώντας με τον τόνο της φωνής της και το χαμόγελό της: “Γλυκό μου παιδάκι, που μου έφερες λουλούδια!

Πού φυτρώνουν τόσο όμορφα λουλούδια;”.

Αυτό το μήνυμα ενδυναμώνει το συναίσθημα της αξίας τού εαυτού τού παιδιού.

Μπορεί όμως να πει: “Τι ωραία!” και να προσθέσει με επικριτική φωνή: “Τα ‘κοψες από τον κήπο της κυρίας Ράντολ;” υπονοώντας μ’ αυτόν τον τρόπο ότι ήταν κακό που το παιδί έκλεψε.

Αυτό το μήνυμα κάνει το τρίχρονο παιδί να αισθάνεται κακό, πονηρό και ανάξιο.

Τι λογής αυτοεκτίμηση η οικογένειά σου δημιουργεί στα παιδιά και ενδυναμώνει στους μεγάλους;

Μπορείς ν’ αρχίσεις να το ερευνάς με το παρακάτω πείραμα.

Απόψε, αφού η οικογένεια καθίσει στο τραπέζι για το δείπνο, παρατήρησε τι συμβαίνει στα συναισθήματά σου για τον εαυτό σου, όταν τα άλλα μέλη της οικογένειας απευθύνονται σε σένα.

Μερικές φράσεις τους δε θα σου συνπροκαλέσουν καμία ιδιαίτερη ανταπόκριση. Μολαταύτα θα παρατηρήσεις έκπληκτος ότι ακόμα και φράσεις όπως “δώσε μου τις πατάτες, σε παρακαλώ”, μπορεί να δημιουργήσουν συναισθήματα αξίας ή υποτίμησης του εαυτού, ανάλογα με τον τόνο της φωνής του ομιλητή, την έκφραση του προσώπου, τη στιγμή που διαλέγει να μιλήσει (το μήνυμα διέκοψε κάτι που ‘λεγες ή αγνόησε αυτό που είπες;) καθώς και από το πόσο καλά εσύ ο ίδιος αισθάνεσαι για τον εαυτό σου.

Αν τα πας καλά μαζί του, μπορείς να ανακαλύψεις ότι έχεις πολλές επιλογές για τον τρόπο με τον οποίο θα απαντήσεις.

Αν δεν τα πας και πολύ καλά με τον εαυτό σου όμως, ίσως να ανακαλύψεις ότι δεν έχεις και πολλές επιλογές.

Στα μισά της διάρκειας του δείπνου, άλλαξε την οπτική σου γωνία. Άκουσε αυτά που εσύ λες στους άλλους.

Προσπάθησε να μπεις στη θέση τους και φαντάσου πώς θα αισθανόσουν αν κάποιος σου μίλαγε έτσι, όπως μιλάς τώρα, αυτή τη στιγμή εσύ. Θα αισθανόσουνα, για παράδειγμα, ότι αξίζεις κι ότι σ’ αγαπάνε;

Αύριο το βράδυ, εξήγησε αυτό το παιχνιδάκι και στα άλλα μέλη της οικογένειας και κάλεσέ τους να το παίξουν μαζί σου.

Θα σας βοηθήσει, αν διαβάσεις αυτό το κεφάλαιο δυνατά πριν παίξετε όλη η οικογένεια.

Μετά το δείπνο, μιλήστε όλοι μαζί για το τι ανακαλύψατε και τι αισθανθήκατε.

Αισθήματα αξίας μπορούν να ανθίσουν μόνο μέσα σε μια ατμόσφαιρα, στην οποία αναγνωρίζονται οι ατομικές διαφορές, εκφράζεται ανοικτά η αγάπη, τα λάθη χρησιμοποιούνται για να μάθεις, η επικοινωνία είναι ανοικτή και οι κανόνες ελαστικοί, αναπτύσσεται η υπευθυνότητα (η σύζευξη της υπόσχεσης με την πραγμάτωση) και εφαρμόζεται στην πράξη η τιμιότητα, στην ατμόσφαιρα εκείνη που βρίσκει κανείς σε μια διαπαιδαγωγούσα οικογένεια, όπου εφαρμόζονται τα παραπάνω, συνήθως τα ‘χουν καλά με τον εαυτό τους και είναι, κατά συνέπεια, συναισθηματικά, γερά στο σώμα και ικανά.

Αντίστροφα, όσα παιδιά μεγαλώνουν σε διαταραγμένες οικογένειες, αισθάνονται συχνά ανάξια, καθώς μεγαλώνουν με “παραμορφωμένη” επικοινωνία, με άκαμπτους κανόνες, κατακρίνονται για τις ατομικές διαφορές τους, τιμωρούνται για τα λάθη τους και δεν αποκτούν καμιά εμπειρία υπευθυνότητας.

Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με τον κίνδυνο να αναπτύξουν καταστροφικές συμπεριφορές απέναντι στον εαυτό τους ή και στους άλλους.

Μεγάλο μέρος από το δυναμικό του ατόμου κρατιέται σε αδράνεια σε τέτοιες περιπτώσεις.

Αν κάτι παρόμοιο έχει συμβεί και σε σας, ελπίζω πως τώρα θ’ αρχίσετε να κάνετε ό,τι είναι απαραίτητο για να απελευθερώσετε αυτήν την ενέργεια.

Οι ίδιες διαφορές αυτοεκτίμησης μπορεί να παρατηρηθούν και στα ενήλικα μέλη της οικογένειας.

Όχι τόσο γιατί η οικογένεια επηρεάζει την αίσθηση του εαυτού που έχει ο ενήλικος (αν και σίγουρα συμβαίνει και αυτό) όσο γιατί οι γονείς με ανώτερη αυτοεκτίμηση είναι πιθανότερο να δημιουργήσουν διαπαιδαγωγούσες οικογένειες, ενώ γονείς με χαμηλό βαθμό αυτοεκτίμησης θα φτιάξουν πιθανότατα διαταραγμένες οικογένειες.

Το σύστημα αναπαράγεται από τους αρχιτέκτονες της οικογένειας: τους γονείς.

Μετά από χρόνια δουλειάς με οικογένειες, κατάλαβα ότι δεν μπορώ πια να κατηγορώ τους γονείς, άσχετα από το πόσο ανόητα ή καταστρεπτικά φέρονται.

Τους καθιστώ υπεύθυνους όμως ως προς το να δεχτούν τα αποτελέσματα των πράξεων τους και να μάθουν να συμπεριφέρονται διαφορετικά.

Αυτό είναι ένα πρώτο καλό βήμα για να καλυτερέψει η κατάσταση όλης της οικογένειας.
Πλάθοντας ανθρώπους/Βιρτζίνια Σατίρ/Εκδόσεις Συνεκδοχές

Πώς το πληγωμένο μέσα μας παιδί μολύνει τη ζωή μας….

27.03.2016

«Πιστεύω ότι αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας. Μέχρι να διεκδικήσουμε και να προασπίσουμε εκείνο το παιδί, αυτό θα συνεχίσει να κάνει εκδραμάτιση και να μολύνει την ενήλικη ζωή μας». –Bradshaw

 

Πολλά άτομα ενηλικιώνονται έχοντας μέσα τους ένα θυμωμένο και πληγωμένο παιδί, το οποίο χωρίς αιτία και ασυνείδητα μολύνει την ενήλικη συμπεριφορά του ατόμου. Για να γίνει κατανοητό πώς μας επηρεάζει το πληγωμένο μέσα μας παιδί θα πρέπει να δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά με τα οποία εκφράζεται και επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας.

Συν-εξάρτηση: Η συν-εξάρτηση σημαίνει ότι το άτομο δεν έχει επαφή με τα δικά του αισθήματα, τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, με αποτέλεσμα να βιώνει απώλεια της ταυτότητας. Το άτομο εξαρτάται από κάτι έξω από τον εαυτό του για να μπορεί να έχει μια ταυτότητα.

Τα νοσηρά οικογενειακά συστήματα υποθάλπουν τη συνεξάρτηση. Όταν το οικογενειακό περιβάλλον είναι γεμάτο βία ή αδιαφορία το παιδί πρέπει να επικεντρωθεί σε κάτι έξω από αυτό.

«Χωρίς υγιή εσωτερική ζωή, ζει στην εξορία προσπαθώντας να βρει εκπλήρωση από έξω».

Οι ανάγκες της παιδικής ηλικίας δεν ικανοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα το άτομο να μην γνωρίζει ποιο είναι, ποια είναι η ταυτότητά του.

Βάναυση συμπεριφορά: Κάποια άτομα με το πληγωμένο μέσα τους παιδί μπορεί να εμφανίσουν βάναυση συμπεριφορά.

Όταν ένα παιδί βιώνει κακοποίηση κατά τη διάρκεια της σωματικής, συναισθηματικής ή σεξουαλικής βίας που δέχεται δεν μπορεί να παραμείνει μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από τον εαυτό του.

Για να επιβιώσει από τον πόνο το παιδί αποσυνδέεται από την ταυτότητά του και αντί για αυτό ταυτίζεται με τον βασανιστή του, το άτομο από το οποίο δέχεται τη βία.

Ναρκισσιστική διαταραχή: Μια βασική ανάγκη κάθε παιδιού είναι η άνευ όρων αγάπη, που προέρχεται από έναν μη επιτιμητικό γονέα. Μέσα από την αγάπη αυτή που δέχεται, το παιδί μαθαίνει ποιο πραγματικά είναι.

Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα πρόσωπο που λειτουργεί ως καθρέφτης και αντανακλά τα κομμάτια του εαυτού μας, που μας δείχνει ότι μετράμε, ότι αξίζουμε, ότι κάθε κομμάτι του εαυτού μας μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Ως παιδιά έχουμε ανάγκη να στηριχτούμε στην αγάπη όσων μας φροντίζουν. Πρόκειται για υγιείς ναρκισσιστικές ανάγκες, που αν δεν έχουν ικανοποιηθεί, έχουμε οδηγηθεί σε μια απώλεια ή καταστροφή της αίσθησής μας για το Εγώ Είμαι.

Αν ως ενήλικες κουβαλάμε μέσα μας ένα παιδί που είναι ναρκισσιστικά στερημένο τότε έχουμε μια ακόρεστη λαχτάρα για αγάπη, προσοχή και τρυφερότητα.

Οι απαιτήσεις του παιδιού έρχονται στην επιφάνεια και σαμποτάρουν τις ενήλικες σχέσεις μας, καθώς νιώθουμε ότι η αγάπη που μας δίνουν δεν είναι αρκετή. Ένα ναρκισσιστικά στερημένο παιδί δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, καθώς στην πραγματικότητα είναι ανάγκες του παιδιού και όχι του ενήλικα.

Πρόκειται για ανάγκες εξάρτησης, που απαιτούν μια διαρκή παρουσία του άλλου για να ικανοποιηθούν, καθώς τα παιδιά έχουν την ανάγκη του γονιού δίπλα τους όλη την ώρα. Για να επέλθει θεραπεία θα πρέπει ο ενήλικας να θρηνήσει για αυτή τη στέρηση που έχει βιώσει και βιώνει.

Οι ναρκισσιστικά στερημένοι ενήλικες απογοητεύονται από τις σχέσεις τους, αναζητούν τον τέλειο εραστή που θα ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες τους, γίνονται εξαρτημένα άτομα, αναζητούν υλικές ανέσεις και χρήματα και χρησιμοποιούν τα παιδιά για να καλύψουν τις ναρκισσιστικές τους ανάγκες.

Εμπιστοσύνη: Ένα ακόμη σημαντικό θέμα κατά τη φροντίδα του παιδιού είναι πόσο αξιόπιστοι είναι αυτοί που το φροντίζουν, ώστε να βοηθήσουν το παιδί να μην αναπτύξει ένα αίσθημα δυσπιστίας.

Το παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα επικίνδυνο, εχθρικό και απρόβλεπτο περιβάλλον, θεωρεί ότι θα πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση ώστε να ελέγχει τα πάντα και να μην πληγωθεί.

Το παιδί που μεγάλωσε χωρίς την κατάκτηση της εμπιστοσύνης από το περιβάλλον είτε εγκαταλείπει κάθε έλεγχο και εμπιστεύεται με ένα αφελή τρόπο, ενώ εξαρτάται από τους άλλους και τους υπερεκτιμά, είτε αποσύρεται στην απομόνωση και τη μοναξιά, βάζοντας προστατευτικά τείχη γύρω του.

«Ένα άτομο που δεν έμαθε να εμπιστεύεται συγχέει την ένταση με την οικειότητα, την καταπίεση με τη φροντίδα και τον έλεγχο με την ασφάλεια».

Συμπεριφορά ρόλων: «Η εκδραμάτιση ή η εκ νέου αναπαράσταση είναι ένας από τους πιο καταστροφικούς τρόπους με τους οποίους το πληγωμένο μέσα μας παιδί σαμποτάρει τη ζωή μας».

Μέσα από συμπεριφορές καταναγκασμού που μας οδηγούν σε επανάληψη του παρελθόντος θεωρούμε ότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε. Μπαίνουμε σε μια διαδικασία να πιστεύουμε ότι αν γίνουμε τέλειοι θα καταφέρουμε να κάνουμε τον γονιό να μας υπολογίσει και να μας δείξει αγάπη και στοργή.

Επίσης, η εκδραμάτιση μπορεί να είναι προς τον εαυτό μας και να αφορά την κακοποίηση που έχουμε βιώσει στο παρελθόν.

«Το αδιάλυτο συναίσθημα από το παρελθόν συχνά στρέφεται εναντίον του εαυτού».

Μαγική πίστη: είναι η πίστη ότι ορισμένες λέξεις, χειρονομίες ή συμπεριφορές μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα.

Οι δυσλειτουργικοί γονείς συχνά ενισχύουν τη μαγική σκέψη των παιδιών τους. Είναι φυσικό ένα παιδί να σκέφτεται μαγικά. Αλλά αν ένα παιδί είναι πληγωμένο λόγω των ανικανοποίητων αναγκών εξάρτησης, δε μεγαλώνει στην πραγματικότητα. Γίνεται ενήλικος μολυσμένος από τη μαγική λογική του παιδιού.

Παραδείγματα μαγικής πίστης είναι: «Άν έχω χρήματα θα είμαι εντάξει». «Άν προσπαθήσω πολύ, ο κόσμος θα με ανταμείψει». «Η αναμονή φέρνει υπέροχα αποτελέσματα». «Ο γάμος μπορεί να λύσει όλα μου τα προβλήματα».

Αν το μέσα μας παιδί είναι πληγωμένο, θα συνεχίσει να αντιλαμβάνεται αυτές τις ιστορίες κυριολεκτικά. Ως ενήλικες παιδιά, περιμένουμε και/ ή αναζητάμε με τρόπο μαγικό το καλό τέλος όπου έκτοτε θα ζήσουμε ευτυχισμένοι».

Δυσλειτουργία οικειότητας: Πολλοί ενήλικες που έχουν ένα πληγωμένο μέσα τους παιδί κινούνται ανάμεσα στον φόβο της εγκατάλειψης και τον φόβο του καταποντισμού της προσωπικότητας.

Κάποιοι είναι μόνιμα απομονωμένοι επειδή φοβούνται να αφεθούν στις εκδηλώσεις αγάπης ενός άλλου προσώπου, ενώ κάποιοι αρνούνται να διακόψουν καταστροφικές σχέσεις επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι.

Το πληγωμένο μέσα μας παιδί δεν μας αφήνει να αναπτύξουμε οικειότητα στις σχέσεις, καθώς δεν έχουμε την αίσθηση του αυθεντικού εαυτού.

Το πληγωμένο παιδί έχει ήδη βιώσει ένα μεγάλο πλήγμα, που είναι η απόρριψη του αυθεντικού εαυτού, καθώς δεν πήρε την επιβεβαίωση που είχε ανάγκη από τον γονιό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ψεύτικου εαυτού, που συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θεωρεί ότι θα μπορέσει να κερδίσει την αγάπη.

«Βαθμιαία, ο ψεύτικος εαυτός γίνεται αυτός που το άτομο νομίζει πραγματικά ότι είναι. Ξεχνάει ότι ο ψεύτικος εαυτός είναι μια προσαρμογή, ένας ρόλος βασισμένος σε ένα σενάριο που κάποιος άλλος έγραψε.

Πώς μπορείς να μοιραστείς τον εαυτό σου με έναν άλλο, όταν δεν ξέρεις στην πραγματικότητα ποιος είσαι; Πώς μπορεί κάποιος άλλος να σε μάθει αν δεν ξέρεις εσύ ποιος πραγματικά είσαι;

Χωρίς ασφαλή όρια δεν μπορούμε να ξέρουμε που τελειώνουμε εμείς και που αρχίζουν οι άλλοι. Δε μπορούμε να πούμε όχι και δεν ξέρουμε τι θέλουμε, πράγματα που είναι κρίσιμες μορφές συμπεριφοράς για την καθιέρωση της οικειότητας».

Απείθαρχη συμπεριφορά: Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς που λειτουργούν με βάση την αυτοπειθαρχία και δεν την απαιτούν μόνο από το παιδί.

«Μαθαίνουν από αυτό που οι γονείς τους στην πράξη κάνουν, όχι από αυτό που λένε ότι κάνουν. Όταν οι γονείς δεν είναι πρότυπα πειθαρχίας, το παιδί γίνεται απείθαρχο. Όταν οι γονείς τιμωρούν αυστηρά (και δεν κάνουν όσα λένε) το παιδί γίνεται υπερ-πειθαρχικό.

Το απείθαρχο μέσα μας παιδί είναι φυγόπονο, χρονοτριβεί, αρνείται να αναβάλλει την άμεση ικανοποίηση των αναγκών του, επαναστατεί, είναι ισχυρογνώμον και αδιάλλακτο και δρα ενστικτωδώς χωρίς σκέψη.

Το υπερ-πειθαρχικό παιδί είναι άκαμπτο, έμμονο, υπερβολικά ελεγχόμενο και υπάκουο, ευχαριστεί τους άλλους και είναι παγιδευμένο στη ντροπή και την ενοχή. Οι περισσότεροι ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο».

Εξαρτημένη καταναγκαστική συμπεριφορά: Το πληγωμένο μέσα μας παιδί έχει ανάγκη από σχέσεις εξάρτησης για να μπορέσει να επιβιώσει.

Η εξάρτηση αποτελεί μια παθολογική σχέση προς κάθε μορφή αλλαγής της διάθεσης η οποία οδηγεί σε καταστροφικές για τη ζωή συνέπειες. Οι εξαρτήσεις είναι εξαρτήσεις δράσης (εργασία, αγορές, χαρτοπαιξία, σεξ, θρησκευτικές ιεροτελεστίες), συναισθηματικές εξαρτήσεις και εξαρτήσεις από διάφορα αντικείμενα.

«Η σκέψη μπορεί να είναι ένας τρόπος για να αποφύγουμε τα συναισθήματα».

Όλες οι εξαρτήσεις έχουν ένα στοιχείο σκέψης, που ονομάζεται ψυχαναγκασμός.

«Στον πυρήνα των περισσότερων έξεων υπάρχει το πληγωμένο μέσα παιδί, το οποίο βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση λαχτάρας και ακόρεστης ανάγκης».

Διαστροφές της σκέψη: Το παιδί καθώς μεγαλώνει έχει ανάγκη από υγιή πρότυπα για να μπορέσει να μάθει να ξεχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα- «να σκέπτονται τα συναισθήματα και να νιώθουν τη σκέψη».

Αν το παιδί μάθει να διαχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα, μεγαλώνοντας μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σκέψη σαν ένα τρόπο για να αποφύγει τα οδυνηρά συναισθήματα που βιώνει.

Δύο παραδείγματα διαστρέβλωσης της σκέψης είναι η γενίκευση (γίνεται διαστρέβλωση όταν τη χρησιμοποιούμε για να μας αποσπάσει από τα συναισθήματά μας) και λεπτολογία (όταν η λεπτολογία- έμφαση στις λεπτομέρειες- χρησιμεύει για να μας αποσπάσει από τα οδυνηρά συναισθήματά μας, τότε διαστρεβλώνει την πραγματικότητα της ζωής μας.

Αν απορροφηθούμε σε συμπεριφορές τελειομανίας δίνοντας έμφαση στη λεπτομέρεια αποφεύγουμε τα συναισθήματα της ανεπάρκειας που νιώθουμε).

Το κενό (απάθεια, κατάθλιψη): Το πληγωμένο μέσα μας παιδί μπορεί να μας οδηγήσει στην εκδήλωση μιας χαμηλού βαθμού κατάθλιψης, που εκφράζεται κυρίως με ένα αίσθημα κενότητας.

Η κατάθλιψη οφείλεται στην υιοθέτηση του ψεύτικου εαυτού και στην εγκατάλειψη του αληθινού εαυτού, που δημιουργεί ένα κενό μέσα στο άτομο. «Αναφέρομαι σ’ αυτό το φαινόμενο ως η «τρύπα στην ψυχή κάποιου». Όταν ένα άτομο χάσει τον αυθεντικό εαυτό του, χάνει την επαφή με τα αληθινά αισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του.

Αντί γι’ αυτά βιώνει αισθήματα που απαιτούνται για τον ψεύτικο εαυτό του. Το να έχεις ψεύτικο εαυτό σημαίνει να παίζεις κάποιο ρόλο. Ο αληθινός εαυτός δεν είναι ποτέ παρών». Το άτομο ουσιαστικά νιώθει ένα κενό και μια απάθεια, καθώς βρίσκεται σε μια κατάσταση πένθους του αληθινού εαυτού.

«Όταν το μέσα μας παιδί πληγώνεται, νιώθουμε κενοί και μελαγχολικοί. Η ζωή έχει κάτι το μη πραγματικό γύρω της. Είμαστε εκεί, αλλά δε μετέχουμε. Αυτή η αίσθηση του κενού οδηγεί στη μοναξιά. Επειδή ποτέ δεν είμαστε αυτοί που πράγματι είμαστε, δεν είμαστε ποτέ αληθινά παρόντες. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι μας θαυμάζουν και προσκολλούνται σε μας, νιώθουμε μόνοι».

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά οδηγούν στη διατήρηση ενός πληγωμένου μέσα μας παιδιού, το οποίο μολύνει την ενήλικη ζωή μας, με αποτέλεσμα να κουβαλάμε συναισθήματα από την παιδική ηλικία, που διαστρεβλώνουν τις ανάγκες και επιθυμίες μας, την αναζήτηση αγάπης και τα συναισθήματα που μας προκαλούν οι σχέσεις μας.

«Αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας».

 

Bradshaw, John. (1992). «Ο γυρισμός στο μέσα μας παιδί»,  Εκδόσεις Λύχνος.

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc

Η παιδικότητα υπό διωγμό

Αρθρογράφος: Καναβιτσάς Ευάγγελος

Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και της βιασύνης. Τα πάντα γύρω μας τείνουν να γίνουν πιο εύκολα, πιο γρήγορα και τελικά πιο αποδοτικά. Το οξύμωρο ωστόσο είναι πως αν και θα περίμενε κανείς μέσα από την αυτοματοποίηση οι άνθρωποι να έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αντίθετα ο ελεύθερος χρόνος φαίνεται να είναι για πολλούς είδος πολυτελείας. Θύμα της παραπάνω κατάστασης είναι και η παιδικότητα της παιδικής ηλικίας.

Με το που γεννιούνται τα παιδιά σήμερα μπαίνουν σε έναν αγώνα ταχύτητας ωρίμανσης: Οι γονείς τους θέλουν να τα μάθουν να διαβάζουν, όσο γίνεται νωρίτερα, και καμαρώνουν όταν τα παιδιά τους μπορούν και αφομοιώνουν τρόπους ομιλίας, τραγούδια και βιβλία ενηλίκων. Πολλά από τα παιχνίδια που κυκλοφορούν μοιάζουν με μικρογραφίες ενήλικων εργαλείων και δεν επιτρέπουν στα παιδιά να εξασκήσουν την φαντασία τους και τη δημιουργικότητά τους χρησιμοποιώντας αντικείμενα του περιβάλλοντός τους για παιχνίδια ή φτιάχνοντας δικά τους ομαδικά παιχνίδια θέτοντας αυτοσχέδιους κανόνες.

Στα παιδιά δίνεται έτοιμη μασημένη ενήλικη τροφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι κούκλες που απευθύνονται σε κορίτσια και δεν παριστάνουν παιδικές μορφές αλλά ενήλικες νεαρές γυναίκες. Στην ηλικία του νηπιαγωγείου, πολλοί γονείς απαιτούν από τα παιδιά τους να μάθουν να διαβάζουν, σα να αγχώνονται πως στο δημοτικό θα είναι πολύ αργά για κάτι τέτοιο. Άλλωστε στο δημοτικό υπάρχουν ένα σωρό άλλες δραστηριότητες στις οποίες πρέπει να εμπλακούν για να μην θεωρούνται καθυστερημένα. Ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και μη, μπαλέτο, γυμναστική, συνθέτουν το πιο πολυάσχολο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του πλανήτη μας. Το αποκορύφωμα γίνεται στο γυμνάσιο και κυρίως στο λύκειο. Η πλειοψηφία των εφήβων σε αυτές τις ηλικίες έχουν ελάχιστο προσωπικό χρόνο, η επικοινωνία μεταξύ τους γίνεται κυρίως μέσα από κινητά τηλέφωνα, λες και μπορεί η πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία να αντικατασταθεί από μερικές γραμμές σε ένα μήνυμα κινητού τηλεφώνου.

Έτσι οι έφηβοι δεν επικοινωνούν μεταξύ τους σαν πρόσωπα σε διαλεκτικές σχέσεις αλλά σαν καρικατούρες σε αληθοφανείς αλλά όχι αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Οι χώροι διασκέδασης των εφήβων είναι στην πραγματικότητα χώροι εκτόνωσης όλης της πίεσης που δέχονται. Η μουσική είναι εκκωφαντική, στερεί τη δυνατότητα επικοινωνίας, οι έφηβοι είναι και πάλι μόνοι, αν και ανάμεσα σε άλλους, και επιρρεπείς σε κάθε πειρασμό που θα τους βγάλει από την μουντή τους πραγματικότητα.

Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν παρά να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ωρίμανση των παιδιών. Πρώτα απ ?όλα τα παιδιά που δεν παίζουν ομαδικά παιχνίδια δεν μαθαίνουν να σέβονται τους κανόνες για χάρη του παιχνιδιού κι επίσης δεν μαθαίνουν να χάνουν. Και οι δυο αυτές ιδιότητες είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την ψυχολογική επιβίωση κάποιου στη σημερινή ανταγωνιστική κοινωνία αλλά και για την εύρυθμη λειτουργία μιας κοινωνίας. Δεν αγαπούν την μάθηση, και αυτά που μαθαίνουν, κι ότι κανείς δεν αγαπά το ξεχνάει. Αποκτούν κακή σχέση με τα βιβλία και στην ενήλική τους ζωή τα αφαιρούν από τη ζωή τους. Δεν είναι τυχαίο πως στην ανάγνωση των βιβλίων η χώρα μας είναι από τις τελευταίες στην ευρωπαϊκή ένωση. Δεν μαθαίνουν να σχετίζονται υγιώς με τους συνομηλίκους τους. Αναπτύσσουν ένα διογκωμένο ναρκισσιστικό «εγώ» που δυσκολεύεται να σχετιστεί ισότιμα με τα άλλα διογκωμένα ναρκισσιστικά «εγώ». Συχνά πίσω από αυτό τον ναρκισσισμό κρύβεται η χαμηλή αυτοπεποίθηση, παράγωγο του φόβου αποτυχίας με τον οποίον έχουν μπολιαστεί κατά την εκπαίδευσή τους.

Τέλος, σε πολλές περιπτώσεις δυστυχώς τα παιδιά δεν μοιράζονται ποιοτικό και ποσοτικό χρόνο με τους γονείς τους οι οποίοι κι αυτοί πολύ συχνά βιάζονται για να προλάβουν τις δικές τους δουλειές. Έτσι, στερούνται ένα πολύ σημαντικό συναισθηματικό στήριγμα για την ωρίμανσή τους. Ο αντίλογος θα μπορούσε να πει πως με την εντατικοποίηση της εκπαίδευσης τα παιδιά ετοιμάζονται για τις ανάγκες της ανταγωνιστικής κοινωνίας του αύριο. Το να μην ξέρει κανείς να χάνει και να σέβεται τους κανόνες, το να μην αγαπά τα βιβλία και το διάβασμα, το να μην έχει αναπτυγμένη φαντασία και δημιουργικότητα, το να δυσκολεύεται να αναπτύξει ισότιμες σχέσεις και το να υποφέρει από αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές στην παιδική του ηλικία δεν συνιστά προετοιμασία για καμιά κοινωνία αλλά ψυχολογική εξουθένωση και διαβατήριο για ανωριμότητα κατά την ενηλικίωση. Και πάντως, δεν είναι λιγότερο ανταγωνιστικοί οι πολίτες άλλων ευρωπαϊκών κοινωνιών (λ.χ. Φινλανδίας και Ιρλανδίας) που είχαν πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο στην παιδική ηλικία και στην εφηβεία.

Τα παιδιά στην παιδική ηλικία έχουν ανάγκη από πολύ ελεύθερο προσωπικό χρόνο, επαρκείς σχέσεις με τους γονείς τους, παιχνίδι, παιδικά τραγούδια, αυτοσχέδιο χορό και το δικαίωμα να κάνουν λάθη γιατί μέσα από αυτά κατακτείται η στέρεα γνώση. Ο εγκέφαλός τους αναπτύσσεται με τους δικούς του ρυθμούς και σε κάθε στάδιο ανάπτυξής του χρειάζεται αυτά τα ερεθίσματα που να μπορεί να τα αφομοιώσει και να τα κάνει πραγματικό του κτήμα . Οποιαδήποτε βιασύνη σε αυτό μπορεί να κάνει τα παιδιά να νιώθουν πως δεν είναι αρκετά έξυπνα με ιδιαίτερα δυσμενείς συνέπειες για την αυτοπεποίθησή τους. Θα έχουν την ευκαιρία να διαβάζουν ενήλικα βιβλία, να ακούν ενήλικα τραγούδια, να ζουν σε ανταγωνιστικά περιβάλλοντα σε όλη τους την ενήλικη ζωή. Η παιδική ηλικία είναι μια φορά στη ζωή τους και δεν θα την ξαναζήσουν: Της αξίζει λίγο περισσότερος σεβασμός.

Γράμμα ενός παιδιού προς τους γονείς του

Αρθρογράφος: Κωνσταντίνος Βαλιώζης

Αγαπητοί μου γονείς,

Είναι αλήθεια ότι από τις πιο μεγάλες δοκιμασίες στη ζωή των ανθρώπων είναι η ανατροφή των παιδιών τους.
Ερχόμαστε λοιπόν στην ζωή -εμείς τα παιδιά- χωρίς να υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να σας έχει διδάξει, ως γονείς, το πώς να είσαστε πιο αποτελεσματικοί στο μεγάλωμα μας.

Παρ όλα αυτά, είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι όλοι ρίχνουν ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης στους γονείς, όταν τα παιδιά δημιουργούν προβλήματα τα οποία έχουν  επιπτώσεις στην κοινωνία.

Θα μου πείτε ότι και εσείς υπήρξατε κάποτε παιδιά και ενδεχομένως να έχετε υποστεί τα ίδια. Έχω ακούσει όμως να  λένε ότι: Πολλές φορές, επειδή δεν μας άρεσε το πώς μας φέρονται οι γονείς μας, το ξεχνάμε-απωθούμε και το εκδηλώνουμε-προβάλλουμε αργότερα το ίδιο, στα παιδιά μας. Συχνά δηλαδή, συμβαίνει να υιοθετούνται μη αποτελεσματικές πρακτικές στο μεγάλωμα των παιδιών, αντιγράφοντας τα βιώματα της δικής μας παιδικής ηλικίας.

Γι’ αυτό θέλω να σας θυμίσω αυτά που θεωρώ ότι είναι Α-ληθή. Ίσως να είναι κάποιοι παγκόσμιοι κανόνες που ισχύουν για κάθε γονέα-άνθρωπο- που επιθυμεί να είναι πιο αποτελεσματικός, έτσι ώστε εμείς τα παιδιά να μεγαλώσουμε καλύτερα.

Όπως:
Αν θέλετε να μεγαλώσω σε ένα περιβάλλον που θα έχω την δυνατότητα να μάθω, να φέρομαι υπεύθυνα, να είμαι πειθαρχημένο παιδί και με πνεύμα συνεργασίας, τότε θα πρέπει να απουσιάζει κάθε μορφή βίας – την απουσία σωματικής βίας την θεωρώ  αυτονόητη. Η βία κάθε είδους είναι μια μαθημένη συμπεριφορά και εκδηλώνεται απόλυτα με την θέληση μας. Είναι μια τάση έλεγχου. Από την στιγμή που κάποιος από σας έχει τολμήσει να κάνει ένα επικριτικό σχόλιο, έχω υποστεί ήδη μια εκστρατεία εκφοβισμού.

Αν θέλετε να δημιουργηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας, τότε θα πρέπει να βρούμε μαζί βασικούς κανόνες που έχουν εφαρμογή, όπως θα συνέβαινε σε κάθε μορφή σχέσης μεταξύ δυο ατόμων. Για να δημιουργηθεί μια σχέση ειλικρινής, χρειάζεται απαραίτητα μια μορφή ισοτιμίας, έτσι δεν είναι;

Ας μην είσαστε ως γονείς κατευθυντικοί όπως συνήθως συμβαίνει. Όταν μου επιτρέπετε να βρω τους δικούς μου τρόπους και λύσεις, τότε τους εμπιστεύομαι όλο και περισσότερο και μεγαλώνει η αυτοπεποίθηση μου. Με αυτή σας την συμπεριφορά, να είστε βέβαιοι ότι, θα ανταμειφτείτε γιατί θα δείχνω την ευγνωμοσύνη μου στο πρόσωπο σας,   μια και μου χαρίζετε μια μορφή ελευθερίας που βιώνων.

Είναι πραγματικά πολύ ανακουφιστικό για μένα όταν δεχτείτε ότι δεν έχετε απαντήσεις για κάθε ερώτημα μου.

Θα προτιμούσα να μην είστε ούτε ελαστικοί αλλά και ούτε αυστηροί μαζί μου. Λένε ότι είναι παρατηρημένο πως οι ελαστικοί καθώς και οι αυστηροί γονείς γεννούν πολλά προβλήματα στα παιδιά τους.

Είμαι και εγώ μέλος της οικογένειας και πρέπει να συμμετέχω και στις αποφάσεις που παίρνετε ή τουλάχιστον να ακούτε την γνώμη μου.

Αποδεχτείτε την διαφορετικότητα μου. Επειδή εσείς με γεννήσατε δεν σημαίνει ότι δεν έχω και εγώ τον δικό μου μοναδικό δρόμο να χαράξω- φυσικά με την συμπαράσταση σας.

Είναι πραγματικά κουραστικό κάθε μέρα να ακούω τις διαλέξεις σας  στο τι είναι σωστό και τι λάθος. Αυτή η πρακτική οδηγεί στην απομάκρυνση, την διαμάχη και τελικά δημιουργεί ένα κλίμα εμπόλεμης κατάστασης. Τότε νοιώθω ότι με βλέπετε σαν να είμαι εγώ το πρόβλημα.

Τέλος, θέλω να σας ομολογήσω ότι η ιστορία της ζωής μου αρχίζει με εσάς και δεν έχω παρά να σας αποδίδω την ευγνωμοσύνη μου. Χωρίς εσάς δεν θα υπήρχα. Βοηθήστε με να ανακαλύψουμε μαζί το ταξίδι της ζωής που είναι η Αγάπη και να το επικοινωνήσουμε ο ένας στον άλλον.

Σας αγαπώ πολύ,
Το παιδί σας

Συγγραφή Άρθρου

Κωνσταντίνος Βαλιώζης

https://www.facebook.com/CorintosCity/videos/1609675795745496/

15 Δεκ Η Μητρότητα & Η Πατρότητα Απαιτεί Αυτογνωσία & Μόρφωση | Συμβουλευτική & ΨυχοΘεραπεία | Μαρία Κορακά

Γονείς, Οικογένεια, Οικογενειακή Θεραπεία, Παιδιά

Ένα παιδί πρέπει να μη φοβάται να πει την αλήθεια στους γονείς του

Στήσαμε πυρά.

Η αγχόνη περιμένει.

Αυτό νοιώθω.

Αισθάνομαι πως ζω στο Μεσαίωνα.

Η εποχή του σκοταδισμού γύρισε και πάλι.

Οι ομοφυλόφιλοι καταδικάζονται… για το σύμφωνο συμβίωσης αλλά και για το αν έχουν το δικαίωμα να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο ή να το υιοθετήσουν…

Και ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε τις ζωές των άλλων;

Και ποιος είπε πως εμείς, οι ετερόφυλοι, ότι είμαστε όλοι άξιοι και ικανοί για να γίνουμε γονείς;

Προσωπικά δηλώνω ανίκανη.

Δεν πληρώ τις προδιαγραφές.

Η μητρότητα και η πατρότητα θέλει κότσια και άπειρες θυσίες.

Απαιτεί αυτογνωσία και μόρφωση.

Ένας άνθρωπος για να είναι σωστός γονιός οφείλει να είναι ισορροπημένος.

Να μην είναι βίαιος, καταπιεστικός, χειριστικός…

Να είναι έτοιμος να θρυμματίσει το εγώ του και να αναγεννήσει έναν άλλο εαυτό, συνειδητό, υπεύθυνο και γεμάτο αγάπη.

Γιατί  αγάπη θέλει ο άνθρωπος για να μεγαλώσει.

Αγάπη, φροντίδα, στοργή, ασφάλεια, ελευθερία.

Σύμφωνα με το Χόρχε Μπουκάι,

«Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.

Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ” έναν θεαματικό τρόπο!

Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής.

Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής.

Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

Και το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη.

Ένα παιδί που δεν ένοιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του κουβαλάει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του.

Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας.

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε.

Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος.

Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Αν η οικογένεια ακόμα, δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα.

Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει.

Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Αυτό είναι το δεύτερο στήριγμα.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες.

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί.

Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι.

Πάντως, πρέπει να υπάρχουν.

Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ” ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας.

Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου.

Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

Για να μπορέσει όμως να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία.

Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας.

Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή.

Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του:

Πώς είσαι;

Πώς τα πέρασες σήμερα;

Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ” αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ” αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.

Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή.

Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους».

Ίσως να μην υπάρχει σωστό και λάθος.

Σίγουρα όμως υπάρχει δίκαιο και άδικο.

Και ναι είναι άδικο, να γεννιούνται παιδιά και να κακοποιούνται είτε ψυχικά είτε σωματικά από τους γονείς τους.

Είναι άδικο να εγκαταλείπονται, να βλέπουν σκηνές στο σπίτι ακατάλληλες λες και είναι τηλεθεατές ταινίας τρόμου.

Είναι άδικο να βλέπουν τους γονείς τους να μην αγαπιούνται.

Είναι άδικο να έρχονται στον κόσμο παιδιά και να νοιώθουν πως δεν αγαπιούνται και απορρίπτονται.

Είναι άδικο να τεκνοποιούμε για λόγους κοινωνικούς, γιατί έτσι πρέπει και όχι γιατί είμαι έτοιμη να γίνω μητέρα – πατέρας, οι συνθήκες της ζωής μου είναι κατάλληλες για να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια, επιθυμώ πραγματικά να φέρω στον κόσμο ένα παιδί… θα είμαι δίπλα του, θα το αποδεχτώ, θα το αγαπώ όπως και να είναι.

Η αγκαλιά μου θα είναι πάντα ζεστή και ανοιχτή.

Θα μπορεί να κλάψει και να μ’ εμπιστευτεί. Θα ξέρω πως θα διαπράξω έγκλημα αν το μειώσω ή αν το απορρίψω έστω και για μια φορά.

Ένα παιδί πρέπει να μη φοβάται να πει την αλήθεια στους γονείς του.

Ένα παιδί πρέπει να ξέρει πως η μάνα του και ο πατέρας τους είναι είμαι περήφανοι γι’ αυτό όπως και να χει στρώσει τη ζωή του.

Πως θέλουν να εκπληρώσει τα δικά του όνειρα και όχι τα δικά τους.

Ένα παιδί πρέπει να ξέρει από μόνο του ποιο είναι το δικό του καλό και να μην περιμένει να το μάθει από τους γονείς του, οι γονείς του ίσως και να μην το ξέρουν αλλά να υποθέτουν με βάση δικά τους ερεθίσματα.

Λένε πως η απόφαση να κάνει κανείς παιδί είναι η πιο βαρυσήμαντη.

Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί για πάντα έξω από το σώμα σου.

Το μπορείς;

themamagers.gr /Claudia Tremblay

Μαρία Κορακά

«Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε, τότε  πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να  μάθει. Maria Montessori – Ιταλίδα παιδαγωγός.»