Επιστροφή στο μέλλον

Η πολιτική ενέχει τη μετοχή και την ανάληψη ευθύνης για μια λειτουργικότερη κοινωνία με σεβασμό στη διαφορετικότητα, στην άμβλυνση των αντιθέσεων πλούτου-φτώχειας, στο δικαίωμα όλων των πολιτών στην  παιδεία, στην υγεία, για ψωμί και ελευθερία… μπορεί να μην δύνασαι να αλλάξεις το παρελθόν, μπορείς όμως να αλλάξεις την οπτική ματιά διαβάσματος του. Ως εκ τούτου, η αθηναϊκή δημοκρατία ως μη αποτελούσα το τέλειο, μπορεί να εκληφθεί ως η αφετηρία για μια κοινωνία προσώπων όπου κανείς δεν θα βρίσκεται στο περιθώριο αλλά ο καθένας στη θέση του, όπως στη κοινωνία των μυρμηγκιών χωρίς αφέντες και αρχηγούς,  να γεύονται τη ζωή και τα αγαθά της και να μην αρκούνται σε μια απλή επιβίωση…

Ο κυρίαρχος αγώνας του ανθρώπου είναι ενάντια στον εαυτό του… για αυτό άμα κάποια φορά χάσετε τον εαυτό σας, μην τον ψάχνετε, δημιουργήστε άλλον…  ¨Κοιτάξτε λιγάκι τον εαυτό σας, και θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι. Εσείς που κάποτε αγαπήσατε κάποτε πληγώσατε. Εσείς που κάποτε είπατε ψέματα κάποια άλλη στιγμή υπερασπιστήκατε την αλήθεια με πάθος. Υπήρξαν στιγμές που φερθήκατε κοιτώντας μόνο το προσωπικό σας συμφέρον και άλλες που φερθήκατε με απίστευτη γενναιοδωρία. Κάποτε φοβισμένοι και άλλοτε γενναίοι. Αυτή είναι ανθρώπινη συνθήκη.¨

Ως εκ τούτου οι φελλοί  της σύγχρονης πολιτικής που πάντα επιπλέουν, γιατί είναι πάντοτε ελλειποβαρείς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πώματα στα καλά βαρελίσια κρασιά του τόπου μας. Οι μαεστρίες των λαθρεπιβατών της πολιτικής και της ιστορίας, με σύμμαχο τα μέσα  μαζικής αποχαύνωσης αλλά και με ευθύνη των ίδιων των πολιτών γκριζάρουν στο καθαρό ουρανό…. ο πλούτος  είναι θαμμένος στο παρελθόν …

το νόημα στο μέλλον…καλό αγώνα σύντροφοι!!!!!

Χρήστος  Παπαδόπουλος

Καθηγητής θεολογίας-Δημοτικός σύμβουλος και Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου επί Δημαρχίας Νίκου Νικολόπουλου (ψαρά)

https://www.youtube.com/watch?v=B3vOimVxKQw

 

 

 

ΜΕΡΟΣ  ΠΡΩΤΟ

ΜΕ  ΒΙΑ  ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ  ΣΕ  ΑΥΤΟ  ΤΟ  ΚΟΣΜΟ….

Η    ΒΙΑ    ΕΙΝΑΙ     Η   ΜΑΜΗ   ΤΗΣ    ΙΣΤΟΡΙΑΣ…                           ΚΑΡΛ   ΜΑΡΞ

 

‘’Αρκετή συζήτηση έχει γίνει πάνω στο ερώτημα αν το μίσος κατοικεί μέσα στην ανθρώπινη φύση ή αν εμφυτεύεται απ έξω ,από τις δομές και νοοτροπίες.

Ο Robert Jay Lifton στο βιβλίο του The Nazi doctors προσπάθησε να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά. Θεωρεί ότι «κανένας δεν είναι εγγενώς κακός, δολοφονικός, γενοκτόνος. Αλλά κάτω από ορισμένες συνθήκες ο καθένας είναι ικανός να γίνει τέτοιος.» Συνεπώς θέτει ως προϋπόθεση την αλληλεπίδραση μεταξύ του ενδοψυχικού κακού και των οργανισμών ή φορέων με τις ιδεολογίες τους.

    Στην εξέλιξη της ψυχαναλυτικής θεωρίας ήταν η Melanie Klein που επηρεασμένη και αυτή από τα δεινά του 2_ου παγκοσμίου πολέμου, επεξεργάστηκε την έννοια του εσωτερικού κακού και μίσους. Εντελώς περιληπτικά  καταγράφω την θεωρία της για την σχιζοειδή-παρανοειδή θέση του βρέφους, κατά την οποία αυτό βιώνει την ένταση των δικών του επιθετικών ενορμήσεων,  όσο και των ερεθισμάτων στέρησης ή πόνου που έρχονται απ έξω και τα οποία βιώνει ως επιθέσεις. Καθοριστικό ορόσημο για την ομαλή ψυχική ανάπτυξη αποτελεί η κατάκτηση της επόμενης θέσης, της καταθλιπτικής, όπου ο ψυχισμός ενσωματώνει καλές και κακές ενορμήσεις και τις ομαλοποιεί οργανώνοντας τες, με αποτέλεσμα το κακό να αναγνωρίζεται και ως εσωτερική πραγματικότητα. Αυτό θα επιτρέψει αργότερα τις εξελίξεις της ωριμότητας: ανάληψη ευθύνης, ενοχή, μετάνοια.

(Από το βιβλίο: Οι δικοί μου οι ξένοι- του π. Βασιλείου Θερμού )

 

«Και δημιούργησε τον άνθρωπο αναμάρτητο στη φύση του και αυτεξούσιο στην βούλησή του. Όταν λέω αναμάρτητο, δεν εννοώ ότι ο άνθρωπος δεν υποπίπτει σε αμαρτία. Διότι μόνο το Θείο δεν το αγγίζει η αμαρτία. Εννοώ ότι η διάπραξη της αμαρτίας δεν βρίσκεται μέσα στη φύση του αλλά περισσότερο στην ελεύθερη βούληση του…»

                                                                                          Άγιος  Ιωάννης  Δαμασκηνός

Συνέντευξη μέ τον π. Νικόλαο Λουδοβίκο…(απόσπασμα)

ΑΔ: Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στην δύση και την ελληνορθόδοξη παράδοση πάνω στο ζήτημα της πτώσης, στο ζήτημα της φύσης του κακού;

ΝΛ: Ο Αυγουστίνος, για να πολεμήσει τον πελαγιανισμό, που έδινε μια σκανδαλώδη ελευθερία στον άνθρωπο – ο άνθρωπος περίπου κάνει ό,τι θέλει και είναι ο μοναδικά υπεύθυνος – είπε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι: ο άνθρωπος έχει υποστεί μία πτώση. Και η αμαύρωση αυτή, στον Αυγουστίνο, είναι πολύ σημαντική, είναι εντός της φύσεως του ανθρώπου: αυτή είναι μία θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην ανατολή και τη δύση για τη φύση του κακού. Στον Μάξιμο όμως, στους Έλληνες πατέρες, βλέπουμε ότι η πτώση της φύσεως είναι ακατηγόρητη. Είναι η πτώση της προαιρέσεως που συμβαίνει. Δεν φταίει η φύση μας. Σαν πρόσωπα εκπίπτουμε. Η φύση μπαίνει στον δρόμο που την βάζουμε εμείς, προσωπικά.

ΑΔ: Επομένως και στο ζήτημα της ηθικής, η ελληνική ορθόδοξη παράδοση είναι πιο ανεκτική από την δυτική;

ΝΛ: Οι Έλληνες πατέρες δεν είναι ηθικιστές. Δεν μιλάνε ενάντια στο σεξ, για παράδειγμα. Η προαίρεσή μου ευθύνεται – δεν πρέπει να καταφρονούμε την φύση. Το μυαλό και το σώμα είναι του Θεού. Μην τα ακουμπάτε, λένε οι πατέρες μας, διότι υπάρχει η ελευθερία του προσώπου που επιλέγει το δρόμο. Αυτό ο Αυγουστίνος δεν το κατάλαβε. Σαν πρώην μανιχαίος δυιστής, νόμισε ότι ναι μεν το σώμα είναι πλάσμα του Θεού, πλην όμως ξέπεσε κι έχει κακή φύση κι επομένως υπάρχει γι’ αυτό μια κληρονομική ενοχή, η οποία μεταβιβάζεται. Για τους Έλληνες όμως, το κακό είναι υπόθεση προαιρέσεως• υπόθεση της επιλογής του προσώπου, όχι της φύσεως. Γι’ αυτό και ο Ρουσό (Rousseau )μιλάει για την καλή φύση του ανθρώπου και ο Ντε Σαντ (De Sade) για την κακή: από αντίδραση, κυρίως στην καλβινική ηθική. Στην δυτική παράδοση η φύση ενοχοποιείται: πάρτε για παράδειγμα το σεξ, το οποίο είναι βουτηγμένο στην ενοχή. Τα πάντα ενοχοποιούνται. Σ’ εμάς όμως δεν τίθεται τέτοιο θέμα.

Βλέπετε τι αγώνα κάνει ο Γρηγόριος Παλαμάς, για να μην χάσουμε κάτι από τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος: προσέξτε, λέει, όλα αυτά είναι Θεόπλαστα! Να μην τα χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλουμε, ναι. Διότι «ουδέν κακόν εν τη φύσει, ουδέν απόβλητον». Αγιάζονται όλα από την ευχαριστία. Ό,τι και να ‘ναι.

Δεν υπάρχει τίποτα στη φύση του ανθρώπου που να υπαγορεύει την βία. Αυτό που εξανθρωπίζει το είδος μας είναι η αλληλεγγύη. Ο πόλεμος ήταν άγνωστος. Παλαιοντολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται στο 500.0000 π.χ. δείχνουν πως οι πρωτόγονοι φρόντιζαν τα αδύναμα μέλη της κοινότητας, που αλλιώτικα δεν θα είχαν επιβιώσει….                                                                                                                                          

                                                      ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

 

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Μία από τις μεγαλύτερες αυτοκαταστροφικές συνήθειες που έχουμε στην ζωή μας, είναι ότι λειτουργούμε με όρους άσπρου-μαύρου, καλού-κακού, τόσο στο εαυτό μας, όσο και στους άλλους. Δε μπορούμε να κατανοήσουμε ότι όλοι είμαστε και καλοί και κακοί. Ότι έχουμε όμορφες στιγμές και άσχημες. Πάθη και αρετές. Αδυναμίες μα και χαρίσματα. Ο ίδιος άνθρωπος, εσείς, εγώ, ο άλλος, που διαπράττει λάθη ενίοτε και φρικτά, ο ίδιος άνθρωπος κάνει και υπέροχα πράγματα. Κοιτάξτε λιγάκι τον εαυτό σας, και θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι. Εσείς που κάποτε αγαπήσατε κάποτε πληγώσατε. Εσείς που κάποτε είπατε ψέματα κάποια άλλη στιγμή υπερασπιστήκατε την αλήθεια με πάθος. Υπήρξαν στιγμές που φερθήκατε κοιτώντας μόνο το προσωπικό σας συμφέρον και άλλες που φερθήκατε με απίστευτη γενναιοδωρία. Κάποτε φοβισμένοι και άλλοτε γενναίοι. Αυτή είναι ανθρώπινη συνθήκη.
Οπότε θα ήταν πάρα πολύ ωφέλιμο για όλους μας, να πάψουμε τις απόλυτες εκφράσεις, ετικέτες, ταμπέλες, και χαρακτηρισμούς. Ας αποδεχθούμε και δημιουργικά ας χρησιμοποιήσουμε την αντιφατικότητα μας, το γεγονός δηλαδή ότι είμαστε πολλά πράγματα μαζί, κι ας μην νιώθουν ενοχή γι αυτό. Μέσα μας ζει φως και σκοτάδι. Σκοπός του βίου μας, να αναδείξουμε το φως, αλλά γνωρίζοντας ότι υπάρχει και το σκοτάδι. Και το σκοτάδι δεν θα φύγει επειδή θα φωνάζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ με άγχος και εμμονή «φύγε..», αλλά όταν καθημερινά κάνουμε απλά, ήσυχα, και σταθερά βήματα προς τον Χριστό. Και Χριστός σημαίνει, επιλέγω στην ζωή μου, με όποιο κόστος, να παραμείνω Άνθρωπος, αποφασίζω να κοιτώ την ομορφιά ακόμη κι εκεί που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά…

 

 

Οι δύο λύκοι (Ινδιάνικος μύθος)

 

 

‘Ενα βράδυ ένας γέρος (Ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων .
Είπε: “Γιέ μου”, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο “λύκων” που υπάρχουν σε όλους μας.
Ο ένας λύκος είναι το Κακό.Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή,η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό.Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία,η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.”
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό, και μετά ρώτησε τον παππού του:
“Ποιος λύκος νικάει?” 
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε:
“Αυτός που ταΐζεις”.

 

 

Πώς γίνεται άραγε να υπάρχει παντού τόση βία αφού όλοι την καταδικάζουν «απερίφραστα»; Ποιοι την ασκούν αφού όλοι είναι εναντίον της; Πώς γίνεται επίσης να υπάρχει τόση βία αλλά και τόση γενικολογία γύρω απ’ αυτήν;                               Ζώρζ Λαμπικά

 

 

Ο πόλεμος όμως δεν είναι ένα φυσικό, ούτε βέβαια ένα υπεριστορικό φαινόμενο, και συνεπώς δεν είναι η μοίρα του ανθρώπου. Αντίθετα, ο πόλεμος είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, με αναφορές και αιτίες που σχετίζονται με τη φύση, τη δομή και τη λειτουργία της κάθε φορά ιστορικά προσδιορισμένης οικονομικής οργάνωσης των κοινωνιών. 

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΜΠΟΣ

 

 

πόλεμος, είναι ο αλληλοσκοτωμός ανθρώπων που δεν γνωρίζονται, για χάρη ανθρώπων που και γνωρίζονται και δεν σκοτώνονται…

 

 

 

 

….Η ταύτιση του αγώνα με τη βία είναι αποτέλεσμα ανωριμότητας, πνευματικής καθυστέρησης και πολιτιστικής υπανάπτυξης….                                                       π. Φιλόθεος Φάρος

Μερικές φορές η βία ενάντια στη βία φαίνεται να είναι ο μόνος τρόπος αντιμετωπίσεως της καταστάσεως. Π.χ. μπορεί κάποτε να χρειασθεί να σκοτωθεί ένα  άγριο ζώο που ξέφυγε από ένα ζωολογικό κήπο και απειλεί τη ζωή των κατοίκων μιας πόλης, ή να εξουδετερωθεί ένα διαταραγμένο άτομο που πυροβολεί και σκοτώνει αδιάκριτα αθώους ανθρώπους.

 

Υπάρχουν πράγματι περιστάσεις που η βία φαίνεται να είναι απαραίτητη, ποτέ όμως δεν είναι καλή η βία….                              π. Φιλόθεος   Φάρος

 

Μ. Βασιλείου, «Ασκητικές Διατάξεις»

«Από τη μέρα που ένας άνθρωπος ξεστόμισε «αυτό είναι δικό μου», από τη στιγμή εκείνη γεννήθηκε η βία και το ψέμα».

 

Η απαίτηση για πραγματική ισότητα είναι ένα αίτημα διαρκές.

Για τους Τρείς Ιεράρχες το πρόβλημα της ανισοκατανομής των αγαθών δεν αποδίδεται στο θέλημα του Θεού, ούτε σε φυσικές αιτίες και τυχαία γεγονότα αλλά σε συγκεκριμένες ενέργειες αυτών, που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο.

 

Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΒΙΑ

Η βία τελικά είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο, κυρίως στα χρόνια τα δικά μας, τα τόσο περίεργα. Οι άνθρωποι σήμερα αρνούμενοι να χρησιμοποιήσουν την λογική, χρησιμοποιούν την δύναμη του σώματος. Έτσι λοιπόν όταν κάποιος δεν έχει επιχειρήματα, προκειμένου να υποστηρίξει τη θέση του, τότε χρησιμοποιεί τη βία. Για αυτό και ο Ηρόδοτος είπε πως: «όπου χρειάζεται η εξυπνάδα, η βία δεν είναι καθόλου χρήσιμη».
Και η βία είναι διαχρονική και πολυπρόσωπη. Ακούς λοιπόν να ομιλούν για βία σωματική, σεξουαλική, αναίτια, οικονομική , σχολική, λεκτική, ψυχολογική., κ.ο.κ.
Και τ αποτελέσματα της βίας είναι πάντοτε οδυνηρά. Έτσι επιβεβαιώνεται ο αγιογραφικός λόγος : «όπου υπάρχει ζήλεια και φιλόνικη διάθεση, εκεί υπάρχει ακαταστασία και κάθε απαίσιο πράγμα» (Ιακ. 3,16).
Όμως υπάρχει και μια βία διαφορετική….μια βία ευλογημένη. Πρόκειται για την βία επάνω στον άτακτο και πολλές απείθαρχο εαυτό μας. Μια τέτοια βία ευλογεί ο Θεός.
«Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασται  αρπάζουσιν  αυτήν» (Ματθ. ια’ 12).
Ναι …για να κατακτηθεί η βασιλεία του Θεού, απαιτείται βία στον εαυτό μας. Πρέπει με βιαιότητα να σπάσεις τα δεσμά της αμαρτίας και των παθών…. τα δεσμά που σε διατηρούν δέσμιο. Πρέπει να ιδρώσεις, να κουραστείς και ενδεχομένως να ματώσεις, προκειμένου να απολαύσεις τα αιώνια δώρα του Θεού.

 

 

 

 

Ἡ σκληρότητα τοῦ κόσμου.

«Ἐμᾶς μπορεῖ νὰ μᾶς τραβήξει ὁτιδήποτε. Καὶ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Θ. Λειτουργίας καὶ τὸ νὰ ὑπηρετοῦμε ἕναν ὑψηλὸ σκοπό. Μ᾿ αὐτὰ ὅμως ὅλα, ὑπάρχει κίνδυνος νὰ χάσουμε τὸ πιὸ βασικό. Ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἄφησε κάποιο σύστημα, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐντολές Του. Καὶ ἡ κυριότερη ἐντολή, εἶναι τῆς ἀγάπης πρὸς ὅλους καὶ ἰδιαιτέρως πρὸς τοὺς ἐχθρούς.Ὅσο πιὸ κοντὰ θὰ εἴμαστε στὸ τέλος, οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνονται πιὸ ψυχροὶ καὶ σκληροί. Μὲ τὴν ἄνθιση τῆς ἀνομίας, ψύχεται ἡ ἀγάπη. Τὸ βασικὸ γιὰ τὸν χριστιανὸ εἶναι ἡ ἀγάπη. Γι᾿ αὐτὸ ἐμεῖς πρέπει ν᾿ ἀπαντοῦμε μὲ ἀγάπη στὴν ψυχρότητα καὶ σκληρότητα τοῦ κόσμου αὐτοῦ».

                                                                              Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ.

Συμμετοχή του χριστιανού σε πόλεμο……

Ξέρουμε ότι, πέρα από τον ωμό απρόκλητο πόλεμο, υπάρχουν πόλεμοι που για τη μια πλευρά των εμπλεκομένων, διεξάγονται ως αναγκαίο κακό,ως αποτροπή μείζονος κακού. Ο άνθρωπος συχνά έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την ιστορική αναγκαιότητα, και μάλιστα έχει την ευθύνη να μην δραπετεύσει από την ιστορία, να μην εξισώσει το θύτη με το θύμα, ούτε να υψώσει νέα είδωλα (ανάγοντας δηλαδή σε μεταφυσικό μέγεθος, ανέγγιχτο από τις ιστορικές συνθήκες τόσο τη βία όσο και τη μη βία)…..

Εδώ λοιπόν είναι πολύτιμη η οπτική της Ορθοδοξης Εκκλησίας. Δεν έχει διατυπώσει θεωρία ούτε περί δικαίου πολέμου, ούτε περί ιερού πολέμου, ούτε δέχεται περίπτωση ο πόλεμος να έχει σωτηριολογική διάσταση (όπως συνέβη με τις σταυροφορίες ).

Όποτε καταστεί αναγκαία η συμμετοχή του Χριστιανού σε πόλεμο, οφείλει να γίνεται με πνεύμα αυτοθυσίας….συμμετοχή δηλαδή σε πόλεμο με την τραγική επίγνωση ότι για χάρη κάποιων σχετικών αξιών (ελευθερία κοινού βίου, ασφάλεια οικείων..)αποδέχεται να αμαρτήσει και να διακινδυνεύσει την ίδια του τη σωτηρία. Πρόκειται για την αντιφατική περίσταση, να αποτελεί ιστορικό χρέος η άσκηση βίας για να αναχαιτιστεί ένας χείμαρρος βίας,  με τον ταυτόχρονο όμως βασανισμό ότι είναι πράξη που όχι απλώς δεν ευαρεστεί τον Θεό, αλλά θα χρειαστεί συγχώρηση εκ μέρους του.

Σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να αρθεί το μείζον αξίωμα, ότι για τον Χριστιανισμό κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος πόλεμος.

Επί αιώνες είχε  κυριαρχήσει στην εκκλησιαστική ζωή μια κρίση του Μεγάλου Αθανασίου, ότι όσοι διαπράττουν φόνο σε πόλεμο αγωνιζόμενοι για τα δίκαια και την πίστη, όχι μόνο δεν κατακρίνονται, αλλά μάλλον έπαινο αξίζουν………..Επρόκειτο για το δέκατο τρίτο κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος εκφράζει διαφωνία προς την ατιμωρησία όσων σκότωσαν σε πόλεμο (έστω και αμυντικό!) και υποστηρίζει ότι πρέπει να τους επιβληθεί επιτίμιο τριετούς ακοινωνησίας. Στον ιστορικό της βίο η Εκκλησία καλείται να ζεί μαρτυρικά το δίλημμα που εκπροσωπουν οι δύο Μεγάλοι……..

το πρόβλημα δεν είναι όμως ότι αυτό το δίλημμα δεν έχει τελεσίδικη ενδοιστορική λύση.Το πρόβλημα είναι ότι συχνά η εκκλησιαστική συνείδηση δεν βλέπει καν το δίλημμα και είναι πεπεισμένη ότι η ρύθμιση είναι μία και μοναδική: η του Αθανασίου….

(Αποσπάσματα από το βιβλίο:Τρομοκρατία και πολιτισμός—Θανάση Παπαθανασίου)

ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ   ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ   !!!!!!!!!!!!!!

Δεν τρώτε τους νεκρούς; Και τότε γιατί τους σκοτώνετε;» Ο διάλογος ενός φύλαρχου στα νησιά του Ειρηνικού με έναν άγγλο αξιωματικό περί πολέμου και κανιβαλισμού.   Ως θρύλος, είναι γνωστός ένας διάλογος ανάμεσα σε κάποιο φλεγματικό άγγλο αξιωματικό και στον φύλαρχο μιας φυλής ανθρωποφάγων. Ο λόγος περί των πολεμικών επιτευγμάτων των στρατευμάτων τους: -«Εμείς κάνουμε πολέμους που έχουν μέχρι και δέκα νεκρούς», είπε με περηφάνια ο φύλαρχος. -«Σιγά, το επίτευγμα»! απάντησε ο Άγγλος. Εμείς στους δικούς μας πολέμους, έχουμε πολλές χιλιάδες νεκρούς». -«Σοβαρά; και πώς τους τρώτε τόσους χιλιάδες νεκρούς», ρώτησε απορημένος ο φύλαρχος. –

«Εμείς δεν τους τρώμε, κύριε», αντέδρασε ενοχλημένος ο Άγγλος. «Εμείς δεν είμαστε άγριοι, όπως εσείς. Εμείς είμαστε πολιτισμένοι». -«Δεν τους τρώτε; Και τότε γιατί τους σκοτώνετε;»….

 

Το να κάνεις like δεν βοηθάει – Γίνε εθελοντής

Διευθύντρια σε σούπερ μάρκετ έστειλε ραβασάκι: «Χαμογελάτε που παίρνετε τα 300 ευρώ»

Τον γύρο του διαδικτύου κάνει ένα ραβασάκι που μοιράστηκε από την εργοδοσία μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ στη χώρα μας, προς τους εργαζόμενους. Το ραβασάκι δεν είναι κανόνες καλής συμπεριφοράς απέναντι στους πελάτες αλλά ένα κατάπτυστο κείμενο που ζητάει από τους εργαζόμενους να χαμογελούν επειδή παίρνουν 300 ευρώ το μήνα.

Γράφει με ειρωνικό ύφος μεταξύ άλλων:

-Να χαμογελάτε επειδή εργάζεστε σε μια εταιρία που επένδυσε χρήματα για να συνεχίσετε να εργάζεστε.

-Να χαμογελάτε επειδή πληρώνεστε στην ώρα σας (για αυτούς που θα πουν ότι παίρνουν 300 ευρώ θυμίζω ότι το 300 σε σχέση με το μηδέν είναι 300% περισσότερο)

https://www.youtube.com/watch?v=xhaGAeYjiBo

«Oταν ένας πλούσιος δεν θέλει να εργαστεί είναι μπον βιβέρ, όταν όμως ένας φτωχός δεν θέλει, τότε είναι λουφαδόρος, τεμπέλης, άχρηστος», έλεγε το 1968 ένα λιμπρέτο στο μιούζικαλ του Φράνσις Φορντ Κόπολα «Κάτω από το Ουράνιο Τόξο».

 

 

Η Ταμίμι χαστούκισε έναν ισραηλινό στρατιώτη όταν πληροφορήθηκε ότι άλλοι στρατιώτες είχαν πυροβολήσει με πλαστικές σφαίρες στο κεφάλι, τον 14χρονο ξάδερφό της Μοχάμεντ.

Το αγοράκι παρέμεινε σε κώμα, καθώς η σφαίρα πέρασε κάτω από τη μύτη του και έσπασε το σαγόνι του προτού καρφωθεί στο κρανίο του. «Το αίμα έτρεχε από το πρόσωπό του σαν σιντριβάνι», δήλωσε σε δημοσιογράφους η 43χρονη μητέρα του.

Η 16χρονη Ταμίμι κινδυνεύει να καταδικαστεί με ποινή φυλάκισης 10 ετών. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να την παρουσιάσουν σαν επιτιθέμενη, ενώ στην πραγματικότητα είναι το θύμα μιας μακροχρόνιας κατοχής.

Μάλιστα το Newsweek έφτασε στο σημείο να την κατηγορήσει ότι έχει μεγάλο ιστορικό επιθέσεων εναντίον της αστυνομίας και στρατιωτικών.

O νεαρός με σύνδρομο down Μοχάμεντ Αλ Ταουίλ ο οποίος είχε συλληφθεί από Ισραηλινούς στρατιώτες μεταφέρθηκε στην Τουρκία.

 

Μιχάλης Πατεράκης Γραφείο Ψυχανάλυσης & Ψυχικής Υγείας

8 Σεπτεμβρίου ·

Το μίσος είναι μία αίσθηση που πρωτοβιώνει ο άνθρωπος ως βρέφος όταν δεν ικανοποιείται μία ανάγκη του από την φιγούρα που το φροντίζει. Αν αυτό συμβαίνει συχνά τους πρώτους 12 μήνες ζωής, τότε δημιουργούνται ναρκισσιστικά προβλήματα όπως λεμε. Μία σχετικά επαρκής μητέρα, αφήνει το μωρό να την μισήσει και προσπαθεί να αντέξει τις επιθέσεις του. Η ψυχική ζωή έχει συνέχεια. Δεν διακόπτεται. Ότι δημιουργήθηκε και τοποθετήθηκε μέσα μας στους πρώτους μήνες και στα πρώτα χρόνια της ζωής μας, συνεχίζει να έχει θέση ενεργή σε όλη τη ζωή.Μπορεί να αλλάξει και να κατανοηθεί μόνο μέσα σε μία σχέση στην οποία το άλλο μέλος θα μπορέσει να συντονιστεί με τον εσωτερικό κόσμο του άλλου αλλά και θα αντέξει τις ιδιομορφίες του. Αυτή τη δουλειά στην αρχή της ζωης την κάνουν οι μαμάδες. Γιαυτό και χρειάζονται την στήριξη και την προστασία της οικογένειας και της κοινωνίας. Για να μπορέσουν να αφοσιωθούν στον σημαντικό τους ρόλο: να βοηθήσουν το μωρό να δημιουργήσει εαυτό και να αισθανθεί ότι είναι ξεχωριστό από τα αντικείμενα γύρω του.

 

 

ΜΕΡΟΣ     ΔΕΥΤΕΡΟ

ΣΧΟΛΙΚΟΣ  ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ

Το παιδί μου είναι θύμα school bullying τι να κάνω;

Γράφει η Ρίτα Βελώνη // 

 

Το φαινόμενο της σχολικής βίας δεν είναι καινούργιο, φαίνεται όμως ότι τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Διαβάστε τι αποκαλύπτουν οι έρευνες για το bullying και στην Ελλάδα, αλλά και πως θα προστατέψετε το παιδί σας αν αντιμετωπίζει πρόβλημα.

 

Από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τουλάχιστον 1 στα 10 παιδιά και έφηβοι σήμερα, είναι ο σχολικός εκφοβισμός (school bullying) μαθητών από συμμαθητές τους, με βάση τα αποτελέσματα μελέτης που πραγματοποίησε η Εταιρία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου σε συνεργασία με την Παιδαγωγική σχολή του Α.Π.Θ. Επίσης, έρευνα του Χαμόγελου του Παιδιού αποκαλύπτει πως το 32% των μαθητών έχουν πέσει έστω και μία φορά θύματα bullying (34,2% αγόρια, 29,71% κορίτσια). Παράλληλα ,σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών(ΕΚΚΕ): οι μαθητές του δημοτικού είναι πιο επιρρεπείς στην κακοποίηση σε σχέση με τους εφήβους, ενώ το 11% των μαθητών του γυμνασίου ομολογούν πράξεις βίας σε βάρος συμμαθητών τους. Τι συμβαίνει λοιπόν, γιατί το φαινόμενο του bullying στην Ελλάδα εξαπλώνεται σαν επιδημία; Δείτε τι απαντούν οι ειδικοί αλλά και τι σας συμβουλεύουν, στην περίπτωση που και το δικό σας παιδί αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα .

 

Tι ακριβώς σημαίνει school bullying;

Ο σχολικός εκφοβισμός (school bullying) είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Συνήθως έχει να κάνει με τη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Η βία μπορεί να εμφανίζεται σε διάφορες μορφές όπως: με επίθεση σωματική (σπρωξίματα, κλωτσιές, μπουνιές), συναισθηματική ή λεκτική (κοροϊδία, βρισιές, σαρκασμό, χειρονομίες, συκοφαντίες, γελοιοποίηση, απειλές), σεξουαλική παρενόχληση (ανεπιθύμητο άγγιγμα), προσβλητικά μηνύματα (κακόβουλα sms, κλήσεις, e-mail, chat με απειλητικό περιεχόμενο). Και βέβαια, όλα αυτά έχουν σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών και τη διαδικασία μάθησης επισημαίνουν οι ειδικοί.

 

Γιατί το φαινόμενο έχει αυξηθεί τελευταία στην Ελλάδα;

Σύμφωνα με την παιδίατρο Αναστασία Μπαρμπούνη, επιμελήτρια του τομέα Δημόσιας και Διοικητικής Υγιεινής της ΕΣΔΥ: «Οι ραγδαίες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, δεν άφησαν ανεπηρέαστα ούτε τα παιδιά, τα οποία τα οποία, δυστυχώς, όλο και πιο συχνά έρχονται αντιμέτωπα με τη βία στη δική τους κοινότητα, τη σχολική. Πιο συγκεκριμένα, η κρίση σε πολλούς γονείς έφερε την ανεργία, το άγχος τα νεύρα την κακή ψυχολογική κατάσταση, την απουσία από την εφηβεία των παιδιών τους. Το αποτέλεσμα ,τα παιδιά να συσσωρεύουν αρνητικά συναισθήματα τα οποία διοχετεύουν στο περιβάλλον του σχολείου. Από την άλλη μεριά τα παιδιά που

γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού , μπορεί επίσης να γίνουν επιθετικά και νευρικά, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου τα ίδια τα παιδιά-θύματα μπορούν να γίνουν θύτες σε άλλα παιδιά ή στα αδέρφια τους στο σπίτι. Ωστόσο και στις δυο περιπτώσεις, οι γονείς συνήθως δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και δηλώνουν άγνοια. Αυτό συμβαίνει γιατί τόσο τα θύματα, όσο και οι θήτες εξομολογούνται το γεγονός του εκφοβισμού συχνότερα σε φίλους τους».

 

Πως θα καταλάβω ότι το παιδί μου έχει πέσει θύμα bullying;

 Για να αντιληφθείτε εγκαίρως όσα συμβαίνουν στο παιδί σας τις ώρες που βρίσκεται στο σχολείο είναι να συζητάτε μαζί του. Ωστόσο, πολλά παιδιά δεν ομολογούν ότι έχουν πέσει θύματα ενδοσχολικού εκφοβισμού. Και αυτό γιατί είτε φοβούνται είτε νιώθουν ότι θα απογοητεύσουν τους γονείς τους ή ακόμα επειδή αντιμετωπίζουν αυτό που τους συμβαίνει ως δικό τους λάθος. Είναι λοιπόν σκόπιμο να παρατηρείτε σχολαστικά τη συμπεριφορά του παιδιού σας, ώστε να εντοπίζετε τυχόν σημάδια που ίσως αποκαλύπτουν το πρόβλημα του. Παρατηρείστε λοιπόν αν:

* Παρουσιάζει νευρικότητα, άγχος και διαταραχές στο φαγητό ή τον ύπνο.

* Εκφράζει δυσαρέσκεια για το σχολείο και με κάθε ευκαιρία σας δηλώνει ότι δεν θέλει να πάει.

* Παραπονιέται συχνά για πονοκέφαλο ή στομαχόπονο, ιδιαίτερα το πρωί, λίγο πριν ξεκινήσει για το σχολείο.

* Eπιστρέφει από το σχολείο και του λείπουν τα πράγματά του ή είναι καταστραμμένα.

* Έχει στο σώμα του μελανιές και σημάδια, για τα οποία δυσκολεύεται να σας δώσει πειστικές εξηγήσεις.

* Αποφεύγει το βλέμμα σας όποτε συζητάτε θέματα που σχετίζονται με το σχολείο.

 

Τι μπορείτε να κάνετε ως γονείς: Εάν αντιληφθείτε πώς το παιδί σας έχει πέσει θύμα σχολικής βίας δείξτε ψυχραιμία και μην δράσετε παρορμητικά. Μιλήστε μαζί του ήρεμα, ψύχραιμα σε κλίμα συναισθηματικής ασφάλειας και δώστε του να καταλάβει πως μπορείτε να το αντιμετωπίσετε μαζί. Εξηγήστε του επίσης ότι δεν είναι το μόνο που αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα και ότι δεν είναι η δική του συμπεριφορά λανθασμένη, αλλά η συμπεριφορά του παιδιού που το παρενοχλεί. Στη συνέχεια, ενημερώστε τους δασκάλους. «Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το παιδί να αισθανθεί ότι έχει στήριγμα τους γονείς του και το σχολείο» επισημαίνουν οι παιδοψυχολόγοι.

 

 

Ποια παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο να πέσουν «θύματα» εκφοβισμού;

 

* Τα μοναχικά (π,χ. τα παιδιά που μένουν μόνα στα διαλείμματα χωρίς τον προστατευτικό κλοιό μιας δικής τους παρέας γίνονται πιο εύκολα στόχος).

* Αυτά που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση (παιδιά που νιώθουν πώς δεν αξίζουν την αποδοχή και τον σεβασμό). Οι «θύτες» καταλαβαίνουν την αρνητική εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και τα βάζουν στο μάτι, επειδή αυτά συνήθως δεν ανταποδίδουν.

* Παιδιά δειλά και ευαίσθητα, τα οποία όσο και να εκφοβίζονται πολύ σπάνια θα μιλήσουν! Δεν μιλούν ούτε με τους γονείς τους είτε γιατί ντρέπονται για αυτό που τους συμβαίνει, είτε επειδή δεν θέλουν να τους στεναχωρήσουν ή ακόμα επειδή πιστεύουν πώς η παρέμβαση του γονιού τους ενδεχομένως γίνει αιτία να εισπράξουν περισσότερη βία από τους συμμαθητές τους.

* Όσα θεωρούνται διαφορετικά, ίσως λόγω της εμφάνισης, της φυλής, της θρησκείας τους ή ακόμα και κάποιας αναπηρίας.

 

…Και ποια συνήθως είναι οι θύτες

* Όπως αποδεικνύεται από τις έρευνες, τα παιδιά που αναλαμβάνουν το ρόλο του θύτη, έχουν διεθνώς κάποια κοινά χαρακτηριστικά, όπως: έντονη αυτοπεποίθηση, παρορμητική προσωπικότητα, δυσκολία στο να ακολουθούν κανόνες, ενώ δεν έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το αίσθημα της συμπάθειας απέναντι στους άλλους ανθρώπους.

* Επίσης συχνά είναι και τα ίδια ανασφαλή—παρότι θέλουν να δείχνουν το αντίθετο- καθώς «πίσω από τη φαινομενική ανωτερότητα, μπορεί να υπάρχει μια μάσκα που κρύβει βαθιές πληγές και κόμπλεξ κατωτερότητας», αναφέρει η Μπάρμπαρα Κολορόζο στο βιβλίο της «Ο Θύτης, το Θύμα και ο Θεατής (The Bully, the Bullied, and the Bystander)».

* Ακόμα τα παιδιά που παρενοχλούν άλλα παιδιά, κάποτε ίσως ήταν θύματα εκφοβισμού και τα ίδια ή δεν έχουν σωστά πρότυπα. «Πολλές φορές, οι νεαροί εκφοβίζουν τους άλλους … γιατί αντιγράφουν τη συμπεριφορά των γονέων τους, μεγαλύτερων αδελφών τους ή άλλων μελών της οικογένειάς τους», γράφει ο Τζέι Μακ Γκρο στο βιβλίο του Πρακτικές Συμβουλές για την Αντιμετώπιση του Εκφοβισμού (Life Strategies for Dealing With Bullies).

Τι μπορείτε να κάνετε ως γονείς : Εάν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας δημιουργεί προβλήματα ή φέρνει κάποιους συμμαθητές του σε δύσκολη θέση, θα πρέπει να του κάνετε σαφές ότι θεωρείτε τη συμπεριφορά του απαράδεκτη, δεν είστε διατεθειμένοι να τη δεχτείτε, και ότι θα έχουν συνέπειες οι πράξεις του. Παράλληλα καλό είναι να αναρωτηθείτε μήπως συντρέχουν στο σπίτι σας κάποιοι λόγοι για τους οποίους το παιδί εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά. Εάν πιστεύετε ότι δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε την κατάσταση χωρίς βοήθεια, είναι σκόπιμο να ζητήσετε το συντομότερο τη συμβολή κάποιου παιδοψυχολόγου.

 

 Να θυμάστε:

* Η αντιμετώπιση της βίας με βία είναι σε κάθε περίπτωση, λανθασμένη. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί: «Αυτό που θα πρέπει να συμβουλέψετε το παιδί σας, αν έχει πέσει θύμα εκφοβισμού, είναι να απομακρυνθεί από αυτόν που το εκφοβίζει και να ενημερώσει για το θέμα τον δάσκαλό ή τη δασκάλα του και όχι να προσπαθήσει να αντεπιτεθεί».

* Η εμπειρία της σχολικής βίας προκαλεί στον ψυχισμό του παιδιού εκρήξεις στρες και φόβου και «ανοίγει» συναισθηματικές πληγές που μπορεί να μείνουν ανοιχτές σε ολόκληρη τη ζωή του. Αλλά οι συνέπειες δεν αφορούν μόνο τα θύματα. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι νταήδες του σχολείου είναι πιο πιθανό να γίνουν στο μέλλον χρήστες ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, να εμπλακούν σε εγκληματικές ενέργειες ή σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.

* Σαν γονείς οφείλετε να γνωρίζετε καλά ποιοι είναι οι φίλοι του παιδιού σας, αλλά και τι κάνουν τα παιδιά σας στον ελεύθερό τους χρόνο καθώς επίσης και τι ακριβώς κάνουν στη διαδρομή τους από το σπίτι στο σχολείο και αντίστροφα.

* Καλό είναι επίσης, να ενισχύετε και να τονώνετε με κάθε τρόπο την αυτοεκτίμηση του παιδιού σας, αφού στην πράξη διαπιστώνεται ότι πολύ συχνά τα παιδιά –θύματα επιθετικής συμπεριφοράς έχουν αρνητική εικόνα εαυτού και χαμηλή αυτοπεποίθηση.

* Θα πρέπει ακόμα, να μάθετε στα παιδιά να μη διστάζουν, ούτε να ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια από ενήλικες, εάν κάποιος τα ενοχλήσει ή τους συμπεριφερθεί με βίαιο και επιθετικό τρόπο!

Να θυμάστε ακόμα:

* Σύμφωνα με διεθνή στοιχεία, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 4η θέση ανάμεσα σε 41 χώρες σε περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού. Οι ειδικοί μάλιστα υπογραμμίζουν ότι ο διαχωρισμός θύματος – θύτη είναι λανθασμένος, αφού και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για παιδιά, μπλεγμένα στα δίχτυα αυτού του νοσηρού φαινομένου.

* Οι πιο συνηθισμένες μορφές του bullying στην Ελλάδα είναι: -Χρήση κοροϊδευτικών ονομάτων: 60,69% -Σπρωξίματα και χτυπήματα: 45,39% -Πειράγματα λόγω εξωτερικής εμφάνισης: 36,3% -Ανάρτηση εξευτελιστικών φωτογραφιών μέσω Διαδικτύου: 14,26% -Διάδοση τέτοιων φωτογραφιών μέσω κινητών: 12,82% [Πηγή: www.doctv.gr]. Άλλες έρευνες διαπίστωσαν ότι 62% των μαθητών και 29% των μαθητριών είχαν εμπλακεί σε περιστατικά σχολικής βίας, ενώ το 27% των αγοριών και το 22% των μαθητριών είχαν πέσει τουλάχιστον μία φορά θύματα βίας.

https://www.youtube.com/watch?v=Gpfqg0rAHxQ&feature=youtu.be

Περιγραφή

Διαδικτυακός εκφοβισμός συμβαίνει όταν κάποιος κακόβουλος παρενοχλεί ένα άτομο με τη χρήση της τεχνολογίας. Η παρενόχληση αυτή μπορεί να γίνεται σε τακτικά ή άτακτα χρονικά διαστήματα μέσω οποιασδήποτε πράξης εκφοβισμού, επιθετικότητας, τρομοκρατικής ή αυταρχικής συμπεριφοράς. Ο διαδικτυακός εκφοβισμός περιλαμβάνει καταστάσεις όπως η αποστολή ανήθικων μηνυμάτων, ο αποκλεισμός ατόμων από εφαρμογές συνομιλιών, το hacking ενός ξένου λογαριασμού, η δημοσίευση ενοχλητικών φωτογραφιών, διάδοση προσβλητικών φημών κ.α.

Ένα θύμα διαδικτυακού εκφοβισμού μπορεί να βιώσει μία πολύ αγχώδη κατάσταση, καθώς τα μηνύματα μπορούν να σταλούν ανώνυμα και επομένως είναι δύσκολο να γνωρίζει ποιος είναι ο θύτης.Επιπλέον, ο διαδικτυακός εκφοβισμός μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας από οποιοδήποτε μέρος. Όταν τα μηνύματα ή οι φωτογραφίες δημοσιευθούν στο διαδίκτυο προβάλλονται άμεσα σε πολλούς χρήστες και αυτό αναστατώνει τα θύματα που βλέπουν πόσο γρήγορα μία φωτογραφία ή μια φήμη διαδίδεται στο διαδίκτυο.

Ο εκφοβισμός μέσω του διαδικτύου μπορεί να είναι άμεσος ή έμμεσος εμπλέκοντας και άλλα άτομα που ενδεχομένως να μην γνωρίζουν προσωπικά το θύμα.

Συμβουλές για να παραμείνεις ασφαλής

• Δεν απαντάμε στα εκφοβιστικά μηνύματα.
• Μπλοκάρουμε την πρόσβαση του αποστολέα.
• Κρατάμε και αποθηκεύουμε τα μηνύματα ή τις συνομιλίες. Αυτό θα μας είναι χρήσιμο, εάν χρειαστεί ή εάν θελήσουμε να το καταγγείλουμε.
• Δεν προωθούμε μηνύματα ή εικόνες και φωτογραφίες που θα μπορούσαν να πληγώσουν τα συναισθήματα κάποιου. Έχουμε στο μυαλό μας ότι, εάν κάποιος μας στείλει ένα μήνυμα και το προωθήσουμε ή γελάσουμε με αυτό, στην ουσία γινόμαστε και εμείς μέρος του εκφοβισμού.
• Αναφέρουμε το πρόβλημά μας στους γονείς μας ή σε άλλους ενήλικους που εμπιστευόμαστε. Σε κάθε περίπτωση μπορούμε να απευθυνθούμε και στη γραμμή βοήθειας help-lineόπου εξειδικευμένοι γιατροί και ψυχολόγοι με μεγάλη εμπειρία σε προβληματικές συμπεριφορές στο διαδίκτυο μπορούν να μας παρέχουν συμβουλές και υποστ

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Η ΒΙΑ  ΓΕΝΝΑΕΙ  ΒΙΑ…..

ΜΟΝΟ  Η  ΑΓΑΠΗ  ΜΠΟΡΕΙ    ΝΑ    ΝΙΚΗΣΕΙ   ΤΟ   ΜΙΣΟΣ

Κοινή πορεία Ισραηλινών και Παλαιστίνιων γυναικών υπέρ της ειρήνης

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017, 17:09

4

Χιλιάδες Ισραηλινές και Παλαιστίνιες γυναίκες περπάτησαν σήμερα μέσω μιας βιβλικής περιοχής της ερήμου για να συναντηθούν στις όχθες του Ποταμού Ιορδάνη, σε μια πορεία για την ειρήνη.Αρκετές από τις γυναίκες, ήταν ντυμένες στα λευκά, ενώ έστησαν την «σκηνή της ειρήνης» τιμώντας τους πατριάρχες προγόνους των Εβραίων και των Μουσουλμάνων.

«Είμαστε γυναίκες από τα δεξιά και τα αριστερά, έχουμε εβραϊκή και αραβική καταγωγή από τις πόλεις και την περιφέρεια κι έχουμε αποφασίσει να σταματήσουμε τον επόμενο πόλεμο» δήλωσε η Μεριλίν Σμάντζια, που είναι ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης «Women Wage Peace».

πληγωμενη ΓΑΖΑ

 

 

 

ΚΟΣΜΟΣ 19.08.2017 Διαδήλωση μουσουλμάνων στη Βαρκελώνη κατά της τρομοκρατίας

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Δεκάδες μουσουλμάνοι που ζουν στη Βαρκελώνη κατέκλυσαν σήμερα τη λεωφόρο Λα Ράμπλα για να διαμαρτυρηθούν για τις τρομοκρατικές επιθέσεις που συγκλόνισαν την Καταλονία.Την Πέμπτη ένα φορτηγάκι έπεσε πάνω σε πεζούς, τουρίστες και ντόπιους, με αποτέλεσμα να σκοτώσει 13 ανθρώπους και να τραυματίσει 130 και πλέον. Ώρες μετά, άλλη μια επίθεση με όχημα σημειώθηκε στην πόλη Καμπρίλς στη νότια Καταλονία, με αποτέλεσμα τον θάνατο μιας γυναίκας.

Τα πανό που κρατούσαν οι διαδηλωτές στη σημερινή κινητοποίηση έγραφαν συνθήματα όπως «το Ισλάμ είναι ειρήνη» και «όχι εξ ονόματός μας».

(Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

ΑΜΠΝΤΕΛΟΥΑΧΑΜΠ ΜΕΝΤΕΜΠ

«Η ελληνική σκέψη, απάντηση στη θρησκευτική βία»

Του Μανώλη Πιμπλή   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 27/04/2007 07:00 |

«Στις ημέρες μας πολλοί ισλαμιστές αισθάνονται

……..Η χρήση της αυτοκτονίας στο όνομα της πολιτικής ή της θρησκείας για να σκοτώνεις τυφλά, δεν υπήρξε ποτέ στο Ισλάμ. Μερικοί υπονοούν το αντίθετο, θυμίζοντας τα χτυπήματα των Ισμαηλιτών στον Μεσαίωνα. Αλλά οι Ισμαηλίτες έκαναν πολιτικές δολοφονίες σε συγκεκριμένους στόχους, χωρίς ποτέ να πειράξουν πολίτες. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πιο κοντά στον δυτικό μηδενισμό. Στο κίνημα δηλαδή που ξεκίνησε με τους αναρχικούς του 19ου αιώνα και απεικονίστηκε καλά από τον Ντοστογιέφσκι στους “Δαιμονισμένους”».

Οσο και αν σε μίσησε ο άλλος, αγάπησέ τον
Από τον P. Andreas Konanos

Πρέπει να είσαι ερωτευμένος με τον Θεό για να αντέχεις τους έρωτες των ανθρώπων, ώστε να μπορείς να τους αποχωρίζεσαι και να τους χάνεις χωρίς στο τέλος να διαλύεσαι!

Αν καταλάβουμε την ενότητα μεταξύ μας και τον θάνατο που περιμένει όλους μας, θα πούμε: «Γιατί, ρε παιδιά, να μην αγαπήσουμε;» Οσο κι αν σε μίσησε ο άλλος, αγάπησέ τον. Τι θα πάθεις; Να σου πω τι θα πάθεις; Θα αγιάσεις! Αυτό είναι το μόνο περίεργο που θα πάθεις. Κακό δεν θα πάθεις. Αν αγαπήσεις, θα κοιμηθείς το βράδυ καλύτερα. Δοκίμασε το αντίθετο, δηλαδή να μην αγαπήσεις. Είπε ένας πνευματικός σε κάποιον που δεν ήθελε να μπει στη ζωή της αγάπης κι ήθελε να αντιδρά συνέχεια: «Εντάξει, παιδάκι μου, μην τσακωθούμε μεταξύ μας. Κάνε ό,τι θέλεις. Δοκίμασε να αντιπαθείς. Να μισείς. Να εκδικείσαι. Κι αν σε πιάσει ο ύπνος το βράδυ, πες μου!»

Αν η πίεσή σου ανεβεί, μη ρωτήσεις το γιατί. Αν το ζάχαρό σου χτυπήσει κόκκινο, μην πεις «γιατί». Ο λόγος είναι που δεν αγαπάς, δεν συγχωρείς ούτε δέχεσαι τον άλλον με κατανόηση. Το μυστικό είναι να πηγαίνεις στο βάθος της ψυχής του. Ετσι θα σωθούμε: αν αγαπάμε. Ολα αυτά, φυσικά, δεν γίνονται ακούγοντας απλώς μια εκπομπή ή διαβάζοντας ένα βιβλίο. Ούτε ακόμα κι αν την ξανακούσεις σε επανάληψη θα σωθείς. Ούτε κι αν την ξανακούς στο αυτοκίνητο.

 

ΝΑΙ, και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ!!!

Συγχωρώ σημαίνει…

 αρνούμαι να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου με μίσος

Όποιος φέρεται άσχημα, στην πραγματικότητα, μας ζητάει βοήθεια. Και βοηθώντας τον, αναπτυσσόμαστε πνευματικά μαζί μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Δεδομένου ότι στο σχολείο της ζωής δεν υπάρχουν προσβολές, μόνο μαθήματα, θα .έπρεπε να τους είμαστε ευγνώμονες για τη δυνατότητα που μας προσφέρουν να γίνουμε καλύτεροι και να φανούμε χρήσιμοι στους άλλους.
Ακριβώς μια φράση που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ είναι : «Αγάπα με όταν το αξίζω λιγότερο, επειδή τότε θα το χρειάζομαι περισσότερο»
ΟΣΚΑΡ   ΟΥΑΙΛΝΤ

 

Συγχωρώ σημαίνει αποδέχομαι, δεν αντιστέκομαι στα δεδομένα των γεγονότων. Αυτό που συνέβη δεν μπορεί να αλλάξει, ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ότι έγινε -δυστυχώς- δεν μπορεί να ξεγίνει. Όσο επώδυνη και αν είναι μια τέτοια αλήθεια, είναι για το δικό μας καλό να την αποδεχτούμε.

Βέβαια προσοχή: Συγχωρώ δεν σημαίνει απαραίτητα, συμφωνώ. Αποδέχομαι δεν σημαίνει συνυπογράφω! Ούτε χρειάζεται να χαιρόμαστε ή να μην λυπόμαστε για ένα «κακό» που μας βρήκε! Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο… Για την ακρίβεια χρειάζονται και τα δύο: Χρειάζεται να βιώσουμε τα συναισθήματα μιας απώλειας, να αφεθούμε, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κλάψει, να πονέσει, ακόμα και να υποφέρει, «έτσι κι αλλιώς αυτό είναι που μας συμβαίνει αυτήν την στιγμή», αλλά με το χρόνο, ωφελεί να μπορέσουμε να συγχωρέσουμε εαυτόν (και αλλήλους) για αυτό που έγινε… Να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω, να συνεχίσουμε να προχωράμε εμπρός.

Διαφορετικά κινδυνεύουμε να καθηλωθούμε στην απώλεια, στο πρόβλημα, σε καθετί που μας κρατά προσκολλημένους στα γεγονότα, σε μία κουβέντα, μία στραβή ματιά… Είναι κρίμα, μερικές ζωές να μένουν στάσιμες, να χαραμίζονται, αδυνατώντας να προχωρήσουν. Είναι κρίμα η ζωή να περνά και να χάνεται…

 

 

 

Τα προβλήματα δημιουργούνται στη σκέψη μας. Η καρδιά έχει την απάντηση για τη λύση τους».

 

 

Η ΦΥΓΑΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΤΟΥ: Η οικογένεια του αγίου, οι Σιγούροι και μια άλλη οικογένεια του νησιού οι Μονδίνοι, σύμφωνα με διασωθέντα έγγραφα που ανάγονται στα αρχεία της Βενετίας, κτήση της οποίας ήταν η Ζάκυνθος, φαίνεται να είχαν θανάσιμο μίσος. Συμπλοκές μεταξύ των δυο οικογενειών συνέβαιναν διαρκώς. Σε μια από αυτές ο αδελφός του Αγίου, Κωνσταντίνος, δολοφονήθηκε. Ο δολοφονός του Κωνσταντίνου, στην προσπάθεια να διαφύγει, αναζήτησε καταφύγιο στο μοναστήρι της Αναφωνήτριας στα Βόρεια του νησιού, όπου βρισκόταν ο Άγιος, χωρίς όμως να γνωρίζει τη συγγένεια. Όταν ο δολοφόνος έφτασε στη Μονή, ρωτήθηκε από τον Διονύσιο, που ήταν ο ηγούμενος, γιατί ζητεί καταφύγιο. Ο ίδιος απάντησε πως τον κυνηγούσαν οι Σιγούροι, ενώ, μετά από διαρκείς ερωτήσεις, ομολόγησε πως δολοφόνησε τον Κωνσταντίνο Σιγούρο. Ο Διονύσιος παρά τη θλίψη του, όχι μόνο έκρυψε τον δολοφόνο αλλά και τον φυγάδευσε. Έτσι με αυτόν τρόπο κατάφερε να αποτρέψει ένα ακόμα έγκλημα και ταυτόχρονα να δώσει τη δυνατότητα μετανοίας στον δολοφόνο, παρά την πικρία για το χαμό του αδελφού του, δίνοντας ένα παράδειγμα

Εμένα ποιος θα με καταλάβει;