Έφυγες χθες π. Κωνσταντίνε -και αναρωτιόμουν όλη μέρα πώς γίνεται και συνεχίζει η γη να γυρίζει
Της Μαρίας Φανακίδου*
Μετά τη Θ. Λειτουργία -όπου πήγαινες μέχρι και το τέλος. Ακόμη και καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι.
«Αυτός ο λαός είναι βαπτισμένος -δε μπορεί να χαθεί έτσι.» είπες, λόγω της Κρίσης, και προσπάθησες να συνεχίσεις τις ομιλίες ακόμη και μετά το βαρύ εγκεφαλικό. Αγώνας μέχρι την τελευταία σου πνοή.
Τώρα άρχισε το ταξίδι σου προς το Φως που τόσο αγάπησες, τόσο διακόνησες, τόσο δίδαξες. Μόνο χαρά και ευγνωμοσύνη για σένα. Κι αυτό που πάντα σου έλεγα: πόσο τυχερή ήμουν που συμπέσαμε στο χωροχρόνο. Κι αυτό που έλεγε η Maria Papaioannou: ότι ο Θεός είχε κέφια όταν σε έφτιαχνε. Πολλά κέφια. Κι αυτό που μου είχε πει ένας Σέρβος θεολόγος -αυστηρός αυστηρός. Ότι κυκλοφόρησε πολύ στον εκκλησιαστικό χώρο. Πουθενά δε βρήκε κανέναν που να προσφέρει τόσα πολλά σε τόσους πολλούς από την αυλή του. Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε.
Θα μπορούσαν να γράψω τόμους ολόκληρους για όσα ζήσαμε κοντά σου. Αλλά θα το κάνουμε με όλους όσους είχαμε την τύχη να σε πετύχουμε μέσα στο χάος της Αθήνας, μέσα στο matrix των σκοτεινών καιρών. Που, για όποιον είχε μάτια και έβλεπε, ήταν το ίδιο σκοτεινοί και πριν την Κρίση. Απλώς τώρα έχουμε και το κερασάκι της εξαθλίωσης.
Δε θα ξεχάσω την ομιλία για τον Ελύτη που έκανες για να με καλωσορίσεις. Και τον «Επαναστάτη χωρίς αιτία» που ανέβασες για να με ξεκουνήσεις. Τις ατέλειωτες ώρες που ανεχόσουν τις ερωτήσεις μου που είχες χιλιοαπαντήσει πριν από την αφεντιά μου σε τόσους άλλους. Τις αναρίθμητες ώρες που εξομολογούσες με ένα πόδι σάπιο, τα μηνύματα που απαντούσες μέχρι και τα ξημερώματα. Οι γιατροί σου είχαν δώσει κάτι μήνες ζωής και σου ζήτησαν να μείνεις στο σπίτι με το πόδι ξαπλωμένο. Εσύ έβλεπες ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο για τα επόμενα 20 χρόνια με το πόδι να κρέμεται. Ο πόνος έγινε ο καλύτερος σύντροφός σου. Πονούσες ολόκληρος μέρα νύχτα. Και δεν έλεγες κουβέντα.
Το όνειρό μου δε δίστασες να το στηρίξεις. Όπως και τόσων άλλων ανθρώπων. Στην πράξη -όχι στα λόγια. Με ενθάρρυνση, με προτροπή, με προσευχή. Που, αν δεν ήταν αυτή, θα με είχαν φάει λάχανο τα ερπετά στις Σχολές και στα σχολεία με τις συγκρούσεις που έπρεπε να κάνω.
Στις ομιλίες σου ερχόταν παιδιά από τα Εξάρχεια, παλιοί αριστεροί (λίγοι, ομολογουμένως, γιατί η Αριστερά είναι η πιο καλή ντόπα), πρώην μέλη εκκλησιαστικών οργανώσεων που αποφάσισαν να κάνουν την επανάστασή τους, every day people που ως τότε δεν ήξεραν πού πέφτει η εκκλησία. Η πιο τρελή ενορία του κόσμου. Η πιο όμορφη ενορία του κόσμου. Αυστηρά αναρχοαριστεροαυτόνομη.
«Μου αρέσει που σπάει το ταξικό εδώ μέσα» μου έλεγες. Καθόμουν στον ίδιο χώρο με μανάδες και γιους εφοπλιστών. Ό,τι ακριβώς ίσχυε για μένα, ίσχυε και γι’ αυτούς. Σε όποιον δεν άρεσε, μπορούσε να φύγει. Δεκάρα τσακιστή δεν έδινες για τις περιουσίες τους. Η ψυχή τους σε ένοιαζε. Ήξερες ότι μόνο έτσι αλλάζει ο κόσμος: αν αλλάξει κάθε άνθρωπος, αν σπάσει το μικροσυμφεροντολογικό του καθενός. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι μικροαστοί είναι η χαρά του Συστήματος. Οι άνθρωποι αυτοί, με τον καιρό, έδωσαν πολλά από τις περιουσίες τους σε άλλους που τα είχαν απόλυτη ανάγκη. Και κάθε φορά που κατέβαινα για να σε δω, διαλυμένη από τη μελέτη και τα κυνηγητά και τα χημικά στο Κίνημα, γελούσες:
«Ήρθες στην καπιταλιστική Γλυφάδα».
Μόνο έδωσες, μόνο νοιάστηκες, μόνο φρόντισες. Σαν πατέρας. Με την πανέμορφη σύζυγό σου φτιάξατε έναν Παράδεισο.
«Ο Χριστός είναι τρέλα, ο Χριστός είναι τρέλα» επαναλάμβανες. Κι εγώ ήξερα πως δικαιούσουν να το λες αυτό. Γιατί οι συμφοιτητές σου από το Οικονομικό είχαν γίνει καθηγητές σε Παν/ια της Αμερικής ή υπουργοί κυβερνήσεων του Συστήματος. Κι εσύ που ήσουν βοηθός καθηγητή στην ΑΣΟΕ και σε κάλεσαν να διδάσκεις στο Harvard και στο London School of Economics, τα παράτησες όλα για να ακούς τον πόνο το δικό μου, της νοικοκυράς, του εργάτη, του υπαλλήλου. Εσύ, που σπούδασες ζώντας με τα χέρια σου τους γέροντες γονείς σου, γιατί ένα τσογλανάκι της πρωτεύουσας σου έκλεψε, με μέσον φυσικά, την υποτροφία που είχες λόγω πρωτιάς στις παντουρκικές, όταν σωθήκατε από θαύμα από το πογκρόμ των Τούρκων στους Έλληνες της Κων/πολης.
«Χάνονται ψυχές, χάνονται ψυχές» μου ξέκοβες την πάρλα, όταν πήγαινα να σου αρχίσω ανόητες συζητήσεις. Τόση ήταν η άσκησή σου, που και μια βόλτα παραπάνω να υπονοούσα να κάνουμε με την πρεσβυτέρα και τους άλλους το θεωρούσες χασούρα. Ένα σε έκαιγε: να γνωρίσουν όλοι το Χριστό.
Στην αυλή σου βρήκαν καταφύγιο και στήριξη μετανάστες πολύ πριν την Κρίση, άνεργοι, ναρκομανείς, πόρνες της παραλιακής, άνθρωποι με διαλυμένους γάμους, άνθρωποι που δε μπορούσαν πια να βρουν νόημα στη ζωή τους.
«Δέχομαι κάθε αποτυχία», έλεγες. «Ο Χριστός όλα τα αλλάζει».
Το εκκλησιαστικό Σύστημα σε χρησιμοποίησε συστηματικά ως δημοκρατικό άλλοθι. Μόλις παραέγινες ενοχλητικός, σε πέταξε στα αζήτητα. Εσύ έβαζες πάντα το κεφάλι κάτω, ανέχτηκες πράγματα που κανένας άλλος δε θα ανεχόταν, για να μπορώ εγώ και τόσοι άλλοι, να έχουμε τώρα μια ανάμνηση από τον καφέ που πρόσφεραν όλοι στο αρχονταρίκι μετά τη Θ. Λειτουργία.
Ήσουν ο μόνος -απ’ όσο γνωρίζω τουλάχιστον, ίσως και να κάνω λάθος- που είπες δημόσια την αλήθεια για το σκάνδαλο στο Βατοπέδι. Ότι το Κανονικό Δίκαιο απαγορεύει σε οποιονδήποτε φέρει το ιερατικό σχήμα να έχει οικονομικές δοσοληψίες. Και ότι ορίζει ρητά πως σε περιόδους οικονομικών κρίσεων τα μοναστήρια οφείλουν να δανείζουν την περιουσία τους στους λαϊκούς που υποφέρουν.
Την πρώτη επώνυμη πράξη αντίστασης στη Χούντα την έκανες εσύ μαζί με τον νυν Αλβανίας. Με κείμενο που εκδώσατε πριν τα γεγονότα της Νομικής και πριν το Πολυτεχνείο και όπου θεμελιώνατε θεολογικά γιατί η Χούντα είναι αίρεση και γιατί έχουν χρέος οι Χριστιανοί να την πολεμήσουν.
Στο βιβλίο σου, ήδη από το 2000 περιέγραφες την Κρίση. Και πάντα τόνιζες, σε πείσμα της προπαγάνδας των συστημικών ΜΜΕ που μας ενημέρωναν για τη Συντέλεια που θα έρθει αν δεν είμαστε φρόνιμα παιδιά, ότι πρέπει να φύγουμε και από το Ευρώ και από την ΕΕ και από το ΝΑΤΟ.
Μια ολόκληρη ζωή στο νοίκι -και χωρίς αμάξι. Μίλησε κανείς για ακτημοσύνη;
Μπορώ να γράφω ώρες για όσα ζήσαμε τόσοι άνθρωποι κοντά σου. Δεν έχω καν αρχίσει. Θα το αφήσω για αργότερα -για το βιβλίο που λέγαμε πιο πριν.
Απλώς, να σε αποχαιρετήσω με ό,τι σκεφτόμουν πάντα για σένα: ότι υπήρξες ο πιο αντισυμβατικός, χαρισματικός, έξυπνος, ασυμβίβαστος, επαναστάτης, ελεύθερος, σπάνιος, ολοκληρωμένος άνθρωπος που γνώρισα και θα γνωρίσω ποτέ.
ΠΗΓΗ: 11.09.2018, https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=708395216187550&id=100010512335065&__tn__=K-R
* Η Μαρία Φανακίδου είναι μουσικός.
Σημείωση από τΜτΒ: Ευχαριστούμε τη Μαρία για την παραχώρηση προς αναδημοσίευση του κειμένου της.
10/9/18
Κοιμήθηκε ο χαρισματικός Γέροντας Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος
Εκοιμήθη σήμερα, Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2018, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος. Ήταν Δρ. Θεολογίας και Οικονομικών και διακονούσε ως Εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Δικηγορικών) της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας.
Μεγάλη και σοβαρότατη απώλεια η Κοίμηση του Γέροντος Πνευματικού π. Κωνσταντίνου αγαπητοί αναγνώστες. Θλίψη για και για την Ιστοσελίδα μας που τόσο τον αγαπούσε και του είχαμε αφιερώσει και Ετικέτα με τα Θέματά του ΕΔΩ.
Ένας αγωνιστής της Αλήθειας που δεν έβαλε πότε νερό στο κρασί της Ορθοδοξίας, που την αγάπησε πιο πολύ σαν ορθοπραξία! Διαρκή και συνεπή μέχρι την τελευταία του αναπνοή! Δίδασκε πρώτα με το παράδειγμά του και ύστερα με τα λόγια του! Ήταν επίμονος, φιλακόλουθος, γνώστης της εκκλησιολογίας όσο λίγοι, πιστός τηρητής των Ιερών Κανόνων, παιδαγωγός εν Χριστώ. Ορθοτομούσε τον λόγο της Αλήθειας και ζούσε με τον Χριστό και για τον Χριστό! Τεράστιο το πνευματικό και ποιμαντικό του έργο.
προσωπικότητα των τελευταίων δεκαετιών.
Ήταν τόσο βαθιά ανθρώπινη η θεολογία του π. Κωνσταντίνου, που τρόμαζες με την άγνοια σου! Και αναρωτιόσουν: πώς μου ξέφυγαν όλ’ αυτά, γιατί δεν τα βλέπω ενώ είναι μπροστά μου; Γιατί έχω συνηθίσει τόσα χρόνια στη γκρίνια και τη μιζέρια; Ενώ το «ΦΩΣ» είναι μέσα μου, αρκεί να κοιτάξω κατάματα το αληθινό Φως, και να κάνω μια μικρή θυσία όπου μπορώ.
Η θεολογία της αγάπης του Γέροντος Κωνσταντίνου δεν μένει στην επιφάνεια της λάμψης, αλλά στο βάθος της εσωτερικής λάμψης που δημιουργεί το φως μέσα μας! Αυτά σε έκανε να νοιώθεις και αναλογίζεσαι ο π. Κωνσταντίνος!
Όσο για τις πολιτικές αναφορές του στις αγιογραφικά κηρύγματά του, θα γράψω και θα πω με τόλμη, ότι, ήτο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ! π. χ. ακούστε τον εδώ !
Ο Θεός να τον αναπαύσει. Καλή Ανάσταση
Καλόν Παράδεισο Άγιε Γέροντα… †
Σοφία Ντρέκου
www.sophia-ntrekou.gr
1. Μή γκρινιάζεις
2. Ο σκοπός σου είναι να γίνεις Άγιος
3. Ανάμεσα σ’εσένα και σ’εμένα, είναι ο Χριστός
4. Η Ορθοδοξία είναι πάνω απ’ την Ελλάδα5. Μετανόησε Εδώ και Τώρα
6. Η Εκκλησία είναι μια τρέλλα
7. Όλα επιτρέπονται, εκτός από Αμαρτία και Αίρεση
8. Ο Χριστός κ η Ελπίδα δεν χάνονται ποτέ
9. Όταν συμβεί κάτι κακό, να ρωτάς “πώς το αξιοποιώ”
10. Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο παθών
11. Να τρίβεσαι συνέχεια στο Χριστό
12. Ταπείνωση, πραότητα, ευχή
13. Στην οικογένεια, έχουμε ΜΟΝΟ Υποχρεώσεις, και κανένα Δικαίωμα
ΕΠΙΣΗΣ…
Οι “Συμβουλές Γάμου” του π. Κωνσταντίνου…
1) Ακούμε τους πάντες, αποφασίζουμε μόνοι μας
2) Δεν κατηγορεί ο ένας τον άλλον σε τρίτους (π.χ. στους γονείς). Ο ένας πάντα κάνει το δικηγόρο του άλλου
3) Στο σπίτι, έχουμε ΜΟΝΟ υποχρεώσεις και ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα
4) Οικονομικά/περιουσιακά: όλα ανήκουν ΚΑΙ στους δύο
5) Κανείς δεν πιέζει τον άλλον σε θέματα πνευματικής ζωής
6) Λήψη αποφάσεων:
– σε αποφάσεις με απάντηση ναι/όχι: λέμε τη γνώμη μας μια φορά, αν διαφωνούμε δίνουμε ένα deadline (π.χ. μέχρι το τέλος της ημέρας), αν περάσει το deadline και δεν συμφωνούμε, ρίχνουμε κλήρο
– σε αποφάσεις με ανοιχτή απάντηση: λέμε τη γνώμη μας μια φορά, “κερδίζει” όποιος προλάβει να “ταπεινώσει” τον εγωισμό του και να πει “ας γίνει αυτό που θέλεις εσύ”
7) Όχι εκτρώσεις, όχι αντισύλληψη
Φίλης: Τα Θρησκευτικά πρέπει να είναι μάθημα γνώσης, όχι πίστης
Δημοσιεύτηκε: Σάββατο, 15 Σεπτέμβριος, 2018 – 15:54 | Στην Κατηγορία:
Ομιλία του πρώην υπουργού Παιδείας στο 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο Θεολόγων εκπαιδευτικών
«Η διδασκαλία των θρησκευτικών ως μάθημα γνώσης και όχι πίστης, συνιστά μέρος μιας ευρύτερης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για ένα σχολείο δημοκρατικό-συμμετοχικό, σχολείο ισότητας και ποιότητας» τόνισε ο βουλευτής Α’ Αθήνας, τ. Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Νίκος Φίλης στο 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο Θεολόγων εκπαιδευτικών, που διοργανώνει η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. στις 14-16/9/2018.
Ολόκληρος ο χαιρετισμός του Νίκου Φίλη
Κυρίες και κύριοι σύνεδροι
Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση να παραβρεθώ στο συνέδριό σας, αλλά, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, δεν μπορώ να συμμετάσχω στη σημερινή συζήτηση. Θα προσπαθήσω, όμως, να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες σκέψεις μου, γνωρίζοντας, ότι, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για μια δημιουργική συνάντηση.
Το συνέδριό σας διεξάγεται σε μια περίοδο κατά την οποία η χώρα μας επιχειρεί ένα νέο, ελπιδοφόρο βήμα και η κοινωνία προσδοκά από το σχολείο να συμμετάσχει στη συλλογική προσπάθεια, ώστε, να περάσουμε από την κρίση στην ανάπτυξη. Μέσα σε συνθήκες σύγχυσης αξιών, αυτή η προσπάθεια συχνά αποδεικνύεται αντιφατική. Ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης συχνά υποβαθμίζεται από την αγχωτική αναζήτηση δεξιοτήτων, που είναι αναγκαίες, αλλά, σε μια ευρύτερη σύνθεση της σχολικής προσπάθειας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εδώ και δύο χρόνια έχει προχωρήσει η αλλαγή του μαθήματος των Θρησκευτικών, με βάση τα νέα προγράμματα που υπήρξαν καρπός πολύχρονης εκπαιδευτικής-ερευνητικής προσπάθειας. Παρά τις γνωστές αντιδράσεις, τα νέα προγράμματα Θρησκευτικών, αντιμετωπίζονται με έναν πολύ θετικό τρόπο από τους μαθητές, τους γονείς και τους Θεολόγους εκπαιδευτικούς. Βασική επιδίωξη των νέων προγραμμάτων είναι τα Θρησκευτικά να διδάσκονται ως μάθημα γνώσης και όχι πίστης, να απεγκλωβιστούν από τον κατηχητικό χαρακτήρα και να ενισχυθεί το ηθικό-πνευματικό πλεονέκτημα, συνολικά του θρησκευτικού φαινομένου, με ανοιχτοσύνη προς όλες τις θρησκείες, με ιδιαίτερη, βέβαια, αναφορά στην ορθόδοξη παράδοση.
Σε έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, όπου η μετανάστευση δεν θα είναι παροδικό φαινόμενο, οι θρησκείες διαδραματίζουν ισχυρό πολιτισμικό αλλά και πολιτικό ρόλο, ενώ, ταυτόχρονα, επιχειρείται η περιχαράκωσή τους μέσα στα τείχη του κοινοτισμού, δηλαδή, δημιουργούνται συνθήκες ανεπικοινωνίας και κατακερματισμού των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Φαντάσματα και δαίμονες του παρελθόντος ξυπνούν, ο ρατσισμός και ο υπερεθνικισμός ενδυναμώνονται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με αιχμή το αντιπροσφυγικό μένος και την καλλιέργεια του φόβου για αποχριστιανοποίηση της Ευρώπης. Χρειάζεται, πριν είναι αργά, η αφύπνιση και η αποφασιστική αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων πριν βυθίσουν την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο στη φρίκη μιας βαρβαρότητας χωρίς όρια.
Το μάθημα των θρησκευτικών μπορεί να αποδειχθεί άσκηση στην ετερότητα για χιλιάδες παιδιά διαφορετικής εθνικής και θρησκευτικής καταγωγής που συνυπάρχουν μέσα στις τάξεις, αλλά και ευρύτερα για την κοινωνία μας. Η γραμματική των θρησκειών, λοιπόν, εγγράφεται σε μια διαδικασία μεγάλης διάρκειας και αναφοράς, μέσα στην οποία πορεύονται και αναζητούν το πρόσωπό τους οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής.
Προφανώς, η διδασκαλία των θρησκευτικών ως μάθημα γνώσης και όχι πίστης, συνιστά μέρος μιας ευρύτερης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για ένα σχολείο δημοκρατικό-συμμετοχικό, σχολείο ισότητας και ποιότητας, γι` αυτό ουδετερόθρησκο, ανοιχτό στην κοινωνία και στη διαφορετικότητα. Μια μεταρρύθμιση που δεν περιορίζεται στο περιεχόμενο των μαθημάτων, αλλά, φιλοδοξεί να αλλάξει το σύνολο της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, δηλαδή, τις σχέσεις μέσα στην τάξη, ώστε, να ενισχύεται η αυτενέργεια του μαθητή και η συνεργασία, όχι ο ανταγωνισμός. Αυτό το πλεονέκτημα διαθέτουν τα νέα προγράμματα Θρησκευτικών, που τα καθιστούν ευρύτερης σημασίας παιδαγωγικό υπόδειγμα.
Κυρίες και κύριοι σύνεδροι
Με αυτές τις σύντομες σκέψεις που πηγάζουν από μια ειλικρινή και κοπιαστική προσπάθεια αλλαγής στην εκπαίδευση και αναβάθμισης του μαθήματος των Θρησκευτικών, μια αναβάθμιση που συντελέστηκε χάρη στη συνεργασία με διαπρεπείς εκπαιδευτικούς θεολόγους, στο πλαίσιο του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, χαιρετίζω τις εργασίες του Συνεδρίου σας και εύχομαι να επιτύχει τους στόχους του. Με την πεποίθηση ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, ότι αξίζει το όποιο προσωπικό και πολιτικό κόστος, προκειμένου η εκπαίδευση να αντιστοιχηθεί με τις ζωτικές ανάγκες της εποχής μας και τα παιδιά μας να ανακαλύπτουν μέσα από τη γνώση έναν καλύτερο κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης που είναι εφικτός.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/politiki/filis-ta-thriskeytika-prepei-na-einai-mathima-gnosis-ohi-pistis#ixzz5RBNkTuWb
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook
