Ζῶ σημαίνει ἁμαρτάνω.
Ἐγκαθίσταμαι στήν ἁμαρτία σημαίνει πεθαίνω.
Φρανσουάζ Ντολτό
Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἐγγενής ἀντίφαση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς μας…δέν πρόκειται ὁπωσδήποτε γιά κάποια ἑκούσια καί συνειδητή πράξη.
Δέν μποροῦμε νά κάνουμε ἀλλιῶς: ἁμαρτάνουμε.
Ἐπιγραμματικά, θα ἔλεγα: ζῶ σημαίνει ἁμαρτάνω.
Ἐγκαθίσταμαι στήν ἁμαρτία σημαίνει πεθαίνω.
Ὁπότε, ἄς μήν ψάχνουν τινές(εὐσεβιστές ἤ πουριτανοί, ἀδιάφορο) με ἕνα θρησκευτικό θερμόμετρο ποιοί εἶναι περισσότερο ἁμαρτωλοί ἀπό τούς ἄλλους, ἤ και ἀπό τούς ἴδιους-κυρίως, να ἔχουμε τό ἦθος ὅτι εἴμαστε συνοδοιπόροι στην ἴδια φθορά ἅπαξ ἅπαντες.
Μύχιες σκέψεις να μοιραστῶ μαζί σας, εὐχαριστῶ
Η στέρηση της αγκαλιάς είναι κακοποίηση .
Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να μας απελευθερώσει από κάθε τι που μας στερεί την ελευθερία και μας υποδουλώνει στο φόβο, να μας χαρίσει ένα καινούριο τρόπο ζωής βασισμένο στην αγάπη… όσοι από τους «πνευματικούς καθοδηγητές» το έχουν ξεχάσει και επιλέγουν να γεμίζουν ενοχές και φοβίες τις ψυχές των ανθρώπων απλά εγκληματούν. Στην κατ’εξοχήν εποχή του φόβου που ζούμε ο σύγχρονος άνθρωπος ψάχνει μια αγκαλιά, από ιεροεξεταστές έχει χορτάσει… και όπως είπε και ο φίλος μου ο Κλήμης ο Πυρουνάκης στην εισήγησή του τις προάλλες «η στέρηση της αγκαλιάς είναι κακοποίηση»
Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Για να μεγαλώσεις, πρέπει να μάθεις να κάνεις λάθη. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να κάνει λάθη χωρίς ενοχές, αποδεχόμενος τη μεγάλη εκπαιδευτική τους χρησιμότητα.
Γιατί μαθαίνουμε περισσότερο από τις επιγνώσεις που μας προσφέρουν οι λάθος επιλογές μας, παρά οι σωστές.
Μέσα από την επεξεργασία των λάθος επιλογών μας βαθαίνει μέσα μας η μεγάλη αρετή της ταπείνωσης, και αποκτούμε ρεαλιστικότερη αυτοεικόνα.
Οι παραμορφωτικές ιδέες μεγαλείου που μας καθιστούν καθηλωμένους στην παιδαριώδη μας ανωριμότητα καταρρίπτονται και, ωριμάζοντας υπαρξιακά, έχουμε όλο και λιγότερο ανάγκη τα ίδια λάθη.
Ενοχές, ένα γνώριμο συναίσθημα για τον καθένα μας. Η σύγκρουση του καλού και του κακού παιδιού που συνυπάρχουν μέσα μας. Η ενοχή αναπτύσσεται κατά την περίοδο της παιδικής ηλικίας (3-5 έτη) από τα “μη” και τα “πρέπει” που επιβάλλονται από τους γονείς. Εμπλουτίζεται από τις απαιτήσεις μιας πολύ απαιτητικής μητέρας και την αυστηρότητα και τα όρια του πατέρα. Η έννοια του “κακού” που η κάθε θρησκεία διδάσκει στα μέλη της επίσης συντελεί στην ανάπτυξη των ενοχών.
Η βαρύνουσα επίδραση των ενοχών στη ζωή μας είναι όταν βρισκόμαστε στη φάση κάποιων σοβαρών αποφάσεων ή και αλλαγών οι οποίες μπορεί να αντίκεινται στα πιστεύω της οικογένειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι προδίδουν την πατρική οικογένεια και παραμένουν καθηλωμένοι σε μια κατάσταση που θα είναι εις βάρος της προσωπικής τους ευτυχίας, μόνο και μόνο για να ευχαριστήσουν την οικογένεια.
Σε αρκετές περιπτώσεις κυριαρχεί η περιοριστική πεποίθηση ότι αν δεν νιώθω ενοχές θα είμαι ο “κακός” που δεν νοιάζεται για τίποτε. Το σκεπτικό αυτό συνθλίβει τις ατομικές μας ανάγκες και μας εμποδίζει να χτίσουμε τον προσωπικό μας ηθικό κώδικα διατηρώντας μια ισορροπημένη ζωή.
Έτσι γινόμαστε έρμαιο των ενοχών, οι οποίες καταστρέφουν κάθε ίχνος υγιούς αυτοεκτίμησης μέσα μας. Νιώθουμε μικροί και αδύναμοι, είμαστε ο ένας που πρέπει να τα βάλει με τους πολλούς.
Αυτή είναι η παγίδα του καλού παιδιού που θυσιάζεται εξαιτίας του φόβου να χάσει την αγάπη και τον θαυμασμό των άλλων.
Η ενοχή μπορεί να λειτουργήσει σαν συναγερμός μέσα μας μόνο όταν διαπιστώσουμε ότι πάμε να κάνουμε κάτι που είναι ενάντια στους ηθικούς μας κανόνες. Κάτι που δεν θα άρεσε να γίνει σε εμάς. Έτσι μπορούμε να ελέγχουμε τα τυφλά σημεία που ο καθένας μας κουβαλάει.
Τα λάθη είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και μπορούμε κάλλιστα να τα αναγνωρίσουμε μέσω των υγιών ενοχών που μας προστατεύουν από τα τυφλά σημεία του χαρακτήρα μας.
Η αναγνώριση αυτών των πλευρών του εαυτού μας, η αποδοχή και η κατανόηση, βοηθούν να αποφύγουμε την απόρριψη που πολλές φορές νιώθουμε στο βωμό των ενοχικών συμπτωμάτων.
Αγαπώ τον εαυτό μου, σέβομαι τις επιθυμίες μου, απελευθερώνομαι από το φόβο της απόρριψης και απαλλάσσομαι από ενοχές που μόνο αυτοκαταστροφικές μπορεί να είναι.
Η ενοχή είναι διαβρωτικό συναίσθημα και επηρεάζει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Είναι πολύ σημαντικό να μην της επιτρέπουμε να επηρεάζει τη ζωή μας και να θέτουμε όρια σε αυτούς που την τροφοδοτούν.
Λόγια Ψυχής…
H τιμωρία… δεν βγήκε απ’ τον παράδεισο.
«Σταματήστε να τρέχετε μες το σπίτι σαν τρελά. Δεν θα σας πάρω παγωτό.
-Δεν φάγατε το φαγητό σας; Δεν θα πάμε στην παιδική χαρά το απόγευμα.
-Δεν συγύρισες το δωμάτιό σου; Δεν θα βγεις σήμερα».
Οι παραπάνω φράσεις σίγουρα μας φαίνονται πολύ γνώριμες και ίσως και οι ίδιοι τις έχουμε πει κάποια στιγμή στα παιδιά μας.
Γιατί όμως φτάνουμε στο σημείο να τιμωρούμε τα παιδιά μας;
Πολλές φορές είναι ο φόβος μας μην παρεκκλίνουν, άλλες γιατί δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε, άλλες γιατί θεωρούμε ότι με αυτό τον τρόπο το παιδί μας δεν θα το ξανακάνει, γιατί νομίζουμε ότι είναι το μόνο που καταλαβαίνει, γιατί νομίζουμε ότι με την τιμωρία κρατάμε τον έλεγχο και παραμένουμε ισχυροί.
Έχουμε όμως αναρωτηθεί τι νιώθουν τα παιδιά μας όταν τα τιμωρούμε; Θα ήταν πολύ βοηθητικό να πάμε λίγο τον χρόνο πίσω και να θυμηθούμε τα δικά μας συναισθήματα όταν μας τιμωρούσαν οι γονείς μας. Μερικοί θυμώναμε τόσο πολύ που νιώθαμε ότι μισούμε τους γονείς μας.
Σε άλλους γεννιόντουσαν πολλές ενοχές για τις πράξεις τους. Άλλοι σκεφτόμασταν υπόγειους και μη συμβατικούς τρόπους για να πετύχουμε τον σκοπό μας χωρίς να μας πάρουν χαμπάρι.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η τιμωρία μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα εχθρότητας, εκδίκησης, ανυπακοής, ενοχής, αυτολύπησης κτλ.
Στην ουσία η τιμωρία είναι μία μορφή εκδίκησης του γονιού προς το παιδί. Είναι μια εύκολη λύση να του στερήσουμε αυτό που το ευχαριστεί, να το πονέσουμε εκεί που θα πονέσει….
Πολύ περίεργο φαίνεται να αντιδράμε με τέτοιους τρόπους σε μια σχέση αγάπης και φροντίδας. Και όμως δεν είναι από έλλειψη αγάπης αλλά από άγνοια για τα οδυνηρά -κάποιες φορές- αποτελέσματα της τιμωρίας. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η τιμωρία σε καμία περίπτωση δεν είναι εκπαιδευτική. Τιμωρώντας ένα παιδί, στην ουσία του στερούμε την πολύ σημαντική εσωτερική διαδικασία του να αντιμετωπίσει την συμπεριφορά του.
Θα αναρωτιέστε βέβαια: «Τι να κάνω αντί για την τιμωρία»;
Κατ αρχήν να αναγνωρίσουμε το συναίσθημα του παιδιού μας. Για παράδειγμα: «Καταλαβαίνω ότι θέλετε να τρέχετε ή καταλαβαίνω ότι δεν σου αρέσει να τακτοποιείς το δωμάτιό σου ή καταλαβαίνω ότι οι φακές δεν είναι από τα αγαπημένα σου φαγητά».
Επίσης μπορούμε να του εκφράσουμε και το δικό μας συναίσθημα για την πράξη του. Για παράδειγμα : « Φοβάμαι, ανησυχώ, αναστατώνομαι, δυσκολεύομαι όταν κάνεις αυτό».
Κατόπιν βάζουμε το όριό μας. Για παράδειγμα: « Αν δεν σταματήσετε τώρα να τρέχετε, θα φύγουμε αμέσως». Προσοχή το όριο να έχει σχέση πάντα με την πράξη του παιδιού και να μην αφορά κάποια άλλη στέρηση απόλαυσης!!
Αν τέλος δεν υπακούσει ούτε σε αυτό, θέτουμε την συνέπεια της πράξης του, που μπορεί να είναι για παράδειγμα να φύγουμε από το super market ήρεμα, γιατί η συμπεριφορά του ενοχλεί, να πούμε στο παιδί ότι δεν θα το ξαναπάρουμε μαζί μέχρι να το σκεφτεί ώστε να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη, ότι δεν θα βγει με τους φίλους του αν δεν τακτοποιήσει πρώτα το δωμάτιό του, ότι δεν θα φάει σοκολάτα αν δεν φάει το φαγητό του, γιατί το γλυκό το τρώμε μετά το φαγητό.
Επίσης, μπορούμε να δώσουμε εναλλακτικές επιλογές συμπεριφοράς στο παιδί μας , όπως να του προτείνουμε συνεργασία ώστε να νιώσει ισότιμα υπεύθυνο. Ίσως είναι και ένας τρόπος να κάνουμε πράγματα μαζί του, κάτι που ενισχύει την σχέση γονιού-παιδιού.
H τιμωρία είναι λοιπόν μία ποινή που επιβάλλεται για κάποιο σφάλμα ή παράλειψη, ενώ η συνέπεια είναι το λογικό –και σε μερικές περιπτώσεις το αναπόφευκτο- επακόλουθο μίας πράξης. Βλέπουμε επίσης την σημαντική διαφορά της τιμωρίας από την συνέπεια και στον ψυχισμό του παιδιού μας και στην εκπαίδευσή της συμπεριφοράς του, ώστε να μην επαναλαμβάνει στο μέλλον παρόμοιες συμπεριφορές.
Η τιμωρία φέρνει θυμό, χαλάει τη σχέση γονιού-παιδιού και είναι μια μορφή επιβολής δύναμης και εξουσίας.
Αξίζει να αναρωτηθούμε λοιπόν, εν τέλει για ποιόν τιμωρούμε;
Πηγή: Mommyland.gr
Η τηλεόραση και η διαφήμιση εκμεταλλεύονται ένα βασικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης: τη νοσηρή ανάγκη να συγκρινόμαστε με τους άλλους. Μπορεί κανείς να κλαίει ειλικρινά μπροστά στη δυστυχία του άλλου, και ταυτόχρονα να ζηλεύει κάποιον που τα καταφέρνει καλύτερα από τον ίδιο. Σε ένα εργαστηριακό πείραμα όπου ρωτήθηκαν για τις προτιμήσεις τους, οι φοιτητές ενός αμερικανικού πανεπιστημίου απάντησαν ότι θα προτιμούσαν να κερδίσουν 50.000 δολάρια, αν οι συνάδελφοί τους κέρδιζαν 25.000 δολάρια, από το να κερδίσουν 100.000 δολάρια αν οι άλλοι κέρδιζαν 200.000. Τα αποτελέσματα αυτού του πειράματος παρατηρούνται και στην πραγματική ζωή. Η ευτυχία εξαρτάται από τις συγκρίσεις που κάνει καθένας μας με μια ομάδα αναφοράς, φίλους ή συναδέλφους. Στις αμερικανικές οικογένειες έγινε μια εκπληκτική διαπίστωση: μια γυναίκα έχει περισσότερες πιθανότητες να εργαστεί αν ο σύζυγος της αδελφής της κερδίζει περισσότερα από τον δικό της σύζυγο. Έχει ανάγκη να αντισταθμίσει την υστέρηση που αισθάνεται απέναντι στην ίδια της την αδελφή…
Το ευτύχημα είναι ότι ο ανθρώπινος ανταγωνισμός δεν εκδηλώνεται σε όλα τα επίπεδα. Εξαφανίζεται, για παράδειγμα, στο ζήτημα του ελεύθερου χρόνου. Στους ίδιους αμερικανούς φοιτητές τέθηκαν δύο επιλογές: 1) έχετε δύο εβδομάδες διακοπών, και οι συνάδελφοί σας μόνο μία, ή 2) έχετε τέσσερις εβδομάδες διακοπών, και οι συνάδελφοί σας οκτώ. Όλοι επέλεξαν το δεύτερο, τις τέσσερις εβδομάδες. Δεν παρατηρείται εδώ μιμητική συμπεριφορά. Ο ανταγωνισμός αφορά μόνο τις ορατές πλευρές της κοινωνικής επιτυχίας. Δεν τροφοδοτείται από τη σιωπηρή ευτυχία των άλλων, όπως το να έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο.
Ο οικονομολόγος Bruno Frey έχει προτείνει μια πολύ χρήσιμη διαφοροποίηση για την κατανόηση των μηχανισμών που λειτουργούν όταν συγκρινόμαστε με τους άλλους. Υπάρχουν τα «εξωγενή αγαθά» και τα «εγγενή αγαθά». Τα πρώτα περιλαμβάνουν το κύρος, τον πλούτο: είναι τα εξωτερικά γνωρίσματα της κοινωνικής επιτυχίας, η κοινωνική κληρονομιά που συσσωρεύει κανείς σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και η οποία σηματοδοτεί τη θέση του στην κοινωνία. Τα εγγενή αγαθά παραπέμπουν στη σχέση με τους άλλους (relatedness), την αγάπη, το αίσθημα ότι έχει κανείς έναν σκοπό στη ζωή… Πρόκειται για τις «ρευστές» εμπειρίες, που γλιστρούν μαζί με τον χρόνο που περνά. Τα εξωγενή αγαθά οξύνουν τον κοινωνικό ανταγωνισμό, ενώ τα εγγενή αγαθά αυξάνουν, σιωπηρά, την ευημερία.
Αν δεν είναι κανείς άγιος ή μέλος της υψηλής κοινωνίας, χρειάζεται σίγουρα και τα δύο για να είναι ευτυχισμένος… (Ο Σοπενάουερ έλεγε: αν δεν είναι κανείς «στωικός ή μακιαβελικός»…).
Το πρόβλημα είναι ότι δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τα ίδια μας τα συναισθήματα, υποτιμώντας συστηματικά τα πλεονεκτήματα των εγγενών αγαθών. Πολλοί είναι εκείνοι που ονειρεύονται ένα όμορφο σπίτι και επιλέγουν να απομακρυνθούν από το κέντρο της πόλης για να βρουν μια καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής. Αγνοούν όμως το ψυχολογικό κόστος της καθημερινής μετακίνησης, καταλήγοντας συχνά, χωρίς να θέλουν να το παραδεχτούν, να μετανιώσουν για την επιλογή τους.
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε τι είναι καλό για μας; Με το ζήτημα έχει ασχοληθεί ο Daniel Kahneman, που έχει σπουδάσει ψυχολογία και έχει βραβευθεί με το Νόμπελ Οικονομίας. Αποδεικνύει, λοιπόν, ότι τείνουμε να συγκρατούμε μόνο δύο στιγμές: την πιο έντονη και την τελευταία. Από τις διακοπές , συγκρατούμε μόνο τον αποχαιρετισμό στην αποβάθρα και την πιο συναρπαστική ημέρα. Όλα τα άλλα εξατμίζονται μέσα στην άλω της ζωής που περνά. Αυτό το μοντέλο peak-end («αποκορύφωμα-τέλος») καταδικάζει στη λήθη τις ενδιάμεσες στιγμές. Με αυτό τον τρόπο, προβάλλοντας τον εαυτό μας στο μέλλον, τείνουμε επίσης να αγνοούμε τη «διάρκεια» της ζωής. Προβάλλουμε τον εαυτό μας στις εμπειρίες με «ισχυρή κορύφωση», υποβαθμίζοντας τις άλλες, τις εμπειρίες με «ισχυρή ροή». Η μνήμη δυσκολεύεται να συγκρατήσει τις σιωπηρές συγκινήσεις της καθημερινότητας. Η ιδιοφυΐα του Προυστ στο έργο του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο έγκειται στο ότι δείχνει τη μάχη που πρέπει να δίνει κανείς με τον εαυτό του για να ξεπερνά τη φυσική προδιάθεση να συγκρατεί μόνο τις σημαντικές στιγμές… Ο «χαμένος χρόνος» έχει τη διπλή έννοια του χρόνου που έχει περάσει και νομίζουμε ότι τον έχουμε ξεχάσει, και του χρόνου που νομίζουμε ότι τον έχουμε χάσει με ασήμαντα πράγματα, τα οποία εντούτοις αποτελούν την ουσία…
Το να είσαι απλά καλός άνθρωπος χωρίς να είσαι Χριστιανός, είναι απλά μια φιλοσοφική ιδεολογία χωρίς την ανάγκη της θυσίας, του αγώνα, οπότε δεν σε δεσμεύει παθογονικά.
Θα δώσω μια ελεημοσύνη, αλλά θα συνεχίσω να πορνεύω γιατί με βολεύει να μην έχω μια σωστή σχέση με τον Χριστό, γιατί Αυτός ελέγχει την συνείδησή μου και ότι μου χαλάει την καλοπέραση το διώχνω. Οπότε καλύτερα καλός άθεος παρά αγωνιστής Χριστιανός.
Λεμεσού Αθανάσιος
Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς
Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς, για να αγαπάς χρειάζεται να νιώθεις. Η ζωή και η αγάπη είναι δύο δοχεία που ενώνονται γιατί το ένα τρέφει το άλλο. Το ένα συνυπάρχει με το άλλο. Πάνε μαζί συνοδοιπόροι και σύμμαχοι.
Ταξιδεύουν μαζί από την αρχή της ζωής μας από την πρώτη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη να μας αγγίξουν τα χέρια της μαμάς μας και να μας προστατεύει η αγκαλιά του μπαμπά μας.
Η αρχή της ζωής μας που καταγράφεται από την ανάγκη μας να βιώνουμε την αγάπη και να δημιουργούμε μέσα μας, στο Είναι μας την αίσθηση της σύνδεσης. Αρχίζουμε να υπάρχουμε, αρχίζουμε να συνυπάρχουμε και να γινόμαστε κομμάτι της Ζωής που καλούμαστε να ζήσουμε.
Η Ζωή χωρίς αγάπη δεν είναι Ζωή είναι απλά μια πορεία αλλά μια στεγνή πορεία. Μια πορεία που ορίζεται από την πεποίθηση σου να κρύβεσαι. Να κρύβεσαι από εσένα, από τους άλλους αλλά πιο πολύ από την ίδια την Ανάγκη σου.
Ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν να κολυμπάς σε μια υπέροχη θάλασσα αλλά δεν αφήνεσαι να νιώσεις την αίσθηση του νερού να σου χαϊδεύει το σώμα σου και να ηρεμεί το μέσα σου. Απλά κολυμπάς και κινείσαι χωρίς να νιώθεις. Δεν κοιτάς γύρω σου τα χρώματα, δεν μυρίζεις ότι πλαισιώνει την φύση. Είσαι εκεί και απλά διεκπεραιώνεις κάτι που είναι μόνο μηχανικό.
Η ζωή είναι μια θάλασσα. Κινείται ακόμα και αν είναι ήρεμη, φουρτουνιάζει όταν έχει αέρα, δημιουργεί κύματα για να εκφραστεί. Είναι όμως πάντα εναρμονισμένη με τη γη και δημιουργεί δέος στα μάτια σου και τραγούδι στην ψυχή σου όταν ενώνεται με τον ουρανό.
Και η ζωή είναι πάντα σε κίνηση, δημιουργεί, γεννάει ζωή αλλά φέρνει και απώλεια, πόνο και πληγές. Είναι όμως πάντα εναρμονισμένη με την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί και να αγαπιέται και όταν πραγματωθεί τότε έχουμε το Νόημα. Ότι ο καθένας από εμάς ονομάζει ως νόημα ζωής. Το νόημα του δικού του προσωπικού ταξιδιού. Εκεί που όλα ξαφνικά αποκτούν σημασία και δημιουργούν στιγμές που θέλεις απλά να τις ρουφήξεις. Εκεί που τα δευτερόλεπτα δημιουργούν συνείδηση και η συνειδητοποίηση σε συγκλονίζει. Εκεί που αρχίζεις να “κολυμπάς” και να αφήνεσαι να γίνεσαι ένα με το νερό. Ένα με την Αγάπη.
Η αγάπη είναι μια εσωτερική δύναμη που πηγάζει από μέσα σου και εκφράζεται όπως κάθε τι που έχει μέσα ζωή.
Είναι ήπια, είναι καθηλωτική, είναι φροντίδα, είναι προστασία, είναι ολοκληρωτική. Είναι σαν ήρεμο ποταμάκι που κυλάει αλλά πάντα είναι εκεί, είναι σαν θάλασσα που μεταμορφώνεται από γαλήνια σε φουρτουνιασμένη, είναι σαν τον ουρανό που αλλάζει χρώματα, είναι σαν την γη που από ξηρή και άγονη μπορεί να γίνει γόνιμη και καταπράσινη.
Είναι μια διαρκής μεταμόρφωση μέσα στο ταξίδι μας και μια μόνιμη πηγή έμπνευσης.
Όταν την βιώνεις και στροβιλίζεσαι σε χορό συναισθημάτων δημιουργεί την δική σου ζωγραφιά στη Ζωή σου και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν φτάνει μόνο να υπάρχεις.
Ζεις γιατί Αγαπάς. Αγαπάς με το Όλο σου, νιώθεις με την αίσθηση σου, βιώνεις με το Είναι σου και πορεύεσαι.
π.Ανδρέας Κονάνος: Αγάπη είναι οι θυσίες και όχι τα λόγια
Βλέπεις κάποιον και νιώθεις ν’ απειλείται η ζωή σου εξαιτίας του. Τον φοβάσαι. Νομίζεις ότι κάτι κακό θα σου κάνει.
Βλέπεις τον άλλον σαν αντίζηλο. Δεν νιώθεις ενότητα μαζί του. Δεν μπορείς να νιώσεις ότι η χαρά του είναι χαρά σου κι η χαρά σου αντανακλά και σ’ αυτόν, και μετά επιστρέφει πάλι σε μένα και γίνεται αυτό που γίνεται με κάτι καθρέφτες που το φως χτυπάει απ’ τον έναν στον άλλον και πολλαπλασιάζεται.
Και δεν μπορώ να νιώσω ότι είναι συμφέρον μου ν’ αγαπώ τους άλλους. Γιατί, αγαπώντας, εγώ είμαι που πλουτίζω, και δεν χάνω. Ούτε χάνω όταν δίνω αξία στον άλλον. Αντίθετα, πάλι πλουτίζω.
Λέω λόγια τώρα. Το ξέρω. Μα είμαστε στο ράδιο και σ’ ένα ψυaρό βιβλίο που διαβάζεις τώρα. Τι άλλο μπορώ να κάνω στο ράδιο και στο χαρτί, παρά να λέω και να γράφω λόγια; Εμπρακτη αγάπη, όμως, θα πει να δώσω λεφτά σε κάποιον φτωχό, να περιποιηθώ έναν άρρωστο, να του σκουπίσω τον ιδρώτα, να του σκουπίσω τη μύτη, να τον πλύνω, να τον καθαρίσω. Μα όλα αυτά δεν γίνονται απ’ το ράδιο και τη συγγραφή βιβλίων. Αλλο να μιλάς για την αγάπη κι άλλο να δείχνεις έμπρακτα την αγάπη σου. Αυτός ακριβώς είναι κι ο ορισμός της αγάπης. Δεν είναι τα λόγια. Είναι οι πράξεις και η θυσία. Κι ευτυχώς είναι πολλοί αυτοί που κάνουν και πράξεις. Και μάλιστα πολλές πράξεις αγάπης. Χειροπιαστές. Οχι θεωρίες. Δυστυχώς, η πίστη των περισσοτέρων από εμάς έχει καταντήσει σκέτη ιδεολογία. Λόγια, όμορφα λόγια. Και τσακωμοί και συζητήσεις επί συζητήσεων για θεολογικά θέματα. Ενα μάτσο σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις! Και ιδέες και φιλοσοφίες. Αλλά βίωμα κανένα.
Από εμπειρία, μεγάλη φτώχεια. Θυσία ως εμπειρία είναι να βάλεις το χέρι στην τσέπη, να βοηθήσεις, να κάνεις μια επίσκεψη σε κάποιον που έχει ανάγκη να του μιλήσεις, μια προσευχή αφού γονατίσεις, να σταλάξεις ένα δάκρυ… Απ’ αυτά, φτώχεια μεγάλη.
Δεν μιλώ για σένα. Διότι εσύ κάνεις. Κάνεις πολλά και σου αξίζουν συγχαρητήρια. Σε συγχαίρω. Χαίρομαι μαζί σου. Και σε ζηλεύω. Και σε θαυμάζω. Το παράδειγμά σου μου γεννά έναν ζήλο να σε μιμηθώ και να σου μοιάσω. Αυτό που έκανες είναι όντως αγάπη. Θα το πω, γιατί δεν ξέρει και κανείς ποιος είσαι ούτε μας αφορούν τώρα το όνομα και η διεύθυνση. Μας αφορούν το περιστατικό και η ουσία του.
Σηκώθηκες, λοιπόν, και πήγες στο εξωτερικό για να βοηθήσεις την ιεραποστολή που γίνεται εκεί. Κι έκατσες εκεί τέσσερις μήνες. Αλλος, τρεις μήνες. Κι άλλος, πέντε βδομάδες. Οσο άντεξε καθένας. Χωρίς να πάρεις χρήματα. Ακόμα κι αν υπήρχε οικονομική άνεση και σε πλήρωναν, δεν θα ήταν κακό. Διότι κι έτσι θα ‘χε πάλι μεγάλη αξία η πράξη σου. Μα εσύ πήγες αφιλοκερδώς. Κι έμεινες εκεί με ανθρώπους που δεν ήξερες καν τη γλώσσα τους. Με κίνδυνο να κολλήσεις αρρώστιες, παρ’ όλα τα εμβόλια που έκανες. Σε τόπους με τόσα μικρόβια κι ασθένειες, εκεί που η χολέρα θερίζει και τα μολυσμένα νερά και φαγητά έστειλαν πολλούς στα νοσοκομεία. Εκεί που η ζωή είναι τόσο δύσκολη. Και πήγες και βοήθησες.
Αυτό δεν είναι θεωρία. Μα αγάπη έμπρακτη. Τα άλλα είναι κουλτούρα και θεωρία. Η χριστιανική κουλτούρα, που οδηγεί κυρίως σε συνέδρια και συζητήσεις ατέρμονες. Μα ούτε κι αυτό πρέπει να το κατηγορήσω. Γιατί, αν το κατηγορήσω, θα απομακρυνθώ κι εγώ απ’ την αγάπη. Και θα ‘ναι σαν να μην καταλαβαίνω τη διαφορά των χαρακτήρων. Διότι άλλος είναι για έργα πρακτικά, άλλος είναι για έργα θεωρητικά. Εργα είναι κι αυτά. Αλλοι άνθρωποι είναι θεωρητικοί τύποι. Συζητούν θεωρητικά και βοηθούν τους άλλους να καταλάβουν κάποια πράματα. Αγάπη είναι κι αυτό.
του π. Ανδρέα Κονάνου
Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
Lena Karasavva
Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018
Αν θες να σε αγαπούν…να είσαι έτοιμος να αναλάβεις αυτή την ευθύνη!!!!!!
Ζητάς να σε αγαπήσουν!!!!!
Να σου προσφέρει ένας άνθρωπος όλα εκείνα…
Τα οποία θα «γεμίσουν» την ψυχή σου χαρά…
Που θα μετατρέψει τις απλές καθημερινές στιγμές…
Σε σημαντικές…. και ξεχωριστές!!!!
Το επιθυμείς…. όσο τίποτα στον κόσμο!!!!
Έχεις σκεφτεί όμως…..
Αν είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη;….
Να σε εμπιστευτεί δηλαδή κάποιος σε τέτοιο σημείο.…
Που να αφήσει να εισχωρήσεις στα μύχια της ψυχής του…
Για να μοιραστείς τα «θέλω» και τις επιθυμίες του;…
Μην βιαστείς… να απαντήσεις θετικά!!!!
Δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς…
Όταν οι περισσότεροι δυσκολεύονται να το κάνουν….
Με τον ίδιο τους τον εαυτό!!!!
Απαιτείται ωριμότητα…σύνεση…ψυχραιμία πολλές φορές…..
Μα πάνω απ΄όλα δοτικότητα…«φορτισμένες μπαταρίες»…..
Ώστε να προσφέρεις…..
Για να σου ανοίξει ο άλλος την καρδιά του!!!
Το αντίστροφο…
Καταλήγει πάντα σε παταγώδη αποτυχία…..
Γι’ αυτό οι περισσότερες σχέσεις αδυνατούν να στεριώσουν!!!!
Αποκλείεται να συνυπάρξουν δύο άνθρωποι…..
Που επιδιώκουν μόνο να πάρουν…
Νομίζοντας πως έτσι θα καλύψουν….τα κενά τους!!!!
Μέγα σφάλμα!!!!!!
Ουδείς μπορεί να γιατρέψει τις «πληγές» σου…..
Ή να σε πείσει να πιστέψεις στον εαυτό σου…
Αν δεν το έχεις κάνει…. ήδη εσύ!!!!
Θα αγαπήσει αυτό που είσαι…..
ΠΟΤΕ….
Αυτό που νομίζεις πως ΘΑ γίνεις…..
Με την βοήθεια του!!!!
Απαιτεί η όποια εικόνα παρουσιάσεις να είναι αληθινή…..
Έτσι ώστε να ξέρει με ποιόν έχει να κάνει!!!!!
Από την στιγμή που ζητάς να είναι ειλικρινής…..
Οφείλεις να είσαι άξιος…..της εμπιστοσύνης του…..
Για να παραμείνει μαζί σου!!!!!
Δεν χωρά πουθενά…….
Κανένα «αν»…… «εφ’ όσον»…. «αφού»…….
Διότι πληγώνουν δημιουργώντας αμφιβολίες…δεύτερες σκέψεις…..
Και αναπάντητα ερωτήματα που δοκιμάζουν την σχέση!!!
Όσο θέλεις εσύ να αισθάνεσαι ασφαλής μέσα σε αυτήν…
Άλλο τόσο το επιθυμεί και εκείνος!!!
Χρειάζεται λοιπόν αυτογνωσία από πλευράς σου…
Για να υπάρχει σταθερότητα!!!
Να ξέρεις που βαδίζεις…..έχοντας επιχειρήματα…..
Για κάθε ενέργεια που κάνεις…
Ώστε να αντέχεις τον αντίλογο που αναμφισβήτητα…
Δεν είναι μόνο δικό σου δικαίωμα!!!!!
Αν κάθε φορά που ζητείται να αποδείξεις……
Το ορθό σε αυτό που λες…..εκλαμβάνεται ως κριτική…..
Δημιουργείται πρόβλημα!!!!
Οφείλεις να υποστηρίζεις την θέση σου…
Χωρίς να καταφεύγεις σε φτηνά κόλπα με σκοπό να ξεφύγεις…..
Ή να κάνεις τον άλλον να παραιτηθεί…
Γιατί πολύ σύντομα….η μεταξύ σας επικοινωνία….
Θα χαθεί ανεπιστρεπτί…..
Χωρίς να είσαι σε θέση να αναστρέψεις το κλίμα!!!!
Χάνοντας την αξιοπιστία σου…δίνεις το δικαίωμα…
Να μην γίνεσαι πιστευτός ούτε για απλά…
Καθημερινά πράγματα που θα αποτελέσουν..…
Αιτία σφοδρών συγκρούσεων….αφού θα καλείσαι διαρκώς…
Να αποδείξεις το αυτονόητο!!!!
Όσο δύσκολα χτίζεται μια σχέση…τόσο εύκολα…
Μπορεί να γκρεμιστεί….από έναν αδέξιο χειρισμό!!!!!
Απαγορεύονται σοβαρά λάθη!!!!
Πόσο μάλλον…..
Να χάσεις την εμπιστοσύνη του άλλου…
Που σημαίνει την αρχή…..του τέλους!!!!
Αν παραμείνει…..μην βιάζεσαι να χαρείς!!!!!
Το κάνει για άλλους λόγους…
Όχι γιατί σε συγχώρεσε ή ελπίζει….
Κάτι καλύτερο μελλοντικά!!!!
Όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα!!!!
Η ασυνενοησία θα βασιλεύει και η φθορά ολοένα….
Θα μεγαλώνει….με αποτέλεσμα να οδηγηθείς σε αδιέξοδο…
Με απρόβλεπτες συνέπειες για την ψυχή σου!!!!
Είναι υπέροχο να μας αγαπούν!!!!
Το ακριβότερο «δώρο» που μπορεί να μας κάνει κάποιος…
Αρκεί…. να είμαστε σε θέση να το διατηρήσουμε…
Όπως ακριβώς μας προσφέρεται!!!!!
Η αγάπη μοιάζει… σαν παιδί!!!!
Για να μεγαλώσει…..
Απαιτείται φροντίδα….νοιάξιμο…στοργή….
Αμέριστο ενδιαφέρον…συνεχή προσοχή…..
Και υπομονή…. να ξεπερνάμε τις δύσκολες στιγμές…..
Γιατί…. κανείς δεν είναι τέλειος!!!!
Όταν το συναίσθημα «κατακλύζει» κάθε κύτταρο…
Αποκτούμε την γνώση της συγχώρεσης……
Και την προσφέρουμε γενναιόδωρα…χωρίς δεύτερη σκέψη!!!!
ΑΥΤΟ είναι το μεγαλείο!!!!!
Δίνουμε ακριβώς…. ότι θέλουμε να πάρουμε!!!!
‘Ετσι σε κάθε στραβοπάτημα…
Απλώνοντας το χέρι ο ένας στον άλλον….
Δεν κυριαρχεί ο φόβος πως θα πέσουμε…
Αλλά η σιγουριά..…
Πως όσο είμαστε μαζί….
Θα παραμένουμε… πάντα όρθιοι!!!!!!!!
‘’Εγώ αγαπάω, με έναν δικό μου τρόπο…’’
‘’Εγώ αγαπάω, με έναν δικό μου τρόπο…’’.
Όχι φίλε μου. Δεν είναι αρκετό. Δεν κρατιούνται έτσι οι σχέσεις.
Τον άλλον τον ρώτησες; Τον ρώτησες αν ο τρόπος σου είναι αρκετός; Τον ρώτησες αν του φτάνει, αν του αρέσει, ο τρόπος με τον οποίον αγαπάς;
‘’Εγώ αγαπάω, με έναν δικό μου τρόπο…’’.
Κρύβεσαι πίσω από αυτή τη δήλωση και αποφεύγεις την ευθύνη που έχει μία σχέση.
Ποιος σου είπε πως αυτό είναι αγάπη;
Ξέρω ανθρώπους που λεν πως αγαπάν και δεν διστάζουν να σηκώσουν χέρι. Ξέρω ανθρώπους που λεν πως αγαπάν και φέρονται σαν επισκέπτες μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Ξέρω ανθρώπους που λεν πως αγαπάν, αλλά δεν συγκινούνται στις ανάγκες και τα θέλω του ανθρώπου τους.
Αγάπη, είναι να αγαπάς τον άλλον, όπως το θέλει αυτός. Όχι όπως εσύ το έχεις στο νου σου.
Είναι θυσία η αγάπη φίλε μου. Δεν είναι αυτοεξυπηρέτηση.
Καλό σου βράδυ…
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.
31 Ιαν Αξιοπρέπεια είναι η αγάπη που έχουμε για τον εαυτό μας | Psychologos-MariaKoraka.Gr
Η αξιοπρέπεια είναι προσωπική υπόθεση
Η αξιοπρέπεια ορίζεται ως η αίσθηση που έχει ο άνθρωπος, ότι οι άλλοι τον σέβονται κι ο ίδιος νιώθει ότι έχει αξία.
Ο αυτοσεβασμός και η ανωτερότητα, όχι ο καθωσπρεπισμός, ούτε ο εγωισμός.
Αυτές οι δύο έννοιες πολλές φορές συγχέονται με την αξιοπρέπεια και της προσδίδουν έναν αρνητικό χαρακτήρα.
Το να είναι κάποιος αξιοπρεπής, δε σημαίνει ούτε ότι είναι εγωιστής, ούτε «καθωσπρέπει» για τα μάτια του κόσμου.
Ο αξιοπρεπής άνθρωπος διαλέγει τη στάση ζωής του πρώτα για τον εαυτό του και για τη συνείδηση του και μετά για οποιοδήποτε άλλο λόγο.
Λένε πως η αξιοπρέπεια σπανίζει στις μέρες μας.
Όπως λέει και ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι «Η αξιοπρέπεια είναι μια πολυτέλεια που τη χαίρεται κανείς όταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχει ξεπεράσει την ανάγκη».
Όταν ο άνθρωπος έχει αυξημένες πρώτες ανάγκες, δε λογαριάζει την αξιοπρέπεια του.
Πρωτίστως πρέπει να καλύψει την επιβίωση του και μετά όλα τα υπόλοιπα.
Τι θέλω να πω;
Όταν μια μάνα δεν έχει φαγητό για τα παιδιά της, θα κάνει τα πάντα για να βρει κι ας ταπεινωθεί.
Όταν ένας άνθρωπος έχει κάποιον δικό του άρρωστο και δεν έχει χρήματα για νοσήλια, φάρμακα και γιατρούς θα προσπαθήσει να τα βρει με κάθε δυνατό τρόπο κι ας αναγκαστεί να «ζητιανέψει».
Το τι θεωρεί ο καθένας αξιοπρεπές διαφέρει από άτομο σε άτομο.
Ο καθένας έχει τους κανόνες και τα όρια του.
Για παράδειγμα, αν μιλάμε για τον ερωτικό τομέα, για ‘μένα αξιοπρέπεια είναι ένας χωρισμός, όσο κι αν πονάει, όσο κακός κι αν είναι και προκαλεί βαθύ πόνο, όσο κι αν στιγματίζει, να μην ξεφτιλίζει και υποβιβάζει την προσωπικότητα κανενός απ’ τους δύο.
Ναι, μπορεί να παρασυρθώ και να πάρω ένα λάθος τηλέφωνο και να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, ενώ ξέρω το αποτέλεσμα, αλλά θα σταματήσω εκεί.
Μέχρι εκεί είναι τα όρια της δικής μου αξιοπρέπειας. Μετά τη χάνω.
Για κάποιον άλλον, ίσως και η όγδοη ευκαιρία να θεωρείται αξιοπρεπής στάση.
Δικαίωμα του, δε θα κρίνω, δεν είμαι αρμόδια γι’ αυτό, άλλωστε.
Φυσικά, δεν είναι μόνο το ερωτικό κομμάτι.
Η αξιοπρέπεια υπάρχει σε όλους τους τομείς της ζωής.
Αξιοπρέπεια όπως την ορίζει η κοινωνία, η θρησκεία, ο πολιτισμός.
Υπάρχουν, όπως ανέφερα και παραπάνω, οι προσωπικοί άγραφοι κανόνες του καθένα, υπάρχει, όμως, και νομοθεσία περί αξιοπρέπειας και αξιοπρεπούς συμπεριφοράς.
Ποικίλλει, βέβαια από χώρα σε χώρα.
Μια άλλη άποψη, που εκφράστηκε από τη Σκάρλετ Ο Χάρα, είναι πως είμαστε αξιοπρεπείς από δειλία.
Η αδυναμία μας να φτάσουμε τις καταστάσεις στο τέρμα και να αποδεχθούμε τις συνέπειές τους, μας κάνει δειλούς και ταυτόχρονα αξιοπρεπείς.
Ο φόβος μην εκτεθούμε ανεπανόρθωτα λοιπόν, είναι υπεύθυνος γι’αυτή.
Ενδιαφέρουσα άποψη.
Η έννοια της αξιοπρέπειας έχει άπειρες προεκτάσεις και για να μη μακρηγορώ, θα προσπαθήσω να την ορίσω, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ.
Αν με ρωτήσει, λοιπόν κανείς, τι είναι για ‘μένα η αξιοπρέπεια, θα του πω ότι αρχικά είναι η αγάπη που έχουμε για τον εαυτό μας.
Ο σεβασμός που του δείχνουμε όταν είμαστε μόνοι μαζί του.
Όλα αυτά που κάνουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση και μπράβο.
Είμαστε αξιοπρεπείς γιατί ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για την ψυχή μας.
Είναι η περηφάνια μας, με όλη τη θετική της σημασία, όχι με έπαρση και δήθεν συμπεριφορές.
Το να περπατάς στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά και να ξέρεις ότι έκανες το καλύτερο.
Να σε θυμούνται όλοι με χαμόγελο, από πρώην ερωτικές σχέσεις μέχρι κάποιον που συνάντησες δυο φορές.
Να νιώθεις ότι δεν ξόδεψες τον εαυτό σου για κάτι που δεν έπρεπε. Δεν τον ξεφτίλισες.
Αξιοπρέπεια είναι η καθαρή συνείδηση.
Κι όπως, πολύ εύστοχα έγραψε ο Κ.Π. Καβάφης:
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.»
Αν τύχει να τη χάσουμε και καμιά φορά. Κάπου θα βρίσκεται και θα μας περιμένει.
H ΟΡΘΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙ, ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ | PSYCHOLOGOS-MARIAKORAKA.GR
04 Απρ H ορθή λειτουργία του ανθρώπου είναι να ζει, όχι απλά να υπάρχει | Psychologos-MariaKoraka.Gr
Τρόποι για να ζήσεις, όχι απλά να υπάρχεις
«H ορθή λειτουργία του ανθρώπου είναι να ζει, όχι απλά να υπάρχει» – Jack London
Πολύ συχνά βάζεις τη ζωή στον αυτόματο πιλότο, κάνοντας συνέχεια τα ίδια πράγματα και κάθε μέρα είναι σαν την προηγούμενη.
Αυτό είναι εντάξει και εύκολο, μέχρι να περάσει άλλη μια χρονιά χωρίς να κάνεις τίποτα, χωρίς να έχεις ζήσει πραγματικά τίποτα.
Αυτό είναι εντάξει, μέχρι να φτάσεις στα γηρατειά και θα κοιτάξεις πίσω τη ζωή σου και θα μετανιώνεις.
Αυτό είναι εντάξει, μέχρι να δεις τα παιδιά σου να πηγαίνουν πανεπιστήμιο και να συνειδητοποιείς ότι έχασες την παιδική τους ηλικία.
Όχι, δεν είναι εντάξει! Αν θέλεις πραγματικά να ζήσεις τη ζωή σου, να βιώσεις εμπειρίες, να την απολαύσεις στο μέγιστο, αντί να είσαι περαστικός και να ζεις μια ζωή μόνο για να υπάρχεις, τότε πρέπει να βρεις τρόπους να ξεφύγει η ζωή σου από την μούχλα και την ρουτίνα.
Αυτό που ακολουθεί είναι μία λίστα από ιδέες, ως επί το πλείστον προφανείς, που μπορεί να τις έχεις σκεφτεί και μόνος σου, αλλά ελπίζω να είναι χρήσιμες υπενθυμίσεις. Όλοι τις χρειαζόμαστε μερικές φορές. Εάν το βρεις χρήσιμο, να το εκτυπώσεις και ξεκίνα να το χρησιμοποιείς. Σήμερα!
Αγάπη. Ίσως το πιο σημαντικό. Να ερωτευτείς, εάν δεν είσαι ήδη. Εάν είσαι, ερωτεύσου το σύντροφο σου από την αρχή. Σταμάτα να είσαι επιφυλακτικός και άφησε την καρδιά σου ελεύθερη. Ή αγάπησε τα μέλη της οικογένειας σου, τους φίλους σου, οποιονδήποτε, δεν χρειάζεται να είναι ρομαντική αγάπη. Αγάπησε όλη την ανθρωπότητα, κάθε άτομο ξεχωριστά.
Βγες έξω. Μην κλειστείς μέσα στο σπίτι. Βγες έξω όταν βρέχει. Κάνε μια βόλτα στην παραλία. Κάνε μια βόλτα μέσα στο δάσος. Κολύμπησε σε μια παγωμένη λίμνη. Απόλαυσε τον ήλιο. Κάνε διάφορα αθλήματα ή περπάτα ξυπόλυτος στο γρασίδι. Δώσε ιδιαίτερη προσοχή στη φύση.
Απόλαυσε το φαγητό. Μην τρως απλά το φαγητό σου, απόλαυσέ το. Νιώσε την υφή, τις εκρήξεις των γεύσεων. Απόλαυσε την κάθε μπουκιά. Εάν μειώσεις την ποσότητα των γλυκών, τότε τα μικρά γλυκάκια που θα τρως θα είναι ακόμα πιο απολαυστικά (μούρα ή μαύρη σοκολάτα είναι τα αγαπημένα μου). Και όταν τα έχεις, γεύσου τα. Αργά.
Δημιούργησε ένα τελετουργικό πρωινού. Ξύπνα νωρίς το πρωί να καλωσορίσεις την μέρα. Δες την ανατολή του ηλίου. Φώναξε δυνατά, πες στο εαυτό σου ότι δεν θα χαραμίσεις αυτή την μέρα, η οποία είναι ένα δώρο ζωής. Να είσαι συμπονετικός προς τους συνανθρώπους σου, να ζεις την κάθε στιγμή στο έπακρο. Κάνε γυμναστική ή διαλογισμό κάθε πρωί και μετά απόλαυσε το καφέ σου.
Πάρε ρίσκα. Ζούμε συχνά τη ζωή μας πολύ προσεκτικά, μήπως κάτι μας πάει στραβά. Να είσαι τολμηρός, παραιτήσου από την δουλεία σου και κάνε την δική σου επιχείρηση (μελέτησε το πρώτα), ή βρες εκείνο το κορίτσι που σ’ αρέσει εδώ και πολύ καιρό και ζήτησε της να βγείτε έξω. Τι έχεις να χάσεις;
Ακολούθησε τον ενθουσιασμό σου. Ψάξε να βρεις πράγματα που σε συναρπάζουν και κυνήγησε τα. Κάνε τη ζωή σου μια συναρπαστική περιπέτεια (με μερικές στιγμές ηρεμίας καμιά φορά).
Βρες το πάθος σου. Παρόμοια με την παραπάνω συμβουλή, αυτή σου ζητά να βρεις τι θέλεις να κάνεις. Ζήσε τη ζωή σου με πράγματα που σου αρέσει να κάνεις. Καταρχήν ρώτησε τον εαυτό σου «τι πραγματικά μ’αρέσει να κάνω;». Μπορεί να υπάρχουν πολλά πράγματα. Βρες πως μπορείς να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα. Μπορεί να είναι δύσκολο αλλά ζεις μόνο μια φορά.
Βγες από το κλουβί σου. Κάθεσαι όλη μέρα μπροστά στον υπολογιστή, ανακατεύοντας χαρτιά, κάνοντας κλήσεις και chat στο διαδίκτυο; Μη σπαταλάς τη μέρα σου έτσι. Ελευθερώσου από αυτό το κλουβί. Κάνε τη δουλειά σου έξω σε ένα laptop, σε μια καφετέρια, πάνω σε μια βάρκα ή σε μια ξύλινη καλύβα. Αυτό μπορεί να απαιτεί αλλαγή θέσης εργασίας ή να γίνεις ελεύθερος επαγγελματίας. Αλλά αξίζει τον κόπο.
Κλείσε την τηλεόραση. Πόσες ακόμα ώρες θα χαραμίσεις μπροστά από το χαζοκούτι; Πόσες ώρες έχουμε για να ζήσουμε ακόμα; Κάνε τους υπολογισμούς σου και μετά κλείσε την τηλεόραση. Άνοιξε την μόνο όταν έχεις να δεις ένα DVD από την αγαπημένη σου ταινία. Αλλιώς ας παραμείνει κλειστή και βρες αλλά πράγματα να κάνεις. Δεν ξέρεις τι να κάνεις; Διάβασε παρακάτω.
Αποσυνδέσου από το Internet. Διαβάζεις κάτι στο Internet αυτή τη στιγμή. Και με εξαίρεση αυτό το άρθρο, σπαταλάς τον πολύτιμο σου χρόνο. Δεν μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω. Αποσυνδέστε το Internet και βγες έξω από το γραφείο σου ή το σπίτι σου. Αμέσως τώρα! Πήγαινε και κάνε κάτι άλλο.
Κάνε ταξίδια. Σίγουρα, θέλεις να ταξιδέψεις κάποια μέρα. Πότε λοιπόν; Όταν θα έχεις ελεύθερο χρόνο για διακοπές ή όταν γεράσεις; Λοιπόν, τι περιμένεις; Βρες ένα τρόπο να κάνεις ένα ταξίδι, εάν όχι αυτό το μήνα, τότε κάποια στιγμή σύντομα. Μπορεί να χρειαστεί να πουλήσεις το αυτοκίνητο σου ή να διακόψεις την καλωδιακή σου σύνδεση ή να σταματήσεις να τρως έξω για να τα καταφέρεις, αλλά κάνε το! Είσαι πολύ νέος για να μη δεις τον κόσμο. Αν χρειαστεί, βρες ένα τρόπο να εργάζεσαι ως ελεύθερος επαγγελματίας και έπειτα δούλευε ενώ ταξιδεύεις. Μια με δύο ώρες δουλειάς την ημέρα θα είναι αρκετές. Έλεγχε τα e-mail σου μια φορά την εβδομάδα και στη συνέχεια χρησιμοποίησε το ελεύθερο χρόνο σου για να ανακαλύψεις τον κόσμο.
Ανακάλυψε ξανά τι είναι σημαντικό για σένα. Κάτσε μια ώρα και κάνε μια λίστα με όλα τα πράγματα που είναι σημαντικά για εσένα. Επίσης γράψε τα πιο σημαντικά πράγματα που θέλεις να κάνεις στην ζωή σου. Έπειτα ξεχώρισε 4-5 πράγματα, τα πιο σημαντικά στη ζωή σου. Αυτή η λίστα είναι ο πυρήνας σου. Αυτά είναι που έχουν την μεγαλύτερη σημασία. Εστίασε τη ζωή σου σε αυτά τα πράγματα. Βρες χρόνο για να τα πραγματοποιήσεις.
Απέβαλε οτιδήποτε άλλο. Ότι συμβαίνει στη ζωή σου είναι και δεν είναι σε αυτή τη μικρή λίστα, σπαταλάει το χρόνο σου, αποσπά την προσοχή σου από αυτό που είναι σημαντικό. Όσο είναι δυνατόν, απλοποίησε τη ζωή σου εξαλείφοντας τα πράγματα που δεν είναι στη λίστα σου ή τουλάχιστον περιορίζοντας τα.
Ασκήσου. Σήκω από το καναπέ και πήγαινε ένα περίπατο. Προσπάθησε να κάνεις τζόκινγκ ή κάνε μερικά push ups και μερικές κάμψεις. Ακόμα μπορείς να κάνεις κολύμπι ή ποδήλατο, ακόμα και στίβο ή πήγαινε για πεζοπορία. Ότι και να επιλέξεις να είσαι ενεργός και θα το αγαπήσεις. Και η ζωή σου θα είναι πιο έντονη και πιο ευχάριστη.
Να είσαι αισιόδοξος. Μάθε να αναγνωρίζεις τις αρνητικές σκέψεις που έχεις. Αυτές οι αμφιβολίες που έχεις για τον εαυτό σου, η κριτική των άλλων, οι καταγγελίες είναι οι λόγοι για τους οποίους δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Συγκρατήσου όταν έχεις αυτές τις αρνητικές σκέψεις και αντικατέστησε τες με θετικές σκέψεις. Βρες λύσεις. Μπορείς να το κάνεις!
Άνοιξε την καρδιά σου. Είναι η καρδιά σας είναι ένα κλειστό κέλυφος; Μάθετε να την ανοίγεις, να είναι έτοιμη να λάβει αγάπη και να δώσει αγάπη άνευ όρων. Αν έχεις πρόβλημα με αυτό καλό θα είναι να το συζητήσεις με κάποιον. Προσπάθησε το.
Φιλί στη βροχή. Άδραξε τη στιγμή και γίνε ρομαντικός. Βρέχει έξω; Άρπαξε την αγαπημένη σου, βγείτε έξω και δώσε της ένα παθιασμένο φιλί. Στο δρόμο για το σπίτι, σταμάτα το αυτοκίνητο και πάρε για την αγαπημένη σου μερικά αγριολούλουδα. Γράψε ένα ραβασάκι για αυτήν. Ντύσου προκλητικά για αυτόν.
Αντιμετώπισε τους φόβους σου. Τι φοβάσαι περισσότερο; Τι σε κρατάει πίσω; Ότι και να είναι, αναγνώρισε το και αντιμετώπισε το. Τι είναι αυτό που φοβάσαι περισσότερο; Φοβάσαι τα ύψη; Ανέβα στο ψηλότερο κτίριο και πήγαινε στη άκρη και κοίτα κάτω στο κενό. Μόνο αν αντιμετωπίσεις τους φόβους σου θα ελευθερωθείς από αυτούς.
Υπάρχουν στιγμές που θα υποφέρεις. Η ζωή δεν είναι μόνο χαρά και παιχνίδι. Το να πονάς είναι αναπόφευκτο μέρος της ζωής. Θα χάσουμε τη δουλεία μας, τους εραστές μας, το αγαπημένο μας κατοικίδιο. Τραυματιζόμαστε ή αρρωσταίνουμε. Μπορεί ένα αγαπημένο πρόσωπο να αρρωστήσει. Ένας γονιός να πεθάνει. Να μάθεις να αισθάνεσαι το πόνο έντονα και να θρηνείς πραγματικά. Αυτό είναι ένα κομμάτι της ζωής, ότι αισθάνεσαι πόνο. Όταν τελειώσει το κομμάτι αυτό, προχώρα και βρες τη χαρά.
Κόψε ταχύτητα. Η ζωή κινείται σε τόσο γρήγορους ρυθμούς αυτές τις μέρες. Δεν είναι υγιές και σίγουρα δεν είναι ευνοϊκό να ζεις έτσι. Προσπάθησε να κάνεις τα πάντα πιο αργά. Από το να τρως πιο αργά το φαγητό μέχρι να περπατάς πιο αργά, να οδηγείς, να δουλεύεις, να διαβάζεις. Απόλαυσε αυτό που κάνεις. Μάθε να κινείσαι με ρυθμούς χελώνας.
Άγγιξε τους συνανθρώπους σου. Βγες έξω από το σπίτι σου και συνάντησε τους γείτονες σου, βρες ποιοι από αυτούς ζουν σε χειρότερες συνθήκες. Συνάντησε τους, μίλησε μαζί τους, κατανόησε τους. Ζήσε ανάμεσα τους, γίνε ένα με αυτούς. Παράτησε τον υλιστικό τρόπο ζωής σου.
Κάνε εθελοντισμό. Δώσε βοήθεια κάνοντας συσσίτια σε άστεγους πολίτες. Μάθε να έχεις συμπόνια και μάθε να απαλύνεις το πόνο των άλλων. Βοήθησε στους αρρώστους, τα άτομα με αναπηρίες, αυτούς που πεθαίνουν.
Παίξε με τα παιδιά. Τα παιδιά ξέρουν να ζουν καλύτερα από τον καθένα. Ζουν τα πάντα σε κάθε στιγμή, ολοκληρωτικά. Και όταν πληγώνονται, κλαίνε πραγματικά. Όταν παίζουν διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Μάθε από αυτά, αντί να σκέφτεσαι ότι γνωρίζεις πολύ περισσότερα από αυτά. Παίξε μαζί τους και μάθε να είσαι χαρούμενος όσο και αυτά.
Μίλησε με ηλικιωμένους. Δεν υπάρχει κανείς πιο σοφός, πιο έμπειρος, πιο γνώστης από αυτούς που έχουν ζήσει τη ζωή. Μπορούν να σας πουν απίστευτες ιστορίες. Μπορούν να σου δώσουν συμβουλές στο να κάνεις ένα γάμο να κρατήσει ή πώς να μην χρεοκοπήσεις. Να σου πουν για πράγματα που έχουν μετανιώσει, έτσι ώστε να μάθεις από αυτούς και να μην κάνεις τα ίδια λάθη. Είναι η σοφία της κοινωνίας μας. Επωφελήσου από της ύπαρξή τους όσο είναι ακόμα γύρω σου.
Μάθε νέες δεξιότητες. Βελτίωνε συνεχώς τον εαυτό σου αντί να παραμένεις στάσιμος. Όχι επειδή δεν είσαι τόσο τέλειος αλλά επειδή είναι ευχάριστο και σου δίνει ικανοποίηση. Πρέπει να δεχθείς τον εαυτό σου όπως είναι και να μάθεις να αγαπάς αυτό που είσαι, αλλά να εξακολουθείς να προσπαθείς να βελτιώνεσαι. Μόνο και μόνο επειδή η διαδικασία της βελτίωσης είναι η ίδια η ζωή.
Βρες την πνευματικότητα σου. Για μερικούς αυτό σημαίνει την εύρεση του Θεού ή του Ιησού ή του Αλλάχ ή του Βούδα. Για άλλους, αυτό σημαίνει να έρχεσαι σε αρμονία με τα πνεύματα των προγόνων σου ή με τη φύση. Για μερικούς άλλους, αυτό σημαίνει απλά μια εσωτερική ενέργεια. Όποια πνευματικότητα και αν είναι αυτή, ανακάλυψε την, θα είναι δύναμη για σένα.
Κάνε μικρές συνταξιοδοτήσεις. Μην αφήνεις την χαρά της συνταξιοδότησης για όταν θα είσαι πολύ γέρος για να την απολαύσεις. Κάντο τώρα, όσο είσαι ακόμα νέος. Κάνει την σκληρή εργασία να αξίζει ακόμη περισσότερο. Βρες τρόπους να παίρνεις ένα χρόνο άδεια κάθε λίγα χρόνια. Κάνε αποταμίευση, πούλησε το σπίτι σου, τα υπάρχοντα σου και ταξίδεψε. Ζήσε απλά, αλλά ζήσε, χωρίς να χρειάζεται να δουλέψεις. Απόλαυσε τη ζωή και μετά γύρισε πίσω στη δουλεία και φύλαξε χρήματα ξανά για να το ξανακάνεις σε μερικά χρόνια.
Μην κάνεις τίποτα. Παρά την παραπάνω συμβουλή, ότι πρέπει να βρεις τι σε συναρπάζει, υπάρχει μία αξία στο να μην κάνεις τίποτα επίσης. Όχι μην κάνεις τίποτα, όπως να μην διαβάσεις, να μην πάρεις έναν υπνάκο, να μην δεις τηλεόραση ή να μην κάνεις διαλογισμό. Να μην κάνεις τίποτα για λίγο, να μάθεις να σιωπάς, να ακούς την εσωτερική σου φωνή, να είσαι σε αρμονία με την ζωή. Κάνε το αυτό σε καθημερινή βάση, αν είναι δυνατόν.
Σταμάτα να παίζεις βιντεοπαιχνίδια. Μπορεί να έχουν πλάκα, αλλά μπορεί διαρκέσουν πάρα πολλές ώρες. Αν ξοδεύεις πολύ χρόνο παίζοντας online παιχνίδια, πασιέντζα στον υπολογιστή, Wii, Game Boy ή οτιδήποτε άλλο, δοκίμασε να περάσεις μία εβδομάδα χωρίς αυτά. Βρες κάτι άλλο να κάνεις, βγες έξω από το σπίτι.
Κοίταζε το ηλιοβασίλεμα, καθημερινά. Είναι μία από τις πιο όμορφες εικόνες της ημέρας. Κάνε το σε καθημερινή βάση και βρες ένα καλό σημείο για να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα ξεκάθαρα. Μπορείς ταυτόχρονα να έχεις και ένα ελαφρύ γεύμα μαζί σου.
Σταμάτα να διαβάζεις περιοδικά. Είναι βασικά βλακείες. Χαραμίζουν και το χρόνο σου και τα λεφτά σου. Ακύρωσε τις συνδρομές σου και προσπέρασε τα στα νέα περίπτερα. Αν θες να διαβάσεις κάτι τότε διάβασε μία νουβέλα ή ακόμα καλύτερα, διάβασε ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο μια φόρα την ημέρα και θα είσαι εντάξει.
Σπάσε την ρουτίνα. Νομίζεις ότι κάνεις τα ίδια πράγματα κάθε μέρα; Άλλαξε το. Δοκίμασε κάτι καινούργιο. Πάρε μια διαφορετική διαδρομή στο δρόμο για την δουλειά. Ξεκίνα την ημέρα σου με διαφορετικό τρόπο. Προσέγγισε την δουλειά σου από μία νέα οπτική γωνία. Κοίταξε τα πράγματα γύρω σου με νέο μάτι.
Σταμάτα να παρακολουθείς ειδήσεις. Είναι θλιβερό και άχρηστο. Εάν βλέπεις ειδήσεις καθημερινά, μπορεί να είναι δύσκολο για σένα να το κόψεις. Δεν έχω δει ειδήσεις στην τηλεόραση και δεν έχω διαβάσει εφημερίδες συστηματικά εδώ και δύο χρόνια. Δεν με έχει πειράξει καθόλου. Οτιδήποτε σημαντικό, θα μου το πει η μαμά μου.
Γέλασε μέχρι να κλάψεις. Το γέλιο είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να ζεις. Πες ανέκδοτα και γέλασε με την ψυχή σου. Δες μια φανταστική κωμωδία. Μάθε να γελάς με το οτιδήποτε. Πέσε κάτω από τα γέλια. Θα το λατρέψεις.
Χάσε τον έλεγχο. Όχι μόνο τον έλεγχο του εαυτού σου, αλλά και τον έλεγχο σε σχέση με άλλους. Είναι κακιά συνήθεια να προσπαθείς να ελέγξεις τους άλλους. Αυτό θα οδηγήσει σε στρες και δυστυχία για σένα αλλά και για αυτούς που προσπαθείς να ελέγξεις. Άσε τους άλλους να ζήσουν και ζήσε για τον εαυτό σου. Και να χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου που και που.
Κλάψε. Οι άντρες κυρίως έχουν την τάση να συγκρατούν τα δάκρυα τους, αλλά το κλάμα είναι απίστευτη ανακούφιση. Κλάψε σε μια θλιβερή ταινία. Κλάψε σε μια κηδεία. Κλάψε όταν πληγωθείς ή άμα κάποιος που αγαπάς πληγωθεί. Απελευθερώνοντας αυτά τα συναισθήματα μας επιτρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας.
Φτιάξε ένα φανταστικό επιδόρπιο. Μου αρέσει να φτιάχνω ζεστά, μαλακά κέικ σοκολάτας. Αλλά ακόμη και τα μούρα βουτηγμένα σε σοκολάτα ή κρέπες με παγωτό και φρούτα, αλλά και μια φρέσκια μηλόπιτα, σπιτικά μπισκότα σοκολάτας ή brownies είναι τέλεια. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις κάθε μέρα, άλλα περιστασιακά. Όταν όμως το κάνεις είναι υπέροχο.
Δοκίμασε κάτι καινούργιο, κάθε εβδομάδα. Ρώτησε τον εαυτό σου: « Τι καινούργιο μπορώ να κάνω αυτή την εβδομάδα;» στην συνέχεια φρόντισε να το κάνεις. Δεν χρειάζεται να μάθεις μια ξένη γλώσσα μέσα σε μια βδομάδα, αλλά αναζήτησε καινούργιες εμπειρίες. Προσπάθησε! Μπορεί μετά να θέλεις να το συνεχίσεις στη ζωή σου.
Ζήσε τη στιγμή. Αντί να σκέπτεσαι για πράγματα που πρέπει να κάνεις, για πράγματα που σου συνέβησαν, να ανησυχείς, να σχεδιάζεις ή να μετανιώνεις, σκέψου τι κάνεις τώρα. Τι είναι γύρω σου; Τι μυρωδιές, τι ήχους, τι εικόνες και τι συναισθήματα βιώνεις; Μάθε να το κάνεις αυτό όσο το δυνατόν περισσότερο μέσω διαλογισμού αλλά επίσης με το να επικεντρώνεσαι στο παρόν και στα πράγματα που κάνεις σήμερα.
ΘΕΡΑΠΕΥΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΣΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΑ … & ΒΡΕΣ ΠΟΙΟΣ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΙΣΑΙ | PSYCHOLOGOS-MARIAKORAKA.GR
30 Ιαν Θεράπευσε τα παιδικά σου τραύματά … & βρες ποιος αληθινά είσαι | Psychologos-MariaKoraka.Gr
Δυστυχώς, αρκετά συχνά η συναισθηματική μας υγεία αρχίζει να φθείρεται από την παιδική μας ηλικία.
«Τα ψυχικά τραύματα είναι επώδυνες εμπειρίες της παιδικής ηλικίας που διαμορφώνουν την προσωπικότητα των ενηλίκων, ποιοι είμαστε και πώς αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες».
Θα πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι αυτά και να πάψουμε να τα καλύπτουμε.
Όσο περισσότερο χρόνο περιμένουμε για να θεραπευτούν, τόσο πιο βαθιά ριζώνουν μέσα μας.
Ο φόβος της αναβίωσης αυτών των δεινών, μας αναγκάζει να εφευρίσκουμε εκατοντάδες διαφορετικές μάσκες που απλά μας εμποδίζουν να προοδεύσουμε στη ζωή.
Αυτό ακριβώς πρέπει να αποφύγουμε.
Η προδοσία, η ταπείνωση, η δυσπιστία, η εγκατάλειψη, η αδικία… Αυτά είναι μερικά από τα τραύματα για τα οποία μας προειδοποιεί η Lisa Bourbeau στο βιβλίο της «Θεράπευσε τα τραύματά σου… και βρες ποιος είσαι»(ελληνικός τίτλος). Ας ρίξουμε μια ματιά:
1. Ο φόβος της εγκατάλειψης
Η εγκατάλειψη είναι ο χειρότερος εχθρός αυτών που έχουν βιώσει την εγκατάλειψη στην παιδική τους ηλικία.
Φανταστείτε πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι για ένα παιδί να φοβάται ότι μπορεί να μείνει μόνο του, απομονωμένο και απροστάτευτο σε ένα άγνωστο περιβάλλον.
Συνεπώς, όταν το παιδί ενηλικιώνεται θα κάνει τα πάντα για να μη βιώσει ξανά αυτό το αίσθημα της εγκατάλειψης.
Επομένως, οποιοσδήποτε έχει βιώσει αυτήν την κατάσταση θα έχει την τάση να εγκαταλείπει πρόωρα τους γονείς του και να παρατά αυτό με το οποίο ασχολείται.
Αυτή η συμπεριφορά αντικατοπτρίζει αποκλειστικά το φόβο της αναβίωσης αυτών των δεινών.
«Είναι κοινό για αυτούς τους ανθρώπους να σκέφτονται και να μιλούν με τον ακόλουθο τρόπο: «σε αφήνω πριν με αφήσεις εσύ», «κανείς δεν με στηρίζει έτσι κι εγώ δεν θα το υποστηρίξω αυτό», » αν με αφήσεις δεν θα ξαναγυρίσω»…»
Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να επεξεργαστούν μέσα τους το φόβο του να μείνουν μόνοι, το φόβο της εγκατάλειψης και της άρνησης της φυσικής επαφής (αγκαλιές, φιλιά, σεξουαλική επαφή…).
Αυτό το τραύμα είναι δύσκολο να θεραπευτεί αλλά μια καλή αρχή είναι να προοσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν το φόβο της απομόνωσης μέχρι να ξεκινήσει ένας θετικός και ενθαρρυντικός εσωτερικός διάλογος.
2. Ο φόβος της απόρριψης
Αυτό το τραύμα μας εμποδίζει να αποδεχτούμε τα αισθήματα, τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας.
Η εμφάνισή του στην παιδική ηλικία προέρχεται από την απόρριψη των γονέων, της οικογένειας ή των συμμαθητών.
Ο πόνος που προκαλεί αυτό το τραύμα εμποδίζει το παιδί να αναπτύξει ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης και αγάπης προς τον εαυτό του.
Του προκαλεί σκέψεις απόρριψης, υποβαθμίζει τον εαυτό του και πιστεύει ότι είναι ανεπιθύμητο.
Το παιδί που έχει απορριφθεί αισθάνεται ανάξιο της στοργής και της κατανόησης και ο φόβος να αναβιώσει αυτά τα δεινά το οδηγεί σε περαιτέρω συναισθήματα απομόνωσης.
«Πιθανότατα, ένα άτομο που έχει βιώσει την απόρριψη στην παιδική του ηλικία είναι ένας δειλός και απόμακρος ενήλικας. Γι’ αυτόν το λόγο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς τους φόβους που οδηγούν στον πανικό».
Αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, θα πρέπει να αρχίσετε να νοιάζεστε για τη δική σας συμπεριφορά και για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρετε.
Κάθε φορά θα σας ενοχλεί λιγότερο όταν οι άνθρωποι θα φεύγουν μακριά σας και προσπαθήστε να μην το παίρνετε κατάκαρδα όταν οι άλλοι σας ξεχνούν ορισμένες φορές.
Το μοναδικό άτομο που χρειάζεστε για να προχωρήσετε στη ζωή σας είναι ο εαυτός σας.
3. Ταπείνωση
Αυτό το τραύμα προκαλείται όταν αισθανόμαστε τη δυσαρέσκεια και την κριτική των άλλων.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτό το πρόβλημα στα παιδιά όταν τους λέμε ότι είναι χαζά, κακά ή χοντρά ή όταν συζητάμε τα προβλήματά τους μπροστά σε άλλους (κάτι που δυστυχώς είναι πολύ κοινό).
Αυτό αναμφίβολα καταστρέφει την αυτοεκτίμηση του παιδιού και το εμποδίζει να καλλιεργήσει ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης.
Αυτό συχνά οδηγεί σε μια εξαρτημένη προσωπικότητα. Επιπλέον, τα άτομα αυτά γίνονται «τύραννοι» και εγωιστές λειτουργώντας αμυντικά ή φτάνουν ακόμη και στο σημείο να ταπεινώνουν τους άλλους για να δημιουργήσουν μια ασπίδα προστασίας.
Αν έχετε βιώσει τέτοιου είδους εμπειρίες, θα πρέπει να αντιμετωπίσετε την ανεξαρτησία και την ελευθερία σας όπως επίσης και να κατανοήσετε τις δικές σας ανάγκες και φοβίες, βάζοντας προτεραιότητες.
4. Προδοσία ή ο φόβος να εμπιστευτείτε τους άλλους
Αυτό το τραύμα ανοίγει όταν οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στο παιδί δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στο παιδί αισθήματα προδοσίας και εξαπάτησης.
Κατά συνέπεια, αυτό προκαλεί μια αίσθηση δυσπιστίας που μπορεί να εξελιχθεί σε ζήλια καθώς και σε άλλα αρνητικά συναισθήματα ή να αισθάνεστε ότι δεν σας αξίζουν οι υποσχέσεις και αυτά που έχουν οι υπόλοιποι.
Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα στην παιδική τους ηλικία, στην ενηλικίωση θέλουν να ελέγχουν την προσωπικότητα των άλλων και να είναι κυρίαρχοι της τελειότητας.
Αν είχατε βιώσει τέτοιου είδους προβλήματα στην παιδική σας ηλικία, πιθανότατα θα αισθάνεστε την ανάγκη να ελέγχετε τους άλλους. Αυτό συχνά ενισχύεται με την παρουσία ενός δυναμικού χαρακτήρα.
Ωστόσο, αυτό είναι ένας αμυντικός μηχανισμός, μια ασπίδα προστασίας κατά της απογοήτευσης.
Αυτό συνήθως αντικατοπτρίζεται στον τρόπο που ενεργούν γνωστοποιώντας τις προκαταλήψεις τους.
Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να εξασκήσουν την υπομονή και την αντοχή όπως επίσης και να μάθουν να μένουν μόνοι τους και να μεταβιβάζουν αρμοδιότητες.
5. Αδικία
Το αίσθημα της αδικίας βιώνεται σε περιβάλλοντα όπου οι κηδεμόνες είναι ψυχροί και αυταρχικοί.
Αυτές οι απαιτητικές προσωπικότητες δημιουργούν αισθήματα αδυναμίας και ματαιότητας τόσο στην παιδική ηλικία όσο και στην ενηλικίωση.
Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν συνόψισε αυτήν την ιδέα με το γνωστό απόσπασμα:
«Όλοι είμαστε ιδιοφυίες. Αλλά αν κρίνετε ένα ψάρι για την ικανότητά του να σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο τότε θα ζήσει ολόκληρη τη ζωή του πιστεύοντας ότι είναι χαζό».
Συνεπώς, αυτοί που έχουν βιώσει αυτόν τον πόνο μπορεί να γίνουν αυστηροί και γι’ αυτούς να υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως προσπαθούν να είναι σημαντικοί και να αποκτήσουν μεγάλη εξουσία ή επιτυχία.
Μπορεί να γίνουν φανατικοί της τάξης και της τελειότητας. Συνήθως έχουν ριζοσπαστικές ιδέες, γεγονός που τους δυσκολεύει να πάρουν αποφάσεις με αυτοπεποίθηση.
Για να αντιμετωπίσουμε αυτού του είδους τα προβλήματα θα πρέπει να επεξεργαστούμε μέσα μας το αίσθημα της καχυποψίας και την ψυχική ακαμψία προκειμένου να γίνουμε περισσότερο ευέλικτοι και να εμπιστευόμαστε τους άλλους.
«Το πρώτο βήμα, όπως και όλα στη ζωή, είναι να αποδεχτούμε τις πληγές μέσα μας, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αισθάνεται θυμωμένος και πάνω από όλα να δώσουμε τον ανάλογο χρόνο στον εαυτό μας να θεραπευτεί».
Αναθρέφουμε ανεξάρτητα παιδιά που γίνονται εξαρτημένοι ενήλικες
Αυτό που ίσως ακούγεται περισσότερο από το στόμα νέων και όχι μόνο γονιών είναι ότι το παιδί πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητο. Αυτή είναι και η αγωνία πολλών με λίγο μεγαλύτερα παιδιά “πότε θα γίνει ανεξάρτητο” ή ο λόγος περηφάνιας κάποιων άλλων “από μωρό ήταν ανεξάρτητο!”. Το εντυπωσιακό είναι ότι συχνότερα θα ακούσεις συζητήσεις για το αν κάποιο παιδί είναι ή πώς θα γίνει ανεξάρτητο παρά για το αν είναι ή πώς θα γίνει ευτυχισμένο.
Κάθε εποχή έχει τις αξίες της. Κάθε γενιά κληροδοτεί στην επόμενη τις συμβουλές της, οι οποίες συνήθως είναι αναπαραγωγή κοινωνικών στερεοτύπων ή προσωπικών βιωμάτων. Συχνά πράττουμε χωρίς να σκεφτούμε ή να αμφισβητήσουμε. Από την άλλη, όταν τα παιδιά μας γίνονται έφηβοι, ενήλικες, γονείς, αρνούμαστε να κάνουμε τη σύνδεση του πώς οι συμπεριφορές του τότε ίσως σχετίζονται με την προσωπικότητα του τώρα.
Γεννιέται ένα μωρό και οι πιο κοινές συμβουλές είναι:
“Να μάθει να κοιμάται μόνο του και μην τυχόν και το βάλετε στο κρεβάτι σας, δε θα μπορέσετε μετά να το βγάλετε”. Έχουμε αναρωτηθεί άραγε γιατί ένα βρέφος που έχει κοιμηθεί δίπλα στη μάνα του, δε θέλει να κοιμάται μόνο του σε ένα κρεβάτι με κάγκελα και πιθανώς σε ένα δωμάτιο άλλο; Έχουμε αναρωτηθεί τι γινόταν τότε (όχι πολύ παλιά) που δεν υπήρχαν όλες αυτές οι “ανέσεις” ενδοεπικοινωνία, ριλάξ, πιπίλα, μπιμπερό; Έχουμε σκεφτεί πώς να λειτουργούσε εκείνη η γυναίκα που δεν ήξερε από “πολιτισμό”, που δεν άκουγε συμβουλές από τους γύρω της; Έχουμε αναρωτηθεί γιατί εμείς οι ενήλικες με γνώση και συνείδηση προτιμάμε να κοιμόμαστε με κάποιον δίπλα μας παρά μόνοι μας;
“Να μάθει να τρώει με πρόγραμμα, κάθε τρεις ώρες και την ποσότητα που εμείς έχουμε αποφασίσει”. Έχουμε αναρωτηθεί γιατί; Ποιος τρώει κάθε μέρα την ίδια ακριβώς ώρα και την ίδια ακριβώς ποσότητα; Εμείς δηλαδή κάθε μέρα έχουμε την ίδια όρεξη; Άλλωστε μια γυναίκα που θηλάζει αποκλειστικά από την αρχή, ξέρει πως αυτό είναι σχεδόν αδύνατο, εκτός κι αν αντέχει να έχει ένα μωρό να κλαίει και να γκρινιάζει.
“Να σταματήσει ο θηλασμός νωρίς γιατί αλλιώς το παιδί εθίζεται και δε θα γίνει ποτέ ανεξάρτητο”. Η αντίστοιχη αγωνία για πιπίλα, για κουβερτάκια ή κουκλάκια τα οποία χρησιμοποιεί το παιδί είναι σαφώς μικρότερη… παρ’ όλο που αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά υποκατάστατα της μητέρας (στήθος, αγκαλιά, μυρωδιά).
Σε όλα αυτά υποβόσκει μια κοινή πεποίθηση. Το μωρό δεν ξέρει να αναγνωρίζει τις ανάγκες του και το μωρό γεννιέται με μια “μοχθηρή” διάθεση να μας εκμεταλλευτεί, χειριστεί και γενικά να μας κάνει τη ζωή μας δύσκολη… εκτός κι αν προλάβουμε και του “μάθουμε”, δηλαδή του επιβληθούμε. Κι όμως, τα βρέφη είναι σε απόλυτη επαφή με τις ανάγκες τους, εφόσον δεν παρεμβαίνουμε. Ξέρουν πότε πεινάνε και πόσο, ξέρουν πότε φοβούνται, πότε πονάνε, πότε έχουν ανάγκη από τρυφερότητα. Η υποχρέωσή μας δεν είναι να τους μάθουμε να μην ακούν τις πραγματικές τους ανάγκες, αλλά να τις ικανοποιήσουμε.
Ένα βρέφος εξυπακούεται ότι δεν είναι σχεδιασμένο από τη φύση να είναι ανεξάρτητο. Δε θα επιβίωνε. Και αυτό το γνωρίζει, ενστικτωδώς. Γι’ αυτό κι όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες του κλαίει. Είναι το μόνο μέσο που διαθέτει για να δηλώσει στο φροντιστή του ότι κάτι δεν πάει καλά. Το να το αγνοήσουμε, δε σημαίνει πως σταματάει να υπάρχει η ανάγκη, απλά σταματάει κάποια στιγμή να μας την επικοινωνεί. Παραιτείται από το να διεκδικεί, άλλωστε είναι τόσο εξαντλητικό αυτό για ένα μωρό. Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν μπορεί να πιστέψει ότι οι ανάγκες του αγνοούνται κι έτσι οδηγείται να πιστέψει ότι αυτό που νιώθει είναι λάθος. Προφανώς ο γονιός ξέρει καλύτερα απ’ ότι το ίδιο το παιδί, γι’ αυτό και του φέρεται έτσι, αλλιώς γιατί να μην το ικανοποιεί;
Από την άλλη, όμως, συμβαίνει το εξής παράλογο, το μωρό που θεωρητικά είναί έτοιμο από βρέφος να κοιμηθεί μόνο του, να κάθεται με τις ώρες στο ριλάξ μόνο του, δεν είναι σε θέση να πιάσει το κουτάλι μόνο του ακόμα κι αν δείχνει καθαρά ότι θέλει να δοκιμάσει και φτάνει τριών ή τεσσάρων και το ταΐζει κάποιος άλλος. Το ίδιο μωρό που πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητο, όταν πάει να ανέβει στον καναπέ μόνο του, ακούει ένα “είσαι μικρό ακόμα” και νιώθει δυο χέρια να το σηκώνουν και να το βάζουν στη θέση όπου πιστεύουν ότι ήθελε να βρεθεί. Έτσι, το παιδί που πάει να βάλει μόνο του τα παπούτσια, βλέπει το γονιό να το κοιτάει περιπαιχτικά και να του λέει “τι κάνεις βρε μπόμπιρα; Δεν μπορείς ακόμα μόνος σου”. Μεγαλώνει κι άλο και ζητάει να διαλέξει αυτό τι ρούχα θα φορέσει, αλλά ακόμα είναι τριών ετών, είναι δυνατόν να αποφασίσει τι θα φορέσει στα γενέθλιά του; “Θα διαλέξει τη φόρμα του πάλι, ενώ εμείς δώσαμε τόσα λεφτά γι’ αυτό το κουστουμάκι που του πάει τόσο πολύ!” Μετά πάει σχολείο και λέει ότι θέλει να ξεκινήσει χορό γιατί του αρέσει, αλλά ο γονιός πάλι ξέρει καλύτερα και αποφασίζει ότι το μπάσκετ του ταιριάζει περισσότερο.
Αυτό το παιδί θα γίνει ένας ενήλικας ανασφαλής και όχι ανεξάρτητος. Αυτό το παιδί μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά ανεξάρτητο αλλά θα είναι ένα φοβισμένο πλάσμα που θα προσπαθεί να επιβεβαιώσει αν αυτό που νιώθει είναι “σωστό” ή ακόμα και αληθινό από τις αντιδράσεις των άλλων. Αυτό το παιδί θα γίνει ένας ενήλικας που θα φοβάται να παραιτηθεί από την ανυπόφορα βαρετή δουλειά του και να κυνηγήσει το όνειρό του, θα γίνει ένας ενήλικας που θα μένει σε σχέσεις εξάρτησης γιατί θα φοβάται να μείνει μόνος του.
Ας το δούμε τώρα αλλιώς…
Ένα βρέφος γεννιέται και οι γονείς δεν ακολουθούν καμία συμβουλή ή τεχνική παρά μόνο ακολουθούν τις ανάγκες του παιδιού τους όπως τις υποδεικνύει αυτό. Έτσι, άλλωστε, συμβαίνει και με όλα τα θηλαστικά στον πλανήτη μας.
Έχουμε ένα μωρό που θηλάζει κατ’ απαίτηση, κοιμάται με τους γονείς του και όποτε ζητάει αγκαλιά, την έχει. Τρώει όσο θέλει και όποτε θέλει. Έχει χρόνο να πειραματιστεί, να δοκιμάσει. Ξέρει ότι αν χρειαστεί βοήθεια και τη ζητήσει, θα την έχει.
Αυτό το παιδί δεν μπορεί παρά να έχει υψηλή αυτοεκτίμηση μιας και ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το πώς μας αντιμετωπίζουν οι φροντιστές μας τα πρώτα χρόνια. Όσο μας δείχνουν ότι είμαστε σημαντικοί, τόσο σημαντικοί νιώθουμε. Ας μη φοβόμαστε τα παιδιά… μια ανάγκη η οποία καλύπτεται γενναιόδωρα, θα καλυφθεί πολύ πιο γρήγορα από την ανάγκη που αγνοείται. Το νήπιο που αποθηλάζει φυσιολογικά, το νήπιο που αποφασίζει αυτό ότι πλέον θέλει να κοιμάται μόνο του, το παιδί που έχει χορτάσει από αγκαλιά, είναι ο ενήλικας που είναι πραγματικά ελεύθερος και ανεξάρτητος. Το παιδί που έχει γεμίσει από ασφάλεια και φροντίδα τα πρώτα εκείνα χρόνια που έχει επίγνωση του πόσο ευάλωτη είναι η ύπαρξή του και που έχει καταγράψει μέσα του ότι αυτό που νιώθει είναι έγκυρο, είναι ο ενήλικας που δε θα ζει με το φόβο του αύριο, που θα διεκδικεί αυτό που θέλει, που θα τολμάει να είναι ευτυχισμένος και δε θα νιώθει ενοχές γι’ αυτό.
Έτσι δε θα θέλανε τα παιδιά μας να είναι όταν μεγαλώσουν;
Φιλιώ Κατσαρού, Ψυχολόγος
Το δάκτυλο βρισκόταν στη σκανδάλη. Με μια κίνηση, θα τελείωναν όλα. Ήταν αποφασισμένος. Ήταν άνεργος εδώ και δυο χρόνια χωρίς κάποια μόνιμη σχέση. Είχε αποκοπεί από γνωστούς και φίλους. Ντρεπόταν για την οικονομική κατάσταση που είχε περιέλθει. Δε μπορούσε να βγάλει ούτε τα προς το ζην. Τα παντζούρια ήταν κλειστά. Είχε χάσει την επαφή του με το χρόνο. Κοιτούσε το όπλο. Αναρωτιόταν πως θα ήταν ο θάνατος.
Ίσως μια βραδιά σαν όλες τις άλλες. Ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων που θα κατοικούσε κάπου στην άβυσσο.
Προτού πατήσει την σκανδάλη, άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου. Εκεί βρίσκονταν παλιές συσκευές τηλεφώνων, βιβλία και ένα ημερολόγιο. Ήθελε να καταγράψει τους λόγους που τον ώθησαν σε αυτή τη πράξη. Είχε να το διαβάσει πάνω από δέκα χρόνια. Παλιότερα έγραφε συνέχεια. Ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας. Σε λίγο όμως όλα θα άνηκαν στο παρελθόν.
Έψαχνε να βρει μια λευκή σελίδα για να γράψει. Το χέρι του έτρεμε. Ήταν πιο δύσκολο από όσο φανταζόταν. Ξεκίνησε να γράφει με τη φράση “δεν αντέχω“. Τότε είδε στη διπλανή σελίδα ένα κείμενο με τον τίτλο “αξίζει να ζεις“. Σκέφτηκε να το σκίσει αλλά το μετάνιωσε. Ήθελε να το διαβάσει. Ήταν σίγουρος πως δε θα του άλλαζε γνώμη.
Ένα εφηβικό κείμενο πόση δύναμη μπορούσε να είχε;
Το όπλο παρέμενε κοντά στο κρόταφο του για παν ενδεχόμενο. Ήταν κάθιδρος. Η εκφορά της πρώτης πρότασης δεν άργησε να έρθει. ‘’Αξίζει να ζεις για να νιώθεις τη δροσιά της θάλασσας το καλοκαίρι. Αξίζεις να ζεις για σου ζεσταίνει κάποιος το χέρι σου”.
Μόλις διάβασε αυτές τις δυο φράσεις, άφησε το όπλο κάτω. Θα ολοκλήρωνε το κείμενο χωρίς περιστροφές.
- Αξίζει να ζεις για να ακούς τον ήχο του κύματος σε μια ακρογιαλιά.
- Αξίζει να ζεις για να σπας τις αλυσίδες με τις οποίες σε έχουν φυλακίσει. Η πορεία προς την απελευθέρωση είναι το πιο ωραίο ταξίδι της ζωής.
- Αξίζει να ζεις όταν ακούς το κλάμα ενός νεογέννητου μωρού. Κάθε γέννηση σηματοδοτεί και μια ελπίδα αλλαγής σε αυτό τον κόσμο.
- Αξίζει να ζεις κάθε φορά που κάποιος δε δείλιασε να πει αυτό που αισθάνθηκε. Τα συναισθήματα μας έχουν ουσία όταν δε τα ξέρουμε μόνο εμείς.
- Αξίζει να ζεις για να ξεδιψάς με κρύο νερό μετά από ώρες πεζοπορίας κάτω από το ζεστό ήλιο. Αξίζει να ζεις όταν το νόημα της ζωής σου, είναι εντελώς προσωπική υπόθεση. Δεν υπάρχουν πρότυπα ζωής παρά μόνο άνθρωποι που λειτουργούν ως πρότυπα. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως δε πρέπει να αμφισβητούνται.
- Αξίζει να ζεις, μόλις συνειδητοποιείς πως το ωραιότερο πλοίο είναι φτιαγμένο από το υλικό των ονείρων σου. Μπορεί να πλεύσει οπουδήποτε με μηδαμινό κόστος.
- Αξίζει να ζεις, για την κάθε στιγμή που παλεύεις ώστε να μη χάσεις την αξιοπρέπεια σου. Αξίζει να ζεις, για να νιώθεις μια τρυφερή αγκαλιά.
- Αξίζεις να ζεις, για να παρακούς τις εντολές των ισχυρών και να ακολουθείς τους προσωπικούς σου δρόμους. Υπάρχουν αρκετοί γαλανοί ουρανοί που θα αντικρίσουμε με ορθάνοιχτα τα μάτια.
- Αξίζει να ζεις, γιατί σε κάθε σκοτεινό δρόμο υπάρχουν κάποια σπιτάκια που αναδύουν ένα φως. Εκεί μέσα κάποιο παιδί γράφει ένα διήγημα ή γρατζουνάει μια κιθάρα, θέλοντας να καταπολεμήσει την μετριότητα των καιρών.
Τα μάτια του είχαν δακρύσει. Πέταξε το όπλο μακριά. Η μάχη δεν είχε τελειώσει ακόμα. Δε θα την έχανε τόσο εύκολα.
Άνοιξε τα παντζούρια. Το σπίτι γέμισε με φως. Είχε ξεχάσει πως ήταν η λάμψη του ήλιου. Ένα κορίτσι περπατούσε αμέριμνο στο δρόμο. Φορούσε ένα άσπρο φόρεμα ενώ τα μάτια της ήταν γαλανά. Θα το ακολουθούσε χωρίς να ξέρει, αν θέλει να του μιλήσει. Δε φοβόταν τίποτα πια.
Στην καθημερινότητα μας όλοι μας, με κάθε μας σκέψη, με κάθε κίνηση του νου και της καρδιάς μας, με κάθε μας πράξη, σε κάθε μας σχέση, σε κάθε μοναχική μας στιγμή, επιδιώκουμε ενσυνείδητα ή ανεπίγνωστα μας, ένα μόνο πράγμα: την αγάπη.
Έχουμε μια βασική έλλειψη, ένα στόχο, αναζητούμε μια ευκαιρία, έχουμε ένα όνειρο: να αγαπηθούμε. Να βιώσουμε αυτό –που όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε- δεν πήραμε, καθόλου ή πήραμε σε ανεπαρκή βαθμό, από τους γονείς μας, αυτό που δεν βιώνουμε επαρκώς στην σχέση με τον/την σύντροφό μας, με τα παιδιά, ή τους φίλους μας.
Η βασική αυτή έλλειψη κρύβεται πίσω από κάθε βίωμα μοναξιάς, αίσθηση ότι οι άλλοι μας αδικούνε ή μας περιορίζουν, πίσω από κάθε υλική διεκδίκηση, και κάθε αγωνιώδη προσπάθεια επίτευξης ενός ορατού στόχου. Όλη μας η προσωπική και συλλογική ζωή υποκινείται από την βαθύτατη αυτή, αλλά ταυτόχρονα –σε πολλές περιπτώσεις- ανεπαίσθητη ανεπάρκεια: την ανεπάρκεια της αγάπης.
Αν όλοι όμως, σε κάθε συμπεριφορική μας εκδήλωση και συναισθηματική έκφραση, ζητάμε από τους άλλους την αγάπη, τότε ποιος είναι αυτός που είναι σε θέση να την δώσει;
Είναι πρακτικά αδύνατον να δώσει κανείς σε κάποιον άλλον –και μάλιστα σε επαρκή ποσότητα & ποιότητα- κάτι που ο ίδιος δεν έχει, αφού ποτέ δεν το έλαβε, ή το έλαβε σε περιορισμένο βαθμό! Κάθε μας, λοιπόν, απόπειρα να πάρουμε μέσα από μια σχέση μας την αγάπη που μας λείπει είναι καταδικασμένη σε ματαίωση, αφού κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να μας δώσει αυτό που δεν πήρε ο ίδιος ποτέ. Μήπως λοιπόν αυτό που αναζητούμε πυρετωδώς, εκτεταμένα και με κάθε τίμημα, στο χρόνο της ζωής μας είναι μια ουτοπία; Κάτι που δεν υπάρχει και γι’ αυτό δεν μπορεί να δοθεί;
Η αλήθεια είναι ότι, οι περισσότεροι από μας, έχουμε μια εντελώς -γνωστικά & βιωματικά- διαστρεβλωμένη εικόνα της αγάπης. Θεωρούμε δηλαδή ότι είναι ένα προϊόν συναισθηματικών προθέσεων που, μέσω της σκέψης, του λόγου & των ενεργειών μας μπορεί εκούσια να παραχωρήσουμε σε συγκεκριμένα πρόσωπα και σχέσεις με τις οποίες συνδεόμαστε κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Η αγάπη όμως δεν είναι μια περιορισμένη σε ιδιαίτερες σχέσεις συναισθηματική κατάσταση, η οποία βιώνεται υπό συγκεκριμένους όρους, και την «αξίζουν» συγκεκριμένοι άνθρωποι που πληρούν κάποια δεδομένα κριτήρια. Είναι μια -άνευ όρων, χωρο-χρονικών, και σχεσιακών περιορισμών- υπαρξιακή κατάσταση. Επειδή ακριβώς μπορεί να βιωθεί μόνο ως «άνωθεν» δωρεά –δηλαδή, δεν είναι κάτι που «αξίζει» να δοθεί σε κάποιον επειδή έκανε κάτι, ή είναι κάπως- δεν είναι δυνατόν να δοθεί σε κανέναν από κάποιον άλλον άνθρωπο, στο πλαίσιο μια ιδιαίτερης σχέσης. Δεν μπορεί σίγουρα να δοθεί, σε καμία περίπτωση, από κάποιον που δεν του δόθηκε.
Επειδή όμως η απουσία της είναι κυρίως αποτέλεσμα μιας βαθύτατης –και στους περισσότερους από μας ανέγγιχτης και σε πρακτικό επίπεδο αόρατης- οντολογικής ανεπάρκειας, είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο το γεγονός ότι κανένας άνθρωπος που κρατάει τον εαυτό του περιορισμένο στο επίπεδο της φτωχής ψυχικής του πραγματικότητας δεν μπορεί ούτε να λάβει –απ’ το επίπεδο αυτής της περιοριστικής συνθήκης- ούτε να δώσει αγάπη.
Συνήθως οποιαδήποτε αίσθηση έλλειψης/ανεπάρκειας, –είτε πρόκειται για το αμιγώς υλικό, είτε για το επίπεδο των συναισθημάτων- ωθεί αυτόν που την βιώνει στο να “κλειστεί”, εξαιτίας του φόβου του, ακόμα περισσότερο στο «καβούκι» του. Με τον ίδιο τρόπο, εκείνος που του λείπει η αγάπη, προσπαθώντας να αμυνθεί σε έναν «επικίνδυνο» κόσμο –σε έναν κόσμο σχέσεων, απ΄τον οποίον δεν μπορεί να πάρει αυτό που του λείπει, άρα απειλητικό- τείνει να «κλείνει την πόρτα» σε κάθε ευοίωνο σχεσιακό ερέθισμα, σε κάθε πιθανότητα να αγαπηθεί! Αυτή η επιλεκτική του κλειστότητα γίνεται η φυλακή του. Ολόκληρη η ζωή του μεταμορφώνεται σε τόπο & χρόνο αυτό-εξορίας.
Η αξιοθρήνητη αυτή κατάσταση είναι δυνατόν να αλλάξει μόνο όταν εγώ, εσύ, εμείς, αποφασίσουμε –αποδεχόμενοι τον φόβο μας να αγαπηθούμε– να αφήσουμε κάτω την πανοπλία των περιοριστικών νοητικών μας κατασκευών, και με ειλικρινή ταπείνωση, ανοίξουμε την πόρτα στον όντως Όντα, στον Κύριο της οντολογικής μας επάρκειας & πληρότητας, στον Ιησού Χριστό. Στον διδάσκαλο της ταπείνωσης, στον οδοδείκτη και οδηγό μας προς τον α-ληθή, αναλοίωτο και υπερ-αιώνιο εαυτό μας.
Η αποδοχή λοιπόν αυτής της ψυχικής μας ανεπάρκειας είναι απαραίτητη και βασική συνθήκη για να ανοίξουμε την καρδιά μας στον πνευματικό μας εαυτό. Σ’ αυτόν δηλαδή, που όντας απεριόριστος στο χώρο & τον χρόνο, βιώνει την απόλυτη επάρκειά του ως καθαρή και ανεξάντλητη Αγάπη, τελείως απαλλαγμένη από συμβιβασμούς & προϋποθέσεις.
Έτσι, οι ψυχικές ποιότητες που σε εγκλωβίζουν σε μια συνεχή αίσθηση ανικανοποίητου, και με τις οποίες είχες μέχρι σήμερα ταυτιστεί, υποκαθίστανται –ανάλογα με τον βαθμό της εμπρόθετης ανοιχτότητάς σου- από τις πνευματικές σου ποιότητες.
Σ’ αυτό το επίπεδο, αρχίζεις να βιώνεις αναπόφευκτα την δωρεά της Αγάπης, και ταυτιζόμενος μαζί της, δεν μπορείς παρά να την χαρίζεις σε όλους τους συνανθρώπους σου, άσχετα με το είδος, το βάθος, και την ποιότητα της σχέσης σου μαζί τους. Όλοι οι άνθρωποι είναι για σένα πια αδερφοί σου, και οφείλεις να τους βοηθήσεις να το καταλάβουν. Η ευτυχία σου ολοκληρώνεται στον βαθμό που ο κάθε ένας αδερφός σου αρχίζει να βιώνει τον εαυτό του ως μια ολοκληρωμένη και ψυχο-πνευματικά επαρκή οντότητα, παιδί της μιας και πανανθρώπινης οικογένειας.
Ό,τι και να είναι αυτό που ψάχνεις, μέσα σου είναι η απάντηση!
Βοηθώντας τους άλλους και πάντα να βρίσκεται εκεί για κάποιον δεν σας κάνει πραγματικά ένα ευτυχισμένο άτομο. Η ευτυχία δεν πηγάζει επειδή προσφέρουμε στους άλλους και η καλοσύνη δεν είναι πάντα ο δρόμος προς την ευδαιμονία. Θα σας εξηγήσουμε γιατί.
1. Έχουν επίσης επιθυμίες
Ένας καλός άνθρωπος δεν σκοτώνει τις επιθυμίες του. Ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι, οι καλοί άνθρωποι έχουν πολυεπίπεδες ιδιοσυγκρασίες. Υπάρχουν αναμφίβολα πράγματα που μπορούν να ικανοποιήσουν την ψυχή σας. Αυτό που σας προσφέρει χαρά εξαρτάται από τις επιθυμίες που κρύβονται μέσα σας.
2. Προσφέρετε πολλά στους άλλους
Οι καλοί άνθρωποι πιστεύουν στη προσφορά και δεν σταματούν καθόλου. Συνεχίζουν να προσφέρουν πέρα από τις δικές τους ικανότητες. Μερικές φορές η γενναιοδωρία τους τους φέρνει προβλήματα, ξεχνούν ότι έχουν κάποιες ανάγκες και κάθε φορά που προσφέρουν κάτι σε κάποιον, στερούνται οι ίδιοι. Αν και δεν περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα για την καλοσύνη τους, χάνουν τον έλεγχο του πότε να σταματήσουν. Αυτό τους γεμίζει με ευχαρίστηση για λίγο, αλλά μακροπρόθεσμα, εύχονται να έπαιρναν κάτι σε αντάλλαγμα.
3. Προσδοκίες δίκαιης μεταχείρισης
Αναμένουν να αντιμετωπίζονται με την ίδια καλοσύνη, γεγονός που τελικά οδηγεί σε λύπη και απογοήτευση. Ο κόσμος είναι ανελέητος και δεν είναι τόσο συμπονετικός όσο οι καλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι. Αυτό συχνά τους αναστατώνει και τους προκαλεί απελπισία.
4. Κάνοντας θυσίες
Οι άνθρωποι που νοιάζονται συχνά υποφέρουν από στέρηση ύπνου και δεν ενδιαφέρονται για την άνεση ή την υγεία τους και αφήνουν ακόμη και κάποια σημαντική δουλειά για να βοηθήσουν τους άλλους και να τους κάνουν ευτυχισμένους. Τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει από τις πράξεις τους. Στην πραγματικότητα είναι εχθροί του εαυτού τους.
5. Έλλειψη αυτοπεποίθησης
Οι καλοί άνθρωποι δεν είναι ποτέ ικανοποιημένοι με ό,τι κάνουν. Δουλεύουν πιο σκληρά, έτσι ώστε να μπορούν να βοηθήσουν ακόμα παραπάνω κάποιον. Θέλουν πάντα να δίνουν όλο και περισσότερα.
6. Σκέφτονται υπερβολικά
Η θλίψη είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής σκέψης τους. Το πρόβλημα με τους καλούς ανθρώπους είναι ότι όταν δεν βοηθούν τους άλλους ή δεν έχουν καμία δουλειά αρχίζουν να σκέφτονται υπερβολικά. Παρακολουθούν την κοινωνικοπολιτική κατάσταση του κόσμου και σκέφτονται όλα τα άσχημα του κόσμου και πέφτουν σε κατάθλιψη. Και επίσης αναθεωρούν τον εαυτό τους και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι αρκετά καλοί.
7. Δουλεύουν πολύ σκληρά
Είναι τελειομανείς. Οι καλοί άνθρωποι τείνουν να βάζουν όλο το χρόνο και τις προσπάθειές τους σε ένα μόνο έργο. Δεν συνειδητοποιούν ότι δεν αξίζει τον κόπο.
8. Ανησυχούν αν προσβάλλουν κάποιον
Πάντα αμφιβάλλουν για τις πράξεις τους. Σκέφτονται στο μυαλό τους συζητήσεις που έχουν κάνει και ανησυχούν αν τυχαία προσέβαλλαν κάποιον.
9. Οι καλοί άνθρωποι είναι ευφυείς
Η νοημοσύνη τους δεν τους επιτρέπει να είναι ευτυχισμένοι. Το μυαλό τους είναι πάντα απασχολημένο στην ανάλυση των καταστάσεων και των σοβαρών συνεπειών τους. Αγνοούν τα θετικά αποτελέσματα. Η νοημοσύνη των καλών ανθρώπων συνοδεύεται από κατάθλιψη.
Αν είστε καλός άνθρωπος και νιώθετε ότι αποτύχατε, θυμηθείτε. Κάθε δράση έχει μια αντίδραση. Κάνει μεγάλες αλλαγές και συνεχίστε να βελτιώνετε τη ζωή σας, αλλά και των άλλων μέσα από τις πράξεις σ
