Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αν πασχίζεις να είσαι χριστιανός, δηλαδή αν παλεύεις με την πίστη και την αμαρτία, δηλαδή την αστοχία σου να αγαπήσεις τον άλλον ολοκληρωτικά, γιατί αυτή η αστοχία ονομάζεται αμαρτία, δεν προσεγγίζεις τους άλλους ως φύλα αλλά ως πρόσωπα.
Και δεν σε απασχολούν οι προσωπικές, σεξουαλικές επιλογές τους, αλλά ο πόνος και το δράμα τους, η χαρά και η λύπη τους.
Διαφορετικά, καθώς οι διαβαθμίσεις τις απόρριψης είναι μηδαμινές, κινδυνεύεις να μοιασεις στα θηρία, στα ανθρωπόμορφα κτήνη που επιτίθενται στους αλλοδαπούς εργάτες γης, στο ενσαρκωμενο δράμα του ανεστιου και πλάνητα, επειδή απορρίπτουν συγκεκριμένες χρωματικές διαβαθμίσεις του δερματος. Spyros Yannaras
Βρε βρε βρε… την ξετρύπωσες αυτή την ανάρτηση; Αν τώρα πεις σε κάτι φίλους, όνομα και μη χωριό, πως ο εν λόγω -τον οποίο προσκυνούν για άγιο- ήταν δεδηλωμένος ομοφυλόφιλος, τι θα σου πουν; Και ότι όταν μετανόησε, δηλαδή γέρασε, εξακολούθησε να ζει με τον πρώην σύντροφό του, αλλά “ανεράστως” (όπως κάνουν δηλαδή οι περισσότεροι παντρεμένοι όταν γερνούν), τι θα σου πουν; [Όχι δεν είμαι εγώ κακιά, αν ο κόσμος τους δεν τους χωράει]…
Evi Voulgaraki Εύη, όταν υπηρετούσα στο Πολύκαστρο, πριν δεκαετίες, υπήρχε ένα ζευγαράκι θαυμάσιο και εκπληκτικό, άνω των 85-90 Μαΐων, που κάθε απόγευμα ερχόντανε χεράκι χεράκι στην πάνω πλατεία και κάθονταν από το σούρουπο έως το βράδυ σε ένα παγκάκι, απολαμβάνοντας μαζί το βραδυνό αεράκι, όλο τον κόσμο του Θεού γύρω τους… Εκπληκτική εικόνα ερωτισμού, με όλα τα περιεχόμενα της πολύπαθης αυτής λέξης… Νομίζω ότι εάν από την “αγιότητα” αφαιρέσεις τον Έρωτα αυτό που μένει είναι ένα κλούβιο, χαλασμένο, βρωμερό αυγό… Ψόφησε το ‘πουλάκι’ και …πάπαλα!!! Αυτό το ζευγαράκι σίγουρα δεν υπάρχει ανάμεσά μας, αλλά πιστεύω ότι ο Έρωτάς τους δεν έχει πεθάνει. Αυτό που θα αναστηθεί μια μέρα, εάν υπάρξει όντως Ανάσταση, πιστεύω ακράδαντα ότι θα είναι Ανάσταση της Αγάπης, δηλ. του αληθινού Έρωτα και της αληθινής Φιλίας. Όλα τ’ άλλα θα χαθούν. Μαζί τους και τα ‘τελώνια’, ασχέτως εάν υπάρχουν στην πραγματικότητα ή μόνον στη φαντασία κάποιων ευφάνταστων, που θα έκαναν καλύτερα για σκηνοθέτες θρίλερ παρά για …θεολόγοι – τρομάρα τους ! Την δροσερή καλημέρα μου, και Χρόνια Πολλά για σήμερα. Είθε ο Παράκλητος να μας ενώνει όλους, ελεύθερα και αγαπητικά.
Ο Σεραφίμ Ρόουζ ήταν παλαιοημερολογίτης πάντως, ήταν μέλος της ROCOR, με ό,τι και να σημαίνει αυτό. Στα συν του ότι γνώριζε πολύ καλύτερα τις ανατολικές φιλοσοφίες απότι πολλοί άλλοι, αφού τις είχε σπουδάσει, σε αυτό γενικά είναι αξιόπιστος, χωρίς να προσπαθεί να διαστρεβλώνει αυτά που λένε.
Ο Petros Vassiliadis είναι με τον Makarios Tillyrides Kenyas.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΑΝΑΓΚΕΣ) ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
The Church needs the “differently” able (and not disable) to be a Church.
Με αφορμή την χθεσινή θαυμάσια θεατρική παράσταση που οργάνωσε ο φίλος χάρης χαρωνίτης για την αποφοίτησή των μαθητών του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ρεθύμνου με θέμα: “Ντενεκεδούπολη. Ελευθερία-Ανεξαρτησία-Ισότητα” (φωτο).
Και κατά τα μαθήματά μου, με τις επισκέψεις σε κοινότητες ατόμων με ειδικές ανάγκες, αλλά και κατά την Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ στη Χαράρε της Ζιμπάμπουε το 1998, με πάθος υπεραμύνθηκα του όρου “differently able” αντί “disable” για τα άτομα με ειδικές ανάγκες (βελτίωση του όρου “αναπηρίες”) – επί το ελληνικότερο: άτομα με ειδικές “ικανότητες”, και όχι απλώς “ανάγκες”.
Τελικώς, για διάφορους λόγους και από διάφορα τμήματα της χριστιανικής κοινότητας επικράτησε η αναφορά στο disabilities με τη δημιουργία του δικτύου EDAN. Τα μέλη του δικτύου γιατί ήθελαν να διατηρήσουν το disabilities (ανάγκες) για τις αναγκαίες κοινωνικές επιχορηγήσεις και ευαισθησίες, οι δε χριστιανικές κινήσεις των ΛΟΑΤ, που την εποχή εκείνη έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε διεθνή οικουμενικά fora, για να αποφύγουν τη “διαφορετικότητα.
Σύντομη αναφορά του σκεπτικού του δικτύου EDAN, το οποίο μετέχει από την εποχή της θητείας μου ως Ορθόδοξου συμβούλου στην Επιτροπή Παγκόσμιας Ιεραποστολής και Ευαγγελισμού (CWME) του ΠΣΕ, στα αγγλικά:
“As the author of the letter to the Ephesians stressed: ‘Christ came to tear down the walls’ (Eph 2:14), we have to consider the issues of disability, remembering the walls that we have set up, which nevertheless contradict Christ’s ministry of reconciliation; walls that shut people in or shut people out; walls that prevent people from meeting and talking to others.” ( From “A Church of All and for All” – An interim statement presented to the 2003 WCC CC)
The mission of the EDAN is to support the work of individuals, churches and church organizations concerned with issues affecting disabled people globally.
EDAN’s main purpose, is to advocate for the inclusion, participation, and active involvement of persons with disabilities in the spiritual, social and development life of church and society.
ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΟΛΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Ενώ παραδοσιακά η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία είχε έντονη την ευχαριστιακή περιεκτικότητα, με τα νήπια να μετέχουν του μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας – όταν στη Δύση αυτό γινόταν μετά την πρώιμη ενηλικίωση με την Confirmation (xρίσμα), και μετά την διαμαρτύρηση σε ξεχωριστές ακολουθίες για παιδιά, αλλά και με την εισδοχή στην μυστηριακή “διακονική” ιερωσύνη των γυναικών (θεσμός των διακονισσών), πόσες κοινότητες στην πατρίδα μας είναι έτοιμες να δεχτούν την διαφορετικότητα, κάθε διαφορετικότητα, είτε φύλου σε όλα τα επίπεδα της ζωής της Εκκλησίας (βασιλική, προφητική, ιερατική με βάση το τρισσόν αξίωμα του Χριστού), είτε “αναπηρίας” με τους παραπάνω όρους, είτε σεξουαλικού προσανατολισμού.
Σχετικά με την τελευταία ομάδα. τους ΛΟΑΤ, οι Ορθόδοξοι διατηρούμε το θλιβερό προνόμιο να τους έχουμε αναγκάσει όχι μόνο να μας έχουν απαξιώσει πλήρως, αλλά κα να έχουν γίνει σφοδρότατοι πολέμιοι της Εκκλησίας. Αν και στο παρελθόν τα άτομα αυτά, αποκρύπτοντας την πραγματική τους ταυτότητα, εύρισκαν εξαιτίας της περιθωριοποίησης της κοινωνίας καταφύγιο με συγκεκριμένους όρους στους κόλπους της.
Το σοβαρό αυτό πομαντικό έλλειμμα έρχεται να καλύψει η τελευταία έκδοση του Ορθόδοξου ηλεκτρονικού περιοδικού Wheel, το προλογικό σημείωμα του οποίου με τόλμη και μετά λόγου γνώσεως έχει συντάξει ο Μητροπολίτης Διοκλείας κ. Κάλλιστα Ware.
Αξίζει να μελετηθεί προσεκτικά, όπως και των άλλων συντελεστών, μεταξύ των οποίων και οι Χρήστος Γιανναράς, π. Βασίλειος Θερμός, π. Andrew Louth, π. John Behr, ο διδάκτοράς μου John Jillions, chancellor της OCA κ.ά. (https://panorthodoxcemes.blogspot.com/…/kallistos-ware-metr…)
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό της Association forPsychological Science και κατέληξε σε κάποια συμπεράσματα γύρω από τη φύση του σεξουαλικού προσανατολισμού.
Τα τελευταία 50 χρόνια τα πολιτικά δικαιώματα για τα ομοφυλόφιλα και αμφιφυλόφιλα άτομα (LGB) σε κάποιες χώρες αυξήθηκαν και σε κάποιες μειώθηκαν. Σε πολλά μέρη του κόσμου, η υποστήριξη ή όχι των LGB δικαιωμάτων εξαρτάται από τις προκαταλήψεις, τις αιτίες και τις συνέπειες που θεωρείται ότι έχει ο ομοφυλοφιλικός προσανατολισμός.
Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε με επικεφαλής τον J. Michael Bailey από το Northwestern University, έγινε μία προσπάθεια να ξεκαθαριστούν οι παρεξηγήσεις γύρω από τη σύνδεση επιστημονικών ευρημάτων και πολιτικών συμφερόντων γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Psychological Science in the Public Interest και κατέληξε σε κάποια συμπεράσματα γύρω από τη φύση του σεξουαλικού προσανατολισμού:
- Διαπολιτισμικά, μικρό αλλά όχι ασήμαντο ποσοστό ανθρώπων παρουσιάζουν μη ετεροφυλοφιλικά συναισθήματα, τα οποία παρά τους διαφορετικούς τρόπους έκφρασής τους λόγω των διαφορών που υπάρχουν ανάλογα με το πολιτισμικό πλαίσιο και τις παραδόσεις, αναπτύσσονται με παρόμοιο τρόπο καθολικά και παγκόσμια.
- Οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ανδρών και των γυναικών εκδηλώνονται με διαφορετικό τρόπο και αυτή η διαφορά έγκειται κυρίως στο ό,τι στους άνδρες ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον τρόπο της σεξουαλικής τους διέγερσης, ενώ στις γυναίκες όχι.
- Βιολογικοί παράγοντες, όπως προγεννητικές ορμόνες και συγκεκριμένα γενετικά προφίλ, επηρεάζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό αν και δεν είναι οι μοναδικοί παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτόν.
- Τα επιστημονικά ευρήματα δεν υποστηρίζουν την ιδέα ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι κάτι που μαθαίνεται ή διδάσκεται από τον κοινωνικό περίγυρο.
Η παραπάνω έρευνα δημοσιεύτηκε συνοδευμένη από κάποια σχόλια του Ritch Savin-Williams από το Cornell University. Υποστήριξε ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ένα συνεχές και ο όρος «αμφιφυλόφιλος» καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα από το άκρο της ετεροφυλοφιλίας έως την ομοφυλοφιλία.
Επίσης, στη συγκεκριμένη έρευνα υποστηρίχτηκε ότι η συμπεριφορά με τρόπους που παρεκκλίνουν από τα στερεότυπα των φύλων στην παιδική ηλικία, προβλέπει την ομοφυλοφιλία στην ενήλικη ζωή. Ο Savin-Williams, εκφράζει την άποψη ότι αυτό το εύρημα σχετίζεται με τον τρόπο πρόσληψης της έρευνας από το συγκεκριμένο δείγμα και ότι ίσως με μεγαλύτερο δείγμα δε θα υπήρχε το ίδιο εύρημα.
Οι ερευνητές, συμφωνούν στο ότι δεν υπάρχουν επαρκή ερευνητικά δεδομένα για το πώς μετράται ο σεξουαλικός προσανατολισμός, γεγονός που αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο για την έρευνα σε αυτόν τον τομέα.
Οι περισσότεροι μελετητές συμπεραίνουν ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός αναλύεται σε επιμέρους στοιχεία όπως είναι η σεξουαλική συμπεριφορά, η σεξουαλική ταυτότητα, η σεξουαλική έλξη και η σωματική διέγερση και όμως ακόμα οι έρευνες στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτοαναφορές για τη σεξουαλική έλξη. Το γεγονός αυτό, αποκλείει τη μελέτη των διαφορετικών πτυχών του σεξουαλικού προσανατολισμού οι οποίες μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με το άτομο, το πολιτισμικό πλαίσιο και τον χρόνο.
Σχετικά με την ερώτηση του κατά πόσο διαλέγουμε τη σεξουαλική μας ταυτότητα, οι ερευνητές θεωρούν τον σεξουαλικό προσανατολισμό βασισμένο στην επιθυμία και ότι τις επιθυμίες μας δεν μπορούμε να τις διαλέξουμε, οπότε δεν πρέπει να τίθεται αυτό το ζήτημα.
Το γεγονός ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ένα θέμα που τίθεται ακόμα σε δημόσια συζήτηση, αναδεικνύει την ανάγκη για περισσότερη και καλύτερη έρευνα. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ένα πολύ σημαντικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, το οποίο χρήζει διερεύνησης χωρίς φόβο και χωρίς πολιτικές προκαταλήψεις.
Πηγή: Association for Psychological Science
Έρευνα: Sexual Orientation, Controversy, and Science
Aπόδοση: Γλυκερία Αποστολοπούλου, Ψυχολόγος
Θεωρώ πως ήρθε η στιγμή να δώσουμε ένα τέλος στην ομοφοβία. Είναι ένα φαινόμενο που κατά τη γνώμη μου προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τη λέξη ομοφοβία περιγράφουμε την αρνητική στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους ανθρώπους, η οποία εκδηλώνεται με σωματική, λεκτική και ψυχολογική βία.
Οι ακραίες ρατσιστικές αντιλήψεις που τοποθετούν στο περιθώριο κάθε ερωτική σχέση που διαφέρει από την ετερόφυλη, στηρίζονται σε σαθρά και εντελώς ανόητα επιχειρήματα, χωρίς επιστημονική και λογική υπόσταση. Θα προσπαθήσω στο παρακάτω κείμενό μου να αναφέρω μερικές από τις πιο ανυπόστατες –θα το πω όσο πιο ευγενικά μπορώ – φράσεις που ακούμε συχνά από ομοφοβικά άτομα και θα προσπαθήσω να απαντήσω με επιχειρήματα.
1) Μα πώς θα μεγαλώσουν παιδιά σε οικογένειες με γονείς του ίδιου φύλου;
Θα μεγαλώσουν με αγάπη, με φροντίδα και με κάλυψη των υλικών και συναισθηματικών τους αναγκών. Διότι η σωστή εκπλήρωση των καθηκόντων που επωμίζεται αυτός που είναι γονιός, δεν απορρέει από τη σεξουαλική ταυτότητα αλλά από τη συνειδητοποίηση της σημασίας και των καθηκόντων του ρόλου του. Μη φοβάσαι, η σεξουαλική ταυτότητα ενός παιδιού δεν επηρεάζεται από εκείνη των γονιών του, αν ήταν έτσι δε θα έβγαιναν gay άτομα από ετερόφυλες οικογένειες. Μη μου λες επίσης πως είναι λάθος διότι κανείς δε ρώτησε τα παιδιά αυτά αν θέλουν να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον με δύο μαμάδες. Δηλαδή τα εκατομμύρια παιδιά που μεγάλωσαν παρατημένα, κακοποιημένα, εγκαταλελειμμένα σε ετερόφυλες οικογένειες, διάλεξαν αυτή τη ζωή με τη θέλησή τους;
Συγγνώμη, αλλά αν σε προβληματίζει περισσότερο μία ομόφυλη οικογένεια που θέλει να δώσει αγάπη από τον ετερόφυλο ‘’φυσιολογικό’’ πατέρα που ασελγεί επάνω στα παιδιά του ή που τα κακοποιεί μέχρι θανάτου, συγγνώμη αλλά επίτρεψέ μου να σε θεωρώ έναν άνθρωπο χωρίς παιδεία.
Αν πάλι προτιμάς ένα ανάπηρο και ορφανό παιδί να μεγαλώσει από τα έξι μέχρι τα δεκαοκτώ του εγκαταλελειμμένο σε ένα ίδρυμα τη στιγμή που θα μπορούσε να έχει μία οικογένεια που θα το πρόσφερε αγάπη και φροντίδα, τότε είσαι επιεικώς ανόητος. Υπάρχουν υπέροχες ομόφυλες οικογένειες που επιθυμούν να δώσουν αγάπη και δεν μπορούν να το κάνουν αυτό εξαιτίας της ομοφοβίας που διαποτίζει ακόμα και τώρα το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Με την ίδια λογική, δε θα έπρεπε να υπάρχουν οικογένειες με έναν γονιό ή τα παιδιά που μεγάλωσαν μόνο με έναν γονέα (όπως εγώ) να είναι διαταραγμένα. Μόνο τα ετερόφυλα ζευγάρια δημιουργούν άλλωστε υγιείς ανθρώπους (όπως τον Χίτλερ, τον Ιωσήφ Στάλιν, τους Ναζί και τους χιλιάδες κατά συρροή δολοφόνους και βιαστές που μεγάλωσαν με μπαμπά και μαμά).
2) Οι ομόφυλες σχέσεις προσβάλλουν το θεσμό της οικογένειας.
Το θεσμό της οικογένειας τον προσβάλλει ο μεθυσμένος πατέρας που κακοποιεί μέχρι θανάτου τη γυναίκα και τα παιδιά του, η μητέρα που εγκατέλειψε το νεογέννητο βρέφος της στην πόρτα ενός ιδρύματος, οι γάμοι που γίνονται με αποκλειστικό σκοπό την περιουσία και τις διαθήκες, οι δυστυχισμένοι άνθρωποι που ζουν σε βαλτωμένες σχέσεις με το κέρατο και την απάτη να πηγαίνουν σύννεφο. Το θεσμό της οικογένειας τον προσβάλλουν εκείνοι που ασελγούν επάνω στα μικρά παιδιά τους, εκείνοι που ευθύνονται για τα χιλιάδες παιδιά που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία.
Τον θεσμό της οικογένειας τον προσβάλλουν οι εκατομμύρια ψεύτικες σχέσεις που αποσκοπούν μόνο στην ικανοποίηση ενός σαθρού εγώ και στο τέλος εγκαταλείπουν ρημαγμένο το έτερον τους ήμισυ. Η αγάπη δύο ανθρώπων δε βλάπτει και δεν είναι δυνατόν να δημιουργεί άλλο συναίσθημα εκτός από χαρά. Η υγιής αγάπη που βλέπει τον άλλον ως συνοδοιπόρο στις δυσκολίες και τις χαρές και επιθυμεί να τον φροντίζει και να τον στηρίζει, είναι πάντοτε σωστή και ωφέλιμη. Η οικογένεια δε γίνεται από το DNA, αλλά από την αγάπη υπάρχει στα μέλη της. Ακόμα και ένας άνθρωπος με μία γάτα, μπορεί να αποτελεί οικογένεια.
3) Οι ετερόφυλοι μπορούν να αποκτήσουν παιδιά.
Υπάρχουν εκατομμύρια ετερόφυλα ζευγάρια που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν μέσω της σεξουαλικής επαφής και για αυτό ακριβώς υπάρχει η επιστήμη που έρχεται και μέσω της εξωσωματικής γονιμοποίησης, της παρένθετης μητρότητας και άλλων επιστημονικών καινοτομιών ξεπερνά τις όποιες βιολογικές αδυναμίες και δίνει την ευκαιρία σε χιλιάδες ανθρώπους να γίνουν γονείς. Η οικογένεια ξεπερνά τη βιολογική συγγένεια αφού για εκείνη πρωταρχικό ρόλο παίζει η αγάπη και η αλληλοϋποστήριξη που υπάρχει στα μέλη της. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει και η υιοθεσία για να σου δίνει τη δυνατότητα να αποκτήσεις ένα παιδί και του προσφέρεις όλα αυτά που έχει ανάγκη.
Η συντροφικότητα δεν υπάρχει αποκλειστικά και μόνο για την αναπαραγωγή; το λάθος πολλών ανθρώπων είναι ότι έχουν συνδέσει αποκλειστικά το γάμο με την αναπαραγωγή. Η συντροφικότητα αφορά πρωτίστως την αγάπη, υπάρχουν παραδοσιακά ζευγάρια που είτε δεν επιθυμούν είτε δε μπορούν να αποκτήσουν παιδί, αλλά συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα ίσα δικαιώματα απέναντι στο νόμο και την παιδοθεσία.
Έχεις δίκιο, οι άνθρωποι κάνουν έρωτα και αγαπιούνται αποκλειστικά και μόνο για να κάνουν παιδί. Όχι επειδή αγαπιούνται και θέλουν να γίνουν συνοδοιπόροι στη ζωή, να μοιραστούν χαρές, αγωνίες, αρρώστιες, λύπες, γεράματα , δυσκολίες και ευτυχισμένες στιγμές. Δεν μπορείς να κρίνεις το φυσιολογικό αποκλειστικά και μόνο από την αναπαραγωγή, διότι τι συμβαίνει με τις γυναίκες που περνούν στην εμμηνόπαυση, τα ζευγάρια που δεν τεκνοποιούν, την αντισύλληψη, την αυτοϊκανοποίηση και άλλα χίλια δύο. Επιπροσθέτως, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί για να γίνουν γονείς – και κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει κιόλας. Υπάρχουν άνθρωποι που δε θα έπρεπε να έχουν γίνει γονείς και, δυστυχώς, έγιναν.
4) Μερικοί από αυτούς προκαλούν. Ας κάνουν ότι θέλουν στο σπίτι τους, αλλά ας μην προκαλούν.
Μία χιλιοειπωμένη φράση, όντως. Η χυδαιότητα μου είναι απεχθής από όποιο άνθρωπο και αν προέρχεται. Είτε είναι ετερόφυλος, είτε ομόφυλος, το ίδιο άσχημα θα αισθανθώ αν τον δω να παρεκτρέπεται. Τώρα αν δω ένα ομόφυλο ζευγάρι να κρατιέται από το χέρι και αυτό με ενοχλήσει, τότε αυτό είναι πρόβλημά μου.
Το gay pride γίνεται επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να μιλήσουν ελεύθερα για την αγάπη τους επειδή το κράτος τους στερεί θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και επειδή φοβούνται πως θα χάσουν τη δουλειά τους και τη στοργή της μάνας και του πατέρα τους. Επειδή φοβούνται την απόρριψη των φίλων και τη βιαιότητα από άγνωστους που θα συναντήσουν στη ζωή τους. Να αισθάνεσαι τυχερός λοιπόν; υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να μιλήσουν για τον άνθρωπο που αγαπούν ούτε στην ίδια τη μητέρα τους. Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται όχι επειδή αισθάνονται υπερηφάνεια, αλλά επειδή επιθυμούν να αγαπάνε ελεύθερα, να μην κινδυνεύουν από απόλυση, απόρριψη και περιφρόνηση εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού.
5) Δε μου αρέσει αισθητικά η εικόνα ενός gay ζευγαριού.
Α εντάξει, τώρα έμεινα άναυδη από τη δύναμη αυτού του επιχειρήματος. Και εμένα δε μου αρέσει πχ το ουίσκι, αλλά δεν προσπαθώ να εμποδίσω άλλους ανθρώπους να πιούνε, ούτε τους το απαγορεύω με το έτσι θέλω. Ακόμα και αν δε σου αρέσει το ομοφυλόφιλο ζευγάρι αισθητικά, δε σε βλάπτει και δε σε ενοχλεί σε τίποτα απολύτως. Συνεπώς, δεν έχεις δικαίωμα να τους στερείς τα ανθρώπινα δικαιώματά τους (αν εσένα δε σου επέτρεπαν να παντρευτείς, φαντάζομαι θα αγωνιζόσουν για αυτό).
6) Η θρησκεία μου είναι αντίθετη:
Η θρησκεία σου αφορά εσένα και δεν μπορεί να επηρεάζει ολόκληρη την κοινωνία ή να γεννά το μίσος. Προσωπικά, αποστρέφομαι σε μεγάλο βαθμό τις θρησκείες διότι υποτίμησαν τη γυναίκα ως ανθρώπινη ύπαρξη, προσπάθησαν να σαμποτάρουν την επιστήμη και υποστήριξαν τη δουλεία.
Καλλιέργησαν το μίσος στους ομοφυλόφιλους ανθρώπους διότι δεν ήθελαν να κλονιστεί η πατριαρχία την οποία με τόση επιμέλεια έχτισαν, αφού έτσι οι άνδρες θα έχαναν την εξουσία τους επάνω στη γυναίκα, η οποία παρείχε δωρεάν και χωρίς αναγνώριση όλες τις εργασίες του σπιτιού και αναλάμβανε τη φροντίδα των παιδιών. Με εκπρόσωπο μία Εκκλησία που αρνείται να παντρέψει ανθρώπους του ίδιου φύλου και να ευλογήσει την αληθινή αγάπη διότι αυτό εναντιώνεται στο λόγο του Θεού, όμως δεν έχει πρόβλημα με τις προγαμιαίες σχέσεις ή το διαζύγιο το οποίο έχει επιτρέψει όπως και το θρησκευτικό γάμο, αφού επιτρέπει σε ένα άτομο να παντρευτεί μέχρι τρεις φορές.
Το διαζύγιο είναι μία πράξη που έχει καταδικαστεί πραγματικά από το Χριστιανισμό με τα ίδια τα λόγια του Χριστού, αλλά επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ετερόφυλοι, ας μη λέμε πολλά διότι θα θυμώσουν εναντίον μας και μπορεί να χάσουμε μέρος της εξουσίας μας. Προσωπικά, θεωρώ όλη αυτή την προσπάθεια δημιουργίας ενοχών μία προσπάθεια ελέγχου και χειραγώγησης; όταν δημιουργείς ενοχή σε κάποιον για τον ερωτισμό, τον ελέγχεις. Είναι πιο προκλητικό πάντως να κυκλοφορείς μέσα στον πλούτο και να ζεις μέσα στην πολυτέλεια, όταν εκατομμύρια συνάνθρωποι σου βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.
Η αγάπη δεν είναι ντροπή. Πρέπει να γιορτάζεται και ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να αγαπάει ελεύθερα.
ΕΛΛΑΔΑ 27.04.2018 : 18:08
Παρέμβαση 55 ακαδημαϊκών για την αναδοχή και υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Για το θέμα της αναδοχής και της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια τοποθετήθηκαν με κείμενό τους 55 ακαδημαϊκοί ψυχολόγοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Στην παρέμβασή τους αναφέρουν:
Ως πανεπιστημιακοί της Ελλάδας και του εξωτερικού στον ευρύτερο χώρο της ψυχολογίας, επιθυμούμε να συνδράμουμε στη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με την αναδοχή αλλά και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, με την παρακάτω τοποθέτηση, η οποία βασίζεται αυστηρά στην επιστημονική βιβλιογραφία και είναι σε συμφωνία με τις δημόσιες τοποθετήσεις της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (βλ. https://goo.gl/2yqcF2).
Η ανασκόπηση της σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας καταλήγει στο ξεκάθαρο συμπέρασμα ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονέων δεν έχει μετρήσιμες επιπτώσεις στην ποιότητα των σχέσεων γονέα-παιδιού, στην ψυχική υγεία των παιδιών ή στην κοινωνική τους προσαρμογή. Δεν έχουν βρεθεί διαφορές αναφορικά με κρίσιμους παράγοντες, όπως η αυτοεκτίμηση, το άγχος, η κατάθλιψη και τα προβλήματα συμπεριφοράς. Κατά συνέπεια, οι ισχυρισμοί ότι τα παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων δεν αναπτύσσονται το ίδιο καλά σε σχέση με τα παιδιά ετεροφυλόφιλων γονέων, δεν βρίσκουν υποστήριξη στην επιστημονική ερευνητική βιβλιογραφία. Αντίθετα, τα επιστημονικά ευρήματα συμφωνούν στο ότι οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι είναι τόσο κατάλληλοι και ικανοί ως γονείς όσο είναι και οι ετεροφυλόφιλοι. Επιπρόσθετα, η εμπειρική έρευνα δεν υποστηρίζει την αντίληψη ότι η ανατροφή από ομοφυλόφιλο γονέα επηρεάζει την ανάπτυξη της ταυτότητας φύλου του παιδιού, ενώ δεν υπάρχουν εμπειρικά δεδομένα ότι η παρουσία τόσο του αντρικού όσο και του γυναικείου προτύπου στο σπίτι προάγει την προσαρμογή και ευεξία παιδιών και εφήβων.
Εκατοντάδες μελέτες που διεξήχθησαν τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν οδηγήσει σε συμφωνία σε ό,τι αφορά τους παράγοντες που σχετίζονται με την υγιή προσαρμογή των παιδιών και των εφήβων. Οι τρεις πιο σημαντικοί είναι: (1) η ποιότητα των σχέσεων γονέα-παιδιού, (2) η ποιότητα των σχέσεων των σημαντικών ενηλίκων στη ζωή του παιδιού ή του εφήβου (για παράδειγμα οι σχέσεις ανάμεσα στους γονείς) και (3) οι οικονομικοί και άλλοι πόροι που είναι στη διάθεση του παιδιού ή του εφήβου. Οι παράγοντες αυτοί φαίνεται να είναι οι ίδιοι ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονέων. (Bιβλιογραφία που υποστηρίζει τα παραπάνω συμπεράσματα βρίσκεται εδώ: goo.gl/YeyPxm).
Την παρέμβαση συνυπογράφουν οι:
1. Αυδή Ευρυνόμη, Αναπληρώτρια Καθηγήρια Κλινικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
2. Αθανασιάδου Χριστίνα, Επίκουρη Καθηγήτρια Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Αριστοστέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
3. Αντωνίου Φαίη, Επίκουρη Καθηγήτρια Παιδαγωγικής των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
4. Αποστολίδης Θεμιστοκλής, Professeur de Psychologie sociale de la santé, Aix-Marseille Université, France
5. Αρβανίτης Αλέξιος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
6. Βακόλα Μαρία, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Διοίκησης Ανθρωπίνου Δυναμικού, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
7. Βατάκη Αργυρώ, Επίκουρη Καθηγήτρια Γνωστικής Πειραματικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
8. Βλάχου Στυλιανή, Επίκουρη Καθηγήτρια Συμπεριφορικών Νευροεπιστημών, Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου (DCU)
9. Γαρδικιώτης Αντώνης, Αναπληρωτής Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας και ΜΜΕ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
10. Γεωργάκα Ευγενία, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
11. Γιακουμάκη Στέλλα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κλινικής Νευροψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
12. Γιοβαζολιάς Θεόδωρος, Αναπληρωτής Καθηγητής Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
13. Διακογιώργη Κλεοπάτρα, Επίκουρη Καθηγήτρια Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών
14. Δραγώνα Θάλεια, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
15. Ζιώρη Ελένη, Επίκουρη Καθηγήτρια Γνωστικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
16. Θεμελή Όλγα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εγκληματολογικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
17. Ιατρίδης Τηλέμαχος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
18. Κανελλοπούλου Λίσσυ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στις «Ψυχοδυναμικές Θεωρίες Προσωπικότητας», Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
19. Καραγιαννοπούλου Ευαγγελία, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
20. Κατερέλος Ιωάννης, Καθηγητής Μεθοδολογίας Έρευνας στην Κοινωνική Ψυχολογία, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
21. Κορδούτης Παναγιώτης, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας των Διαπροσωπικών Σχέσεων, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
22. Κουνενού Καλλιόπη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, ΑΣΠΑΙΤΕ
23. Κουρκούτας Ηλίας, Καθηγητής Ψυχολογίας – Ειδικής Αγωγής, Πανεπιστήμιο Κρήτης
24. Κούτρα Αικατερίνη, Επίκουρη Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
25. Κωνσταντίνου Νίκος, Γνωστικός Νευροεπιστήμονας, Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου
26. Λυπουρλή Ελένη, Λέκτορας Γνωστικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
27. Μαλικιώση-Λοΐζου Μαρία, Ομότιμη Καθηγήτρια Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
28. Μασούρα Ελβίρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Γνωστικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
29. Μποζατζής Νικόλαος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
30. Νικολάου Ιωάννης, Αναπληρωτής Καθηγητής Οργανωσιακής Συμπεριφοράς, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
31. Μαντόγλου Σουλτάνα, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
32. Μιχαήλ Μαρία, Senior Researcher στην Ψυχολογία της Υγείας, Πανεπιστήμιο του Birmingham, Ηνωμένο Βασίλειο
33. Μπάκα Αφροδίτη, Επίκουρη Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
34. Ντάβου Μπετίνα, Καθηγήτρια Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
35. Ξανθοπούλου Δέσποινα, Επίκουρη Καθηγήτρια Οργανωσιακής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
36. Οικονόμου Αλεξάνδρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νευροψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
37. Οικονόμου Ηλίας, Επίκουρος Καθηγητής Γνωστικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
38. Παναγής Γεώργιος, Καθηγητής Βιοψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
39. Παπαδάτου-Παστού Μαριέττα, Λέκτορας Νευροψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
40. Παυλόπουλος Βασίλης, Αναπληρωτής Καθηγητής Διαπολιτισμικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
41. Πίνα Αφροδίτη, Senior Lecturer Εγκληματολογικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο του Kent, Ηνωμένο Βασίλειο
42. Σαρρή Μαργαρίτα, Associate Lecturer, Open University, Ηνωμένο Βασίλειο
43. Σιδερίδης Γεώργιος, Αναπληρωτής Καθηγητής Παιδαγωγικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
44. Σουκάκου Έλενα, Honorary Research Fellow, University of Roehampton, Ηνωμένο Βασίλειο
45. Στάθη Σοφία, Senior Lecturer Κοινωνικής Ψυχολογίας, University of Greenwich, Ηνωμένο Βασίλειο
46. Στυλιανίδης Στέλιος, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
47. Τουλουμάκου Άννα, Associate Fellow, Scope Center, University of Oxford, Ηνωμένο Βασίλειο
48. Τριλίβα Σοφία, Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
49. Τσαμπαρλή Αναστασία, Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
50. Τσακανίκος Ηλίας, Reader in Psychology, University of Roehampton, Ηνωμένο Βασίλειο
51. Τσαούσης Ιωάννης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχομετρίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
52. Φίγγου Ευαγγελία, Επίκουρη Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας των Διομαδικών Σχέσεων, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
53. Χαντζή Αλεξάνδρα, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
54. Χουχουρέλου Αριέττα, University of Roehampton London Online, Ηνωμένο Βασίλειο
55. Χρυσοχόου Ξένια, Καθηγήτρια Πολιτικής και Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
Προβληματική η έρευνα που παρουσιάστηκε από ακαδημαϊκούς για την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια
Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης
Εἶναι γνωστή ἡ τακτική τῶν ὑπέρμαχων τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ κινήματος νά στηρίζονται σέ ἀμφίβολης ἐπιστημονικῆς ὀρθότητας εὑρήματα, προκειμένου νά πείσουν γιά τά μέτρα πού θέλουν νά ἐπιβάλουν στήν κοινωνία. Τό ἴδιο ἔγινε καί στό προσφάτως ψηφισθέν νομοσχέδιο περί ἀναδοχῆς τέκνων, κατά τό ὁποῖο παρουσιάστηκε στήν Ἑλληνική Βουλή
κείμενο 55 ἀκαδημαϊκῶν, πού ἰσχυρίστηκαν ὅτι ἡ ἐπιστημονική βιβλιογραφία «καταλήγει στό ξεκάθαρο συμπέρασμα ὅτι ὁ σεξουαλικός προσανατολισμός τῶν γονέων δέν ἔχει μετρήσιμες ἐπιπτώσεις στήν ποιότητα τῶν σχέσεων γονέα-παιδιοῦ».
Στηρίχθηκαν ὅμως σέ ξένη ἔρευνα μή ἀντιπροσωπευτικοῦ δείγματος (ἄτομα ὑψηλοῦ κοινωνικοῦ status πού ἔκαναν ἰδιωτικές υἱοθεσίες, ἐνῶ στήν Ἑλλάδα οἱ ἀναδοχές γίνονται συνήθως ἀπό δημόσιες κοινωνικές ὑπηρεσίες), δέν ἀνέφεραν τήν πιθανή ὕπαρξη ἄλλου φύλου στή διαπαιδαγώγηση τοῦ παιδιοῦ (π.χ. νταντᾶς, πού συνηθίζεται στίς πλούσιες οἰκογένειες), ἐνῶ ἡ ἀξιολόγηση γιά τήν ὕπαρξη προβλημάτων δέν ἔγινε ἀπό εἰδικούς ψυχικῆς ὑγείας, ὅπως θά περίμενε κανείς, ἀλλά… ἀπό τούς ἴδιους τούς ὁμόφυλους ἤ ἑτερόφυλους γονεῖς, πού φυσικά ἔχουν κάθε λόγο νά ὑποστηρίζουν ὅτι δέν ὑπάρχουν προβλήματα στίς οἰκογένειές τους!
Επειδή τις τελευταίες ημέρες ήρθε στην δημοσιότητα ο νέος νόμος περί υιοθεσίας παιδιών ακόμα και από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, αναγκάζομαι να εκφράσω τις πιο κάτω απόψεις, που να ξεκαθαρίσω εξ αρχής δεν έχουν καμία σχέση με την ομοφυλοφιλία και την άποψή μου για αυτή.
Γράφει ο Παιδίατρος, Κώστας Νταλούκας. Το κείμενο είναι αναδημοσιευμένο από τη σελίδα του Παιδιάτρου, στο Facebook.
Να μην ξεχάσουμε όταν θα μας φέρει στο ιατρείο για εξέταση ζευγάρι από δύο άντρες ή δύο γυναίκες υιοθετημένο παιδί, να ρωτήσουμε ποιος είναι ο μπαμπάς και ποια είναι η μαμά γιατί συνήθως με τις μανούλες μιλάμε.
Συγχωρέστε με αν δίνω την εντύπωση της ειρωνείας, αλλά πιστέψτε με πραγματικά το γράφω.
Ο ρόλος μας είναι να αναγνωρίζουμε την θέση και την σημασία που έχει ο πατέρας και η μητέρα στην οικογένεια και να συμβουλεύουμε ανάλογα το ζευγάρι.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μητέρα θέση και φύση παίζει ένα τελείως διαφορετικό ρόλο για τα παιδιά και αυτό για εμάς τους παιδιάτρους είναι πολύ σημαντικό και ουσιαστικό στοιχείο.
Ξεχάστε μας όμως εμάς τους παιδιάτρους και πείτε μου σας παρακαλώ τι θα απαντούν και πως θα αισθάνονται τα ίδια τα παιδιά του ζευγαριού αυτού, ζώντας μέσα στον πολύ σκληρό κόσμο των παιδιών, στην ερώτηση που θα τους κάνουν τα άλλα παιδιά στο σχολείο “εμένα την μαμά μου την λένε Μαρία. Την δική σου;” όταν έχει δύο άντρες για οικογένεια ή αντίστοιχα δύο γυναίκες για πατέρα.
Εκτός κι αν αρχίσουμε να διδάσκουμε στα μωρά από τα γεννοφάσκια τους ότι μητέρα και πατέρας είναι όροι που δεν ισχύουν ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Η λέξη μητέρα και πατέρας είναι γραμμένη στα γονίδιά μας και έχουμε ανάγκη να την εκφράζουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια ότι πάνω από το 90% των παιδιών που πηγαίνουν στο σχολείο θα συνεχίσουν να είναι παιδιά που θα έχουν θηλυκό με θηλυκό όνομα για μητέρα και αρσενικό με αρσενικό όνομα για πατέρα, προσδιορίζοντας έτσι τουλάχιστον για τα παιδιά την “φυσιολογική” οικογένεια.
Πέστε μου σας παρακαλώ το παιδί αυτό υπάρχει φόβος να κακοποιηθεί ψυχικά και σωματικά ή αν θέλετε πως θα αισθάνεται το ίδιο ανάμεσα σε όλα τα άλλα;
Να μην ξεχάσουμε επίσης να τους μιλήσουμε για το παιδί τους, όσον αφορά τις διαφορές του φύλου και για το πώς θα μεγαλώσουν ένα κορίτσι διαφορετικά από ένα αγόρι, τα παιχνίδια που θα του παίρνουν και τα ρούχα που θα το ντύνουν.
Επίσης να τους καθοδηγήσουμε πως θα μεγαλώσουν το παιδί τους ανάλογα με το φύλο και τον ρόλο που πρέπει να αναλάβει ως έφηβος και ενήλικας. Να τους πούμε δηλαδή να πούνε στο κορίτσι τους ότι τώρα που μπαίνει στην εφηβεία θα αρχίσει να προετοιμάζεται για να γίνει γυναίκα και αργότερα μέσα από τις σχέση της με ένα άντρα θα φέρει στον κόσμο παιδιά. Όχι για τίποτε άλλο αλλά για να μην ξεχάσουμε και πως γίνονται τα παιδιά ή τουλάχιστον για να μην το ανατρέψουμε και αυτό.
Αλήθεια στο παιδί τους τι θα πούνε; Γίνε σαν εμάς, γίνε σαν τους άλλους, γίνε ότι θέλεις; τι πρότυπα θα ακολουθήσει το έρμο; Γιατί δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τα παιδιά πολύ περισσότερο από εμάς λειτουργούν με πρότυπα.
Εν πάση περιπτώσει όμως το τι κάνει ο καθένας στην προσωπική του ζωή πιστεύω ότι κανένα μας δεν ενοχλεί και δεν ενδιαφέρει.
Από το σημείο όμως αυτό μέχρι του σημείου να αναθέτουμε την ευθύνη να υιοθετούν και να μεγαλώνουν παιδιά δύο γονείς του ιδίου φίλου, ανατρέποντας ρόλους που η ίδια η φύση και ο Θεός έχει δώσει για την οικογένεια από εμφανίσεως του ανθρώπου στην γη, κάνουμε ένα επικίνδυνο πείραμα, βάζοντας σε κίνδυνο την ψυχική και σωματική ακεραιότητα και υγεία των παιδιών αυτών, χωρίς κανένα δικαίωμα για κάτι τέτοιο.
Να σημειώσω ότι στηρίζω την μονογονεϊκή οικογένεια, ή ακόμα και σε κάποιες περιπτώσεις, που λόγω ανάγκης επιβίωσης των παιδιών, θα δοθεί η επιμέλεια και η ανάθεση να μεγαλώσει παιδιά ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι. Άλλο όμως αυτό και άλλο το δικαίωμα προς υιοθεσία.
Επειδή μπορεί να βρεθείτε κάποιοι και να μου ανταπαντήσετε με το τι απαντούν κάποιοι ακαδημαϊκοίή άλλοι γνώστες του αντικειμένου, σας λέω από τώρα ότι δεν με ενδιαφέρει. Η ζωή και η πραγματικότητα δεν χρειάζεται ειδικούς για να απαντήσουν. Απαντά η ίδια η ζωή όπως έχει διαμορφωθεί από εκατομμύρια χρόνια και με τα λόγια από το παραμύθι του γυμνού βασιλιά “Ο βασιλιάς είναι γυμνός”.
Στην ζωή μου όλα περίμενα να τα δω. Αυτό όμως με ξεπερνάει!
Α ρε μάνα καλύτερα που δεν ζεις να δεις πως κάνανε τον κόσμο!
Το παραπάνω κείμενο έγραψε στην σελίδα του στο Facebook, ο Κώστας Νταλούκας, Παιδίατρος.
Όπως ήταν αναμενόμενο, θα ερχόταν σύντομα η στιγμή για την κοινωνία μας μέσω της Βουλής των Ελλήνων, η συζήτηση περί υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.
Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, αγαπά, αγκαλιάζει και σέβεται όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας, διαφορετικότητας, θρησκείας και βαθμό αμαρτωλότητας.
Προσωπικά γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που έλκονται από το ίδιο φύλο. Μάλιστα έρχονται, εξομολογούνται, συζητάμε και προσπαθούν να βελτιώσουν την πνευματική τους κατάσταση και να γνωρίσουν καλύτερα τον Θεό όπως και όλοι οι άνθρωποι, διότι «ουδείς αναμάρτητος». Τους αγαπώ πολύ.
Πάντοτε υπήρχε η ομοφυλοφυλία πάνω στη γη, όμως ποτέ δεν κατορθώθηκε να δημιουργηθεί ζωή μέσα από αυτήν. Αυτό από μόνο του θα πρέπει να μας προβληματίζει.
Από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι σήμερα, η φυσική σαρκική ένωση του άνδρα και της γυναίκας συνδέεται στο νου μας με τη σύλληψη και τη γέννα. Έτσι τα έφτιαξε ο Θεός ως προς την δημιουργία της ανθρώπινης ζωής, τα σπερματοζωάρια να συναντούν τα ωάρια και να φτιάχνουν ανθρώπους.
Η αγάπη, η φροντίδα και η μέριμνα προς τα παιδιά, ειδικά εκείνα που φιλοξενούνται σε ιδρύματα για διαφόρους λόγους, είναι επιθυμητή απ’ όλους.
Όμως τα συγκεκριμένα παιδιά, λόγω ορφάνιας, οικονομικών δυσκολιών των γονέων, παρατημένα πολλές φορές από προβληματικούς γονείς κτλ., είναι ήδη τραυματισμένα. Εδώ δεν τίθεται θέμα για τον χαρακτήρα ή την αγάπη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών που θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Τίθεται όμως το ερώτημα αν θα επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο η ψυχοσύνθεση και η κοινωνικότητα του παιδιού. Το παιδί θα ξέρει ότι οι δύο γονείς του το αγαπάνε αλλά θα αντιλαμβάνεται επίσης ότι το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται και μεγαλώνει δεν είναι το φυσιολογικό. Διότι άλλο είναι η προσωπική επιλογή του καθενός και άλλο το διαχρονικά φυσιολογικό πρότυπο οικογένειας.
Αν θέλει κάποιος να βοηθήσει ουσιαστικά αυτά τα παιδιά, ξεκινώντας από τους βουλευτές που εμείς ψηφίζουμε(προσωπική άποψη) και έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν τους νόμους, θα μπορούσαν να μετατρέψουν αυτά τα ιδρύματα σε παιδικές παραδεισένιες οάσεις, αυξάνοντας το προσωπικό και χρηματοδοτώντας τα γενναιόδωρα. Επίσης θα μπορούσαν να απλοποιήσουν τη διαδικασία υιοθεσίας έτσι ώστε να μην αποκαρδιώνονται δεκάδες ζευγάρια και οικογένειες που περιμένουν σε λίστες αναμονής ετών(δόξα τω Θεώ οι αιτήσεις των «υποψήφιων γονέων» στην Ελλάδα είναι ασυγκρίτως περισσότερες από τα παιδιά που φιλοξενούνται στα ιδρύματα). Όπως μου εξηγούσε και μια οικογένεια που φιλοξενούσε ένα ορφανό παιδάκι που τελικά έφυγε από την ζωή, λόγω του ότι η διαδικασία της υιοθεσίας μετά από τόσα χρόνια ήταν ακόμη στα χαρτιά, ούτε την κηδεία του δεν μπορούσαν να διαχειριστούν διότι δεν είχαν τα δικαιώματα νόμιμων γονέων.
Πρωτ. Γεώργιος Χριστοδούλου
Η φυλετική μας απροσδιοριστία
Η αποδόμηση του ανθρώπινου φύλου ως συνταγή κατά της ομοφοβίας
Συνήθως διακρίνουμε τα ανθρώπινα όντα σε αρσενικά και θηλυκά, διάκριση που στηρίζεται σε πασιφανείς βιολογικές, ανατομικές, φυσιολογικές διαφορές. Παρ’ όλα αυτά, υπήρχαν ανέκαθεν άτομα που είτε δεν «χωρούσαν» είτε δεν «βολεύονταν» στην παραδοσιακή κατηγοριοποίηση σε ένα από τα δύο φύλα. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι ανθρώπινες κοινωνίες επιχείρησαν να εξηγήσουν τις «αποκλίσεις» από τα κυρίαρχα σεξουαλικά πρότυπα ως παθήσεις ή ανωμαλίες, δηλαδή ως μη φυσιολογικές και διεστραμμένες προσωπικές «επιλογές». Είναι όμως έτσι;
Η επίμονη και διαχρονική παρουσία της ομοφυλοφιλίας στο ανθρώπινο είδος –και σε πολλά άλλα είδη ζώων– όχι μόνο καθιστά εξαιρετικά προβληματικές τις καθιερωμένες φυλετικές διακρίσεις μας, αλλά δημιουργεί και ανυπέρβλητα προβλήματα κοινωνικής ένταξης και αποδοχής των δήθεν μη φυσιολογικών ατόμων.
Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας στα μέσα της ερχόμενης εβδομάδας, θα είχε κάποιο ενδιαφέρον να εξετάσουμε, χωρίς ομοφοβικές προκαταλήψεις, το πώς η σύγχρονη επιστημονική αλλά και η κοινωνιολογική σκέψη επιχειρούν να περιγράψουν το περίπλοκο βιοκοινωνικό φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας.
Με αφορμή τις κινητοποιήσεις στον τόπο μας και αλλού για τη «Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας», την Τετάρτη 17 Μαΐου, θελήσαμε να εξετάσουμε κάποιες κυρίαρχες ερμηνείες για το ακανθώδες βιοπολιτικό πρόβλημα της ομοφοβίας. Το σημερινό άρθρο παρουσιάζει τις πιο πρόσφατες επιστημονικές απαντήσεις στο ερώτημα γιατί στο ζωικό βασίλειο όσο και στις ανθρώπινες κοινωνίες παρατηρείται ένα ευρύτατο φάσμα ερωτικών παραλλαγών ανάμεσα στα δύο βασικά βιολογικά φύλα, ενώ στο επόμενο άρθρο θα εξετάσουμε τις κοινωνιολογικές-πολιτισμικές εξηγήσεις που κυριολεκτικά εξαϋλώνουν και αποβιολογικοποιούν κάθε ανθρώπινη φυλετική συμπεριφορά.
♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦
Γιατί στις αυτοαποκαλούμενες «φιλελεύθερες», «ανεκτικές» και «ορθολογικές» δυτικές κοινωνίες αποδεικνύεται τόσο δύσκολο κάποιος ή κάποια να προσεγγίσει ελεύθερα και ακόμη λιγότερο να σκεφθεί ή να μιλήσει αντικειμενικά για την ιδιαιτερότητα της ομοφυλοφιλίας; Πόσω δε μάλλον να την αποδεχτεί όταν την αναγνωρίζει στον ίδιο του τον εαυτό ή σε ένα αγαπημένο του πρόσωπο;
Η απάντηση είναι γνωστή: Οι κοινωνικές, ηθικές, θρησκευτικές αλλά και οι επιστημονικές προκαταλήψεις αιώνων έχουν καταστήσει την ομοφυλοφιλία όχι μόνο μια «αφύσικη» σεξουαλική επιλογή, αλλά και ένα εντελώς αδιαφανές γνωστικό αντικείμενο.
Για να περιοριστούμε στον προηγούμενο αιώνα, από το 1948 μέχρι το 1990, η ομοφυλοφιλία ήταν καταχωρισμένη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ανάμεσα στα «ψυχικά νοσήματα». Ομως, λαμβάνοντας υπόψη τις επιστημονικές εξελίξεις και κυρίως τις κοινωνικές πιέσεις, η γενική συνέλευση του ΠΟΥ –με σχετικό ψήφισμά της στις 17 Μαΐου 1990– αποφάσισε ότι «η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχική νόσο, διαταραχή ή ανωμαλία».
Εκτοτε, η 17η Μαΐου καθιερώθηκε ως «Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας». Και με την ονομασία «IDAHO» (International Day Against Homophobia) διοργανώνονται κάθε Μάιο μαζικές κινητοποιήσεις με στόχο τον συντονισμό των διεθνών αγώνων για τη διασφάλιση του δικαιώματος των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών στη διαφορετικότητα. Δεδομένου ότι το αίτημα για ίση μεταχείριση από τον Νόμο και τη Δικαιοσύνη των ομόφυλων ζευγαριών με τα ετερόφυλα ζευγάρια εξακολουθεί να παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανικανοποίητο.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μάλιστα, στη συντριπτική πλειοψηφία του αναγνώρισε την επικαιρότητα των ομοφυλοφιλικών διεκδικήσεων και με σχετικό ψήφισμά του –στις 19 Ιανουαρίου 2006– κάλεσε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να αναλάβουν νομοθετικές δράσεις για την έμπρακτη εξάλειψη των κοινωνικών, επαγγελματικών και πιο πρόσφατα των οικογενειακών διακρίσεων εις βάρος των ατόμων με ομοερωτικό προσανατολισμό. Ποιες νέες επιστημονικές και πολιτισμικές εξελίξεις επέβαλαν αυτή την εμφανή πολιτική–κοινωνική μεταστροφή;
Ο όρος «ομοφυλόφιλος» εισάγεται το 1869 από τον Ουγγρογερμανό συγγραφέα Κάρολι Κερτμπένι (K. Kertbeny) σε μια καταγγελτική επιστολή που δημοσίευσε ενάντια στην εισαγωγή ενός νόμου που προέβλεπε την αυστηρή τιμωρία όσων ανδρών συλλαμβάνονταν να έχουν ερωτικές σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου. Ακόμη όμως κι αυτός ο λεκτικός καλλωπισμός δεν συνέβαλε καθόλου στην αναθεώρηση της εχθρικής στάσης που εκδήλωναν οι περισσότεροι άνθρωποι και, δυστυχώς, και η επιστημονική κοινότητα απέναντι στους ομοφυλόφιλους.
Πράγματι, μέχρι τη δεκαετία του 1970, οι ομοφοβικές προκαταλήψεις εκλαμβάνονταν ως αυταπόδεικτες επιστημονικές αλήθειες που, όντας αναμφισβήτητες, επηρέαζαν ακόμη και ιδιαίτερα ευαίσθητους τομείς, όπως η ψυχιατρική, η ψυχολογία και η ψυχανάλυση, οι οποίες περιέγραφαν την ομοφυλοφιλία ως παθολογική συμπεριφορά που εντάσσεται στις «σεξουαλικές αποκλίσεις». Διόλου περίεργο που οι περισσότεροι ειδικοί τηρούσαν μέχρι σχετικά πρόσφατα μια ένοχη σιωπή και μόνον οι γκέι υποστήριζαν ότι η σεξουαλική ζωή τους δεν ήταν καθόλου «παθολογική» ή «διεστραμμένη».
Η επιστημονική απενοχοποίηση
Αποφασιστική καμπή για την αλλαγή στάσης της ιατρικής επιστήμης θεωρείται το 1973: όταν η Εθνική Επιτροπή της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας πείστηκε επιτέλους ότι είχε έρθει η ώρα να απαλλάξει την ομοφυλοφιλία από τις έως τότε ενοχικές, παθολογικές και, εν πολλοίς, κοινωνικά σκοταδιστικές συνδηλώσεις της.
Εκτοτε, σε κανένα έγκυρο ιατρικό εγχειρίδιο δεν περιγράφεται η ομοφυλοφιλία ως «παθολογική» ή ως «αποκλίνουσα» κοινωνική συμπεριφορά.
Μια επιστημονική εξέλιξη που προέκυψε όχι τόσο χάρη στα νέα ερευνητικά δεδομένα όσο κυρίως στις οργανωμένες και ιδιαίτερα δυναμικές αντιδράσεις των ομοφυλόφιλων. Παρ’ όλα αυτά, η πρώτη αντίδραση της ιατρικής κοινότητας σε αυτές τις εξελίξεις ήταν να εφαρμόσει κάποιες «επιδιορθωτικές» πρακτικές που απέβλεπαν στην οριστική «θεραπεία», δηλαδή την εξάλειψη του ομοφυλοφιλικού «προβλήματος»!
Τα αίτια, όμως, της ρατσιστικής απαξίωσης της ομοφυλοφιλίας δεν είναι μόνο θρησκευτικά, πολιτισμικά ή κοινωνικοπολιτικά, αλλά και «επιστημονικά». Αραγε, η ετεροφυλοφιλική ή η ενδεχόμενη ομοφυλοφιλική συμπεριφορά μας είναι γενετικά προκαθορισμένη ή, αντίθετα, επηρεάζεται και τελικά διαμορφώνεται από το περιβάλλον; Σε αυτό το τόσο αποφασιστικό ερώτημα για τη ζωή και τη σκέψη όλων μας δεν διαθέτουμε οριστικές επιστημονικές απαντήσεις.
Ωστόσο, όπως θα δούμε, η επιστημονική διερεύνηση έχει ήδη συσσωρεύσει αρκετά σαφείς ενδείξεις για το ότι η σεξουαλική ταυτότητα και η συμπεριφορά των ανθρώπων αλλά και όλων σχεδόν των κοινωνικών ζώων (βλ. πλαίσιο) δεν καθορίζεται αποκλειστικά ούτε από τα γονίδια ούτε από το περιβάλλον, αλλά είναι ένα αμάλγαμα που συνδιαμορφώνεται τόσο από ενδογενείς-γενετικούς όσο και από εξωγενείς-περιβαλλοντικούς παράγοντες.
Ο,τι συνήθως αποκαλούμε «φύλο» ενός ατόμου, δηλαδή η περισσότερο ή λιγότερο ανδρική και θηλυκή του «ταυτότητα», καθορίζεται από πολλούς παράγοντες, τόσο ενδογενείς όσο και εξωγενείς και, συνεπώς, θα ήταν ακριβέστερο να μιλάμε για πολλά διαφορετικά «φύλα» ή, μάλλον, για ένα ευρύτατο φάσμα φυλετικών διακυμάνσεων μέσα σε έναν ανθρώπινο πληθυσμό.
Ομοφυλόφιλοι εκ γενετής!
Αν, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε από τις σχετικές γενετικές και εμβρυολογικές έρευνες, η διαφοροποίηση ενός εμβρύου σε θηλυκό ή σε αρσενικό φύλο εξαρτάται κυρίως από την ενεργοποίηση ή όχι, μετά την πέμπτη εβδομάδα της κύησης, ορισμένων γονιδίων που εντοπίστηκαν στα φυλετικά χρωμοσώματα των γυναικών (ΧΧ) και κυρίως των ανδρών (ΧΥ), τότε είναι βέβαιο ότι η ελλιπής ή η υπερβολική έκφραση των συγκεκριμένων γονιδίων θα οδηγήσει σε μη κανονική φυλετική διαφοροποίηση του σώματος και του εγκεφάλου του εμβρύου και το παιδί που θα γεννηθεί, ενώ θα φαίνεται πως είναι ένα φυσιολογικότατο αγοράκι ή κοριτσάκι, θα έχει κάποιες όχι ακόμη ορατές «ανωμαλίες».
Πράγματι, πάρα πολλές έρευνες φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι η προγενετική ενδομήτρια έκθεση σε χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα των ανδρών να γίνουν αργότερα θηλυπρεπείς ή ομοφυλόφιλοι. Με άλλα λόγια, θεωρείται πλέον βέβαιο ότι η έκθεση του εμβρύου σε ένα ανεπαρκές ορμονικό περιβάλλον προκαλεί κάποιες ιδιαιτερότητες στη σωματική διαφοροποίηση των σεξουαλικών οργάνων και στην οργάνωση των αντίστοιχων εγκεφαλικών του δομών.
Οι συγκεκριμένες εμβρυακές ιδιαιτερότητες είναι πολύ πιθανόν να ευθύνονται για τον ιδιαίτερο σεξουαλικό προσανατολισμό που εκδηλώνεται πολύ αργότερα –κατά την εφηβεία ή αργότερα– με «ανάρμοστες» ως προς την τυπική βιολογική ταυτότητα του ατόμου ομοερωτικές συμπεριφορές.
Συνεπώς, η ομοφυλοφιλία ως «αποκλίνουσα» ομοερωτική συμπεριφορά δεν είναι σχεδόν ποτέ προϊόν ελεύθερης ή συνειδητής επιλογής και ακόμη λιγότερο «διεστραμμένη» ερωτική συμπεριφορά ή αμαρτία! Οι άνθρωποι γεννιούνται ομοφυλόφιλοι, δεν γίνονται˙ και γι’ αυτό δεν έχουν καμία ευθύνη οι ίδιοι ή οι γονείς τους. «Η ομοφυλοφιλία δεν οφείλεται ούτε σε διαστροφή ούτε σε κακούς γονείς.
Πρόκειται για μια βιολογική παραλλαγή ενός σύνθετου συμπεριφορικού χαρακτηριστικού, ο έλεγχος του οποίου είναι πολυπαραγοντικός», όπως υποστηρίζει με πλήθος επιχειρημάτων ο διάσημος καθηγητής Ζακ Μπαλταζάρ (Jacques Balthazart) στο σπουδαίο βιβλίο του «Η βιολογία της ομοφυλοφιλίας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΕΚ.
Κάπως εξηγείται, σήμερα, η γενετική προδιάθεση για «θηλυπρεπή» συμπεριφορά κάποιων αγοριών ή η «ανδροπρεπής» συμπεριφορά κάποιων κοριτσιών, καθώς και η ακαταμάχητη ερωτική έλξη που νιώθουν οι περισσότεροι από αυτούς/αυτές για τα άτομα του ίδιου φύλου.
Πολλά εύλογα και δυσαπάντητα ερωτήματα προκύπτουν από τέτοιες αμιγώς βιολογικές (γονιδιακές ή ενδοκρινολογικές) εξηγήσεις: η ομοφυλοφιλία τελικά εξαρτάται μόνον από κάποια γονίδια, από κάποιες εγκεφαλικές δομές ή και από τα δύο; Και, όπως θα δούμε στο επόμενο άρθρο, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλύτερα με τις αμιγώς κοινωνιολογικές-πολιτισμικές εξηγήσεις, οι οποίες κυριολεκτικά εξαϋλώνουν και αποβιολογικοποιούν κάθε ανθρώπινη φυλετική συμπεριφορά για να τη μετατρέψουν σε μια ευμετάβλητη βουλητικά, και άρα κοινωνικά εύπλαστη… «κατασκευή».
Οι μονοδιάστατες και αναγωγιστικές «εξηγήσεις» –αδιάφορο αν αυτές είναι αποκλειστικά γενετικές ή κοινωνικές– αμφισβητούν και υποβαθμίζουν συστηματικά αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε, αλλά σχεδόν ποτέ δεν παραδεχόμαστε δημόσια: η ανθρώπινη ομοφυλοφιλία όχι μόνο δεν είναι μια γενετική «ανωμαλία» ή μια «παθολογική» κοινωνική συμπεριφορά, αλλά, αντιθέτως, η φυσικότατη εκδήλωση της βιοποικιλότητας και της ποικιλομορφίας μας, από τις οποίες εξαρτάται η βιολογική επιβίωση όσο και η εντυπωσιακή κοινωνική-πολιτισμική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.
Η διάδοση της ομοφυλοφιλίας στο ζωικό βασίλειο
Οι πρώτες καταγεγραμμένες επιστημονικές μελέτες της ομοφυλοφιλίας όχι στους ανθρώπους αλλά στα ζώα ξεκίνησαν πιθανά κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, με τις παρατηρήσεις του Γάλλου εντομολόγου Ενρί Γκαντό ντε Κερβίλ (Henri Gadeau de Kerville), ο οποίος δημοσίευσε ένα διάσημο, εκείνη την εποχή, σχέδιο των ερωτικών περιπτύξεων δύο αρσενικών σκαραβαίων.
Κατόπιν, κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, διάφοροι ερευνητές περιέγραψαν λεπτομερώς την ομοφυλοφιλική ερωτική δραστηριότητα πολλών πιθήκων (μπαμπουίνων, μακάκων κ.ά.) αλλά και των πιγκουίνων που ζούσαν έγκλειστοι σε ζωολογικούς κήπους.
Εκείνη την ομοφοβική εποχή, οι επιστήμονες ήταν πεισμένοι ότι αυτές οι ομοφυλοφιλικές «παρεκκλίσεις», τόσο στα ζώα όσο και στους ανθρώπους, ήταν εντελώς «αφύσικες» και εμφανώς «ανώμαλες», και έτσι επιχείρησαν (ανεπιτυχώς!) να τις «θεραπεύσουν» χειρουργικά: υποβάλλοντας αυτά τα άτυχα ζώα σε ευνουχισμό ή σε λοβοτομή. Μια διεστραμμένη «θεραπευτική» πρακτική που αργότερα θα εφαρμόσουν μαζικά οι ναζί και στους ανθρώπους.
Πιο πρόσφατα, επιτόπιες ζωολογικές μελέτες έδειξαν ότι ζωικά είδη, σε πολύ μεγάλο αριθμό (πάνω από 1.540 καταγεγραμμένες περιπτώσεις!), μπορούν στο φυσικό τους περιβάλλον να επιδεικνύουν εναλλάξ ετεροφυλοφιλική και ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Η σεξουαλική συμπεριφορά αυτών των ζώων, όπως υποστηρίζει ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ηθολόγων, θα ήταν ορθότερο να θεωρείται αμφισεξουαλική. Μήπως, τελικά, τα ζώα δεν έχουν σεξουαλική ταυτότητα, αλλά απλώς κάνουν σεξ;
Για να απαντήσουν σ’ αυτό το ενοχλητικό ερώτημα, οι ερευνητές έπρεπε να μελετήσουν, κατά περίπτωση, το «πότε» και κυρίως το «γιατί» ένα ζώο εκδηλώνει αυτήν την, κάθε άλλο παρά αφύσικη, ομοφυλοφιλική ερωτική συμπεριφορά.
Από αυτές τις έρευνες προέκυψε μία μάλλον ανοίκεια και αντιδιαισθητική εικόνα για τη ζωική σεξουαλικότητα: ένα ζώο μπορεί κάλλιστα να υιοθετεί την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά είτε για να καταπραΰνει τις κοινωνικές εντάσεις, είτε για να προστατεύσει τα μικρά του, είτε, απλώς, για να διατηρήσει σε φόρμα τις σεξουαλικές του ικανότητες, είτε για να κρατήσει ζωντανή την ερωτική επιθυμία σε συνθήκες έλλειψης των κατάλληλων ετερόφυλων ερωτικών συντρόφων! Το αποφασιστικό ερώτημα που προκύπτει από αυτές τις έρευνες είναι: γιατί η βιολογική εξέλιξη επέλεξε να συντηρεί και, ενδεχομένως, να ευνοεί την ύπαρξη ομοφυλόφιλων οργανισμών οι οποίοι, εξ ορισμού, δεν είναι σε θέση να αναπαράγονται;
Πάντως, για την ώρα, δεν υπάρχει οριστική απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Εχει, ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον η πρωτότυπη θεωρία για την προέλευση της ομοφυλοφιλίας που διατύπωσε ο Εντουαρντ Ουίλσον (E. O. Wilson), ο πατέρας της Κοινωνιοβιολογίας, στο ενδιαφέρον βιβλίο του «Για την ανθρώπινη φύση» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λέξημα).
Στο κεφάλαιο για το φύλο, αυτός ο μεγάλος και υποτίθεται «αντιδραστικός» ζωολόγος υποστηρίζει απροσδόκητα, και χωρίς μισόλογα, ότι η ομοφυλοφιλία είναι όχι μόνο ένα απολύτως φυσικό βιολογικό φαινόμενο (άλλωστε είναι τόσο διαδεδομένο στο ζωικό βασίλειο), αλλά και ιδιαίτερα επωφελές για την επιβίωση και την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους!
Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, η ομοφυλοφιλία υπάρχει και συντηρείται από την εξέλιξη μέσω της «επιλογής συγγενών», ενός συμπληρωματικού εξελικτικού μηχανισμού που πρώτος τον είχε προτείνει ο Δαρβίνος, ο πατέρας της σύγχρονης εξελικτικής θεωρίας. Πιο συγκεκριμένα, η προδιάθεση για ομοφυλοφιλική συμπεριφορά διαδόθηκε ιδιαίτερα στις πρωτόγονες ανθρώπινες κοινωνίες των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών χάρη στα εμφανή πλεονεκτήματα (μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, υψηλότεροι δείκτες αναπαραγωγής) που προσέφερε η παρουσία των ομοφυλόφιλων στις σχετικά μικρές συγγενικές ομάδες των πρώτων ανθρώπων.
Οπως γράφει ο ίδιος: «Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες η ομοφυλοφιλία να είναι φυσιολογική από βιολογική άποψη, ότι είναι μια χαρακτηριστική ωφέλιμη συμπεριφορά η οποία εξελίχθηκε ως σημαντικό στοιχείο της αρχικής κοινωνικής οργάνωσης του ανθρώπου. Οι ομοφυλόφιλοι ενδέχεται να είναι οι γενετικοί φορείς μερικών σπάνιων για το ανθρώπινο είδος αλτρουιστικών παρορμήσεων»!
Ποιος αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών στις Η.Π.Α. Γιατί ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ απαγόρευσε στους ομοφυλόφιλους να εργάζονται στο δημόσιο…
Στις 15 Δεκεμβρίου του 1973, ο Αμερικάνικος Σύνδεσμος Ψυχιατρικής (ΑΡΑ) αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από το επίσημο διαγνωστικό εγχειρίδιο που περιλάμβανε όλες τις ψυχικές διαταραχές. Ο ΑΡΑ είχε συμπεριλάβει την ομοφυλοφυλία ανάμεσα στις άλλες ψυχικές διαταραχές, για πρώτη φορά, το 1952.
Αμέσως μετά την κυκλοφορία του εγχειριδίου, πολλοί ειδικοί άσκησαν έντονη κριτική, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρχαν αρκετά εμπειρικά και επιστημονικά δεδομένα, για να αποδείξουν έναν τέτοιο ισχυρισμό. Βέβαια, η κοινωνία φαινόταν να συμβαδίζει με το εγχειρίδιο. Τον επόμενο χρόνο, ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ απαγόρευσε στους ομοφυλόφιλους να εργάζονται στον δημόσιο τομέα. Η απόφαση τους χαρακτήριζε ως “επικίνδυνα στοιχεία, το ίδιο με τους αλκοολικός και τους νευρωτικούς”…
Η Έβελιν Χούκερ.
Αυτή η αντίληψη διατηρήθηκε έως το 1956, όταν εκδόθηκε η έρευνα της ψυχολόγου Έβελιν Χούκερ “The Adjustment of the Male Overt Homosexual”. Η Χούκερ έκανε μια σειρά από ψυχολογικά τεστ, ανάμεσά τους και το τεστ Ρόρσαρχ, με τις μαύρες κηλίδες σε λευκό χαρτί, σε ομάδες ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων αντρών. Τα αποτελέσματα των τεστ έδειχναν ότι οι δύο ομάδες απέκλιναν ελάχιστα στις απαντήσεις τους.
Η έρευνα της Χούκερ αποδείκνυε ότι όχι μόνο δεν ήταν ψυχικά ασθενείς οι ομοφυλόφιλοι, αλλά δεν διέφεραν σχεδόν πουθενά από οποιονδήποτε άλλον άντρα. Η έρευνα της Χούκερ επηρέασε σημαντικά την αντίληψη περί ομοφυλοφίλων κι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ορόσημα στον αγώνα τους.
“Εγωδυστονική ομοφυλοφιλία”
Για να καθησυχαστούν όσοι διαφωνούσαν με τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας απ’ τον κατάλογο, η ΑΡΑ προέβει σε έναν συμβιβασμό, το 1980. Κυκλοφόρησε νέα έκδοση, η οποία περιείχε μία νέα διαταραχή, την “Εγωδυστονική ομοφυλοφιλία”. Η διαταραχή αφορά στους ανθρώπους που παρουσιάζουν ανεπιθύμητες ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις, οι οποίες τους εμποδίζουν να συνάψουν φυσιολογικές, ετεροφυλοφιλικές σχέσεις. Ουσιαστικά, περιέγραφαν κάθε ομοφυλόφιλο άτομο το οποίο μπορεί να μην ήταν έτοιμο να αντιμετωπίσει την κακεντρέχεια της κοινωνίας και δίσταζε να παραδεχτεί την “ιδιαιτερότητα” του.
Το πανό γράφει: «Μέτωπο Απελευθέρωσης Ομοφυλοφίλων»
Για να καθησυχαστούν όσοι διαφωνούσαν με τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας απ’ τον κατάλογο, η ΑΡΑ προέβει σε έναν συμβιβασμό, το 1980. Κυκλοφόρησε νέα έκδοση, η οποία περιείχε μία νέα διαταραχή, την “Εγωδυστονική ομοφυλοφιλία”. Η διαταραχή αφορά στους ανθρώπους που παρουσιάζουν ανεπιθύμητες ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις, οι οποίες τους εμποδίζουν να συνάψουν φυσιολογικές, ετεροφυλοφιλικές σχέσεις. Ουσιαστικά, περιέγραφαν κάθε ομοφυλόφιλο άτομο το οποίο μπορεί να μην ήταν έτοιμο να αντιμετωπίσει την κακεντρέχεια της κοινωνίας και δίσταζε να παραδεχτεί την “ιδιαιτερότητα” του.
Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη διαταραχή ήταν ότι αναφερόταν αποκλειστικά στους ομοφυλόφιλους. Δεν υπήρχε, δηλαδή, κάποια αντίστοιχη ψυχική διαταραχή για τις ανεπιθύμητες ετεροφυλόφιλες σχέσεις, υπονοώντας ότι αυτές, δεν μπορούσαν να υπάρχουν. To 1986, ο ΑΡΑ αφαίρεσε “μια και καλή” την ομοφυλοφιλία απ’ τον κατάλογο. Αντικατέστησε την “εγωδυστονική ομοφυλοφιλία” με μια γενικότερη διαταραχή, όπου το άτομο (ομοφυλόφιλο ή ετεροφυλόφιλο) νιώθει έντονο άγχος, για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Από την έρευνα της Χούκερ, μέχρι την επίσημη “απενοχοποίηση” της ομοφυλοφιλίας, διαμεσολάβησε η σημαντικότερη “εξέγερση” στην ιστορία των ομοφυλοφίλων, τον Ιούνιο του 1969, που ξεκίνησε από το μπαρ “Stonewall Inn”.
http://www.mixanitouxronou.gr
http://www.mixanitouxronou.gr
Jordan Tsakmalis
6 ώρες ·
To παρακάτω κείμενο το δημοσίευσε μόλις χθες ο Αντώνης Κέμος, ο άνθρωπος που γνώρισα πρόσφατα στο ΦΜ και αποτελεί πλέον έναν πολύ καλό μου φίλο. Διαβάστε το και προβληματιστείτε μετά την αθώωση τού ας-μην-τον-χαρακτηρίσω-καλύτερα Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ο οποίος έκανε τρομακτικές και φοβερές δηλώσεις εναντίον των ομοφυλόφιλων συμπολιτών μας.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ”Ως Ομοφυλόφιλος Έλληνας Χριστιανός δεν έχω κακία προς τον “αθώο” ιερέα… Θα πρέπει να πώ όμως ότι η αθώωσή του θα είναι η συνέχεια μιας μάστιγας… Αυτή η μάστιγα είναι το μίσος και η βία που θα λάβει συνέχεια εναντίων σε εμένα και σε όλη την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινοτητα.
Ως εισαγόμενος απτή “σατανική δύση” κατα τα λεγόμενα τους… Ήρθα αντιμέτωπος ως “closeted” έφηβος με την ελληνική κοινωνία.
Ως παιδί μεγάλωσα με τον φονταμεταλιστή αμερηκανοποιημενο προτεστάντη έλληνα πατέρα μου που η κάθε αυθόρμητη παιδική “θηλυπρεπής” ένδειξης που τόνιζε την πιθανή διαφορετικότητα μου συναντιόταν με ωμή και σκληρή βία, όχι το τυπικό “ελαφρό χαστούκι του μέσου έλληνα γονέα” αλλά βία που άφηνε μαύρα σημεία και τρόμο. Πέρα απο την βία που βίωσα εγώ προσωπικά ειμουν αναγκασμένος να βλέπω τον πατέρα μου να χρησιμοποιεί βία (σεξουαλική και μη) εναντίον της μητέρας μου για 15 χρονια συνεχόμενα (τόσα χρονια πείρε για να αποφασίσει η μητέρα μου να πάρει διαζύγιο).
Όταν έμαθα για τον εαυτό μου στα 14 παρόλο που εμένα μαζί με την μητέρα μου (διότι οι γονείς μου είχαν χωρίσει) ήμουν γεμάτος απο φόβο μονο και μονο στην ιδέα οτι μπορεί να ειμουν ένας απο ‘αυτούς’…. Αυτούς που θα καίγονται αιώνια στην κόλαση για αυτό που είναι. Έπεφτα κάθε βράδυ στα γόνατα στην προσευχή για έναν χρόνο κάθε βράδυ άλλοτε οργισμένος με τον εαυτό μου και άλλοτε οργισμένος με τον Θεό…. Τον παρακαλούσα να μου το πάρει απο πάνω μου αυτο το βάρος κλαίγοντας κάθε βράδυ αλλά το αποτέλεσμα δεν ήρθε.
Έπαψα να πιστεύω στον Θεο απο τότε και ήρθα αντιμέτωπος με την πραγματικότητα του οτι ειμαι γκέι, επίσης ήρθα στην λανθασμένη πραγματικότητα οτι δεν πρέπει να το μάθει κανείς. Μέσα απο το γυμνάσιο πέρασα μια περίοδο ψυχοφθόρας ηθοποιίας απέναντι στον έξω κόσμο και απέναντι στην ίδια την οικογενειά μου, τουλάχιστον απέναντι στην μητέρα μου διότι απο τοτε που χώρισαν οι γονείς μου δεν είχα καμία επικοινωνία με τον πατέρα μου. Στα 18 αποφάσισα ενάντια στο θέλημα της μητέρας μου να επανασυνδεθω με τον πατέρα μου… Μετά απο μια δισκολη περίοδο του είπα του πατέρα μου την αλήθεια και μου είπε δεν μισώ εσένα αλλα την αμαρτία σου….
Μου είπε οτι δεν θέλει να μαθαίνει τίποτα απο την προσωπική μου ζωή και απομακρύνθηκε σταδιακά εντελώς απο την ζωη μου. Δεν κρύβω οτι απο τότε έγινα πλήρες άντιθεϊστής διότι η πίστη του πατέρα μου κόστισε την σχέση μου με αυτόν… Το είπα και στην μητέρα μου και ευχαριστώ τον Θεο οταν το έμαθε μου είπε ‘καλά αυτο ήθελες να μου πεις; το ξέρω ήδη’ επίσης μου είπε οτι με αγαπάει για αυτός που είμαι αν δεν το έκανε αυτό μου είπε απο την δική της πλευρά θα ήταν αφύσικο ως μάνα.
Στο σχολείο άργησα να είμαι ειλικρινές για το ποιός ειμαι μέχρι που έφτασα στην τελευταια χρονιά του λυκείου. Στην αρχή της χρονιάς μπήκα υποψήφιος για το 15μελές. Όταν βγήκα μπροστά σε όλους για να μιλήσω για το ποια ειναι η επιδίωξή μου αν μπω στο 15μελες είπα πώς: “Απο εκδρομές και υποστήρηξη στο γραφείο σε περίπτωση προβλημάτων δεν μπορώ να υποσχεθω διότι α: δεν με ενδιαφέρουν αυτά και περα απο αυτό όλοι οι προηγούμενοι υποψήφιοι αυτο σας είπαν. Εμένα με ενδιαφέρει η ενημέρωση ενάντια στον ρατσισμό, σεξισμό, ομοφοβία και τρανσφοβία”.
Να πω εδω οτι ηταν επαρχεία εκεί που πήγαινα λυκειο (Αλίαρτος Βοιωτία). Επίσης αν δεν σας βγαινει ο προυπολογισμός ηλικιας είναι επειδή λόγο οτι ήρθα απο Αυστραλία έχασα μερικές χρονιές.
Τελικά βγήκα μέλος για την ακρίβειά τρίτος πολλά παιδιά ηδικα αλβανικής καταγωγής ήρθαν να μου πουν οτι με ψήφισαν διότι πάντα ήθελαν να αναφερθεί αυτό το θέμα, άλλα παιδιά μετα απο την κίνηση μου μου φώναζαν τα σύνηθες: Αδερφάρα, λούγκρα, πούστη, θα σε βρούμε έξω και θα σου κάνουμε την κ*λοτρ*π*δα γομολαστιχο κτλ κτλ δεν περίμενα κάτι το διαφορετικό άλλωστε απο την θεολόγο μου έμαθα οτι κοντά στο λύκειο υπήρχε ενα γυμναστήριο με έναν γυμναστή της χρυσής αυγής που χρησιμοποιούσε πολιτική προπαγάνδα στα αγόρια που έρχονταν να γημναστουν…
Απο βία μονο στην μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης βιωσα σε φάση σφαλιάρες απο πίσω και παραδόξως απο στρέιτ αγόρια. Ευχαριστώ όμως τον Θεό για τους φίλους/φίλες που μου ήταν μεγάλη συμπαράστασή. Μέσα στο λύκειο δεν ήμουν το μονο ΛΟΑΤ άτομο γνώρισα απο την αρχή ενα κορίτσι που ηταν μπάι και ενα αγόρι που ήταν και αυτό μπάι. Γνώρισα και ενα ετεροφυλόφιλο παιδι που για τον λογο οτι ηταν θηλυπρεπης και αλβανικής καταγωγής έφαγε μεγάλο bullying (Μάλιστα στην αρχή του προηγούμενου καλοκαιριού με ώθησε να πάμε στο Athens Pride και τότε είναι που πήγα στο πρώτο μου Γκέι Πράιντ).
Το λύκειο με την προσπάθεια όλων μας έγεινε αγνώριστο προς στο καλύτερο. Μεγάλο ρόλο επεξε σε αυτό μια αξέχαστη και αγαπητή καθηγήτρια που μας μάθαινε κοινωνιολογία. Ηταν η χρονια που τότε γίνονταν χαμός με το θέμα ‘εβδομάδας θεμάτων “…
Γονείς και παπάδες απο γύρω χωριά εμπόδισαν να γίνει αυτή η εβδομάδα διότι ηταν του σατανά και πως θα μετέτρεπε τα παιδιά τους σε γκέι άτομα ως διά μαγείας. Η καθηγήτρια μου και εγώ όμως είχαμε άλλα σχέδια η εβδομάδα έγεινε στο λύκειο (παρόλο που ήταν θέμα του γυμνασίου) στα κρυφά βέβαια απο καθηγητές και γονείς και μέσα απο αυτήν γνωρίσαμε ανθρωπιά στην καρδία μας και μάθαμε πολλά πράγματα….
Περα απο το θεμα του σεξισμου, της ομοφοβιας και το θέμα ταυτότητας φύλων Μιλήσαμε για το Θέμα του ρατσισμού και μια κοπέλα αλβανιδα στην τάξη μας εξηγούσε με δάκρυα στα μάτια το πως ήρθαν απο τα σύνορα κρυφά οι γονείς της με τα ποδιά, και το πως θυμονταν φώτα φυλάκων την ώρα που πέρναγαν κρυφά τα σύνορα ως παιδι, μας είπε πρωτού φύγουν για Έλλάδα είδε και χαιρέτησε για μια τελευτάια φορά τον παπού της. Οτι και να γίνει την ανθρωπιά δεν θα την βγάλει ο φανατισμός και το μίσος από την νεολαία.
Απο την αρχή μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς ο θεϊσμός και ο ίδιος ο Θεός ως ιδέα και ύπαρξη αυξήθηκε στον νου και την καρδία μου μέχρι που έφτασα στο συμπέρασμα οτι υπάρχει θεός πριν ενάμιση χρόνο, βέβαια μέσα απο θεολογική μελέτη και έντονες προσωπικές εμπειρίες. Δεν είμαι τυπικός Χριστιανός αλλά συνειδητός.
Ειδικά τα διδάγματα του Άγιου Φραγκίσκου της Ασσίζης με βοήθησαν να καταλάβω οτι αυτό που μου έδωσε ο Θεός απο την σύλληψη μου δεν είναι κατάρα αλλά δώρο. Η κατάσταση μου με βοήθησε να νιώθω την κατάσταση άλλων περιθωριοποιημένων ατόμων ποιό έντονα απο κάποιον που είχε εξαρχής μια ποιό αποδεκτή ύπαρξη απο την κοινωνία. Όχι δεν νομίζω οτι ειμαι καλύτερος άνθρωπος επειδή ειμαι γκέι όλοι έχουμε τα ελαττωματα μας και εκεί που πνευματικά υπερέχει κάποιος άλλος άνθρωπος που ηταν αποδεκτός από την κοινωνία εγώ μπωρει να χάνω. Το θέμα δεν είναι ποιός είναι καλύτερος η χειρότερος, όλοι οι άνθρωποι έχουμε διαφορετικά δώρα απο τον Θεο… Το θέμα είναι οτι όλοι είμαστε άνθρωποι μπροστά στα μάτια του Θεού.
Ειμαι σε θέση να πώ οτι ειμαι υπερήφανος που ειμαι Χριστιανός, επίσης είμαι υπερήφανος που ειμαι γκέι όχι επειδή μπορώ να έχω έλξη στο α η β φύλο (όλοι μπορούν να νοιώθουν έλξη με τον ένα τρόπο η τον άλλον) αλλά επειδή μόνο και μόνο επειδή εχω αυτήν την συγκεκριμένη ελξη γελιοποιουμε ως κάτι λιγότερο απο άνθρωπος είμαι σε θέση να πω οτι ναι είμαι περήφανος που είμαι γκέι μέσα στην ελληνική κοινωνία επιβιώνοντας την καθημερινά. Ο Θεός αγαπά τους πάντες χωρίς περιορισμούς. Δεν είμαστε τέρατα! Δεν ήμαστε παιδοφιλοι! Δεν είμαστε κτηνοβάτες! Δεν είμαστε ψυχασθενής! Δεν είμαστε άρρωστοι! Είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ!”
Αρχιεπίσκοπος: Φτάνει, είμαι στην Ιορδανία και με ενοχλείτε, έχω σημαντικά πράγματα να κάνω
27 Μαρτίου 2018, 13:38
Αδικαιολόγητη και άκρως απαράδεκτη η στάση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, αναφορικά με τη τραγική περίπτωση μίας αθώας ψυχής που «έφυγε» πληγωμένη από αυτό τον άδικο κόσμο, της 29χρονης Έλενας Φραντζή.
Η εκλεκτή συνάδελφος, δημοσιογράφος του ραδιοφωνου ACTIVE, Άντρη Δανιήλ, προσπάθησε να επικοινωνήσει, με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, για να ακούσουν οι ακροατές της εκπομπής και όλος ο κόσμος ο οοίος έχει συγκλονιστεί με αυτή την υπόθεση, τη θέση της Εκκλησίας και του ιδίου για τη τραγική αυτή περίπτωση.
Η απάντηση του Μακαριοτάτου, ο οποίος βρίσκεται σε ταξίδι στην ιορδανία ήταν η ακόλουθη:
– «Φτάνει ! βαρέθηκα, είμαι στην Ιορδανία και με ενοχλείτε, έχω σημαντικά πράγματα να κάνω»!
Η Εκκλησία δεν είναι τελωνείο», έχει δηλώσει ο Πάπας, «αλλά το πατρικό σπίτι όπου υπάρχει θέση για τον καθένα και τη δύσκολη ζωή του».
«Προτιμώ μια Εκκλησία τραυματισμένη, λαβωμένη και λερωμένη επειδή βγήκε στους δρόμους, από μια Εκκλησία άρρωστη από την κλεισούρα και τη βολή που της εξασφαλίζει το γάντζωμα στις βεβαιότητές της», έχει γράψει. Οπως σημειώνει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο θαυμάσιο «Χριστιανισμός της χαράς» (εκδ. Πόλις) ο Πάπας Φραγκίσκος αποζητάει μια Εκκλησία που γιατρεύει πληγές και όχι μια Εκκλησία που παρεμβαίνει στην προσωπική ζωή των ανθρώπων για να κανονίσει τη σεξουαλικότητά τους. «Η Εκκλησία δεν είναι τελωνείο», έχει δηλώσει ο Πάπας, «αλλά το πατρικό σπίτι όπου υπάρχει θέση για τον καθένα και τη δύσκολη ζωή του». Ναι, αποφεύγει να μιλάει για τα μεγάλα ταμπού και της δικής του Εκκλησίας (αντισύλληψη, γάμοι ομοφύλων κ.λπ.) γιατί συνειδητά επιλέγει να φωτίσει τον δρό-μο της αγάπης, της συμπόνοιας και της χαράς. Ενας πραγματικός χριστιανός.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ 20.03.2018 : 21:18
Σκάνδαλο στην Καθολική Εκκλησία: Καταγγελία για “διπλή ζωή” 40 ιερέων
http://www.mixanitouxronou.gr
Ένας φάκελος 1.200 σελίδων, ο οποίος υποτίθεται ότι εκθέτει τη διπλή ζωή 34 Ιταλών ομοφυλόφιλων ρωμαιοκαθολικών ιερέων και 6 εκπαιδευόμενων ιερέων έστειλε στο Βατικανό η αρχιδιακονία της Νάπολης.
http://www.mixanitouxronou.gr
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αντιμετωπίζει εχθρικά τις σχέσεις ομοφύλων και διδάσκει ότι ο γάμος μπορεί να τελεστεί μόνο μεταξύ ενός άνδρα και μίας γυναίκας.
http://www.mixanitouxronou.gr
Μολονότι κανένας από τους ιερείς δεν εργάζεται στην Νάπολη ο καρδινάλιος Κρεσέντσιο Σέπε δήλωσε ότι προώθησε τον φάκελο στην παπική έδρα λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης, σημειώνοντας ότι όσοι λαθέψει πρέπει να υποστούν τις συνέπειες και να λάβουν βοήθεια ώστε να μετανοήσουν.
Ο Φραντσέσκο Μαντζιακάρπα, ο οποίος υπέβαλε τα αποδεικτικά στοιχεία από τις συνομιλίες σχετικά με την ομοφυλοφιλική «δεύτερη ζωή» και το gay dating μέσω Grindr, Telegram, Facebook και WhatsApp, δήλωσε ότι ήθελε να ρίξει φως στην υποκρισία των μελών του κλήρου και στην ατιμωρησία που απολαμβάνουν μέσα στους κόλπους της καθολικής εκκλησίας.
http://www.mixanitouxronou.gr
«Ο σκοπός δεν είναι να βλάψουμε τους αναφερόμενους ανθρώπους, αλλά να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι η διπλή ζωή τους, όσο φαινομενικά βολική κι αν είναι, δεν είναι χρήσιμη σε αυτούς ή σε όλους τους ανθρώπους για τους οποίους θα πρέπει να είναι ένας οδηγός και ένα παράδειγμα προς μίμηση», είπε ο Μνατζιακάρπα, όπως ανέφερε η Corriere della Sera.
http://www.mixanitouxronou.gr
Ο Μαντζιακάρπα, ο οποίος εργάστηκε ως δικηγόρος πριν γίνει αυτο-διακηρυγμένος «ζιγκολό», υπέβαλε τον κατάλογο με τα ονόματα και τις συνοδευτικές αποδείξεις στην Αρχιδιακονία της Νάπολης στα τέλη του Φεβρουαρίου, σημειώνοντας ότι παρόλο που υπογράφτηκε στο όνομά του το σχέδιο κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο για κάποιο χρονικό διάστημα.
http://www.mixanitouxronou.gr
Το όνομα του Μαντζιακάρπα κέρδισε φήμη όταν εξέθεσε τον πατέρα Λούκα Μορίνι, ο οποίος έχει το παρατσούκλι “Don Euro” για τον πλούσιο τρόπο ζωής που διάγει εις βάρος των ενοριών. Ο Μορίνι, ο οποίος έχει απασχολήσει στο παρελθόν τις ενορίες του Fossone, της Avena και της Caniparola, είναι ύποπτος σπατάλης χιλιάδων ευρώ σε… αρσενικές υπηρεσίες, ακριβά εστιατόρια, πάρτι, πολυτελή ξενοδοχεία και ναρκωτικά για τον εαυτό του, αλλά και για τους εραστές του. Τα βίντεο που προβλήθηκαν στη δημοφιλή ιταλική τηλεοπτική εκπομπή Le Iene έδειξαν ότι ο ιερέας έπαιρνε κοκαΐνη με αρσενικούς συνοδούς ενώ εκείνοι που γνώριζαν τον Μορίνι για χρόνια ομολόγησαν ότι γνώριζαν τη συνήθειά του να… παίρνει χρήματα από τους πιστούς λέγοντάς τους ότι ο άγιος αναφέρει το όνομά τους , να εξαπατά καλόγριες και άλλους ιερείς. Είναι αντιμέτωπος με πολλαπλές κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένης της υπεξαίρεσης, της απάτης, της διανομής ναρκωτικών και του εκβιασμού. Η αστυνομία εντόπισε περίπου 900.000 δολάρια μετρητά και 180.000 δολάρια από διαμάντια στον κληρικό. Η προκαταρκτική του δίκη πρόκειται να ανοίξει στις 8 Μαρτίου.
http://www.mixanitouxronou.gr
Η Καθολική Εκκλησία θεωρεί ότι οι ομοφυλοφιλικές πράξεις “αντίθετες προς τον φυσικό νόμο” και δεν μπορούν “σε καμία περίπτωση να εγκριθούν “. Ωστόσο, δεν θεωρεί ότι ο ομοφυλοφιλικός προσανατολισμός αποτελεί αμαρτία από μόνος του μέχρις ότου το άτομο ενεργήσει επ ‘αυτού.
http://www.mixanitouxronou.gr
Κανένας από τους εμπλεκόμενους δεν κατηγορείται για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων.
Κοινωνικό φύλο είναι οι κοινωνικές διαφορές των δυο φύλων, σε αντίθεση με τις βιολογικές διαφορές. Είναι το πώς βλέπεις κοινωνικά τον εαυτό σου: άντρα, γυναίκα ή στοιχεία και των δύο. Στα ελληνικά με τον όρο «κοινωνικό φύλο» ή ενίοτε «γένος» αποδίδουμε το gender, σε αντίθεση με το βιολογικό φύλο (sex). Αν και η ετυμολογία της λέξης gender ανάγεται στο λατινικό genus και στο ελληνικό «γένος» που υποδηλώνει κάτι γενικό, η μετάφραση «γένος» για το gender δεν είναι δόκιμη.
Θ. Ασκητής στο thebest.gr για την ταυτότητα φύλου: “Να επιτρέπουμε στους ανθρώπους να έχουν την ελπίδα ότι το αύριο θα είναι καλύτερο” – ΒΙΝΤΕΟ
Τα πρώτα χρόνια Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, η οικογένεια του Νίκου Γόδα φθάνει στη Μυτιλήνη. Εκεί έμειναν για μικρό χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια βρέθηκαν στην Κρήτη, αλλά τελικά εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κοκκινιά. Ο πατέρας του μικρού τότε Νίκου, για να βγάλει τα προς το ζην, άνοιξε ένα ταβερνάκι που λεγόταν «τα Αραπάκια» και το οποίο αποδείχθηκε πολύ προσοδοφόρο. Ο νεαρός εργαζόταν στην ταβέρνα και έπαιζε μπάλα στις αλάνες με τους φίλους του. Ο Νίκος Γόδας ως μέλος της ομάδας των Ερυθρολεύκων Από την πρώτη στιγμή ξεχώρισε για το ταλέντο του. Ήταν ο αδιαμφισβήτητος μπαλαδόρος της γειτονιάς. Έπαιξε για την ομάδα της περιοχής και συνέχισε στον «Κεραμεικό» Καμινιών. Το όνειρό του όμως ήταν να καταφέρει να γίνει παίχτης των ερυθρολεύκων. Το 1942, μετά το ξέσπασμα του Β’ΠΠ, ο Νίκος Γόδας πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό, την ομάδα που πάντοτε θαύμαζε. Ξεκίνησε ως βασικός μεσοεπιθετικός παίχτης και διέπρεψε σε αγώνες κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, το 1943, ο Γόδας έγινε βασικός παίχτης. Στο Κύπελλο Χριστουγέννων της ίδιας χρονιάς, σε αγώνα με τον Παναθηναϊκό, θεωρήθηκε ο καλύτερος παίχτης στον τελικό, ενώ ο Ολυμπιακός νίκησε με σκορ 5 – 2. Η μάχη της «Ηλεκτρικής» Ο Νίκος Γόδας όμως συμμετείχε και στην Εθνική Αντίσταση. Έγινε μέλος του ΚΚΕ, ενώ ήταν και μαχητής του 5ου λόχου του ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά. Αγωνίστηκε για την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και πολέμησε τους Γερμανούς στον Πειραιά το 1944, λοχαγός πλέον του ΕΛΑΣ. Έλαβε μέρος στη λεγόμενη μάχη της «Ηλεκτρικής» στο Πέραμα, στην Κοκκινιά και στο Κερατσίνι. Η επιχείρηση σχετιζόταν με την προστασία της ηλεκτρικής εταιρείας «ΠΑΟΥΕΡ», την οποία προσπάθησαν αν ανατινάξουν οι Γερμανοί.
Ο παίχτης του Ολυμπιακού φερόταν να είχε δολοφονήσει ως αντάρτης πολλούς από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο Νίκος Γόδας καταδικάστηκε σε θάνατο και οδηγήθηκε στις φυλακές Αίγινας. Αν και γνώριζε τι τον περίμενε, έβρισκε τη δύναμη να παίζει ποδόσφαιρο μέσα στη φυλακή με την ομάδα των κρατουμένων. Πάντα στο κελί του υπήρχε στον τοίχο, στερεωμένη με καρφιά η φανέλα του Ολυμπιακού.
Μετά από μικρό χρονικό διάστημα, ο Γόδας οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, αλλά τελικά μεταφέρθηκε στις φυλακές Κέρκυρας, όπου κατέληγαν οι θανατοποινίτες. Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια. Του προτάθηκε να υπογράψει τη «δήλωση μετανοίας» για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και να σώσει τη ζωή του. Δεν το έκανε. Εκείνη την περίοδο υπήρχαν και ορισμένοι που υποστήριζαν ότι η διοίκηση του Ολυμπιακού δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για να σώσει τον ποδοσφαιριστή. Η τελευταία επιθυμία και η εκτέλεση Πολλοί πίστευαν ότι ο ποδοσφαιριστής είχε σκοτώσει πολιτικούς του αντιπάλους Η μέρα της εκτέλεσης ήρθε. Ο Νίκος Γόδας ήταν πολύ ήρεμος και εξέφρασε μόνο μια τελευταία επιθυμία. Ήθελε να φοράει την ώρα της θανάτωσης την ερυθρόλευκη φανέλα και το παντελονάκι της λατρεμένης του ομάδας, του Ολυμπιακού. «Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού και να μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου, πριν από τη χαριστική βολή», έλεγε λίγο πριν από τον θάνατό του. Ο Νίκος Γόδας εκτελέστηκε ως «κομμουνιστής» στο νησάκι «Λαζαρέτο» κοντά στην Κέρκυρα στις 19 Νοεμβρίου του 1948, ενώ φορούσε την στολή της ομάδας του. Ήταν 27 ετών….
Τι εκπροσωπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή; Τι ενσαρκώνουν στην ελληνική κοινωνία; Κρατηθείτε: Την «του Χριστού την πίστη την αγία»! Έτσι είπαν τα ναζιστόμουτρα κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο κοινοβούλιο για το νομοσχέδιο σχετικά με την διόρθωση φύλου.
