Ο Γεώργιος Ντόκος πρόσθεσε 3 νέες φωτογραφίες.

20 Νοεμβρίου στις 11:33 μ.μ. · Πετρούπολη Αττικής, Attica ·

Οι περισσότερες Θεομητορικές γιορτές, γιορτές της Παναγίας εξελίχθηκαν μετά τους 6ο και 7ο μ.Χ. αιώνες, αφού είχε διαμορφωθεί το χριστολογικό δόγμα. Μετά την Γ΄Οικουμενική σύνοδο και την κοινή αποδοχή της ονομασίας της Μαρίας ως Θεοτόκου και συγκεκριμένα τον 5ο μ.Χ. αιώνα άρχιζαν να κτίζονται και οι πρώτες εκκλησίες προς τιμήν της Μαρίας.
Γιορτή όμως των Εισοδίων δεν υπάρχει κατά τους πέντε πρώτους αιώνες. Αν και τα περιστατικά ήταν γνωστά από το απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου.
Μία σειρά γεγονότων συνεργούν στη διαμόρφωση της εορτής. Το πρώτο και βασικό είναι η ανέγερση από τον Ιουστινιανό Α΄ (527-565) στα Ιεροσόλυμα μιας μεγαλοπρεπούς βασιλικής, η οποία ονομάστηκε «Νέα Εκκλησία» η «Αγία Μαρία ἡ Νέα». Ο ναός αυτός κτίστηκε στη νότια πλευρά του ναού των Ιεροσολύμων, πάνω στην κορυφή του λόφου «Μορία». Γνωρίζουμε ότι στις 20 Νοεμβρίου του 543 εγκαινιάστηκε ἡ «Νέα Εκκλησία».
Ο άγιος Ανδρέας Κρήτης ήταν ο εισηγητής της γιορτής στην Κωνσταντινούπολη, με δεδομένη μάλιστα την επισήμανση του Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως (αρχές του 8ου αι.) ότι η γιορτή των Εισοδίων ήταν «αρτιύμνητη», δηλαδή νεοσύστατη (στο Γερμανό Κωνσταντινουπόλεως οφείλουμε δύο σημαντικούς Λόγους στην γιορτὴ των Εισοδίων).
Το απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου γραμμένο μάλλον στα μισά του 2ου αιώνα μ.Χ. από κάποιον γνωστικίζοντα Ιουδαιοχριστιανό μας αναφέρει τις λεπτομέριες για τα Εισόδια και θα γίνει πηγή για τους εορταστικούς λόγους, την υμνολογία και την εικονογραφία της γιορτής: Όταν το παιδί έγινε δυο ετών είπε ο Ιωακείμ στην Άννα: « Ας την οδηγήσουμε στον ναό του Κυρίου, για να εκπληρώσουμε την υπόσχεση που δώσαμε, μήπως ο Κύριος μας στείλει την οργή του και δεν γίνει τότε δεκτό το δώρο μας». Η Άννα τότε απάντησε: « Ας περιμένουμε το τρίτο έτος, για να μην αποζητήσει το κορίτσι τον πατέρα ή την μητέρα». Και ο Ιωακείμ είπε: «Ας περιμένουμε». Όταν έγινε τριών ετών το κορίτσι είπε ο Ιωακείμ: «Προσκαλέστε τις παρθένες θυγατέρες των Εβραίων να πάρουν από μια λαμπάδα που θα κρατούν αναμμένη, ώστε να μην στραφεί το κορίτσι προς τα πίσω και μείνει αιχμάλωτη η καρδιά της μακριά από τον Ναό του Κυρίου». Έτσι έκαναν λοιπόν, ώσπου ανέβηκαν στον ναό του Κυρίου, όπου ο ιερέας την υποδέχθηκε, τν ασπάστηκε, την ευλόγησε και είπε: « Ο Κύριος δόξασε το όνομά σου μέσα σε όλες τις γενιές. Μέσα από εσένα ο Κύριος θα αποκαλύψει στις έσχατες ημέρες την λύτρωσή του στους Ισραηλίτες». Ο ιερέας την έβαλε να καθίσει στον τρίτο αναβαθμό του θυσιαστηρίου. Ο Κύριος ο Θεός της έδωσε χάρη και χόρεψε. Και όλος ο λαός του Ισραήλ την αγάπησε.
Η έλλειψη θεομητορικών γιορτών κατά τους πέντε πρώτους αιώνες σχετίζεται ίσως με τον συσχετισμό τους με διάφορες άλλες ειδωλολατρικές γιορτές της Δήμητρας ή άλλων θεών της γονιμότητας. Σχετικές με αυτά είναι οι αιρέσεις των Κολλυριδιανών, τα μέλη της οποίας παρασκεύαζαν σε ορισμένες ημέρες του έτους μικρούς άρτους («κολλυρίδας» ἤ «κολλύρια») προς τιμή της Θεοτόκου και των «Αντιδικομαριαμιτών». Ωστόσο μετά τον 7ο αιώνα οι Θεομητορικές γιορτές έρχονται να αντικαταστήσουν σαφώς παλιότερες ειδωλολατρικές γιορτές. Συγκεκριμένα κατά την αρχαιότητα τέτοιες μέρες τέλειωνε η σπορά και ξεκινούσε ο χειμώνας. Στις 21 Νοεμβρίου έκλεινε και ο μήνας Μαιμακτηρίων με επικλήσεις για καλύτερη σοδειά και ήπιο χειμώνα. Ο σπόρος άρχιζε να κοιμάται για έξι μήνες μες στο χώμα. Τέτοιες μέρες βρισκόμαστε στα μισά από την στιγμή που ο Πλούτωνας έκλεψε την Περσεφόνη και την οδήγησε στον κάτω κόσμο, μέχρι την άνοιξη. Την ίδια περίοδο μετά τα μέσα Νοεμβρίου οι Πλειάδες-Πούλια δύει και θα ξαναφανεί στον ορίζοντα μετά τα μέσα Μαρτίου. Οπότε ο σπόρος που μπαίνει μέσα στο χώμα μαζί με την Πούλια που δύει και σηματοδοτεί τον χειμώνα κάνουν τους ανθρώπους να μπαίνουν και να κλείνονται μέσα στα σπίτια. Μέσα σε αυτό το κοινωνικό και παγανιστικό υπόβαθρο γεννήθηκε η γιορτή των Εισοδίων, που θέλει την Θεοτόκο να μπαίνει στον ναό περιτριγυρισμένη από νέες με λαμπάδες που συνειρμικά μας πάνε στα αστέρια της Πούλιας που και αυτή δύει αυτές τις μέρες, μέχρι τον Ευαγγελισμό (25 Μαρτίου). Η υμνολογία της ημέρας είναι γεμάτη με εικόνες από το φως α) της Τρισηλίου Θεότητος, της Θεοτόκου και των παρθένων με τις λαμπάδες που πάνε να φωτίσουν τα άδυτα του ναού.
Ναοί των Εισοδίων χτίστηκαν σε χώρους όπου υπήρχαν αρχαίοι οικισμοί και ιερά με έντονο το αγροτικό και κτηνοτροφικό στοιχείο. Στην Ελευσίνα στο ιερό της Δήμητρας που βρίσκεται στο Θριάσιο πεδίο (αρχαίος σιτοβολώνας), πάνω από τη σπηλιά-Πλουτώνιο, που σύμφωνα με τον μύθο άρπαξε ο Πλούτωνας την Περσεφόνη, κτίστηκε ο ναός της Παναγίας Μεσοσπορίτισσας. Στο Άνω Καλαμάκι όπου βρισκόταν ο αρχαίος δήμος Ευωνύμου και κατά τους μέσους χρόνους ονομάστηκε η περιοχή Τράχωνες χτίστηκε επίσης ναός στα Εισόδια της Θεοτόκου τον 11ο μ..Χ αιώνα. Στον αρχαίο δήμο Ευωνύμου ο οποίος κατοικείται από το 3000 π.Χ. βρέθηκε ότι γίνονταν καλλιέργειες λιναριού με το οποίο φτιάχνονταν υφάσματα και καραβόπανα. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται και ο λόφος-συνοικία Πανί, αφιερωμένη στον Πάνα. Το αρχαίο θέατρο σημαίνει ότι σίγουρα θα υπήρχε και κάποιο ιερό στον Διόνυσο, ενώ τα Εισόδια μάλλον δείχνουν ότι υπήρχε και λατρεία στην Δήμητρα και Κόρη.
Θεομητορικές Εορτές, Γεώργιος Φίλιας
Απόκρυφα Ευαγγέλια, Ιωάννης Καραβιδόπουλος

H Παναγία στο Φόδελε- Aφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου

Παναγιά του Χάνδακα

ένας Αρχάγγελος Μιχαήλ από την Αιθιοπία

Ιρένα Σέντλερ: Η κοινωνική λειτουργός που έσωσε 2.500 παιδιά

ΜΕΛΕΤΕΣ – ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑΦεβ 12, 2016 Η Ιρένα Σέντλερ υπήρξε μια απ” τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, ηρωίδα της ναζιστικής κατοχής στην Πολωνία και παιδί χριστιανικής οικογένειας. Παρ” ότι πολύ ασυνήθιστο για τα τότε δεδομένα, η οικογένεια της Σάντλερ, της επέτρεπε να συναναστρέφεται παιδιά Εβραίων, ενώ ο πατέρας της ήταν ο μόνος γιατρός που αναλάμβανε Εβραίες ασθενείς. Μετά το θάνατό του και με τη βοήθεια της Εβραϊκής κοινότητας, η Σάντλερ σπούδασε πολωνική φιλολογία αλλά έχοντας κληρονομήσει την ευαισθησία του πατέρα της, την περίοδο της ναζιστικής εισβολής, εργάσθηκε ως νοσηλεύτρια στην υπηρεσία πρόνοιας της Βαρσοβίας. Κατά τη διάρκεια της κατοχής οι συνθήκες για τις Εβραίες, είχαν επιδεινωθεί δραματικά καθώς περισσότερες από 400.000 άνθρωποι ζούσαν πλέον αποκλεισμένες, στο γκέτο, περιοχή τεσσάρων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η Σέντλερ παρείχε βοήθεια σε όσες είχαν ανάγκη, ενώ το 1942 –μετά τη μεταφορά των Εβραίων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρεμπλίνκα, έγινε επικεφαλής του τμήματος παιδιών της Ζεγκότα, οργάνωση βοήθειας των Εβραίων, χρηματοδοτούμενη απ” την εν εξορία κυβέρνηση της Πολωνίας, στο Λονδίνο. Όταν οι γερμανικές αρχές αποφάσισαν να «καθαρίσουν» το γκέτο, η Σέντλερ μεταμφιεσμένη σε νοσοκόμα, υπεύθυνη για την επιδημία του τύφου που ήταν σε έξαρση, γεγονός ιδιαίτερα ανησυχητικό για τις γερμανικές αρχές, μαζί με 20 μέλη της Ζεγκότα, οργάνωσαν τη διάσωση παιδιών, στέλνοντάς τα σε Πολωνικές οικογένειες, ορφανοτροφεία και μοναστήρια. Με τη βοήθεια του Άντονι Τζμπρόβσκι, μηχανικού και συνεργάτη της, τα παιδιά κρύβονταν σε φορτηγά και εργαλειοθήκες ενώ σε άλλα έδιναν υπνωτικά, προκειμένου να θεωρηθούν απ” τα SS, θύματα του τύφου. Σύμμαχός της, ήταν και ο σκύλος του Τζμπροβσκι, ο οποίος, με το γάβγισμά του, λέγεται πως κρατούσε μακριά τις Γερμανίδες, στις αποστολές φυγάδευσης των παιδιών στην … «Άρια» πλευρά. Στα παιδιά που έσωζαν, έδιναν ψεύτικες ταυτότητες, ενώ πολλά έμαθαν χριστιανικές προσευχές, για να ενταχθούν ευκολότερα στην κοινότητα. Τα μέλη της Ζεγκότα, κατέγραφαν τα στοιχεία όλων των παιδιών κωδικοποιημένα και τα έθαβαν στο χώμα, μέσα σε βάζα ώστε να ενώσουν ξανά τις οικογένειες μετά τον πόλεμο

Το 1943, η Σέντλερ συνελήφθη από τη Γκεστάπο για βοήθεια Εβραίων. Μεταφέρθηκε στις φυλακές του Πάβιακ, υπέστη βασανιστήρια, χωρίς όμως να αποκαλύψει λεπτομέρειες της δράσης της και καταδικάστηκε σε θάνατο –γεγονός που δε συνέβη ποτέ, αφού μέλη της οργάνωσης δωροδόκησαν τη φρουρά και αφέθηκε ελεύθερη, ενώ το όνομά της παρέμεινε στη λίστα των εκτελεσθεισών. Μετά την απελευθέρωση της Πολωνίας, η Σέντλερ εξακολούθησε να βοηθάει γυναίκες και παιδιά, ενώ διατηρούσε ακόμα επαφή με μερικές απ” τις οικογένειες των 2.500 παιδιών που είχε σώσει. «Μόνο με θαύμα θα μπορούσε να σωθεί παιδί Εβραίας. Η Σέντλερ δεν έσωσε μόνο εμάς, αλλά και τα παιδιά, τα εγγόνια μας και τις γενιές που έρχονται», δήλωσε σε συνέντευξή της στη Guardian, η διασωθείσα Ελζμπιέτα Φικόβσκα. Παρά τη μηδενική σχεδόν, αναγνώριση του μεγάλου έργου της απ” το κράτος της Πολωνίας, το 1965, της απονεμήθηκε τιμητικός τίτλος απ” το Ίδρυμα για το Ολοκαύτωμα, Γιάντ Βάσχεμ, στα Ιεροσόλυμα, ενώ ήταν και υποψήφια για το Νόμπελ, το 2007, που τελικά δόθηκε στον Άλ Γκόρ και την Επιτροπή για την κλιματική αλλαγή. Με αφορμή μια τελετή προς τιμήν της και κατά την 65η επέτειο από το τέλος του γκέτο της Βαρσοβίας, το 2008, το τελευταίο μέλος της Ζεγκότα, Ιρένα Σέντλερ, δήλωσε λίγες μέρες πριν το θάνατό της: «Κάθε παιδί που σώθηκε με τη βοήθειά μου και όλων των υπολοίπων που δεν είναι πια εν ζωή, είναι κυρίως η αιτιολογία της ύπαρξής μου σ” αυτήν τη γη και όχι λόγος για τιμές». πηγή:  theinsider.gr Γέννηση: 15 Φεβρουαρίου 1910 Θάνατος: 12 Μαΐου 2008

Η Ζερμαίν Ματαλών Κοέν, κόρη του ιατρού – μαιευτήρα Μωυσή Ματαλών και της Ρικέτας Ναβάρρο, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη και παντρεύτηκε τον Σαμπετάϊ (Σάμπυ) Κοέν από το Μοναστήρι, με τον οποίο απέκτησαν τρεις κόρες. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι διωγμοί, έβαλαν τέλος στα όνειρα του αγαπημένου ζευγαριού.

Από την Μηχανιώνα της Θεσσαλονίκης διέφυγαν με καΐκι και έφθασαν στην Αθήνα, όπου με τη βοήθεια του Πατέρα Χρυσόστομου, κρύφτηκαν στο σπίτι μιάς ηρωϊκής γυναίκας, της Ελένης Τουμπακάρη. Οι τρεις κόρες μπήκαν εσωτερικές στη σχολή St. Joseph, με την φροντίδα της Sueur Germaine du Carmel.

Δυστυχώς ένας καταδότης, έμπορος από την Θεσσαλονίκη, που ο πατέρας του ήταν μέλος στα ΕΕΕ, πρόδοσε τον Σάμπυ και τη Ζερμαίν. Συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο Χαϊδάρι και από εκεί, στις 21 Απριλίου του 1944, στο Άουσβιτς Μπίρκεναου, όπου ο Σάμπυ εκτελέστηκε.

Η Ζερμαίν κατάφερε να επιζήσει και να γυρίσει στις κόρες της, μετά από μια σκοτεινή διαδρομή, Άουσβιτς Μπιρκενάου – Μπέργκεν Μπέλσεν – Ραγκούν Τερέζιντατ. Στις 5 Μαΐου του 1945, Ρώσοι στρατιώτες την απελευθερώνουν, άρρωστη από τύφο, από το τραίνο που την οδηγούσε στην εκτέλεση και το καλοκαίρι του 1945, επιστρέφει στην Αθήνα, από το Μπάρι της Ιταλίας. Βρήκε τα παιδιά της, τις τρεις της κόρες, στο ορφανοτροφείο «Εσθήρ» στην Κηφισιά.

Η Ζερμαίν έχει δύναμη. Μαζί με άλλες 7 κοπέλες, δουλεύουν εθελοντικά για τη σίτιση των αρρώστων. Οι γονείς της την βοηθούν να γυρίσει στην Θεσσαλονίκη, όπου αντικρίζει μια πόλη γεμάτη φαντάσματα από το παρελθόν. Ο σύζυγός της, η οικογένειά του, οι φίλοι τους, όλοι είχαν εξαφανιστεί. Είχαν εξοντωθεί. Αισθάνθηκε προδωμένη. Προσπάθησε όμως να ανασυγκροτήσει την κατεστραμένη της οικογένεια, να ξαναδώσει ταυτότητα και αξιοπρέπεια. Μια μητέρα, οπλισμένη με κουράγιο και δύναμη. Αφοσιωμένη στις τρεις κόρες της, για να πραγματοποιήσει τα όνειρα που είχε ή ίδια αλλά και ο σύζυγός της γι΄αυτές.

Ήταν επίσης μια ενεργή εθελόντρια, συνέβαλε στην ίδρυση του Εβραϊκού παιδικού Κέντρου της Κοινότητας Θεσσαλονίκης και ήταν μέλος της Επιτροπής για την Εβραϊκή κατασκήνωση στην Αγία Τριάδα, εκεί όπου τα κυνηγημένα παιδιά ξαναβρήκαν το χαμόγελο. Ταυτόχρονα, η Ζερμαίν πρωτοστατεί στην ίδρυση της WIZO και υποστηρίζει τα πρώτα βήματα, του νεοσυσταθέντος κράτους του Ισραήλ.

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 105 ετών, ως η γηραιότερη Ελληνίδα και διασωθείσα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, με χαραγμένο αριθμό στο χέρι της Α8313 μέχρι και την τελευταία μέρα της ζωής της.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2016/02/12/irena-sentler-i-kinoniki-litourgos-pou-esose-2-500-pedia/

http://webtv.ert.gr/ert1/istorikoi-peripatoi/23ian2018-istoriki-peripati/

https://www.ekirikas.com/wp-content/uploads/2017/05/20170510_193310.mp4?_=5  (

«δεν ξεχνούμε, αλλά συγχωρούμε».

Η Φωτεινή Λεντάκη στην ανάρτησή της θυμίζει τα λόγια του συζύγου της στη Βουλή για τους πραξικοπηματίες και σημειώνει «μην διανοηθεί κανείς να μου την πέσει ως “αντιστασιακός” ή αριστερός, γιατί όπως έλεγε ο Ανδρέας Λεντάκης. “Εάν είχαν κάνει αληθινά αντίσταση οι μισοί από όσους παριστάνουν τους αντιστασιακούς, η δικτατορία δεν θα είχε αντέξει ούτε επτά μέρες, όχι επτά χρόνια”….Τέρμα με τις υποκρισίες και τους τσάμπα αντιστασιακούς!».

Στο πνεύμα που μίλησε γι’ αυτούς ο Ανδρέας Λεντάκης στην Βουλή, άγρια βασανισθείς μέχρις και εικονικής εκτέλεσης από την χούντα, αλλά με μεγαλείο ψυχής, ότι “η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από μερικούς υπερήλικες -είχαν περάσει τα 85- ούτε είναι εκδικητική” και πρότεινε την αποφυλάκιση τους…

Το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου 1973 τα τανκς δεν είχαν εισβάλει ακόμα στο Πολυτεχνείο. Οι φοιτητές συνέχιζαν τις διαδηλώσεις κατά της Χούντας και οι ελεύθεροι σκοπευτές είχαν πάρει θέση στα κτίρια της Πατησίων και της οδού Στουρνάρη για να καταστείλουν την εξέγερση. Συνθήματα όπως  «Κάτω η χούντα» και «Ο λαός στους δρόμους» ακούγονταν από  τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου. Οι πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των φοιτητών και άρχισαν να συρρέουν στην Πατησίων προκειμένου να συνδράμουν  στον αγώνα κατά της δικτατορίας.

Ο Γιώργος Οικονόμου τη δεκαετία του ’70 Ανάμεσα τους βρισκόταν ο 23χρονος φοιτητής του Μαθηματικού τμήματος, Γιώργος Οικονόμου. Τη στιγμή που πλησίαζε στην είσοδο του Πολυτεχνείου, τραυματίστηκε πισώπλατα από σφαίρα αστυνομικού και έπεσε κάτω. Όπως δήλωσε στη Μηχανή του Χρόνου, ο πυροβολισμός πιθανόν προήλθε από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης στην οδό Στουρνάρη.

«Ένιωσα την ανάσα μου να κόβεται και δεν αισθανόμουν τα πόδια μου».

Οι φοιτητές τον μετέφεραν γρήγορα στο πρόχειρο νοσοκομείο που είχε στηθεί στο Πολυτεχνείο. Αφού του παρείχαν τις πρώτες βοήθειες, τον τοποθέτησαν πάνω σε μια πόρτα, που χρησιμοποιούσαν ως πρόχειρο φορείο  και εν μέσω πυροβολισμών και  αναταραχών τον μετέφεραν στο IKA της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Από εκεί τον πήγαν στο Γενικό Κρατικό, που τότε ονομαζόταν Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και είχε συχνές εφημερίες. Διοικητικός Διευθυντής του νοσοκομείου ήταν ο απόστρατος Βασίλειος Μπουκλάκος, ο οποίος είχε διοριστεί από τη Χούντα και πήρε μέρος στα βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθησαν όσοι τραυματίσθηκαν στο Πολυτεχνείο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου.

Αμέσως μετά την εισβολή των τανκς, αστυνομικοί φόρεσαν ιατρικές ποδιές και πήγαν στο νοσοκομείο με στόχο να ψάξουν τους τραυματίες του Πολυτεχνείου. Οι νοσοκόμες είδαν τον Οικονόμου ξαπλωμένο σε κρεβάτι στον διάδρομο και τον μετέφεραν σε θάλαμο. Στην κάρτα νοσηλείας του έγραψαν ότι έπασχε από σκωληκοειδίτιδα. Με αυτό τον τρόπο, κατάφερε να γλιτώσει από το  μένος των μεταμφιεσμένων αστυνομικών οι οποίοι, σύμφωνα με μαρτυρίες, ορμούσαν στα δωμάτια και χτυπούσαν τους τραυματισμένους φοιτητές. Όπως τονίζεται στο πόρισμα Τσεβά: Οτε ήρχισεν η διακομιδή των πρώτων τραυματιών, εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, η ανθρώπινη βαρβαρότης έδειξε το αληθές προσωπείον της, ημαύρωσε και διέσυρε πάσαν έννοιαν φιλαλληλίας και ανθρωπισμού». Αριστερά, ο γιατρός Κώστας Χαρώνης: «Το ’73 ήμουν διευθυντής της εφημερευούσης κλινικής η οποία έφερε και το μεγαλύτερο βάρος στα γεγονότα του Πολυτεχνείου» Σε αντίθεση με τις αγριότητες των αστυνομικών και της φρουράς του νοσοκομείου, οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σώσουν τις ζωές των τραυματισμένων. .

Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ολοκλήρωσε τις σπουδές του και έκανε μεταπτυχιακά στο Παρίσι. Έχει γράψει πολλά βιβλία και ήταν διδάκτωρ της φιλοσοφίας στο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΡΗΤΗΣ.

Έπειτα από τρεις ημέρες, ο Οικονόμου χειρουργήθηκε από τον γιατρό και διευθυντή χειρουργικής κλινικής, Κώστα Χαρώνη. Η σφαίρα είχε τρυπήσει το στομάχι του, το πάγκρεας και είχε σφηνωθεί μέσα στην αορτή. Μόλις μπήκε στο χειρουργείο αντίκρισε έναν ημιθανή ασθενή.

«Η σφαίρα είχε περάσει στην κάτω κοίλη φλέβα που πάει το αίμα από τα πόδια και την κοιλιά στην καρδιά και ίσα-ίσα προλάβαμε και τον ανοίξαμε», ανέφερε ο κ. Χαρώνης στη Μηχανή του Χρόνου. Ο Οικονόμου στάθηκε τυχερός, καθώς η σφαίρα δεν του προκάλεσε αιμορραγία. Μετά το πρώτο χειρουργείο, μεταφέρθηκε στο Ιπποκράτειο, όπου ο γιατρός Γεώργιος Ανδριτσάκης αφαίρεσε τη σφαίρα. Έτσι επέζησε. «Στον Χαρώνη και στον Ανδριτσάκη χρωστάω τη ζωή μου», δήλωσε στη Μηχανή του Χρόνου. Σαράντα χρόνια αργότερα, ο Οικονόμου έγραψε ένα βιβλίο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου και το έστειλε στους δύο γιατρούς, που του έσωσαν εκείνη την ημέρα τη ζωή. Στην αφιέρωση του βιβλίου έγραφε: «Στον εξαίρετο γιατρό και άνθρωποΓ. Ανδριτσάκη, που έσωσε από βέβαιο θάνατο έναν φοιτητή τραυματισμένο  στην αορτή από σφαίρα αστυνομικού, μπροστά στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοεμβρίου 1973. Επίσης στους γιατρούς και το προσωπικό της Καρδιοχειρουργικής κλινικής του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου.  Στον χειρούργο Κ. Χαρώνη του Γενικού Κρατικού» (τότε Ρυθμιστικού). Ο Βασίλειος Μπουκλάκος  στη δίκη του πολυτεχνείου καταδικάστηκε σε 20 μήνες και 15 ημέρες φυλάκιση κατά συγχώνευση, για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες, παράνομη οπλοφορία και βλασφημίες….

Ο Γιωργος Κυρικου απο την ΙΚΑΡΙΑ επανω στη πορτα του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ Καηκε το 1993 σε πυρκαγια προσπαθωντας να βοηθησει συνανθρωπους του.Παντα ΑΦΑΝΗΣ Και χρησιμος ΑΝΘΡΩΠΟΣ Χωρις δημοσιοτητα και μεγαλη ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ.

Πηγή:http://www.mixanitouxronou.gr/

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

15 Νοέ Μπορούμε να συγχωρήσουμε κάποιον, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τον θέλουμε ξανά στη ζωή μας.

Άρθρα Αυτογνωσίας, Ζευγάρι, Συμπεριφορές, Φιλίες, Φιλοσοφία Ζωής

 

 

Πιστεύω πραγματικά ότι η συγχώρεση είναι θεραπευτική. Ότι η συγχώρεση είναι εξιλέωση, ανεβάζει και ξεκουράζει το πνεύμα σου, είτε λαμβάνεις, είτε προσφέρεις. Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι καταπληκτικό στο να απελευθερώνεις τον πόνο με αυτό τον τρόπο – το να γνωρίζεις ότι κάποιος σου έχει δώσει μια δεύτερη ευκαιρία ή ότι έχει αποφασίσει να δεχτεί τη συγγνώμη σου.

Η συγχώρεση είναι ισχυρή. Αλλά ορισμένες φορές στην αγάπη και στις σχέσεις, συγχωρούμε τους λάθος ανθρώπους. Ορισμένες φορές, προσδενόμαστε σε ανθρώπους που μας πληγώνουν, και πιστεύουμε ότι πρέπει να τους συγχωρούμε για να προχωρήσουμε μπροστά, να σώσουμε μια σχέση, να διορθώσουμε αυτό που έχει χαλάσει, να βάλουμε μέσα μας τελεία.

Από την εμπειρία μου, η συγχώρεση έχει πραγματικά αλλάξει τη ζωή μου. Έχω δεχτεί συγγνώμη από ανθρώπους που με έχουν καταστρέψει, έχω συγχωρήσει ακόμα κι αυτούς που δεν μου το έχουν ζητήσει – έχω προχωρήσει – και αυτό έχει επουλώσει την καρδιά μου με τρόπους που ποτέ δεν θα φανταζόμουν. Αλλά δεν ήταν εύκολο. Και δεν είναι όλες οι ιστορίες το ίδιο. Η συγχώρεση είναι κάτι δύσκολο, γιατί ορισμένες φορές πονά πολύ.

Αλλά ακόμα πιστεύω ότι υπάρχει μια τεράστια κρυμμένη δύναμη στη συγχώρεση επειδή μας βοηθά να απελευθερωθούμε από τα ίδια μας τα κλουβιά, από την πικρία και τον πόνο. Αλλά το ότι συγχωρούμε κάποιον δεν σημαίνει ότι του επιτρέπουμε να ξαναμπεί στην καρδιά μας. Δεν σημαίνει ότι ανοίγουμε ξανά τις πόρτες της ζωής μας ή τους προσφέρουμε το κλειδί.

Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι θέλουμε και να κρατήσουμε αυτό το άτομο στη ζωή μας. Μπορείς να συγχωρήσεις κάποιον επειδή σε απάτησε. Μπορεί να τον συγχωρήσεις επειδή σου ράγισε την καρδιά, επειδή σε εγκατέλειψε σε μια στιγμή ανάγκης, επειδή δεν ήσουν η προτεραιότητά του εκείνη την περίοδο, επειδή σε άφησε να φύγεις.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι αυτό τον άνθρωπο ξανά. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι είσαι υποχρεωμένος να μείνεις σε μια σχέση ή σε έναν γάμο με κάποιον που έχει καταστρέψει τη βάση αυτού που έχτισες.

Συγχώρεση δεν σημαίνει ότι συνεχίζεις να είσαι φίλος με το άτομο που σε πρόδωσε ή ότι θες ακόμα να συναναστρέφεσαι με μέλη της οικογένειας που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να σε απορρίψουν ξανά και ξανά. Συγχώρεση σημαίνει ότι αποδέχεσαι το κακό που σου έχουν κάνει, ότι ηρεμείς την καρδιά σου και ξεκινάς από την αρχή – με ή χωρίς τον άνθρωπο αυτό• αυτό αποτελεί δική σου επιλογή.

Και χρειάζεται να θυμάσαι κάτι: δεν είναι λάθος να συγχωρείς και να αφήνεις αυτό τον άνθρωπο στο παρελθόν σου. Μη νιώθεις πίεση να μείνεις σε μια σχέση με κάποιον που σε έχει «σπάσει». Μη νιώθεις ότι πρέπει να συνεχίσεις με έναν άνθρωπο που έχει καταστρέψει τον πυρήνα του είναι σου.

Να θυμάσαι ότι η συγχώρεση δεν σε κάνει αδύναμο, αλλά σου χαρίζει δύναμη. Αρκετή δύναμη για να προχωρήσεις μπροστά και να αφήσεις εκείνον που σε πλήγωσε στο παρελθόν.