Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα”.
Και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή….
Ασίζ Νεσίν
https://www.youtube.com/watch?v=WwkDvxYZGLg
Η νέα κουλτούρα της σιωπής
Ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής του νεοφιλελευθερισμού είναι αναμφίβολα ο φόβος. Αποτελεί πλέον κοινοτοπία να πει κάποιος ότι η υπαρξιακή ανασφάλεια, η εργασιακή αστάθεια και η απειλή της φτώχειας και του αποκλεισμού είναι μόνιμες μήτρες φόβου. Εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη βρίσκονται αντιμέτωποι με την έκπτωση σε μια φασματική κατάσταση ημιζωής.
Ομως υπάρχει ακόμα ένας φόβος, εξίσου μεγάλος– αν όχι μεγαλύτερος: η ικανότητά μας να σκεφτούμε διαφορετικά και, κυρίως, με ορίζοντα μια μετά τον καπιταλισμό πραγματικότητα. Η δύναμη των συστημικών ΜΜΕ να συκοφαντούν, να διαστρεβλώνουν και να απορρίπτουν ως εξωπραγματική και ανεφάρμοστη κάθε ιδέα που αντιτίθεται στο σημερινό status quo, είναι τεράστια και χειροπιαστή.
Ο καπιταλισμός έχει κατορθώσει να εξορίσει από την ημερήσια διάταξη κάθε εναλλακτικό σχέδιο, κάθε διαφορετική πρόταση, κάθε μορφή ουτοπίας. Αυτό αντανακλάται σε πολιτικό επίπεδο στο δόγμα «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική», ενώ σε πολιτισμικό επίπεδο εκφράζεται τις τελευταίες δεκαετίες με τον πολλαπλασιασμό δυστοπικών έργων στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο, τα οποία, σε τελική ανάλυση –και παρά την αριστουργηματική δομή και πλοκή πολλών απ’ αυτών– ωθούν το κοινό-πολίτες να εσωτερικεύσει τη λογική του μάταιου, της απελπισίας και της προδιαγεγραμμένης ήττας έναντι ενός συντριπτικά υπέρτερου αντιπάλου.
Μια νέα «κουλτούρα της σιωπής» (Πάουλο Φρέιρε) εξυφαίνεται αργά και σταθερά, στο σαθρό έδαφος κρίσεων, εκτάκτων αναγκών και μόνιμης κατάστασης εξαίρεσης. Ο στιγματισμός, η περιθωριοποίηση και ο χαρακτηρισμός ως γραφικού απειλεί όποιον χρησιμοποιήσει όρους του παρελθόντος –ταξικός, εκμετάλλευση, αντίσταση, εξέγερση, επανάσταση κ.λπ.– οι οποίοι έχουν χαρακτηριστεί από τους ιδεολόγους του νεοφιλελευθερισμού «αρχαϊκοί».
Φυσικά πρόκειται για μια φραστική ταχυδακτυλουργία, καθώς οι βασικοί εκπρόσωποι του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτισμικού αρχαϊσμού αποδίδουν στους αντιπάλους τους τις δικές τους «ιδιότητες»: ανταγωνισμός, αλληλοεξόντωση, δίκαιο του ισχυρότερου, φυσική επιλογή, κοινωνικός ευγονισμός.
Σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και παρακμής έχει ιδιαίτερη σημασία, όπως έλεγε ο Τρότσκι, να μάθουμε να κολυμπάμε ενάντια στο ρεύμα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε φωνή για να εκφράσουμε όχι μόνο την αντίθεσή μας στον αρπακτικό καπιταλισμό, αλλά και ιδέες, προτάσεις και σχέδια για το μέλλον.
Επεξεργασμένα, συγκροτημένα και με γείωση στην πραγματικότητα γύρω μας. Η συζήτηση για το μέλλον μετά τον καπιταλισμό, η οποία ανακόπηκε βίαια με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων, πρέπει να ξαναρχίσει επειγόντως.
Οχι με όρους παρελθόντος και «επιβεβαίωσης» των δικών μας (κομματικών, φατριαστικών ή ατομικών) αληθειών, αλλά παρόντος και μέλλοντος στο φως της ιστορικής εμπειρίας και των ορίων που θέτουν η νέα πραγματικότητα των ανθρώπινων αναγκών και των περιορισμών της Φύσης.
Οι νέες τεχνολογίες παρέχουν δυνατότητες επικοινωνίας και διαμοιρασμού της γνώσης σε πρωτόγνωρο επίπεδο, αρκεί να υπάρχει επιθυμία επικοινωνίας και περιεχόμενο γνώσης για να μοιραστούμε. Η κίβδηλη μετα-αλήθεια των Τραμπ και σία μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια νέα κουλτούρα πράξης και αντίστασης στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού και του νοήματος της Ιστορίας.
Η παρουσίαση της υποταγής σαν αντίσταση, της προσαρμογής σαν εξέγερση και του κομφορμισμού σαν ατομική πρωτοβουλία είναι βασικό όπλο της ιδεολογίας του κυρίαρχου συστήματος, με στόχο την αδρανοποίηση του νου και την αναπαραγωγή της νοσηρής καθημερινότητάς του.
Σε παρακαλώ, άκουσε αυτά που δεν λέω…
Σε παρακαλώ, άκουσε αυτά που δεν λέω. Μην ξεγελαστείς από εμένα. Μην ξεγελαστείς από το προσωπείο που φορώ, γιατί φοράω μια μάσκα, φορώ χιλιάδες μάσκες, μάσκες που φοβάμαι να βγάλω, και που καμιά από αυτές δεν είμαι εγώ.
Η προσποίηση είναι μια τέχνη που έχει γίνει η δεύτερη φύση μου, μα μην ξεγελαστείς, για όνομα του Θεού μην ξεγελαστείς. Σου δίνω την εντύπωση πως είμαι ασφαλής, πως όλα είναι ηλιόλουστα και ήρεμα σε μένα, πως η σιγουριά είναι το όνομά μου και η ψυχρότητα το παιγνίδι μου, πως διατηρώ την ψυχική μου γαλήνη, έχοντας τον έλεγχο των συναισθημάτων μου και πως δεν χρειάζομαι κανένα, αλλά μη με πιστέψεις. Η επιφάνεια μου μπορεί να μοιάζει ήρεμη, αλλά η επιφάνεια μου είναι η μάσκα μου, που πάντα την κουβαλώ κι όλα τα κρύβει.
Κάτω από αυτήν κατοικεί ο πραγματικός μου εαυτός. Ένας εαυτός σε σύγχυση, σε φόβο, σε μοναξιά, που δεν γαληνεύει ποτέ. Μα αυτό το κρύβω. Δεν θέλω κανείς να το ξέρει. Πανικοβάλλομαι στη σκέψη πως η αδυναμία μου και ο φόβος μου θα γίνουν φανερά στον καθένα. Γι αυτόν τον λόγο δημιουργώ με πάθος μια μάσκα όπου πίσω της κρύβομαι, ένα αδιάφορο σοφιστικέ προσωπείο, που με βοηθά να υποκρίνομαι, που με προστατεύει από το βλέμμα που ξέρει.
Μα αυτό ακριβώς το βλέμμα θα είναι η λύτρωσή μου, η μοναδική μου ελπίδα, και αυτό το ξέρω… Θα γίνει η λύτρωσή μου αν συνοδεύεται από αποδοχή, αν συνοδεύεται από αγάπη. Είναι τα μόνα που θα μπορούσαν να με ελευθερώσουν από μένα τον ίδιο, από τους τοίχους της φυλακής μου που μόνος μου έχτισα, από τα εμπόδια που με τόσο κόπο όρθωσα. Είναι τα μόνα που θα με πείσουν για αυτό που δεν μπορώ από μόνος μου να πειστώ, ότι πράγματι κάτι αξίζω.
Αλλά αυτό δε στο λέω. Δεν τολμώ να το κάνω, φοβάμαι. Φοβάμαι πως το βλέμμα σου δε θα το συνοδεύει η παραδοχή και η αγάπη. Φοβάμαι πως με σκέφτεσαι λιγότερο από όσο εγώ θα ήθελα, πως θα γελάσεις με μένα, και το γέλιο σου θα με σκοτώσει. Φοβάμαι πως βαθιά μέσα μου είμαι ένα τίποτα και ότι εσύ θα το διακρίνεις και θα με απορρίψεις. Έτσι παίζω το παιγνίδι μου, το απελπισμένο παιγνίδι μου προσποίησης, με ένα προσωπείο ασφάλειας και ένα τρεμάμενο παιδί μέσα μου. Η αστραφτερή παρέλαση των προσωπείων μου, τόσο άδεια από μένα, προπορεύεται περιχαρής και η ζωή μου με ακολουθεί.
Σου μιλώ με γλυκόλογα φλυαρώντας. Σου λέω τα πάντα χωρίς να σου λέω κάτι και τίποτα που να με αποκαλύπτει, που να φανερώνει τι κλαίει μέσα μου. Έτσι, όταν επαναλαμβάνομαι, μην ξεγελαστείς από αυτά που σου λέω. Σε παρακαλώ άκουσε προσεκτικά και προσπάθησε να αφουγκραστείς αυτό που δεν λέω, αυτό που θα ήθελα να μπορούσα να πω, αυτό που χρειάζεται να πω για να ζήσω, αλλά δεν μπορώ να το πω. Δε μου αρέσει να κρύβομαι. Δε μου αρέσει να παίζω ψεύτικα υπερφυσικά παιγνίδια. Θέλω να σταματήσω να το κάνω. Θέλω να είμαι γνήσιος και αυθόρμητος, αλλά χρειάζομαι βοήθεια από σένα. Χρειάζομαι το χέρι σου να με κρατήσεις, ακόμα κι αν σου δείχνω πως αυτό είναι το τελευταίο που θέλω.
Μόνο εσύ μπορείς να απομακρύνεις από τα μάτια μου το κενό κοίταγμα που αναπνέει νεκρικά. Μόνο εσύ μπορείς να με καλέσεις στη ζωή.
Κάθε φορά που είσαι ευγενική, γλυκιά, ενθαρρυντική, κάθε φορά που προσπαθείς να με καταλάβεις επειδή ενδιαφέρεσαι αληθινά, η καρδιά μου αρχίζει να απλώνει φτερά, πολύ μικρά φτερά, πολύ αδύναμα φτερά, αλλά φτερά!
Με τη δύναμή σου να με αγγίζει συναισθηματικά μπορείς να εμφυσήσεις ζωή σε μένα. Θέλω να γνωρίζεις κάτι. Θέλω να γνωρίζεις πόσο σημαντική είσαι σε μένα, πως μπορείς να γίνεις ένας δημιουργός – ένας έντιμος δημιουργός, σύμφωνος με το πνεύμα του Θεού – του προσώπου που είμαι εγώ αν το επιλέξεις.
Εσύ και μόνο εσύ μπορείς να σπάσεις τον τοίχο που πίσω του τρέμω, μόνο εσύ μπορείς να μου αφαιρέσεις τη μάσκα, μόνο εσύ μπορείς να με απαλλάξεις από τον σκιώδη μου, γεμάτο πανικό, κόσμο, από τη μοναχική μου φυλακή, εάν το επιλέξεις. Σε παρακαλώ κάντο για μένα. Μην με προσπερνάς. Δεν θα είναι εύκολο για σένα, το ξέρω. Μια μακροχρόνια καταδίκη, πελεκημένη από απαξίωση, χτίζει ισχυρά τείχη.
Όσο πιο κοντά πλησιάζεις, τόσο η τυφλότητά μου μπορεί να σε πληγώσει..Είναι παράδοξο, αλλά παρά τα όσα λένε τα βιβλία για τον άνθρωπο συχνά είμαι παράλογος. Πολεμώ το ίδιο το πράγμα για το οποίο εκλιπαρώ. Αλλά μου είπαν ότι η αγάπη είναι ισχυρότερη από τα ισχυρά τείχη και σε αυτό έγκειται η ελπίδα μου. Σε παρακαλώ δοκίμασε να ρίξεις κάτω αυτούς τους τοίχους με σταθερά χέρια, αλλά με απαλό τρόπο, γιατί το παιδί μέσα μου είναι πολύ ευαίσθητο.
Ποιος είμαι, ίσως αναρωτιέσαι; Είμαι κάποιος που γνωρίζεις πολύ καλά. Ο άνθρωπος που συναντάς στον καθένα μας.
Κείμενο του Charles C. Finn
Η σιωπή βοηθά τον εγκέφαλό μας όσο και ο ύπνος ΠΕΡΣΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ 7 Νοεμβρίου 2017 Καλή η μουσική που παίζει όλη μέρα αλλά ίσως πρέπει να την κλείνουμε για λίγο και να μην ακούμε ούτε κιχ. Και αυτό διότι σύμφωνα με τους επιστήμονες, η σιωπή κάνει καλό στον εγκέφαλο και μερικές ώρες σιωπής βοηθούν στην αναζωογόνηση των εγκεφαλικών κυττάρων ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το κάνει ο ύπνος. Σύμφωνα με σχετική έρευνα η σιωπή είναι χρυσός, αφού ακόμη και μόλις δύο λεπτά απόλυτης ησυχίας, μπορούν να επιδράσουν στον εγκέφαλο μας το ίδιο χαλαρωτικά όσο αν κοιμόμασταν επί 15 λεπτά. Πολλές σχετικές έρευνες επιβεβαιώνουν πως για να δημιουργηθούν νέα κύτταρα στον εγκέφαλο, αρκούν δύο ώρες απόλυτης σιωπής. Η δημιουργία τους γίνεται στον ιππόκαμπο, δηλαδή την περιοχή του εγκεφάλου που μεταφέρει τις πληροφορίες από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη στη μακροπρόθεσμη. Αυτό σημαίνει καλύτερη συγκράτηση πληροφοριών για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Οι ερευνητές εξηγούν ότι ο θόρυβος και οι ομιλίες αναγκάζουν τον εγκέφαλο να παράγει υψηλά επίπεδα ορμονών. Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, το να κάνουμε μια εργασία και να ακούμε παράλληλα εστίες ήχων, τον πιέζουν να ανταποκριθεί στα πάντα ταυτόχρονα. Κι αν δεν έχουμε να διαθέσουμε χρόνο μέσα στην ημέρα; Τότε τουλάχιστον αν κοιμόμαστε σε ένα απολύτως ήσυχο περιβάλλον (οι ωτοασπίδες σώζουν μυαλά). TAGS: [Πηγή: www.doctv.gr]
Εάν τα κάνετε όλα αυτά, σύμφωνα με την επιστήμη και τους ψυχολόγους είστε μια μικρή διάνοια 
Να ακούς τα λόγια των ανθρώπων
διαβάζοντας τα μάτια τους…
Alda Merini
Όσο πιο άδειος ο άνθρωπος, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνει μιλώντας.
Μια φορά κι έναν καιρό ένα δάσκαλος περπατούσε με τον μαθητή του στο δάσος.
Καθώς περπατούσαν, ανάμεσα στους φυσικούς ήχους της ζούγκλας…
…άρχισε να ακούγεται και ένας διαφορετικός, αφύσικος ήχος.
Τότε, ο δάσκαλος σταματάει απότομα, γυρνάει προς την πλευρά του μαθητή του και τον ρωτάει: «Μπορείς να διακρίνεις τι είναι αυτός ο ήχος;»
Ο μαθητής κοντοστάθηκε και αφού αφουγκράστηκε για λίγη ώρα απάντησε «Είναι μια καρότσα».
Ο δάσκαλος δεν φάνηκε ικανοποιημένος από την απάντηση και ρώτησε εκ νέου: «Ναι, είναι μια καρότσα αλλά τι καρότσα είναι;»
Ο μαθητής αφουγκράστηκε για λίγο ακόμα και ομολόγησε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει.
Ο δάσκαλος τότε χαμογέλασε και του είπε «Είναι μια άδεια καρότσα, γι αυτό κάνει τόσο θόρυβο», και συνέχισε «Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.
Όσο πιο άδειοι είναι, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν και τόσο πιο πολύ μιλάνε».
《Να μην βασίζεσαι ποτέ στα λόγια των άλλων, πάντα όμως να τα ακούς.
Να μην ακολουθείς ποτέ τη συμβουλή των άλλων, πάντα όμως να τη λαμβάνεις υπόψη σου.
Να μην εξαρτάσαι ποτέ από τη γνώμη των άλλων, πάντα όμως να την καταγράφεις στη μνήμη σου καθαρά.》
Χόρχε Μπουκάϊ, Ο Δρόμος της Αυτοεξάρτησης
Η ακόλουθη διδακτική παραβολή ανήκει στον αββά Ιωάννη τον Κολοβό:
Σε κάποια πόλη ζούσε μια όμορφη πόρνη, που είχε πολλούς φίλους. Πηγαίνει, λοιπόν, σ’ αυτήν ένας άρχοντας και της λέει: “Δώσ’ μου το λόγο σου ότι θ’ αφήσεις την αμαρτωλή ζωή, και σε παίρνω γυναίκα μου”, Εκείνη συμφώνησε, και ο άρχοντας την πήρε στο σπίτι του. Οι φίλοι της άρχισαν να την αναζητούν. Όταν έμαθαν πού ήταν, είπαν μεταξύ τους: “Πρέπει να την ξαναφέρουμε κοντά μας. Αν όμως, εμφανιστούμε στο σπίτι, ο άρχοντας θα μας δει και θα μας κάνει κακό. Ας πάμε, λοιπόν, πίσω από το σπίτι και ας της σφυρίξουμε συνθηματικά. Αυτή θα καταλάβει πως είμαστε εμείς και θα κατέβει. Έτσι κανείς δεν θα μπορεί να μας κατηγορήσει”. Πραγματικά, η γυναίκα άκουσε το σφύριγμα και κατάλαβε ποιοι ήταν. Αμέσως, όμως, βούλωσε τ’ αυτιά της και όρμησε στον εσωτερικό κοιτώνα, κλείνοντας πίσω της τις πόρτες. Η πόρνη συμβολίζει την ψυχή. Οι φίλοι της είναι τα πάθη και οι άνθρωποι. Ο άρχοντας είναι ο Χριστός. Ο εσωτερικός κοιτώνας είναι η αιώνια κατοικία της ψυχής. Αυτοί που σφυρίζουν στην ψυχή είναι οι πονηροί δαίμονες. Και τα σφυρίγματα είναι οι παρορμήσεις των εμπαθών λογισμών, συναισθημάτων και επιθυμιών. Μα η ψυχή τους ξεφεύγει, καταφεύγοντας πάντα στον Κύριο».
Να θυμάσαι αυτή την ιστορία και να ενεργείς σύμφωνα μ’ όσα αλληγορικά σε διδάσκει. Θα δεις πόσο γρήγορα θ’ αποκαθίσταται έτσι μέσα σου η ειρήνη, όταν διαταράσσεται από την εμφάνιση των παθών. Η χάρη του Θεού να είναι μαζί σου!
∽ Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος Από το βιβλίο: ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ γράμματα σε μια ψυχή, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΙΙΚΗΣ
Πόσο αξίζετε; Μια όμορφη παραβολή για την αυτοπεποίθηση
Κάποτε ένας νέος πήγε σε έναν σοφό άντρα και του είπε:
“Έχω έρθει σε σένα για να με συμβουλεύσεις, καθώς αισθάνομαι, ότι δεν αξίζω τίποτα και θέλω να πεθάνω. Όλοι μου λένε, ότι είμαι χαζός και αποτυχημένος. Σε παρακαλώ, αφέντη, βοήθησέ με.”
Ο σοφός άντρας έριξε μια ματιά στον νεαρό και του είπε:
“Συγχώρεσε με, αλλά είμαι πολύ απασχολημένος αυτή την στιγμή και δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Υπάρχει ένα πολύ επείγον περιστατικό στο οποίο πρέπει να πάω. Αλλά, αν δεχτείς να με βοηθήσεις, θα σου ανταποδώσω την χάρη.”
“Φυσικά αφέντη”, απάντησε ο νεαρός.
“Ωραία”, είπε ο σοφός άντρας και έβγαλε από το δάχτυλό του ένα ωραίο δαχτυλίδι με ένα πολύτιμο λίθο πάνω. “Πάρε το άλογο και πήγαινε στην αγορά. Πάρε το δαχτυλίδι και κάνε ό,τι μπορείς για να το πουλήσεις, γιατί χρειάζομαι τα χρήματα για να ξεπληρώσω ένα χρέος. Προσπάθησε να το πουλήσεις σε καλή τιμή και μην συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα. Πήγαινε τώρα και κάνε όσο πιο γρήγορα μπορείς.”
Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Όταν έφτασε στην αγορά, έδειξε το δαχτυλίδι σε αρκετούς εμπόρους, οι οποίοι το εξέτασαν με πολύ μεγάλη προσοχή. Αλλά, μόλις άκουγαν ότι το αντάλλασσε μόνο με χρυσό έχαναν τελείως το ενδιαφέρον τους. Κάποιοι από τους εμπόρους γέλαγαν με τον νεαρό και κάποιοι άλλοι τον απέρριπταν αμέσως. Μόνο ένας ηλικιωμένος έμπορος έκανε τον κόπο να του εξηγήσει, ότι το χρυσό ήταν πάρα πολύ για το δαχτυλίδι του και ότι θα μπορούσε να το ανταλλάξει με χαλκό ή στην καλύτερη με ασήμι.
Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο νεαρός αναστατώθηκε και θυμήθηκε την συμβουλή του σοφού να μην δεχτεί τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αφού γύρισε όλη την αγορά και δεν βρήκε κανέναν αγοραστή, ανέβηκε απογοητευμένος στο άλογο και πήγε πίσω στον σοφό.
“Αφέντη, δεν μπόρεσα να κάνω αυτό που μου ζήτησες. Στην καλύτερη μου έδιναν δυο ασημένια νομίσματα, αλλά μου είπες να μην συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αλλά μου έλεγαν, ότι το δαχτυλίδι δεν αξίζει τόσο”, είπε ο νεαρός.
“Αυτό είναι το σημαντικό”, είπε ο σοφός. “Πριν πας να πουλήσεις κάτι να μάθεις πόσο αξίζει. Και ποιος ξέρει καλύτερα από έναν κοσμηματοπώλη; Πάρε το δαχτυλίδι και πήγαινε γρήγορα στον κοσμηματοπώλη, αλλά μην του πουλήσεις το δαχτυλίδι ό,τι και αν σου προσφέρει. Έλα κατευθείαν σε εμένα.”
Ο νεαρός πήγε στον κοσμηματοπώλη και αφού εξέτασε το δαχτυλίδι για πολύ ώρα με μεγεθυντικό φακό, είπε στον νεαρό:
“Πες στον αφέντη σου, ότι του δίνω 58 χρυσά νομίσματα για το δαχτυλίδι, αλλά αν μου δώσει λίγο χρόνο ακόμα θα το αγοράσω για 70.”
“70 χρυσά νομίσματα”, αναφώνησε ο νεαρός. Γέλασε, ευχαρίστησε τον κοσμηματοπώλη και πήγε πίσω στον σοφό.
Όταν εξιστόρησε στον σοφό αυτά που του είπε ο κοσμηματοπώλης, ο σοφός του είπε:
“Να θυμάσαι, ότι είσαι και εσύ σαν το δαχτυλίδι, πολύτιμος και ξεχωριστός. Μόνος ένας ειδικός μπορεί να εκτιμήσει την αξία σου. Γιατί, λοιπόν, χάνεις τον χρόνο σου, τριγυρίζοντας στην αγορά και ακούγοντας την γνώμη του κάθε ανόητου εμπόρου;”
Πόσο εύκολο είναι να ακούς και να ακουστείς…;
Γρηγόρης Βασιλειάδης
Ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής
Ακούω κάποιους να λένε, με την αυθεντία του «γνώστη»:
«Έλα μωρέ τώρα! Τι πας σε ψυχολόγους…
Να πληρώνεις κάποιον μόνο για να σ’ ακούει; Δεν είναι κρίμα;
Αυτό το κάνω κι εγώ δωρεάν…!».
Πρώτα απ’ όλα, το να είναι εκπαιδευμένος και «ειδικός» κάποιος στο να ακούει είναι μόνο ένα απ’ αυτά που καλείται να κάνει ο έμπειρος κι έντιμος ψυχοθεραπευτής.
Ταυτόχρονα, με βάση την εμπειρία, τα βιώματα, την εκπαίδευση του ο θεραπευτής εκμαιεύει με κατάλληλες ερωτήσεις κ αποκωδικοποιεί τις πληροφορίες που δίνει ο ενδιαφερόμενος, δημιουργεί σε συνεργασία μαζί του και δοκιμάζει πρωτότυπες υποθέσεις εργασίας και παρέμβασης, προτρέπει και διευκολύνει την επίγνωση άγνωστων μέχρι σήμερα συνδέσεων, την αξιοποίηση των παρόντων πληροφοριών, διευρύνοντας την κατανόηση και την αποδοχή τους από τον θεραπευόμενο.
Αλλά, ας υποθέσουμε πως ο ψυχοθεραπευτής το μόνο που ξέρει να κάνει είναι το ν’ «ακούει».
Είναι εξαιρετικά δύσκολο, πολύ σπάνιο και δυσεύρετο να βρεις κάποιον που είναι όντως σε θέση να σε ακούσει, όχι μόνο αυτά που λες, αλλά το σύνολο της ολότητας που φέρεις –μαζί με τις λεκτικές σου αναφορές- στην ψυχοθεραπευτική συνεδρία.
Είναι εξαιρετικά λίγοι και –γι’ αυτό πολύτιμοι- οι άνθρωποι –ακόμα και οι ψυχοθεραπευτές- που μπορούν αληθινά να ακούσουν εσένα, με αυθεντική ενσυναίσθηση, με ανόθευτο μεράκι, με την ψυχή τους δοσμένη σε σένα, όχι μονάχα αυτά που λες…
Κάποτε, κάποιος με άκουγε μια ολόκληρη ώρα, χωρίς καθόλου να με διακόψει.
Καθώς με άκουγε, στα μάτια έβλεπα το δικό μου πόνο, χεράκι χεράκι ζευγαρωμένο, αλλά διακριτικά, με τον δικό του.
Στο πρόσωπό του ένιωθα γενναιόδωρη την δική του αγκαλιά.
Μέσ’ την σιωπή του ένιωθα τον βαθύ του σεβασμό και την φροντίδα του για τα ανοιχτά μου τραύματα που συναντιούνται με τα δικά του…
Στα κρυμμένα του δάκρυα, τα πίσω από τις προσηλωμένες κόγχες των ματιών του αισθανόμουν πλήρη την λυτρωτική παρουσία του αδερφού μου που ολόψυχα με συμπονά, πάσχοντας μαζί μου.
Ελάχιστες φορές, ένιωσα σε τέτοιο βαθμό την ιαματική παρουσία ενός άλλου ανθρώπου δίπλα μου, βυθισμένου στην βαθύτατα κι ολοκληρωτικά παρούσα σιωπή του, όπως εκείνη την ώρα.
Την ώρα που με έσωσε.
Ο άνθρωπος που με κουβάλησε, με όλο μου το βάρος, χωρίς καν να μ’ αγγίξει.
Ο άγνωστος αδερφός που μου έδειξε εμπράκτως, τόσο σιωπηλά κι εύγλωττα μαζί, πως δεν είμαι καθόλου μα καθόλου μόνος.
Δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι είσαι σε θέση να ακούς τον άλλον.
Είναι ασύλληπτα δύσκολο, χρειάζεται παίδευση κι εκπαίδευση, σεβασμό, θέλει να χεις εντός σου την αίσθηση της τιμής και την ευθύνη της απόδοσής της σε αυτόν που ανενδοίαστα εκτίθεται απέναντί σου.
Θέλει εσύ να χεις πονέσει πρώτα πολύ.
Να χεις αγκαλιάσει πρώτα τον δικό σου πόνο με την βοήθεια κάποιου άλλου που μπόρεσε ολόκληρο να σ’ ακούσει, πριν επιθυμήσεις να αγκαλιάσεις τον πόνο του άλλου, και στο πληγωμένο πρόσωπο του άλλου όλους τους πληγωμένους άλλους.
Γιατί, την ώρα που ακούς, μεταγγίζεις εμψύχως την προσωπική σου μαρτυρία.
Γίνεσαι υπεύθυνος μάρτυρας και μέτοχος του αδερφού σου, με την υπαρξιακή σου συγκατάβαση, στην ιερή του αυτοαποκάλυψη.
Αν δεν είσαι σε θέση να καθρεφτίσεις με την στάση του σώματός σου, τα μάτια, το πρόσωπό σου, τον τρόπο που αναπνέεις κι ασυναίσθητα πάλλεσαι, αλλά κυρίως με επίγνωση του μύθου της ετερότητάς σου, την ιερότητα της γυμνής από φτιασιδώματα ψυχής που, καθώς γίνεται ένα με τον πόνο γέρνει με εμπιστοσύνη κι ένδεια στην αγαπητική σου πρόθεση.
Αν δεν είσαι σε θέση να σιωπήσεις για να είσαι απόλυτα παρών με την καρδιά σου στην τόσο «ερωτική» παραχώρηση ενός «άγνωστου» που γίνεται μονομιάς ψυχικός σου αδερφός, τότε όχι, δεν ακούς!
Κι όσο κι αν μιλάς, μιλάς απ’ το κεφάλι σου, εξωτερικά, όπως περίπου ένας παπαγάλος.
Για να καλύψεις το κενό της άταχτης φυγής σου από την σχέση.
Για να φλομώσεις το δωμάτιο με την ομίχλη και την δυσωδία της σκιαγμένης σου απουσίας.
Έτσι όμως, το τρένο έφυγε. Η συνάντηση δεν συνέβη ποτέ.
Έμειναν μόνα τους τα φανταχτερά πτυχία σου στον τοίχο να τον στολίζουν σαν ψεύτικες γιρλάντες, που, όσο κι αν το θες, δεν ξεγελούν το κενό της ψύχρας που πλήττει τον χώρο, τον πόνο της ορφάνιας σου.
Ούτε το πόνο της ορφάνιας του άλλου, που δεν ακούστηκε ποτέ…
Άρθρο μου στο Πριν της 11/2
Η ποίηση μας να αντλείται από το μέλλον και όχι από το σαθρό παρελθόν .
του Γιώργου Ρούση
Στην αναμφισβήτητη κρίση της Αριστεράς, ορισμένοι αναζητούν διέξοδο στην επιστροφή της σε μια πρωθύστερη κατάσταση της.
Και αυτή η αναζήτηση της σωτηρίας της αριστερής ψυχής στο παρελθόν, προέρχεται από διάφορες συνιστώσες της Αριστεράς .
Ας γίνω πιο συγκεκριμένος . Πολλοί από εκείνους που διαφώνησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως η ΛΑΕ, η Πλεύση Ελευθερίας και λοιποί συγγενείς τους, όταν πια εκείνος έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, αποβάλλοντας και το τελευταίο ίχνος αριστερού προσωπείου , έρχονται σήμερα και άμεσα, ή έμμεσα προτείνουν την επιστροφή στον παλιό, καλό ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως παραβλέπουν ότι η κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να είναι διαφορετική από εκείνη του διεθνούς ευρωκομμουνιστικού του γεννήτορα , δηλαδή από την πλήρη ενσωμάτωση στο σύστημα , παραβλέπουν επίσης ότι αυτός πριν ακόμη γίνει κυβέρνηση έδωσε επαρκή δείγματα της δεξιόστροφης γραφής του, η οποία και αποσαφηνίστηκε με την επιλογή σχηματισμού κυβέρνησης με την εθνικιστική δεξιά των ΑΝΕΛ, την επιλογή ενός στελέχους της παραδοσιακής Δεξιάς ως προέδρου της Δημοκρατίας, την υπουργοποίηση στελεχών του παπανρδεϊκού ΠΑΣΟΚ όπως ο Κοτζιάς , την χάραξη κόκκινων «αντιμνημονιακών» γραμμών, οι οποίες κάθε άλλο παρά άφηναν την παραμικρή ελπίδα για ένα ΟΧΙ μέχρι τέλους, στο δημοψήφισμα απάτη .
Από την άλλη, η μεν καθοδήγηση του ΚΚΕ ονειρεύεται την επιστροφή στον «υπαρκτό» και δη στην προ του 20ου Συνεδρίου περίοδο του, ενώ πολλοί από τους όψιμα διαφωνούντες μαζί του ή τους κριτικά παραμένοντες μέσα στο μαντρί, ορέγονται την επιστροφή στο καλό ΚΚΕ του Χαρίλαου και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων.
Όμως η πορεία προς το μέλλον, μέσω αυτής της επιστροφής σε ένα υποτιθέμενο χαμένο παράδεισο ο οποίος στην πραγματικότητα οδήγησε στην σημερινή κρίση, δεν αποτελεί λύση.
Καταρχάς αυτή η επιστροφή είναι άλλο πράγμα από μια κριτική αξιοποίηση ακόμη και των ηττών ή των λαθών του παρελθόντος όπως την αντιμετώπιζε ο Benjamin .
Αυτός δεν εντοπίζει το μέλλον ως προερχόμενο κυρίως από την πρόοδο της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων , αλλά από την συνειδητοποίηση του καταστροφικού παρελθόντος στο οποίο είχε οδηγήσει αυτή η τάξη. [1]
Και αν αναφέρεται και στις θετικές πλευρές αυτού του παρελθόντος, όπως για παράδειγμα στις πρωτόγονες κομμουνιστικές κοινότητες, στοιχεία των οποίων θα πρέπει να αναβιώσουν στην μελλούμενη κοινωνία, αποδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στις αρνητικές πτυχές του και στα συντρίμμια που αυτό άφησε στους ηττημένους.
Έτσι αυτή η προσφυγή στο παρελθόν δεν αντιμετωπίζεται από τον Benjamin κυρίως ως νοσταλγία επιστροφής σε αυτό, αλλά αντίθετα ως ξεσηκωμός απέναντι στις αδικίες του , ως αντίθεση στην καταστροφή που αυτό επέφερε.
Και είναι κάτω από αυτό το πρίσμα που θέτει , το δίλλημα «Ή αφύπνιση, ή ανυπαρξία»[2] , δηλαδή ή ξύπνημα από το όνειρο της αναπόλησης του χαμένου παρελθόντος, και καταδίκη εκείνων που το κατέστρεψαν, ή ανυπαρξία και αδυναμία αναζήτησης ενός διαφορετικού, καλύτερου κόσμου.
Από την άλλη ο Μαρξ στην 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη επισημαίνει ότι « η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών. Και όταν ακόμα οι ζωντανοί φαίνονται σαν ν’ ασχολούνται ν’ ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα και να δημιουργήσουν κάτι που δεν έχει προϋπάρξει, σ’ αυτές ακριβώς τις εποχές της επαναστατικής κρίσης επικαλούνται φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις στολές τους για να παραστήσουν με την αρχαιοπρεπή αυτή, σεβάσμια μεταμφίεση και μ’ αυτή τη δανεισμένη γλώσσα τη νέα σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας.» [3]
Όμως για τον Μαρξ «η κοινωνική επανάσταση του 19ου αιώνα δεν μπορεί να αντλήσει την ποίησή της από το παρελθόν, αλλά μόνον από το μέλλον. Δεν μπορεί ν’ αρχίσει με τον ίδιο τον εαυτό της προτού σβήσει όλες τις προλήψεις σχετικά με το παρελθόν. [Αν λοιπόν για τον Μαρξ] για να φτάσει στο δικό της περιεχόμενο η επανάσταση του 19ου αιώνα, πρέπει ν’ αφήσει τους πεθαμένους να θάψουν τους νεκρούς τους»,[4] για την εποχή μας αυτό ισχύει πολύ περισσότερο.
Γι’ αυτό καλό θα είναι, αντί να χρησιμοποιείται το παρελθόν ως άλλοθι κάλυψης ευθυνών, να ακολουθείται η συμβολή του επαναστάτη Ιησού Χριστού , προς τον προσκολλημένο στο σαθρό παρελθόν, δειλιάζοντα να τον ακολουθήσει μαθητή του, ο οποίος επικαλείτο ως πρόφαση τον επικείμενο θάνατο του πατέρα του «ἀκολούθει μοι, καὶ ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς.»[5]
