Μήνας: Οκτώβριος 2017

αγώνας για Ζωή… Ο Χριστός είναι η Ζωή…UBUNTU – Είμαι γιατί είσαι

Φωτογραφία του χρήστη E-Psychology.gr.Φωτογραφία του χρήστη Stamatis Spanoudakis Σταμάτης Σπανουδάκης (OFFICIAL).

Stamatis Spanoudakis Σταμάτης Σπανουδάκης (

4 Οκτωβρίου στις 4:39 μ.μ. · 

Σκέψεις

Οι πιό δύσκολοι αγώνες είναι, αυτοί που γίνονται μέσα μας
Οι καλύτερες συζητήσεις, γίνονται με τον εαυτό μας
Αληθινές διακοπές είναι η μοναξιά, η ευλογημένη ησυχία και η προσευχή
Τα ωραιότερα τοπία, είναι, κρυμμένα μέσα μας
Τά παραμύθια της γιαγιάς, κρύβουν περισσότερη αλήθεια απο την “πραγματικότητα”
Οι εσωτερικές πληροφορίες είναι, τα αληθινά δελτία ειδήσεων
Οί δύσκολότερες αποφάσεις, λύνονται απο το παιδί μέσα μας

Το να αγαπάς τον εχθρό σου είναι, το δυνατώτερο σου όπλο
Το να μην συγχωρείς είναι, σαν να προσκαλείς τόν πόνο και την αρρώστεια
Το να θυμώνεις είναι, σαν να βρωμίζεις μόνος σου την ψυχή σου
Το να λές “γιατί εμένα;” είναι, σαν να λές στο Θεό, “Δεν τάκανες καλά”
Η αρρώστεια και ο πόνος, είναι μεγάλο σχολείο, αν τα καταλάβεις και τα δεχτείς με ταπείνωση
Ο φόβος, δεν έρχεται απο τον Θεό. Ούτε η χαρά πάντα.
Η Αγία διάκριση, θάπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία της γής
Το δάκρυ είναι η καλύτερη βιταμίνη. Ψυχής και σώματος

Ευτυχία, δεν είναι να κάνεις ότι θές, αλλά να θές ότι κάνεις.Φωτογραφία του χρήστη Κωνσταντίνος Ζωχιός - Ψυχολόγος.

 Φωτογραφία του Εμμανουήλ Κυπραίος.

Φωτογραφία του Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος.
Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Βιαζόμαστε σε όλα, σωματικά και ψυχικά, υλικά και πνευματικά. Θέλουμε όλα να γίνουν γρήγορα γι αυτό και οι μνήμες της ψυχής είναι άδειες. Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, κι΄αφου το κατορθώσουμε, έπειτα με νοσταλγία ψάχνουμε στην ντουλάπα τα παιδικά μας ρούχα. Εάν κάτι αξίζει στην ζωή είναι οι στιγμές της. Εύκολες και δύσκολες, είναι ο χώρος που καθημερινά καλούμαστε να ζήσουμε αυτό που μας δόθηκε, το δώρο της ύπαρξης. Μυστικό για να το χαρείς η υπομονή. Να βιώνεις τα γεγονότα στην πληρότητα τους. Βήμα βήμα, στιγμή στιγμή. Όπως έλεγε και ο άγιος Παίσιος, «όταν σας δίνουν μια καραμέλα, να έχετε υπομονή και να μην βιάζεστε λαίμαργα να την καταπιείτε. Να την αφήνεται να λιώσει στο στόμα σας, έτσι θα την απολαμβάνετε…». Η ζωή είναι δώρο, μην βιαζόμαστε να την προσπεράσουμε, αλλά να την ζήσουμε.

Φωτογραφία του χρήστη Πατέρες της Εκκλησίας.

Πατέρες της Εκκλησίας

15 Απριλίου στις 1:47 μ.μ. · 

”Δέν ξέρεις πώς ἡ παρούσα ζωή εἶναι ἕνα ταξίδι ; Μήπως εἶσαι πολίτης ; Ὁδοιπόρος εἶσαι. Κατάλαβες τί εἶπα ; Δέν εἶσαι πολίτης, ἀλλά διαβάτης εἶσαι καί ὁδοιπόρος…Μήν πεῖς, ἔχω αὐτή τήν πόλη, καί ἔχω τήν ἄλλη…Δέν ἔχει κανείς πόλη! Ἡ πόλη εἶναι ἐπάνω. Τά παρόντα εἶναι δρόμος. Βαδίζουμε λοιπόν κάθε ἡμέρα, ὅσο ἡ φύση συγκατατίθεται πρόθυμα…Ὁταν μπαίνεις σέ πανδοχείο, πές μου, στολίζεις τό πανδοχεῖο ; Ὄχι, ἀλλά τρώγεις καί πίνεις καί βιάζεσαι νά βγεῖς ἔξω. Πανδοχεῖο εἶναι ἡ παρούσα ζωή. Μπήκαμε, διανύουμε τήν παρούσα ζωή. Ἄς φροντίζουμε νά βγοῦμε μέ καλή ελπίδα..”

∽ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 

Η καλοσύνη δεν έχει καμία σχέση με το χρηματικό κέρδος. Η καλοσύνη κερδίζει κάτι πολυτιμότερο, κερδίζει ηρεμία του νου. Ο ενάρετος δεν χρειάζεται να ανησυχεί για πράγματα που αφορούν τα εγκόσμια. Μπορεί να μην έχει παλάτι, αλλά θα ζήσει με μεγαλύτερη ευδαιμονία στην καλύβα του από έναν βασιλιά που ζει στο παλάτι του. Ο ενάρετος δεν θα μπορέσει να αποκτήσει παλάτι, αλλά θα αποκτήσει μακαριότητα. Ο πονηρός θα τα καταφέρει να φθάσει στο παλάτι, αλλά θα χάσει τελείως την ηρεμία του νου, θα χάσει κάθε επαφή με τον εαυτό του.
Επομένως, για μένα είναι πολύ απλό. Εάν θέλεις τον εσωτερικό κόσμο και τα πλούτη, να είσαι καλός, να είσαι ενάρετος, να είσαι ωραίος και να μην ζηλεύεις εκείνους που είναι απλώς πονηροί και κερδίζουν χρήματα, που κάνουν όλων των ειδών τις εγκληματικές πράξεις και ανεβαίνουν σε πόστα και κερδίζουν φήμη και προβολή. Θέλεις να έχεις και τα δύο; Θέλεις χρήματα και εσωτερική αρμονία επίσης; Ζητάς πάρα πολλά. Κάτι πρέπει να αφήσεις και για τον πονηρό! Καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια. Και υποφέρει πολύ μέσα του – κι αυτό είναι μεγαλύτερο βάσανο από όσα γνωρίζεις.
Επομένως, δεν βλέπω γιατί πρέπει η ζωή να ερμηνεύεται με προϊόντα της φαντασίας. Η ζωή είναι, απλά μαθηματικά. Παίρνεις εκείνο που σου αξίζει. Μόνο μην ζητάς κάτι που δεν έχει σχέση με το ήθος σου και δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τότε, δεν θα το βλέπεις έτσι όπως το βλέπεις τώρα – ότι οι ενάρετοι υποφέρουν. Όχι, κανείς ενάρετος δεν υποφέρει. Κάθε ενάρετος απολαμβάνει την μακαριότητα. Και εάν υποφέρει, τότε δεν είναι ενάρετος – είναι, απλώς δειλός. Βασικά, είναι πονηρός αλλά δεν έχει αρκετό κουράγιο να είναι πονηρός, ούτε είναι αρκετά έξυπνος για να είναι πονηρός. Η πονηριά είναι τέχνη.
Οι πονηροί πρέπει, να έχουν αυτά που τους αξίζουν. Οι φαύλοι πρέπει να έχουν αυτά που τους αξίζουν. Αλλά οι καλοί άνθρωποι δεν χρειάζεται να τους ζηλεύουν, γιατί εκείνοι έχουν τον αληθινό θησαυρό, τον εσωτερικό τους κόσμο. Πρέπει να τους συμπονούν. Πρέπει να βλέπουν εκείνους τους φτωχούς, πονηρούς πολιτικούς, τους ζάμπλουτους – πρέπει να βλέπουν την εσωτερική τους φτώχεια, το σκοτάδι μέσα τους, την εσωτερική τους κόλαση και πρέπει να τους συμπονούν, όχι να τους ανταγωνίζονται.

Φωτογραφία του χρήστη Εναλλακτική Δράση.

Πάμπλο Νερούδα († 23.9.1973)

Ωδή στην ζωή

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρά του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί την δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν «αναποδογυρίζει το τραπέζι» όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω από ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Φωτογραφία του Δημήτρης Μπαλτάς.

«Ποιός από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του; Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.»

Για έναν τέτοιον άνθρωπο θεωρώ χρήσιμο να συνοψίσω μια τριάδα δοκιμίων που έγραψε ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του. (Για όποιον έχει φιλοσοφικές τάσεις είναι γραμμένα σε γλώσσα σαφή και προσβάσιμη στον μη ειδικό). Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι.

Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ’ όλ’ αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.

1. Αυτό που κατέχουμε. Τα υλικά αγαθά είνα απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποστηρίζει πολύ κομψά ότι η συσσώρευση πλούτου και αγαθών είναι ατελείωτη και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Όσο περισσότερα κατέχουμε, τόσο πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις μας. Ο πλούτος είναι σαν το νερό της θάλασσας: όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο πολύ διψάμε. Στο τέλος δεν κατέχουμε εμείς τα αγαθά μας – μας κατέχουν εκείνα.

2. Αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων. Η φήμη είναι το ίδιο εφήμερη όσο και τα υλικά πλούτη. Ο Σοπενάουερ γράφει: “Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων… πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ’ τη σάρκα μας”. Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες.
Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν’ αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά.

3. Αυτό που είμαστε. Μόνο αυτό που είμαστε έχει πραγματική αξία. Μια καλή συνείδηση, λέει ο Σοπενάουερ, αξίζει περισσότερο από μια καλή φήμη. Ο μεγαλύτερος στόχος μας θα έπρεπε να είναι η καλή υγεία κι ο πνευματικός πλούτος, ο οποίος οδηγεί σε ανεξάντλητα αποθέματα ιδεών, στην ανεξαρτησία και σε μια ηθική ζωή. Η ψυχική μας γαλήνη πηγάζει από τη γνώση ότι αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα, αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα.

Αυτή η τελευταία σκέψη – ότι η ποιότητα της ζωήςμας προσδιορίζεται από το πως ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες – είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα. Κεντρικό αξίωμα στη σχολή του στωικισμού, πέρασε από τον Ζήνωνα, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σπινόζα, τον Σοπενάουερ και τον Νίτσε κι έφτασε να γίνει θεμελιώδης έννοια τόσο στην ψυχοδυναμική όσο και στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.

Από το βιβλίο του Irvin Yalom, Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου, εκδόσεις Άγρα.

Το τηλεφώνημα από την Πάτρα ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου που τον ενημέρωνε οτι είναι ο μοναδικός συμβατός δότης στον κόσμο…

Κοινωνία

Πως περιγράφει την εμπειρία της δωρεάς ο Γιαννης Νεβεσκιώτης

Το τηλεφώνημα από την Πάτρα ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου που τον ενημέρωνε οτι είναι ο μοναδικός συμβατός δότης στον κόσμο... Πως περιγράφει την εμπειρία της δωρεάς ο Γιαννης Νεβεσκιώτης

Ο δημοσιογράφος από την Κοζάνη Γιάννης Νεβεσκιώτης δεν περίμενε ένα τέτοιο τηλεφώνημα, πόσο μάλλον ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Ομως, τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή έρχονται πάντα αναπάντεχα. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο καθηγητής Αιματολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, κ. Αλέξανδρος Σπυριδωνίδης. Ηθελε να τον ενημερώσει ότι ο Γιάννης ήταν ο μοναδικός στον κόσμο συμβατός δότης μυελού των οστών για μια γυναίκα που πάσχει από λευχαιμία στην Ιταλία και χρειάζεται μεταμόσχευση.

Ο Γιάννης συγκρίνει τη χαρά που πήρε μόνο με εκείνη που είχε νιώσει όταν πριν από λίγους μήνες η γυναίκα του του ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος. Δεν είναι τυχαίο, και τα δύο μαντάτα αφορούσαν σε μια νέα ζωή.

«Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος με το θέμα, ούτε συμμετείχα σε δράσεις σχετικά με την εθελοντική αιμοδοσία» παραδέχεται ο ίδιος μιλώντας στην «Κ». «Είχα δώσει δείγμα μυελού των οστών πριν από δύο χρόνια ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Κοζάνης “Γέφυρα”, που τότε είχε κινητοποιήσει την κοινότητα για να σωθεί μια κοπέλα. Δίνεις απλά δείγμα σάλιου». Δυστυχώς, η κοπέλα εκείνη δεν τα κατάφερε, αλλά χάρη στον δραστήριο σύλλογο, η παγκόσμια τράπεζα μυελού των οστών είχε εμπλουτιστεί με πολλά δείγματα από την Κοζάνη.

«Από τότε δεν ξαναδραστηριοποιήθηκα, δεν ήμουν συστηματικός αιμοδότης δηλαδή, ωστόσο το δείγμα μου έμεινε καταχωρισμένο εκεί». Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο.

Φυσικά ανταποκρίθηκε με χαρά και συγκίνηση. «Είναι απίστευτο να αισθάνεσαι χρήσιμος για κάτι τόσο σημαντικό. Αισθάνομαι όμως και λίγο ευθύνη. Από την ώρα που το έμαθα, θέλω να γίνουν τα πράγματα όλα σωστά. Είμαι, πάντως, πολύ αισιόδοξος».

Ο κ. Νεβεσκιώτης έχει κάνει ήδη μία σειρά επαναληπτικών εξετάσεων, αφενός για να διασφαλιστεί η συμβατότητα και αφετέρου για να ελεγχθεί η κατάσταση της υγείας του. Αυτό που μένει, μέχρι να γίνει η συλλογή του μυελού των οστών, είναι να φροντίσει να παραμείνει σε καλή φυσική κατάσταση. Την ίδια ώρα, εξελίσσεται στην Ιταλία μια παράλληλη διαδικασία προετοιμασίας της λήπτριας.

Ο Γιάννης δεν φοβάται καθόλου τη διαδικασία. «Είναι απλούστατη, δεν είναι πια όπως παλιά που γινόταν παρακέντηση στη σπονδυλική στήλη. Τώρα ο δότης ακολουθεί απλώς μια ειδική θεραπεία (σ.σ. λήψη του αυξητικού παράγοντα G-CSF για τέσσερις μέρες που κινητοποιεί τα κύτταρα να βγουν από τον μυελό των οστών προς την κυκλοφορία του αίματος) και κατόπιν δίνει αίμα. Δεν υπάρχει καμία παρενέργεια, απλώς πρόκειται για μια πιο χρονοβόρο αιμοδοσία».

Οι συμβατότητες στον νομό Κοζάνης, πάντως, δεν είναι σπάνιες. Χάρη στη «Γέφυρα», το 15% των συμβατών δοτών μυελού των οστών στη χώρα προέρχεται από εκεί.

 

ritsos27a

«Θα ήταν σα να εγκα­τα­λεί­πεις τον κα­λύ­τε­ρό σου εαυτό»

ΑΠΟ  ΣΤΟ ΙΟΥΝ 28, 2016ΠΡΟ­ΣΩ­ΠΑ

Επι­μέ­λεια: Κων­στα­ντί­νος Δέδες //

Σε αυτή τη συ­νέ­ντευ­ξη, ο ποι­η­τής εξη­γεί πως και γιατί έγινε κομ­μου­νι­στής. Πως δη­μιούρ­γη­σε όντας κομ­μου­νι­στής και γιατί πα­ρέ­μει­νε πι­στός σε όσα πί­στευε μέχρι την τε­λευ­ταία του ανάσα.

Γιατί έγινα κομ­μου­νι­στής; 

Για ό,τι γί­να­με όλοι μας. Γιατί δια­πι­στώ­σα­με ότι υπάρ­χει αδι­κία, εκ­με­τάλ­λευ­ση, γιατί υπάρ­χει κα­τα­πί­ε­ση και σαν άν­θρω­ποι αντι­στε­κό­μα­στε σ’ αυτό. Και ύστε­ρα ορ­γα­νω­θή­κα­με όλοι εμείς οι αδι­κη­μέ­νοι, οι κα­τα­πιε­σμέ­νοι, οι εξευ­τε­λι­σμέ­νοι, ενω­θή­κα­με με το αν­θρώ­πι­νο όνει­ρο, να φτιά­ξου­με μια κα­λύ­τε­ρη ζωή για όλους τους αν­θρώ­πους. Οχι μο­νά­χα για μας. Γιατί εμείς αυτά που φτιά­χνου­με μπο­ρεί να μην τα χα­ρού­με κιό­λας. Αλλά έχου­με τη χαρά ότι κά­πο­τε θα τα χα­ρούν κά­ποιοι. Γι’ αυτό έγινα. Οπως γι­νή­κα­τε όλοι σας. Οπως γί­να­με όλοι μας.

Γιατί έμει­να;

Θα μπο­ρού­σε κα­νέ­νας, απ’ τη στιγ­μή που ονει­ρεύ­τη­κε έναν κόσμο κα­λύ­τε­ρο κι απ’ τη στιγ­μή που δού­λε­ψε γι’ αυτό τον κόσμο με όσες δυ­νά­μεις είχε, μι­κρές, με­γά­λες ή μέ­τριες, θα μπο­ρού­σε ποτέ να εγκα­τα­λεί­ψει; Θα ήταν σα να εγκα­τέ­λει­πε τον κα­λύ­τε­ρό του εαυτό.

(…) Γιατί, αν εσείς λέτε ότι εσείς μου χρω­στά­τε κάτι, ότι σας έδωσα κάτι, ότι είμαι κι εγώ ένας από τους ορ­γα­νω­τές του κοι­νω­νι­κού συ­ναι­σθή­μα­τος (εάν και όπως τε­λο­σπά­ντων), εγώ σας χρω­στώ πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα. Τα δικά σας βιώ­μα­τα, οι δικές σας εμπει­ρί­ες, η δική σας συ­ντρο­φι­κό­τη­τα σε δύ­σκο­λες στιγ­μές, στη Μα­κρό­νη­σο, στη Γυάρο, στη Λέρο, με στή­ρι­ξαν. (…) Είναι, λοι­πόν, όχι σα να εγκα­τα­λεί­πω εσάς πια. Είναι σαν να εγκα­τα­λεί­πω τον εαυτό μου. Δε θα μπο­ρού­σε να γίνει. Δεν μπορώ να σκε­φτώ τον εαυτό μου μα­κριά από σας. Γιατί σας χρω­στάω πάρα πολλά, σύ­ντρο­φοι.

(…) Δε χρεια­ζό­μουν κα­νέ­να εγκώ­μιο, ούτε να μου φέρ­νουν χρυ­σές πλά­κες για να με τι­μή­σουν. Οχι. Λέ­γα­τε: Ο Ρί­τσος είναι δικός μας. Για μένα η με­γα­λύ­τε­ρη συ­ντρο­φιά κι η με­γα­λύ­τε­ρη αξία, το με­γα­λύ­τε­ρο βρα­βείο που δέ­χτη­κα στη ζωή μου, ήταν η αγάπη σας, η αγάπη του κό­σμου».

Συ­νέ­ντευ­ξη του Γ. Ρί­τσου στον «Ρι­ζο­σπά­στη», 27/3/1987

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Τι είναι η καθαρότητα της καρδιάς;

Καθαρότης είναι η απόρριψη παντός περιττού πράγματος, η ευτρεπιστική και προετοιμαστική ενέργεια του χώρου, για να χωρέσει εκεί ο επισκέπτης που περιμένω, ο βασιλιάς, ο Δεσπότης, ο Ιησούς Χριστός.
Άρα, καθαρότης της καρδιάς δεν είναι μόνον η κάθαρση από των εμπαθών νοημάτων και λόγων και πονηρών έργων, αλλά είναι και όλη η διενέργεια που κάνει το Άγιον Πνεύμα· είναι ο τόπος στον οποίο χαίρεται να θρονιάζεται ο βασιλιάς Χριστός, κάτι πολύ σπουδαίο και άμεσο, όχι όμως δύσκολο, διότι δημιουργείται από το Πνεύμα και όχι από εμάς.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Φωτογραφία του Spyridon Marinis.Φωτογραφία του Spyridon Marinis.

Εν δράσει 2017»: Αρχιμανδρίτης Ανδρέας Κονάνος (3η ομιλία) (video)

Date: Δεκέμβριος 14, 2017
in: Εν Δράσει, 2017, π. Κονάνος Ανδρέας, Video

Η ομιλία δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…». Προηγήθηκε Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο την Βηματάρισσα, την Βατοπαιδινή.

Έχοντας κάνει ήδη δύο ομιλίες με θέματα «ο Χριστός είναι χαρά» και «ο Χριστός είναι οξυγόνο», ο π. Ανδρέας πραγματοποίησε την τελευταία για φέτος ομιλία του, με το θέμα «ο Χριστός είναι ζωή».

Κι όπως υπογράμμισε εξαρχής, για να καταλάβουμε ότι ο Χριστός είναι ζωή, είναι ανάγκη η δική μας η ζωή να έχει μπολιαστεί, να έχει ενωθεί με την ζωή του Χριστού. Είναι αυτό που μας λείπει. Μας λείπει η προσωπική εμπειρία του Χριστού.

«Ζούμε από ένα θαύμα. Το ότι η ζωή του Χριστού μπήκε στη ζωή μας, το ότι μας τράβηξε ο Χριστός κοντά Του, ότι έχουμε μέσα μας το αίμα Του και το Πνεύμα Του, το ήθος Του, είναι ένα θαύμα.

Είναι μεγάλο το δώρο της ζωής, το ότι είμαστε ζωντανοί χάρη στην αγάπη του Ιησού Χριστού.»

Το όνειρο κάθε ανθρώπου πραγματικά ζωντανού, είναι να ζήσει, να κάνει πράγματα που αγαπάει, να ξυπνάει το πρωί και «να πίνει το ποτήρι» της ζωής, να μην βαριέται που ζει, να μην είναι σαν ζωντανός νεκρός.

Ο Χριστός, τα χρόνια που έζησε πάνω στη γη, σκόρπισε την ζωή, έδωσε ζωή στους ανθρώπους. Έχω το Χριστό μέσα μου θα πει με ζωογονεί, μου δίνει κίνηση και ώθηση για την ζωή. Η θεία Κοινωνία μας δίνει ζωή. Δεν είναι στάσιμο αυτό που δίνει ο Χριστός, αλλά ζωντανό.

Ο Χριστός, συνέχισε ο π. Ανδρέας, μας ζητάει να κάνουμε αυτό που μπορούμε κι Εκείνος θα κάνει το δύσκολο. Αυτά που θέλουμε να γίνουν για να αλλάξει η ζωή μας, δεν θα γίνουν μαγικά, δεν θα μας τα κάνει κανένας ενώ εμείς καθόμαστε και περιμένουμε έτοιμη τη λύση. Κανείς δεν θα κάνει κάτι, αν εμείς δεν συμβάλλουμε σε αυτό το έργο της ζωής μας.

«Συμμετέχουμε στη ζωή. Και ο Χριστός θέλει να μας κάνει υπεύθυνους. Δεν μας υποτιμά, αλλά μας δίνει αξία, μας σέβεται. Είναι θέμα συμμετοχής.

Μην αφήσουμε τον φόβο να μας παραλύσει. Γιατί ο φόβος μπορεί να διαλύσει τον άνθρωπο. Μπορεί να μας κόψει κάθε όρεξη για τη ζωή.

Δεν ζούμε μόνοι μας. Θα ζήσουμε μαζί με άλλους. Η ζωή περνάει μέσα από την σχέση. Εκεί θα μάθουμε να αγαπάμε. Ζωή θα πει έρωτας, αγάπη, έκσταση, πόθος.»

Ο Χριστός θέλει να ζήσεις τα όνειρά σου, τόνισε. Όνειρο είναι να βρεις τον εαυτό σου, να βρεις τον Θεό σου, να βρεις την αγάπη, να βρεις την ταπείνωση, να βρεις την Εκκλησία.

Θέλει αγώνα αυτή η ζωή, ώστε να έχει νόημα αυτό που κάνουμε μέσα στην Εκκλησία και να μην περνάνε έτσι οι ημέρες μας.

Έρχεται ο Χριστός να μας φέρει ζωή στους θανάτους της ζωής μας. Αν έχουμε τον Χριστό μέσα μας, θα φρεσκάρει τη ζωή μας. Ο Χριστός είναι πάντα νέος. Κι όταν αγαπάμε τον Χριστό και είμαστε μαζί Του, πάντα νέοι θα αισθανόμαστε.

Η ψυχή δεν έχει ηλικία. Το κορμί γερνάει και κουράζεται. Η ψυχή ωριμάζει, αλλά η νεανική της κατάσταση διατηρείται όσο είμαστε κοντά στον Θεό.

Γι’ αυτό και είναι μεγάλο μυστικό νεότητας και ζωής, να είναι ο άνθρωπος ενωμένος με τον Χριστό που είναι η ζωή.

«Πόση ώρα ενωνόμαστε με τον Χριστό και παίρνουμε ζωή από την ζωή Του; Πόση ώρα είδα σήμερα τηλεόραση και πόση ώρα έκανα σήμερα προσευχή κι έχω αισθανθεί ότι ζω;

Πως θα πάρουμε ζωή; Πως θα μεταγγίσει μέσα μας το Πνεύμα Του; Όποτε κάνουμε προσευχή, αισθανόμαστε ότι ζούμε.

Μεγάλο πράγμα να ενωνόμαστε με τον Χριστό δια της προσευχής. Μεγάλο πράγμα να ενωνόμαστε με τον Χριστό δια της θείας Κοινωνίας και η ζωή Του, να γίνεται ζωή μας.»

Και όπως υπογράμμισε ο π. Ανδρέας, και μόνο να σκέφτεσαι τον Χριστό στη ζωή σου, ζεις, ζωογονείσαι, ξυπνάς, χαίρεσαι, ανασταίνεσαι. Η επίκληση του ονόματός Του, η επίκληση της χάρης Του, η ένωση μαζί Του στην θεία Κοινωνία, το να μπορείς να ακουμπήσεις την ψυχή σου στον πνευματικό σου στην εξομολόγηση, θα πει ότι είσαι ζωντανός.

Για να μπορείς να κλάψεις, θα πει ότι ζεις. Για να μπορείς να έχεις μετάνοια, θα πει ότι είσαι ακόμα εν ζωή, με ελπίδες αλλαγής.

Όποιος είναι ζωντανός και αμαρτάνει και μετανιώνει. Και κάνει λάθος, αλλά και κλαίει. Και είναι τα ωραιότερα δάκρυα αυτά.

Να ζήσουμε πριν πεθάνουμε, τόνισε. Κι αυτό θα γίνει μόνο με τον τρόπο της Εκκλησίας. Με την προσευχή, με την παρέα με ζωντανούς ανθρώπους, με το χαμόγελο των παιδιών.

Όλα τα προβλήματα μας, να τα σκεφτόμαστε και να έχουμε πίστη στην αιώνια ζωή που δίνει ο Θεός και την κάνουμε δική μας. Και να λέμε πως ότι και να γίνει, είμαστε αιώνιοι, αθάνατοι. Έχουμε προβλήματα, αλλά ο Θεός κυκλοφορεί στις φλέβες μας και Αυτός είναι αιώνιος και αθάνατος, νικητής, είναι ζωή.

Και η ζωή Του είναι ζωή μου και δεν φοβάμαι τα προβλήματα που συναντάω στη ζωή μου.

Και πριν το τέλος της ομιλίας του σημείωσε:

«Ζήσε την ζωή σου ενωμένος μόνο με τον Χριστό. Και μετά θα αγαπάς και τους ανθρώπους, χωρίς να τους καταπιέζεις και να τους πνίγεις.

Να είμαστε πάντα νέοι μαζί με τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι πάντοτε νέος, φρέσκος, αισιόδοξος, χαρούμενος και μας μεταδίδει αυτό το οξυγόνο Του και τη χαρά του και τη ζωή Του.

Και η ζωή Του να γίνεται πάντοτε ζωή μας.»

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Όταν ο άνθρωπος δεν έχει δώσει ποτέ στον εαυτό του το δικαίωμα της επιλογής να εξοργιστεί, να μισήσει, να ερωτευτεί, να ουρλιάξει, να κλάψει, να αγανακτήσει καθ’ υπερβολήν -εφόσον αυτά νιώθει- τότε συχνά αυτά τα συναισθήματα, -τα οποία εάν αυθόρμητα τα εκτόνωνε, θα ατονούσε η ισχύς και η επίδρασή τους στον ψυχισμό του- αποθηκεύονται στο υπόγειο της συνειδητότητας, αποκτούν αυτόνομη ταυτότητα και δράση, γίνονται πιεστικά και ωθούν το άτομο, πλέον ως αυτόνομος ψευδής εαυτός, σε ανεξέλεγκτη παρορμητικότητα, προκαλούν εκδηλώσεις γενικευμένου άγχους, κατάθλιψης, κρίσεις πανικού και οργανικές διαταραχές.
Τα παραπάνω συμπτώματα έχουν σκοπό να φέρουν στην επιφάνεια της συνείδησης τον “ψευδή εαυτό”, και να ωθήσουν το υποκείμενο στην αποκατάσταση της επανασύνδεσης του με το σώμα, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του, ώστε όλα τα παραπάνω να εμπεριεχθούν συνειδητά και να ενσωματωθούν με επίγνωση στην παρούσα ψυχική του ζωή.

 

Θρησκεία,αθεΐα…..εξομολογήσεις

 

Φωτογραφία του Αλέξανδρος Νικολαΐδης.

Προς μεγάλη του έκπληξη το 2002 η Επιτροπή για την ψυχιατρική και τη Θρησκεία της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας τον βράβευσε με το Βραβείο Pfister.Όταν πρωτοάκουσε το νέο, σκέφτηκε: ¨Τι σχέση έχω εγώ με τη θρησκεία;Κάποιο λάθος θα έγινε”. Έγραψε στην επιτροπή και ρώτησε: “Είστε βέβαιοι;Το ξέρετε πως θεωρώ τον εαυτό μου εν ενεργεία αθεϊστή;””………………              “” Θα ήθελα πολύ να διαθέτω τη θεϊκή φλόγα ,λαχταρώ να είμαι μέρος του Θείου,να υπάρχω για πάντα,να ενωθώ με αυτούς που έχω χάσει-όλα αυτά τα επιθυμώ πάρα πολύ…..””,είπε στην ομιλία του για τη βράβευση αυτή………   (τα πρώιμα θρησκευτικά βιώματα του Γιάλομ στην ορθόδοξη συναγωγή της οικογένειάς του περιβάλλονταν από έναν άκαμπτο και ανυποχώρητο αυταρχισμό ο οποίος του ήταν εξαιρετικά απωθητικός.)                                                      (ΡΟΥΘΕΛΛΕΝ ΤΖΟΣΣΕΛΣΟΝ:  ΙΡΒΙΝ  ΓΙΑΛΟΜ  Για την ψυχοθεραπεία και την ανθρώπινη εμπειρία.)

“Οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς είναι πραγματικό”.

~ Πάμπλο Πικάσο, 1881-1973 ~

Η ( Μουσική) Θεραπεύει αυτούς που την πιστεύουν.Για μένα είναι η απόλυτη θρησκεία.Είναι η Θρησκεία μου.                                                      (Γιάννης Αγγελάκας: εφ. Ντοκουμέντο 27|11|2016

Στίβεν Χόκινγκ: Δεν υπάρχει Θεός και η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει καλύτερα το σύμπαν από την θρησκεία

Δημοσιεύτηκε: Πέμπτη, 18 Οκτώβριος, 2018 – 10:11 | Στην Κατηγορία: 

Επιστήμη

«Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα», το νέο βιβλίο του Στίβεν Χόκινγκ που θα κυκλοφορήσει μετά θάνατον

Δεν υπάρχει Θεός και η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει καλύτερα το σύμπαν από ό,τι μια θρησκεία, λέει ο Βρετανός φυσικομαθηματικός και κοσμολόγος Στίβεν Χόκινγκ στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα», το οποίο μόλις εκδόθηκε, αρκετούς μήνες μετά το θάνατό του.

Η θέση του αυτή ασφαλώς δεν αποτελεί έκπληξη, αφού όσο ζούσε, ο Χόκινγκ δεν έχανε ευκαιρία να δηλώνει κατηγορηματικά ότι ήταν άθεος και ότι έβλεπε τη δημιουργία του κόσμου από τη σκοπιά του επιστήμονα και μόνο, συχνά προκαλώντας την ενόχληση των πιστών σε κάποια θρησκεία.

Το τελευταίο βιβλίο του, που περιλαμβάνει δέκα δοκίμια με ερωταπαντήσεις, αρχίζει με το ερώτημα αν υπάρχει θεός και δίνει αρνητική απάντηση. «Νομίζω», λέει, «ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε αυθόρμητα εκ του μηδενός, σύμφωνα με τους νόμους της επιστήμης. Αν αποδέχεστε, όπως εγώ, ότι οι νόμοι της φύσης είναι καθορισμένοι, τότε δεν χρειάζεται πολύ για να ρωτήσετε: ποιός ρόλος απομένει για το Θεό;».

Για τον Χόκινγκ -και πολλούς άλλους επιστήμονες- οι νόμοι της βαρύτητας, της σχετικότητας, της κβαντομηχανικής κ.α. είναι αρκετοί για να εξηγήσουν τα πάντα στο σύμπαν. «Αν θέλετε, μπορείτε να πείτε ότι οι νόμοι αυτοί είναι έργο του Θεού, αλλά αυτό είναι μάλλον ένας ορισμός του Θεού, παρά μια απόδειξη για την ύπαρξή του», γράφει ο Χόκινγκ.

Μήπως όμως ένα θεϊκό χέρι δημιούργησε τον «αυτόματο πιλότο» των φυσικών νόμων που διέπουν το σύμπαν; Αυτή είναι η βασική πεποίθηση των θρησκευόμενων επιστημόνων (περίπου ένας στους τρεις επιστήμονες πιστεύει στο Θεό, σύμφωνα με έρευνες) και των απλών ανθρώπων, όχι όμως του Χόκινγκ. Όπως το θέτει: «Μήπως ο Θεός δημιούργησε τους κβαντικούς νόμους που επέτρεψαν στην Μεγάλη Έκρηξη (Μπιγκ Μπανγκ) να συμβεί; Δεν θέλω να προσβάλω οποιονδήποτε πιστό, αλλά νομίζω ότι η επιστήμη έχει πιο πειστική εξήγηση από έναν θεό δημιουργό».

Για τον Χόκινγκ, αρκεί η κβαντομηχανική, η οποία εξηγεί πώς συμπεριφέρονται τα υποατομικά σωματίδια, προκειμένου να εμφανισθεί κάπου κάτι από το τίποτε, μετά να εξαφανισθεί και να εμφανισθεί πάλι κάπου αλλού. Επειδή το ίδιο το σύμπαν κάποτε δεν είχε παρά το μέγεθος ενός μόνου σωματιδίου, κάλλιστα ξεκίνησε κάπως έτσι. «Το ίδιο το σύμπαν, με όλη την εκπληκτική απεραντοσύνη και πολυπλοκότητά του, μπορεί απλούστατα να έκανε την εμφάνισή του ξαφνικά, χωρίς να παραβιάσει τους γνωστούς νόμους της φύσης», πιστεύει ο Χόκινγκ.

Και τότε τι υπήρχε πριν το «Μπιγκ Μπανγκ», ρωτάνε οι πιστοί; «Δεν υπήρχε χρόνος πριν την Μεγάλη Έκρηξη», απαντά ο Χόκινγκ. «Τελικά έχουμε βρει κάτι που δεν έχει μια αιτία, επειδή δεν υπήρχε χρόνος για μια αιτία ώστε να υπάρξει. Για μένα αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ενός δημιουργού, επειδή δεν υπήρχε κανένας χρόνος για να υπάρξει ένας δημιουργός».

«Είμαστε ο καθένας ελεύθερος να πιστέψει ό,τι θέλει. Κατά την άποψή μου, η απλούστερη εξήγηση είναι ότι δεν υπάρχει Θεός. Κανείς δεν δημιούργησε το σύμπαν και κανείς δεν κατευθύνει τη μοίρα μας», γράφει. Αυτό ακριβώς είναι το βασικό αθεϊστικό επιχείρημα του Χόκινγκ: ότι δεν χρειάζεται μια αιτία (ένας δημιουργός) για να ξεκινήσει κάτι, εν προκειμένω όλος ο κόσμος. Το αν αυτό θα πείσει τους πιστούς και τις θρησκείες, είναι άλλο θέμα…

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/epistimi/stiven-hokingk-den-yparhei-theos-kai-i-epistimi-mporei-na-exigisei-kalytera-sympan#ixzz5UGwoq9FX
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook

 

1. Λουδοβίκος των Ανωγείων

 

Το ξέρω πως υπάρχεις
και ψάχνω να σε βρω,
μα η ζωή που ζούμε
είναι μικρή θαρρώ.Πολλές φορές σε είδα
να ’ρχεσαι από μακριά
και πρόσωπο ν’ αλλάζεις
σαν έφτανες κοντά.Πολλές φορές σε είδα
να ’ρχεσαι από μακριά
και πρόσωπο ν’ αλλάζω
σαν έφτανες κοντά.Ξοδιάζω τη ζωή μου
μες στους συμβιβασμούς,
μα απ’ την καλή μου αγάπη
δε δίνω κανενός.Το ξέρω πως υπάρχεις
κι ίσως να μη σε βρω
μα πάντα θα σε ψάχνω
και θα σου τραγουδώ.Φωτογραφία του χρήστη ΑΧ Θαλασσα ΜΟΥ.

Τέλος, για το αν είμαι ή δεν είμαι πιστός,δεν μπορώ να σας απαντήσω,γιατί ειλικρινά δεν ξέρω.Αναγνωρίζω με βαθιά ευγνωμοσύνη το Ιερό και το Θείο παντού,γύρω και μέσα μου,ενώ διανοητικά και ιδεολογικά παραμένω άθεος.Με συγκινεί ως τα κατάβαθά μου η πίστη των ανθρώπων,όταν μεταφράζεται σε εμβάθυνση στον εαυτό και άνοιγμα στο όλον,όταν εκφράζεται σαν αδιαπραγμάτευτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο,όταν γίνεται θυσία,όταν καβάλα στο άλογο,λογχίζει εκστατικά το τέρας μέσα μας..                                                 ( Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης για το μάθημα των Θρησκευτικών–20|11|2016 )
.

«Απέφυγα να επισκεφτώ κάποιον ψυχίατρο (για τις κρίσεις πανικού) και να πάρω φάρμακα. Ξέρετε, βασανίστηκα και δεν έχει τελειώσει αυτό! Κάθε άνθρωπος διαθέτει μια πνοή, είναι φτιαγμένος με κάποιον τρόπο και δεν αλλάζει αυτό το πράγμα. Ο αγώνας είναι διαρκής και δίνεις εξετάσεις! Με εμένα συμβαίνει το εξής περίεργο: Οταν είμαι πολύ χάλια, κλείνομαι στον εαυτό μου. Ο φόβος δεν σε αφήνει να αγαπάς, εκείνη την ώρα δεν λειτουργεί τίποτα. Αλλά όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε μια μεσαία έως καλή κατάσταση, τότε πλημμυρίζει ο Θεός μέσα μου!…
Δέχτηκα μεγάλη βοήθεια από τον Θεό στην αντιμετώπιση του προβλήματος που είχα με τον αλκοολισμό! Στο πρόγραμμα με τους Ανώνυμους Αλκοολικούς -όπου πήγαινα για έξι μήνες- υπάρχει εκεί μέσα η “προσευχή της γαλήνης”. Με αυτή ζητάμε από τον Θεό να μας δώσει δύναμη και κουράγιο. Με τη βοήθεια της “προσευχής της γαλήνης” αλλά και τη δική μου προσωπική προσευχή στον Θεό από τον Σεπτέμβριο του 1999 έως σήμερα έχω παραμείνει καθαρός και νηφάλιος!»Θοδωρής Αθερίδης,
ή η δύναμη της αδυναμίας μας

Καί κάθε φορά πού μού μιλοῦσαν γιά τόν Θεό δέν τούς πίστευα, ἀλλά ὕστερα ὅταν ἔμενα μόνος μέ τή σιωπή, καταλάβαινα καί τόν Θεό καί τό ἔργο του.                                                                                                                      Τάσου Λειβαδίτη.

Φωτογραφία του Κώστας Γιουργας.

Νίκος Ζιώγαλας

Σε αγαπώ και πέφτω ψηλά
ανάσκελα κοιτώ τον ουρανό
γλυκιά που`ναι η πατρίδα
σαν είναι μακριά
γυρνάει η πυξίδα
στον ουρανό ψηλά.

Ξάπλωσε εδώ να δούμε μαζί
χορεύουνε τ`αστέρια κι η μουσική
πάλλεται σαν το κύμα
τεντώνεται η χορδή
εμείς είμαστε σχήμα
που φαίνεται από`κει.

Είμαστε σχήμα
που φαίνεται από`κει
γυρνάει η πυξίδα
τον ουρανό να βρει.
Γλυκιά που`ναι η πατρίδα
σαν είναι μακριά
ανάσκελα κοιτάμε
και πέφτουμε ψηλά.

Σ`ευχαριστώ, το νιώθω Θεέ
υπάρχεις δεν υπάρχεις
το θαύμα έγινε.

Πρέπει νὰ δράσουμε ὄχι μόνο πολιτικὰ ἀλλὰ καὶ θρησκευτικὰ μέσα στὴν πολιτική μας. Αὐτὸ σημαίνει νὰ ἔχουμε σὰν θρησκεία μας τὴν ἐλευθερία, ποὺ ἡ μόνη αὐθεντικὴ ἔκφρασή της εἶναι ἡ δικαιοσύνη καί ἡ ἀγάπη. Ναί, γιὰ μᾶς –ποὺ θεωρούμαστε ἐχθροὶ τῆς χριστιανικῆς θρησκείας- καὶ μόνο σὲ μᾶς μένει αὐτὸ τὸ ἔργο ποὺ τὸ θεωροῦμε ὕψιστο χρέος: νὰ ἀσκοῦμε οὐσιαστικὰ τὴν ἀγάπη ἀκόμα καὶ στὶς πιὸ λυσσαλέες μάχες μας, αὐτὴν τὴν ἀγάπη ποὺ εἶναι ἡ ὕψιστη ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀληθινὴ ἀρχὴ τοῦ ἀληθινοῦ χριστιανισμοῦ. 
(Μιχαήλ Μπακούνιν)

ΑΠΟ ΤΑ ΟΥΡΑΛΙΑ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ
ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ
Αληθινές ιστορίες σε καιρούς αθεΐας

Μπήκα σ’ ένα υπόστεγο, για να προστατευθώ για λίγο από τούτο το ξέσπασμα του καιρού… στριμώχτηκαν μαζί μου κι άλλοι. Μόλις χαλάρωσε ο καιρός, οι περισσότεροι όρμησαν στο διπλανό κτίριο, που φαίνεται πως ήταν εκκλησία… Μπήκα κι εγώ σαν κλέφτης. Λες να με είδε κανείς; Όχι τίποτε άλλο, θα πλήγωνα τη γιαγιά – θ’ άρχιζαν οι ανακρίσεις, τα πώς και τα γιατί.
…Καινούργια φωτιά μπήκε στα στήθια μου. Αυτά που έλεγε ο ιερέας τα έλεγε η γιαγιά μου χρόνια, μα με άλλο νόημα… Μήπως όμως ήταν με το ίδιο κι εμείς δε θέλαμε να το δούμε αλλιώς; Μα μήπως η γιαγιά;… Αποκλείεται! Η γιαγιά είναι στέλεχος στο κόμμα, είναι αυθεντία που τη σέβονται όλοι, δεν είναι ξεροκέφαλη γυναικούλα της εκκλησίας. Μα πάλι… αν η γιαγιά… όχι, όχι, θα της είχαν ξηλώσει όλα τ’ αξιώματα και θα την είχαν στείλει στη Σιβηρία…
Φεύγοντας από την εκκλησία, οι άλλοι έκαναν μια βαθειά υπόκλιση με μεγάλο σταυρό. Μα εγώ… εγώ πώς να αποχωρήσω; Χωρίς υπόκλιση, χωρίς σταυρό;… Θα γινόμουν στόχος… Καλύτερα να μείνω τελευταίος…
Μα δεν πρόλαβα…

Έξι αληθινές ιστορίες από τις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, στις οποίες δόθηκε μια μυθιστορηματική πλοκή. Ιστορίες ανθρώπων που αναζήτησαν τον Θεό σε αθεϊστικά περιβάλλοντα. Έξι μαρτυρίες πίστεως και ελπίδας, για τη χάρη του Θεού, που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο…

Αυτό έλεγε ο καλλιτέχνης που σατίρισε την νεοελληνική πραγματικότητα όσο κανείς, είχε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με την θρησκεία, και όχι μόνο λόγω του… παρουσιαστικού του και των ρόλων – Επισκεπτόταν μοναστήρια και συνομιλούσε με μοναχούς – Άγνωστες ιστορίες από την προσωπική του ζωή

Ο Τζίμης Πανούσης και η σχέση του με την Εκκλησία

Ο Τζίμης Πανούσης και η Εκκλησία, δύο «έννοιες» που θα μπορούσαν να θεωρηθούν και εκ διαμέτρου αντίθετες. Στα σατιρικά έργα του μεγάλου καλλιτέχνη που πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 64 ετών από ανακοπή καρδιάς, η εκκλησία και οι εκπρόσωποί της είχαν πάντα «κεντρικό» ρόλο. Ήταν άλλωστε και το ίδιο το παρουσιαστικό του Τζίμη Πανούση που «παρέπεμπε» σε… ιερωμένο – όπως λέει ο ίδιος, δεν ήταν σπάνιο να τον χαιρετούν στο δρόμο ως ιερέα. Το σπινθιροβόλο βλέμμα του όμως, το οποίο μπορεί να μετέδιδε στον συνομιλητή του όλα τα συναισθήματα αλλά μάλλον όχι την πραότητα «έβαζε τα πράγματα στην θέση τους».

Κι όμως, η σχέση του Τζίμη Πανούση με την Εκκλησία δεν περιοριζόταν μόνο «επί σκηνής». Ο καλλιτέχνης τα τελευταία χρόνια επισκεπτόταν συχνά την Άνδρο, όπου διατηρούσε σπίτι και όπως περιγράφει η ιστοσελίδαenandro.gr, ήταν πολλές οι φορές που είχε επισκεφθεί το μοναστήρι της Παναχράντου και είχε συνομιλήσει με τους μοναχούς που ζουν εκεί.

«Τελικά μερικά πράγματα συμβαίνουν γιατί… πρέπει να συμβούν». Αυτό ήταν το τελικό συμπέρασμα του Τζίμη Πανούση στο μεταπασχαλινό γεύμα στην Πανάχραντο, περιγράφει η ιστοσελίδα για το Πάσχα του 2015.

Εκείνη η συζήτηση του Τζίμη Πανούση με τους μοναχούς Ευδόκιμο, Αέτιο και Φιλάρετο τα είχε όλα. Ενατένιση στα ανθρώπινα, μνήμες του Τζιμη και του Αέτιου από την ελληνική ροκ σκηνή της δεκαετίας του ’90 και την έλευση των Iron Maiden στην Ελλάδα (!) και αναμνήσεις από την αντιδικτατορικη δράση της δεκαετίας του ’70 με δύο παλιόφιλους του που τώρα κάνουν πολιτική καριέρα.

Οι λεπτομέρειες της συζήτησης κατά την διάρκεια του γεύματος πολλές. Δύσκολο να περιγραφούν. Όπως και οι απότομες στροφές των θεμάτων. Η χαλαρή συζήτηση πήγαινε προς το τέλος όταν έγινε ένα απροσδόκητο συμβάν. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα της μικρής τραπεζαρίας και μπαίνει μια κυρία με τον σύζυγο της. Χαιρετούν την ομήγυρη γελαστοί. Τους αντιχαιρετούν όλοι και η κυρία ασπάζεται το χέρι του Ευδόκιμου, που είναι στην μια κεφαλή του τραπεζιού. Μετά γυρίζει πηγαίνει προς Τζίμη, που είναι στην άλλη κεφαλή. Ο Τζίμης δίνει ευγενικά το χέρι του για χαιρετισμό. Όμως η κυρία σκύβει και …το φιλάει! Χαμογελάμε όλοι που πέρασε τον γενειοφόρο Τζίμη για παπά και κάποιος της εξηγεί πως είναι ο κ. Πανούσης!

Ο Τζίμης σχολιάζει: «Προσοχή όχι ο υπουργός!» και συνεχίζει ατάραχος: «Δεν πειράζει, κοντεύω να το συνηθίσω! Με τόσους ρόλους παπάδων που έχω παίξει σχεδόν βρίσκω… φυσιολογικο να μου φιλάνε το χέρι! Τώρα ετοιμάζομαι για να παίξω και τον ρόλο ενός μοναχού! Άλλωστε είναι αρκετοί αυτοί που με χαιρετούν στον δρόμο νομίζοντας με παπά! Δεν τους απογοητεύω: Τους αντιχαιρετώ και συνεχίζω! Αν το σκεφτείς η δουλειά που κάνω μοιάζει με του παπά. Μαζεύω από τον κόσμο αυτά που θέλει να πει, αυτά για τα οποία θέλει να ξεσπάσει. Τον “εξομολογώ” δηλαδή. Και μετά του τα ξαναδίνω πίσω για να γελάσει. Βοηθώ να εκτονωθούν. Άρα είμαι εξομολόγος του κοινού μου»!

«Γελάμε όλοι με την “εξομολόγηση” του Τζίμη. Και ο Ευδόκιμος κλείνει την κουβέντα: “Αμα έχει αγάπη σε ό,τι κάνει ο άνθρωπος αρκεί. Η αγάπη τον βοηθά να το κάνει καλά”», περιγράφει ο δημοσιογράφος του enandro.gr, που είχε την τύχη να είναι παρών σε μια τέτοια συνάντηση.

Ο Τζίμης Πανούσης επισκεπτόταν μοναστήρια ανά την Ελλάδα, στους τόπους που βρισκόταν και είχε την ευκαιρία. Η φωτογραφία είναι από την Ι.Μ. Παναγίας των Καθαρών στην Ιθάκη, το 2011. Μαζί με τον Τζίμη Πανούση, ο ιερέας Θεοδόσιος Δενδρινός
Φωτογραφία από facebook @Γιώργος Δελλαπόρτας

Φωτογραφίες και πληροφορίες από το enandro.gr

Φωτογραφία του χρήστη ΤΖΙΖ.

 χρήστης Petros Vassiliadis κοινοποίησε τη δημοσίευση του χρήστη Paul Church.

 

ΦΥΣΙΚΗ vs MAΘΗΜΑΤΙΚΑ; Ή ΠΙΣΤΗ vs EΠΙΣΤΗΜΗ;
O S. Hawking, κορυφαίος φυσικός επιστήμων στο παν/μιο του Καίμπριτς, λάβαρο της νεωτερικότητας – χωρίς βέβαια να φτάνει ο ίδιος στα όρια των φονταμενταλιστών της νεωτερικότητας – vs J. Lennox, καθηγητής των μαθηματικών στο παν/μιο της Οξφόρδης – χωρίς ούτε και αυτός να αγγίζει τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό.

Φωτογραφία του χρήστη Paul Church.

 

Δείτε περισσότερα

” θεωρώ τον εγκέφαλο ως υπολογιστή που θα σταματήσει να λειτουργεί όταν τα συστατικά του αποτύχουν. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για τους σπασμένο υπολογιστές. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι τον Στίβεν Χόκινγκ.

Ο Φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, του Πανεπιστημίου του κέιμπριτζ, πέθανε χθες στις 76, ζώντας πολύ πιο πέρα από ό, τι οι περισσότεροι άνθρωποι με την ασθένεια als ή λου γκέριγκ, μπορούν να περιμένουν. Αυτό που είναι λυπηρό στην παραπάνω φράση είναι η κατανόησή του για το ανθρώπινο άτομο ως όχι περισσότερο από μια μηχανή. Μια τέτοια κατανόηση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της απώλειας της εγγενούς αξίας του ανθρώπου που είναι τόσο ενδημική στον πολιτισμό μας σήμερα.

Το σχόλιο του ουρανού ως παραμύθι για όσους φοβούνται το σκοτάδι, κάποτε ανταποκρίθηκε από τον Τζον Λένοξ, καθηγητή μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της οξφόρδης, και έναν αφοσιωμένο χριστιανό.

Η λογική οδηγεί στο Θεό. Όπως είπε και ο Heisenberg, μία γουλιά από το ποτήρι της επιστήμης θα σε κάνει άθεο. Στον πάτο όμως του ποτηριού θα σε περιμένει ο Θεός…

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ο διαπρεπής Βρετανός θεωρητικός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ απεβίωσε σήμερα, σε ηλικία 76 ετών.

Σε μία σύντομη αναδρομή της τεράστιας επιστημονικής κληρονομιάς που αφήνει πίσω του, σας παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικά αποφθέγματα του κοσμολόγου.

1 «Είμαστε, απλώς, ένα εξελιγμένο είδος μαϊμούδων σε έναν ασήμαντο πλανήτη ενός πολύ μέτριου αστέρα. Αλλά μπορούμε να αντιληφθούμε το Σύμπαν Αυτό μας κάνει ιδιαίτερα σημαντικούς.»

2 «Αν μας επισκέπτονταν εξωγήινοι, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο με τότε που ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική, που δεν ήταν καλή εξέλιξη για τους ιθαγενείς. Πρέπει απλά να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας για να δούμε πώς μια ευφυής μορφή ζωής μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι που δεν θα θέλαμε να γνωρίσουμε».

3 «Ο μεγαλύτερος εχθρός της γνώσης δεν είναι η άγνοια, αλλά η ψευδαίσθηση της γνώσης».

4 «Πρώτον, να θυμάσαι να κοιτάζεις ψηλά στα αστέρια και όχι κάτω, στα πόδια σου. Δεύτερον, ποτέ μην σταματάς να εργάζεσαι. Η εργασία σου δίνει νόημα και σκοπό στη ζωή σου, χωρίς αυτή η ζωή σου είναι άδεια. Τρίτον, αν είσαι αρκετά τυχερός και βρεις την αγάπη, θυμήσου ότι είναι εκεί και μην την πετάξεις μακριά».

5 «Η συμβουλή μου σε άλλους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα θα ήταν η εξής: συγκεντρωθείτε σε πράγματα που η δυσκολία σας δεν σας αποτρέπει από το να τα κάνετε καλά, και μην μετανιώνετε για τα πράγματα που αυτή η δυσκολία σας επηρεάζει. Μην είστε άτομο με ειδικές ανάγκες στο πνεύμα, όπως είστε σωματικά».

6 «Την επόμενη φορά που κάποιος σας παραπονεθεί ότι κάνατε ένα λάθος, πείτε του ότι ίσως αυτό είναι καλό. Διότι χωρίς τις ατέλειες, ούτε εσείς, ούτε εγώ, δεν θα υπήρχαμε».

7 «Ο στόχος μου είναι απλός. Είναι η πλήρης κατανόηση του Σύμπαντος, γιατί είναι έτσι όπως είναι και γιατί υπάρχει».

Βασίλειος Γούλας

21 ώρες

Λέτε… ο Stephen Hawking να πήγε στην κόλαση…;

Σκέφτεται κανείς με αφόρητη οδύνη αλλά και απόλυτη κατανόηση όλους τους αρρώστους με καρκίνο, αυτοάνοσα ή AIDS ή κάτι άλλο απίθανο, που εκφράζουν την αγανάκτηση τους: Γιατί; Γιατί εγώ;; Η αναζήτηση της αιτίας μιας αρρώστιας… αυτή η αίσθηση αδικίας… συνθλίβει ψυχές και τυραννάει φυλλοκάρδια!

Το νεαρό κορίτσι που είχε δύο όλες κι όλες σεξουαλικές επαφές με ένα αγόρι-έκπληξη, που γνώρισε σε φιλικό πάρτι και που, στην πανεπιστημιακή αιμοδοσία που μετείχε εξ υστέρων, έμαθε ότι είναι οροθετική στα 23 της χρόνια!!

Ο γιατρός που στα 36 του μετά από λαμπρές σπουδές και το πέρας της νευροχειρουργικής εξειδίκευσης διαγιγνώσκεται με καρκίνο πνευμόνων και ξέρει ότι σε λιγότερο από δύο χρόνια θα τελειώσει η ζωή του (P. Kalanithi: Όταν η ανάσα γίνεται αέρας, Εκδ. Πατάκης).

Οι άνθρωποι με τα, ποικίλων συμπτωμάτων, αυτοάνοσα, που κάνουν την ζωή τους… «ὅλως ἄλλη» και τους κάνουν εξαρτημένους, θιγμένους, θλιμμένους, θυμωμένους…!!

Πολλές φορές βέβαια η αρρώστια οδηγεί τον άνθρωπο στα ουσιώδη· τον διαμορφώνει, όμως κάτι τέτοιο είναι δύσκολο και σπάνιο. Συνήθως τον εξαντλεί, σίγουρα ψυχικά και οπωσδήποτε σωματικά και τον θυμώνει, αυτό το “γιατί”, που τυραννάει καθένα μας.

Anima sana in corpore sano φωνάζουμε εμείς οι σημερινοί άνθρωποι με το όραμα του αθλητικού ιδεώδους και την εμπορική του εξαργύρωση (ASICS τα αρχικά!) για να έρθει ο μακαρίτης ο καθηγητής Στίβεν Χόκινγκ να μας διαψεύσει διαβάζοντας μας, σωστά και ολόκληρο, το απόφθεγμα: Μακάρι-είθε να υπάρχει, ψυχή υγιής σε σώμα υγιές!! Εμείς όμως, παρότι χριστιανοί, κραυγάζουμε: Πάνω από όλα η υγεία…!

Γιατί:

Δεν καταλάβαμε ότι πάνω από όλα είναι η αγάπη και το να μπορείς να αξιολογείς σωστά, με υγιή κριτήρια, πράγμα που πολλάκις συγχέει, από τις ψυχολογικές συνθήκες και παραμέτρους, τα καίρια της ζωής σου!

Δεν καταλάβαμε ότι μπορείς να είσαι υγιής και δυστυχής συγχρόνως, χωρίς αγάπη. Ότι μπορείς να σφύζεις από ζωή και να έχεις ένα πεθαμένο σπίτι. Ότι μπορείς να καταφέρνεις «πράγματα και θάματα» αλλά να είσαι ένας σκαντζόχοιρος που κανένας δεν μπορεί, και κατ’ επέκτασιν δεν θέλει, να χαϊδέψει.

Δεν καταλάβαμε ότι ο Θεός μας, δεν «περιμένει στη γωνία» τα πλάσματα Του να τα τιμωρήσει για παραβάσεις, αλλά τα περιμένει στο Σταυρό με ανοιχτές (καρφωμένες για να μη… κλείνουν) αγκάλες, για να τα συγχωρήσει!

Δεν καταλάβαμε εμείς, ότι ο Χριστός δεν είναι ο τιμωρός Δίας, αλλά ο πατέρας μας, που δεν «τέρπεται ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων» αλλά θέλει «πάντας σωθῆναι».

Δεν καταλάβαμε ότι μέσα στο μυστήριο της ζωής, που κυριολεκτικά είναι ένα «τοπίο στην ομίχλη», είναι όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Να εμπιστευτείς… να μην εμπιστευτείς… να φοβάσαι να αγαπάς… να παραδοθείς στην αγάπη… να βρεις νόημα ζωής… να είναι αγνωστικιστής… να λες πως είσαι άθεος!!! Όλα είναι πιθανά και έκδοχα…

Δεν καταλάβαμε ότι ο πόνος και η αρρώστια είναι υποθέσεις που συντρίβουν και δεν επιτρέπεται, όντας υγιείς εμείς, να κάνουμε… ανέξοδη διδασκαλία σε όσους βρίσκονται στην φωτιά καιομένης καμίνου από αναπηρία, αρρώστια ή αδιέξοδα.

Δεν καταλάβαμε ότι διδασκαλία για τον τρόπο… άρσης του σταυρού κάποιου πειρασμού, δεν επιτρέπεται!!! Μόνον βοήθεια για την άρση νοείται, σύμφωνα με το υπόδειγμα της… ορειβασίας στον Γολγοθά…!!

Δεν καταλάβαμε ότι μόνον αυτός που βιώνει πειρασμό, ο ίδιος για τον εαυτό του, μπορεί να τον αξιολογήσει (τον πειρασμό) ως κέρδος και να πει μαζί με τον Βλάσιο Πασκάλ: «Χαρά, χαρά, χαρά, δάκρυα χαράς». Οποιοσδήποτε άλλος τολμήσει να του το προτείνει (του ασθενούς) είναι αθεόφοβα αγενής και δουλεύει για τον διάβολο!

Δεν καταλάβαμε την κουβέντα του Χριστού ότι «όποιου του δόθηκε πολύ, θα του ζητηθεί και πολύ».

Δεν καταλάβαμε ότι το να είσαι χριστιανός σου αυξάνει τις ευθύνες· δεν σου δίνει δικαιώματα… κήνσορα!

Δεν καταλάβαμε ότι εμείς είμαστε υπαίτιοι για την “αθεΐα” κάποιων. Λάθη μας τραγικά και αξιολογήσεις αθεολόγητες κλείνουν την πόρτα της Βασιλείας του Θεού σε πολλούς, που ναι μεν έχουν ειλικρίνεια αναζήτησης, αλλά βλέποντας την… “ποιότητά” μας, αποκλείουν για τη ζωή τους το ενδεχόμενο να μπουν στην Εκκλησία και να γίνουν μέλη της… σαν εμάς!!

Δεν καταλάβαμε τον λόγο του Χριστού στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 7 στίχ. 21 «Οὐ πᾶς ὁ λέγων με Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται…» και δείχνει να το κατάλαβαν λιγότερο από όλους, αυτοί που θεσμικά ρύθμισαν να λένε… Κύριε, Κύριε… σε κάθε Θ. Λειτουργία!

Δεν καταλάβαμε ότι η πίστη είναι περιπέτεια συναρτόμενη με πολλές παραμέτρους και υποδομές ψυχοκοινωνικές και οικογενειακές, και εμείς που έχουμε την ευλογία της πίστης (για την οποία πρέπει να γυρεύουμε αύξηση της όπως οι Απόστολοι!!!) πρέπει, αντί διαρκώς να λέμε γι’ αυτήν, να το συνειδητοποιήσουμε, ότι το σωστό είναι να την δείχνουμε. Το πώς δείχνεται, μας το… έδειξε στις Πράξεις ο Απόστολος Πέτρος στον παράλυτο επαίτη του Ναού. Εκείνος ζητούσε χρήματα. Οι σημερινοί ζητάμε πίστη! Ο Πέτρος του είπε: Δεν έχω χρήματα, όμως θα σου δώσω αυτό που έχω. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα!!

Η φτώχεια μας είναι ότι δεν μπορούμε (ο όποιος… χριστιανός… παπάς… δεσπότης… Πατριάρχης…) να πούμε στον παράλυτο Στίβεν Χόκινγκ τον λόγο του Πέτρου, ενώ θεολογούμε ανέξοδα ότι είμαστε διάδοχοί του… (όχι μόνον ο Πάπας!!). Ας ταπεινωθούμε λοιπόν και ας κλείσουμε το στόμα γιατί όπως λέει «η δική μας» Γραφή: «Κρεῖσσον πεσεῖν ἀπό ὕψους ἤ ἀπό γλώσσης».

Δεν καταλάβαμε ότι δεν επιτρέπεται να ταξινομούμε εμείς τους ανθρώπους στον Παράδεισο ή την Κόλαση κατά… την σχολική λογική, με κατάστιχα καλών και κακών πράξεων (ένα είδος ηθικού ισολογισμού), γιατί μπροστά μας διαρκώς είναι ο ληστής ως πρώτος ένοικος του Παραδείσου, παρόλο που τα κατάστιχα της ζωής του ήταν κατάμαυρα!

Δεν καταλάβαμε ότι η μακαριότητα της Βασιλείας του Θεού δεν είναι ανταμοιβή, όπως ο καλός βαθμός που έρχεται μετά από την σωστή παρακολούθηση του σχολείου, αλλά είναι αυτή η ίδια η ζωή στην τελειοποίησή της. Το ίδιο και για την δυστυχία της κολάσεως· δεν είναι μία εξωτερική τιμωρία αλλά μία τραγική παγίωση στο κακό.

Δεν καταλάβαμε ότι δεν γίνεται να μιλάμε για ανθρώπους που έφυγαν από την ζωή και βρίσκονται στην παρουσία του Χριστού (Αιωνιότητα δεν είναι κάτι, είναι Κάποιος. Όταν πεθαίνουμε δεν πάμε κάπου· συναντάμε Αυτόν τον Κάποιον· τον Χριστό) με ρυθμιστική απόφανση… στην Κόλαση… ή στον Παράδεισο και συγχρόνως να κάνουμε μνημόσυνα και προσευχές για αυτούς! Επιτέλους δεν είναι όλα αυτά μία fraus pia!

Αν η «δαιμονική θεολογία» μας, πιστεύει ότι τελεσιδικεί το θέμα με τον θάνατο… τότε γιατί προσεύχεται για τους νεκρούς και “φωνάζει” στην Ομολογία Πίστεως ότι μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού… «όλα παίζονται»;;; [«…καί πάλιν ἐρχόμενον (τον Χριστό) κρίναι ζώντας καί νεκρούς»] Γιατί γιορτάζουμε την κάθοδο του Χριστού στον Άδη; Τελικά ένα γεγονός ἅπαξ γενόμενον ἀναμιμνησκόμεθα; Δεν μπορέσαμε ακόμη να ξεμπερδέψουμε τον θάνατο ως κατάσταση και τον θάνατο ως συνθήκη; Φανταζόμαστε και ένα… Κέρβερο έξω από τις… «πύλες του Άδη»; Αφού φαίνεται ότι αυτή την σημειολογία τη διαβάζουμε με αρχαιοελληνική ερμηνευτική!

Ο Στίβεν Χόκινγκ ήταν ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο, μυαλό μέσα σε κυριολεκτικώς οστράκινο σκεύος. Το μυαλό του (όπως κάθε ανθρώπου) θα γίνει χώμα όπως και τα πόδια του. Για το μυαλό του δεν έκανε ο ίδιος τίποτε για να το αποκτήσει… του δόθηκε. Τώρα θα του “ζητηθεί” το πώς το χρησιμοποίησε. Για να μετράει φυσικά και μαθηματικά δεδομένα ή για να δουλέψει να αποκτήσει ποιότητα αγάπης ή καρδιά του; Μυστήριο θεατό και γνωστό, μόνον στον Χριστό! Δείχνει πάντως στο «Χρονικό του χρόνου» (τα άλλα του έργα είναι σε ολίγιστους προσβάσιμα) να πελαγοδρομεί ανάμεσα σε ερμηνευτική αγωνία και σε ανεκπλήρωτη επιθυμία για τον Θεό. Το Χρονικό του χρόνου έχει αναφορές στο όνομα του Θεού σχεδόν όσες… και μία θεολογική διατριβή ενώ ο ίδιος επισκέφθηκε και τους τέσσερεις τελευταίους Πάπες!!

Πάντως, όπως μαρτυρεί μαθητής του, ουδέποτε ο Χόκινγκ μεμψιμοίρησε ή δυσανασχέτησε ή βαρυγκόμησε για την σωματική του ασθένεια… «…είχε μια δοξολογική στάση στην ζωή, ούτε είπε ποτέ: Γιατί σ’ εμένα;»….

Εμείς πρέπει να τον ευχαριστήσουμε για όσα μας είπε και μας έμαθε για τους νόμους της επιστήμης. Να μην ασχοληθούμε με το αν ήταν εγωιστής ή όχι (Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε ότι αν στύψει τη γενειάδα του, από κάτω θα τρέχει εγωισμός!) γιατί σ’ αυτό πολλά πταίομεν άπαντες και ελπίζουμε στην αγαπητική ταπείνωση του Χριστού. Να του ευχηθούμε (του Στίβεν Χόκινγκ) μία αποτελεσματική συνάντηση, με την Αιμορραγούσα Φιλανθρωπία του Χριστού, η οποία να τον αρτειώσει πνευματικά και να του “δείξει” τον τρόπο πρόσβασης σ’ αυτά που έψαχνε.

Και αφού του κάνουμε ένα προσευχητικό μνημόσυνο να γίνει μέτοχος της χαράς, που τίποτε δεν μπορεί να ταράξει, ας αφουγκραστούμε το άλλο πελώριο διανοητικό μέγεθος του εικοστού αιώνα, τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν να μας επισημαίνει:

«Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του σύγχρονου κόσμου είναι ότι, οι νόμοι της επιστήμης εξηγούν το σύμπαν για εμάς.

Οι νόμοι της φύσης περιγράφουν το σύμπαν… αλλά δεν εξηγούν τίποτε».

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Η λογική οδηγεί στο Θεό. Όπως είπε και ο Heisenberg, μία γουλιά από το ποτήρι της επιστήμης θα σε κάνει άθεο. Στον πάτο όμως του ποτηριού θα σε περιμένει ο Θεός…

https://www.youtube.com/watch?v=sU3c_ih8Z4w&t=41s

https://www.youtube.com/watch?time_continue=348&v=TPRBACgwPgQ

 

Γιώργος  Χρυσοστόμου-ηθοποιός:

Στον Θεό πιστεύετε;”Ναι,αλλά όχι σε ένα γέρο με μούσια.Πολύ σωστά και πολύ αστεία είπε κάποιος ότι ο άνθρωπος έφτιαξε τον Θεό κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν.Σήμερα είμαι περισσότερο πνευματικός απο ότι παλιότερα.Γενικότερα,ότι τον έχω παρακαλέσει να συμβεί στη ζωή μου έχει γίνει,ακόμη και πράγματα που με δυσκόλεψαν.  ΒΗΜΑgazino 2-7-2017

Βασίλης Αλεξάκης-συγγραφέας:

Με τη θρησκεία,το μεταφυσικό,πώς τα πάτε;Εγώ δεν έχω καμία σχέση.Αλλά ζηλεύω τους ανθρώπους που παίρνουν δύναμη απο εκεί. εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 28-10-2017

Φωτογραφία του χρήστη Σοφά Λόγια.

Φωτογραφία της Venetia Georgiou.Φωτογραφία της Venetia Georgiou.Φωτογραφία της Venetia Georgiou.
Φωτογραφία της Venetia Georgiou.Φωτογραφία της Venetia Georgiou.

Η Venetia Georgiou πρόσθεσε 5 νέες φωτογραφίες.

16 Οκτωβρίου στις 10:34 μ.μ. ·

Από την αυγή της ύπαρξής του ο άνθρωπος αισθάνθηκε ότι ήταν αδύναμος απέναντι στις δυνάμεις της φύσης και στο ανεξήγητο,το απρόβλεπτο και αναπόφευκτο των γεγονότων και καταστάσεων της ζωής του.Έτσι ένιωσε την ανάγκη να “πιαστεί” από κάτι το πιο δυνατό απ’ αυτόν, που με διάφορους τρόπους, επικλήσεις, ξόρκια και τελετουργίες θα ζητούσε την αρωγή και την προστασία του. Τις περισσότερες φορές, αυτή τη δύναμη βοήθειας, τη ζητά αυθόρμητα υψώνοντας τα χέρια και τα μάτια του προς τον ουρανό. Είναι η δέηση προς την “άνωθεν” βοήθεια, τον “από μηχανής θεό”, που νοερά τοποθετείται πολύ ψηλά, εκεί που βρίσκεται ο ήλιος, η πρωταρχική δύναμη -θεότητα για τον άνθρωπο. Στο μέλλον, όταν δημιουργήθηκαν οι διάφορες πολυθεϊστικές ή μονοθεϊστικές δοξασίες και θρησκείες, το ανώτερο ον παρομοιαζόταν ως Ήλιος. Κάποιες ευφάνταστες θεωρίες υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος δέεται με τα χέρια προς τον ουρανό, επειδή από εκεί κατέβηκαν οι “θεοί του Ουρανού”, κάποιοι εξωγήινοι επισκέπτες, που τους δίδαξαν διάφορες τέχνες και ιάματα.

“Απλώνουμε τα χέρια στον Ήλιο”
Από την “Εαρινή συμφωνία” του Γιάννη Ρίτσου σε μελοποίηση του Γιάννη Μαρκόπουλου

Η θρησκεία ως κρατική υπηρεσία  π. μ=Μαρτζούχου
….
Όλα τα παιδιά, σε κάποιο στάδιο της ανάπτυξής τους, θέτουν στους γονείς τους αλλεπάλληλα ερωτήματα. Άλλα μπορούν να απαντηθούν και άλλα όχι. Και σε κάποια στιγμή μπαίνει το ερώτημα, συνήθως στον μπαμπά -παραδοσιακά αυτός είναι ο σοφός αρχηγός-, για το ποιος έφτιαξε τον κόσμο. Και η πιο συνηθισμένη απάντηση είναι: ο Θεός.
Μετά ακολουθεί ένα ακόμα πιο σύνθετο ερώτημα: «Και τον Θεό ποιος τον έκανε;». Η σίγουρη απάντηση είναι πως τον Θεό δεν τον έφτιαξε κανείς. Υπήρχε πάντα από μόνος του. Αλλά αυτή η απάντηση δεν μοιάζει να ικανοποιεί το παιδί. Και συνεχίζει να ταλαιπωρεί τον μπαμπά του, μέχρι να επέμβει κατασταλτικά η μαμά νουθετώντας το βλαστάρι της, πως αυτά δεν είναι πράγματα για την ηλικία του.
Θα τα μάθει όταν μεγαλώσει. Ψευδής φυσικά διαβεβαίωση, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν χωρίς να έχουν καταλάβει κάτι, γιατί ξέχασαν τα παιδικά τους ερωτήματα. Και ο άνθρωπος που δεν ρωτάει και δεν αμφισβητεί είναι κλινικά νεκρός, ένα αναπνέον πτώμα που περπατάει. Και κατά κανόνα αυτοί οι άνθρωποι διαμορφώνουν τις μεγάλες πλειοψηφίες που αναγνωρίζονται σε ένα κέντρο, πολιτικό ή θρησκευτικό ή και τα δύο μαζί. Με άλλα λόγια, η σιωπηλή πλειοψηφία. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν λόγο.
Όλοι ξέρουμε πως γύρω από το παιδικό αυτό ερώτημα υπάρχουν δύο στρατόπεδα: αυτοί που είναι άθεοι και αυτοί που είναι θρήσκοι. Κατά μία αφελή προσέγγιση, οι άθεοι είναι οι προοδευτικοί, και οι θρήσκοι, σκοταδιστές και αντιδραστικοί. Αλλά υπάρχει και μια άλλη προσέγγιση. Αυτή του μεγάλου θρησκειολόγου Βάλτερ Σούμπαρτ, που τα ίχνη του εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς. Εβραίος γαρ.
Στο βιβλίο του «Θρησκεία και Ερως» (εκδόσεις Ολκός) λέει: «Κάθε συζήτηση για τον Θεό είναι επιτρεπτή, εκτός από μία: ότι δεν υπάρχει. Βέβαια δεν μπορεί να αποδειχθεί η ύπαρξή του, αλλά ούτε και να αμφισβητηθεί. Πρέπει να πιστεύει κανείς σ’ αυτόν, πράγμα που σημαίνει: πρέπει να τον βιώνει.
Όπου ο Θεός βιώνεται, καμιά απόδειξη δεν έχει ισχύ, και όπου έχει βιωθεί, δεν απαιτείται καμιά απόδειξη». Αν λοιπόν η πίστη είναι βίωμα, εξ ου και δεν μπορεί να διδαχτεί, δεν είναι αντικείμενο μάθησης, αλλά μύησης, μπορεί να είναι μονοπώλιο ενός κρατικού οργανισμού; Φυσικά μιλάμε για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που ενώ είναι αναπόσπαστο μέρος μιας «διεθνούς» Ορθοδοξίας, πώς μπορεί να αποτελείται από περίπου δέκα χιλιάδες ιερείς-δημόσιους υπαλλήλους;

ΤΕΤΆΡΤΗ, 16 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2014

Επιτάφιος Θρήνος

Πάντα το Πάσχα είναι μια περίοδος περισυλλογής και αναζήτησης του Θείου, της ψυχής μου, της πορείας μου. Μάλλον σαν ταξίδι χωρίς χάρτη μου μοιάζει. Με πυξίδα το ένστικτο. Το Θείο Πάθος, ο θάνατος, το τί σήμανε αυτό για την ροή του κόσμου. Τόσα πολλά, τόσο διάβασμα, τόσο ψάξιμο, τόσες απορίες, τόση κατάνυξη, και λίγη προσευχή κατά καιρούς, σε έναν άγνωστο Θεό, που μας τον λένε στο σχολείο, στο σπίτι, στην εκκλησία, αλλά που βαδίζει πολύ αργά πάνω σε αυτό τον κόσμο και (ίσως να νομίζω ότι) μπορεί να μην προλάβει να φτάσει σε μένα. Σκέψεις για τον Θεό, ένα ψηλάφισμα στα τυφλά…

Αυτή την εβδομάδα ήταν η τρίτη φορά που είπα σε κάποιον ότι δεν πιστεύω. Μια σφαλιάρα ένιωσα. Μήπως είναι η καλά εκπαιδευμένη μου συνείδηση, μήπως το υπερεγώ που διαμορφώθηκε θεωρώντας ότι η αμφισβήτηση είναι βλασφημία; Δεν πιστεύω στον θεό του ιδρύματος, των μεσαζόντων, τον θεό που μου είπαν ότι υπάρχει, αλλά μετά πρέπει να πληρώνω αίμα γιατί έτσι είπε ο θεός στον πρωθυπουργό. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Δεν έχει δουλειά ο θεός στο στόμα κανενός πρωθυπουργού Φαραώ. Δεν μπορεί να είναι άλλοθι εκμετάλλευσης και αδικίας. Σίγουρα δεν θέλω να πιστεύω σε τέτοιο θεό, στο θεό των σκλάβων.

Οι νοητικές γνώσεις που έχω συγκεντρώσει από τις αναζητήσεις μου δεν μου σβήνουν τη δίψα. Κάποτε ο Ιησούς υποσχέθηκε στην Σαμαρείτιδα νερό με το οποίο δεν θα ξαναδιψάσει ποτέ. Αν είναι να πιστέψω, τότε τέτοια πίστη…  Ζωντανή, άσβεστη. Όχι εγκεφαλική. Όχι πια! Προτιμώ χωρίς πίστη καθόλου, παρά με δοξασίες.

Όταν ο Θεός είναι μόνο Θεός είναι πολύ μακριά και φοβάμαι να σηκώσω τα μάτια μου να Τον κοιτάξω. Όταν ο Θεός είναι και Άνθρωπος… έχει γύρω του άλλους ανθρώπους. Όχι θεούς, απλούς ανθρώπους σαν και εμένα. Που Τον πίστεψαν, που Τον ακολούθησαν, που αφιέρωσαν την ζωή τους στο σκοπό Του, που θέλησαν να τα παρατήσουν όλα για να είναι μαζί Του. Και ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ Τον συνέλαβαν, Τον βασάνισαν, Τον σταύρωσαν και μέχρι το μεσημέρι πέθανε… Πριν προλάβουν να αντιδράσουν, πριν καταλάβουν τί έγινε, πριν μπορέσουν να κάνουν κάτι για να το αποτρέψουν, βρέθηκαν να κλαίνε πάνω από έναν τάφο.

Η μάνα Του… αχ η μάνα του…

Οι αγαπημένοι Του άνθρωποι…

Κλείνω τα μάτια και ακούω μια γυναίκα να θρηνεί. Ένα τραγούδι μιας γυναίκας που έχει πεθάνει ο Θεός της και η καρδιά της σπάει και αναλύεται σε ποταμούς δακρύων. Δεν έχει σημασία τί ήταν ο νεκρός για τον υπόλοιπο κόσμο. Για εκείνη ήταν ο κόσμος ολόκληρος. Ο Θεός της. Τώρα ο ήλιος κρύφτηκε, σκοτάδι απλώθηκε παντού, σταμάτησε να γυρίζει ο κόσμος, δεν έχει πια κανένα νόημα. Τα δάκρυα, ο πόνος, ο θρήνος, η απόγνωση…

Ο αέρας που φυσάει της παίρνει τον θρήνο. Ή μήπως είναι πουλί, ή μήπως φλάουτο; Και ο ποταμός τρέχει, δεν σταματάει, δεν στερεύει, δεν καταλαγιάζει. Και ο κόσμος ακούει τη δυστυχία της. Και την ακούει και ο ουρανός …

Ο Θεός μπορεί να είναι περισσότερο, ή λιγότερο πραγματικός για τον καθένα μας. Φέτος για μένα το Πάθος και το Πάσχα είναι ο Ανθρώπινος θρήνος που ένιωσαν και νιώθουν πραγματικοί άνθρωποι.

Ένας διάλογος για την Μεγάλη Έκρηξη

Posted on 29/12/2010

1

Ακολουθούν δυο άρθρα: το πρώτο είναι του Ευτύχη Μπιτσάκη,
«Μεγάλη Εκρηξη: Ενας σύγχρονος κοσμογονικός μύθος;»
και το δεύτερο του Παύλου Κλιματσάκη, «H φιλοσοφική σημασία της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης» που είναι απάντηση στο πρώτο.
Από το «Αντίφωνο» διαμέσου του kavvathas.wordpress.com

Μεγάλη Εκρηξη: Ενας σύγχρονος κοσμογονικός μύθος;

Ευτύχης Μπιτσάκης

Σύμφωνα με την υπόθεση της Μεγάλης Εκρηξης το Σύμπαν δημιουργήθηκε πριν από 15 περίπου δισ. χρόνια από μια μεγάλη έκρηξη (Βig Βang, ειρωνικός όρος του Fred Ηoyle) από μια «σημειακή ιδιομορφία» μηδενικού όγκου και έκτοτε διαστέλλεται δημιουργώντας τον χώρο. Η υπόθεση αυτή παρουσιάζεται από ειδικούς, εκλαϊκευτές, ΜΜΕ, ως επιστημονική αλήθεια και- συνεπώς- το πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης ως το πραγματικό πρότυπο του Σύμπαντος. Ωστε το μέγα ερώτημα το οποίο απασχόλησε πάντα φιλοσόφους, επιστήμονες και θεολόγους απαντήθηκε στις μέρες μας και μάλιστα από μια αυστηρή, μαθηματικοποιημένη επιστήμη;

«Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Ας συζητήσουμε λοιπόν το νόημα των σχετικών εννοιών: σύμπαν σημαίνει καθετί που υπάρχει. Μπορεί όμως η επιστήμη να αποφανθεί για το «Σύμπαν»; Η αρχή του Κοπέρνικου, κατά την οποίαν το Σύμπαν έχει παντού τις ίδιες ιδιότητες, αντιφάσκει με την παρατηρούμενη σήμερα πολυμορφία των κοσμικών σχηματισμών. Οι αρχαίοι, αντίθετα με την πλειοψηφία των σημερινών κοσμολόγων, διέκριναν τις έννοιεςΣύμπανκαι Κόσμος. Το Σύμπαν είναι ένα. Κόσμοι μπορεί να υπάρχουν πολλοί, άπειροι (Αναξίμανδρος, Δημόκριτος, κ.λπ.). Η σημερινή επιστημονική κοσμολογία είναι η επιστήμη του Σύμπαντος ή τοπική επιστήμη, δηλαδή επιστήμη του προσιτού σήμερα μέρους του Σύμπαντος; Οπως είναι γνωστό, το μαθηματικό πλαίσιο των κοσμολογικών υποθέσεων (προτύπων) είναι η Γενική θεωρία της Σχετικότητας. Ομως η θεωρία αυτή, αντίθετα με τη θεωρία της βαρύτητας του Νεύτωνα, είναι μια τοπική θεωρία, δηλαδή μια θεωρία η οποία περιγράφει τα φαινόμενα ως διαδικασίες με «μικρά», απειροστά βήματα, από σημείο σε σημείο. Οπως σημειώνει ο αείμνηστος καθηγητής Αχ. Παπαπέτρου, η πλήρης λύση του κοσμολογικού προβλήματος θα απαιτούσε άπειρο χρόνο. Η εννοιολογική σύγχυση (Σύμπαν=Κόσμος) είναι απλώς μια γλωσσική παραδρομή; Οπως θα υποστηρίξω, πρόκειται για θεμελιώδες φιλοσοφικό-οντολογικό σφάλμα. Σύμφωνα λοιπόν με την υπόθεση του Βig Βang, πριν από την έκρηξη δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος. Αλλά κάθε φαινόμενο γίνεται κάπου (εν χώρω) και κάποια χρονική στιγμή (εν χρόνω). Η Μεγάλη Εκρηξη, αντίθετα, αν καταλαβαίνουμε τι λέμε, έγινε στο πουθενάκαι στο ποτέ….
Χωρίς να έχω το δικαίωμα να ισχυριστώ ότι όλοι οι κοσμολόγοι είναι υπέρ της Δημιουργίας, οφείλω να σημειώσω ότι η προηγούμενη παραδοχή ταυτίζεται με την άποψη του ιερού Αυγουστίνου, κατά την οποίαν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, ουχί εν χώρω και χρόνω, αλλά μετά του χώρου και του χρόνου. Πέρα όμως από την ομοιότητα, η παραδοχή αυτή αντιφάσκει όχι μόνο με τις απόψεις των Προσωκρατικών και ειδικά του Αριστοτέλη, αλλά και με την ειδική θεωρία της Σχετικότητας (βέλος του Χρόνου, παρούσα στιγμή ως τελευτή του παρελθόντος και αρχή του μέλλοντος Χρόνου, φαινόμενα ως φυσικές διεργασίες με χρονικό πάχος).
Πριν από την Εκρηξη λοιπόν η ύλη (ποια ύλη;) υπήρχε στο πουθενά, καθ΄ ότι το σημείο μηδέν ορίζεται σε σχέση με τον ανύπαρκτο περιβάλλοντα χώρο, σε άπειρη πυκνότητα και σε άπειρη θερμοκρασία. Ποιο φυσικό νόημα μπορούν να έχουν αυτές οι δύο αποφάνσεις; Το άπειρον είναι έννοια δυναμική (αεί γε έτερον και έτερον, Αριστοτέλης). Σε σύγχρονη γλώσσα: δεν υπάρχει μέτρον του απείρου. Αν επιχειρήσουμε να ορίσουμε κάποιο σχετικό μέτρο, αυτό θα συνιστούσε την άρνηση του απείρου.
Η Εκρηξη δεν έγινε λοιπόν εν χώρω και χρόνω, όπως κάθε φυσικό φαινόμενο. Εγινε στο πουθενά και στο ποτέ. Η ύλη (ποια ύλη;) υπήρχε στο πουθενά, σε άπειρη πυκνότητα και θερμοκρασία. Μετά την Εκρηξη το «Σύμπαν» διαστέλλεται (πού διαστέλλεται;) δημιουργώντας τον χώρο και τον χρόνο. Συμπέρασμα: και οι τέσσερις βασικές παραδοχές του κυρίαρχου σήμερα κοσμολογικού προτύπου στερούνται φυσικού νοήματος. Το σημερινό κυρίαρχο πρότυπο είναι ένα οιονεί μεταφυσικό πρότυπο.
Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι οι Πυθαγόρειοι, έγκλειστοι στον αφηρημένο κόσμο των μαθηματικών, πίστεψαν πως οι μαθηματικές κατασκευές τους αντιστοιχούσαν στον πραγματικό φυσικό κόσμο. Η παρατήρηση του Σταγειρίτη θα ταίριαζε και για τους οπαδούς του Βig Βang. Αλλά εδώ, εκτός από τις αντιφάσεις που σημειώσαμε, ανακύπτει και ένα μαθηματικό εμπόδιο. Οι εξισώσεις της βαρύτητας του Αϊνστάιν δεν λύνονται στο σημείο μηδέν, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει την απαρχή του χώρου. Λοιπόν; Λοιπόν αναζητήθηκε μια οδός διαφυγής: δεν μπορούμε να μάθουμε ποτέ τι συνέβη στο σημείο μηδέν και στον χρόνο μηδέν. Αρχίζουμε λοιπόν να περιγράφουμε την εξέλιξη του «Σύμπαντος» 10 δευτερόλεπτα μετά την Απαρχή. Ετσι, λύνεται κατά κάποιον τρόπο η μαθηματική δυσκολία, όλα τα άλλα όμως παραμένουν: απουσία χώρου και χρόνου, διαστολή στο πουθενά, αδυναμία να μάθουμε τι υπήρχε πριν από την Εκρηξη. Επιπλέον: η ύλη (την έχουν λέει υπολογίσει, 10 gr) υπήρχε πριν από την έκρηξη; Αν ναι, τι συνέβη και εξερράγη πριν από 15 δισ.; Αν δεν υπήρχε, τότε δημιουργήθηκε μετά του χώρου και του χρόνου; Η θετικίζουσα συλλογιστική των οπαδών του Βig Βang απαντά ότι τα ερωτήματα αυτά στερούνται νοήματος και ότι το κυρίαρχο πρότυπο «είναι το καλύτερο της Αγοράς» (και εδώ αγοραία κριτήρια;). Αλλά τα ερωτήματα αυτά είναι ερωτήματα φυσικά και όχι μεταφυσικά. Οι υπεκφυγές δεν συνιστούν απαντήσεις.

Δεν θα μάθουμε λοιπόν ποτέ τι έγινε στο Μηδέν, ή έστω πριν από τον χρόνο Πλανκ. Αλλά και τα λεγόμενα πληθωριστικά πρότυπα, ενώ επιχειρούν να ενέσουν φυσικό περιεχόμενο στις υποθέσεις τους (π.χ. ανάδυση ύλης από το κβαντικό κενό, το οποίο δεν είναι «κενό»), υπονομεύονται επειδή προϋποθέτουν απρόσιτες φυσικές καταστάσεις και διεργασίες. Επιπλέον, και στην περίπτωση αυτή πάσχει εκ νέου η λογική: πολλαπλά σύμπαντα, μίνι σύμπαντα, κ.λπ. Ωστε το πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης είναι απλώς μια μαθηματική-ιδεολογική κατασκευή; Πώς θα κριθεί η αλήθεια μιας θεωρίας; Η υπόθεση του Βig Βang δεν είναι ούτε επαληθεύσιμη ούτε διαψεύσιμη. Συνεπώς δεν είναι καν επιστημονική υπόθεση. Εχει παρά ταύτα υπέρ αυτής μια σειρά παρατηρησιακά δεδομένα, τα οποία όμως επιδέχονται και αντίθετες ερμηνείες. Ας τα απαριθμήσουμε, εφόσον ο χώρος δεν επιτρέπει να τα «συζητήσουμε».
Μάζα του Σύμπαντος. Ζυγίσαμε λοιπόν το Σύμπαν;
Ομοιογένεια και ισοτροπία στην κατανομή της ύλης. Η υπόθεση είχε ήδη αμφισβητηθεί από τον Αμπαρτσουμιάν (τον επιλεγόμενο «μπουλντόζα της κοσμολογίας»). Τα σημερινά παρατηρησιακά δεδομένα αποκαλύπτουν μια άκραετερογένεια: Τεράστιες «πίτες» ύλης, μήκους δισεκατομμυρίων ετών φωτός περιβαλλόμενες από αχανείς εκτάσεις κενού. Αλυσίδες πλάτους δισ. ετών φωτός. Ιεραρχική κατανομή γαλαξιών, κ.λπ. Αλλά η ομοιογένεια αποτελεί βασική παραδοχή του Βig Βang.

Μετατόπιση του φάσματος των γαλαξιών που εξηγείται με τη φυγή των γαλαξιών. Αλλά υπάρχουν και διαφορετικές ερμηνείες: υπόθεση του «κουρασμένου φωτός», υπόθεση δημιουργίας ύλης (Ηoyle, Νarlikar, Αrp) κ.λπ.
Ηλικία του «Σύμπαντος»: Υπολογίζεται με βάση την τιμή της σταθεράς του Χαμπλ. Εντούτοις δεν υπάρχει συμφωνία ως προς αυτή την τιμή. Με τιμή 45, το «Σύμπαν» έχει ηλικία 18 δισ. (Santage). Με τιμή 85,8 δισ. (Vaucouleurs). Λοιπόν;
Ακτινοβολία βάθους 2,7 απόλυτων βαθμών. Θεωρήθηκε ως απόδειξη του Βig Βang. Αλλά η ακτινοβολία αυτή είχε ήδη προβλεφθεί από τους Findlay-Frieundlich και Μax Βorn στο πλαίσιο ενός στάσιμου πρότυπου. Επίσης από τον Εντιγκτον, χωρίς Βig Βang. Κατ΄ άλλους, δεν έχει κοσμολογική προέλευση.

Νουκλεοσύνθεση. Υποτίθεται ότι τα ελαφρά στοιχεία δημιουργήθηκαν κατά την πρώτη στιγμή. Αλλά κατά τους Βurbidge, Fowell και Ηoyle, τα στοιχεία δημιουργούνται στην καρδιά των γαλαξιών, όχι κατά το Βig Βang. Κατά τον J.C. Ρecker, εξάλλου, η νουκλεοσύνθεση συνεχίζεται σε κάθε εποχή. Κβάζαρς. Εξαιρετικά φωτεινά αντικείμενα, με ισχυρή μετατόπιση προς το ερυθρό. Η ανακάλυψή τους θεωρήθηκε περίπου απόδειξη του κυρίαρχου προτύπου. Αλλά σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Ηalton Αrp, τα κβάζαρς δεν βρίσκονται στις εσχατιές του ουρανού. Τα κβάζαρς εξακοντίζονται με τεράστιες ταχύτητες από την καρδιά γαλαξιών, είναι πιο πολλά γύρω από γαλαξίες και συνδέονται με γαλαξίες με γέφυρες ύλης. Αλλο ένα από τα θεμέλια του προτύπου φαίνεται να κλονίζεται. Αλλά, ανεξάρτητα από παραδοχές χωρίς νόημα και αμφισβητήσιμες αλήθειες, τα κεκτημένα της αστροφυσικής και της κοσμολογίας μπορούν να συγκροτήσουν ένα διαλεκτικό σενάριο, με τον όρο ότι θα αποκαθαρθούν από την αξίωση ότι η κοσμολογία μπορεί να περιγράψει τη γέννηση και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Η θραύση των συμμετριών, η δημιουργία νέων μορφών ύλης, η μελέτη και η γνώση των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων, οι νόμοι της διατήρησης και οι νόμοι μετασχηματισμού, το αναλλοίωτο και το μεταβλητό, η υπέρβαση της σωματιδιακής αντίληψης του αντικειμένου ως αυτόνομης και συμπαγούς οντότητας στον χώρο, η αναζήτηση της διαλεκτικής ανάμεσα στα πράγματα και στις σχέσεις, όλη η μεγάλη σειρά ανακαλύψεων και ιδεών, συνιστούν ήδη ένα πλούσιο υλικό για την επεξεργασία των στοιχείων μιας διαλεκτικής της κοσμογένεσης.
Εν τέλει το κυρίαρχο πρότυπο περιέχει κοσμοϊστορικές αλήθειες, έγκλειστες σε ένα μαθηματικο-ιδεολογικό σχήμα. Με την ανάπτυξη της φυσικής των στοιχειωδών σωματίων και τη συγκεκριμένη γνώση των φυσικών αλληλεπιδράσεων, το πρότυπο αυτό απέκτησε φυσικό περιεχόμενο. Απαλλαγμένο από τα μηδέν και τα άπειρα, θεωρούμενο ως πρότυπο του προσιτού σήμερα μέρους του Σύμπαντος, είναι ένα πρότυπο κοσμογένεσης: δημιουργίας και καταστροφής μορφών. Ειδικά στην πορεία της κοσμικής εξέλιξης η ύλη έχει αλλάξει μορφές: η ύλη δεν αποτελείτο πάντα από τα άτομα του Δημόκριτου και του Νεύτωνα. Η ιστορικότητατων μορφών της ύλης είναι μια κεφαλαιώδης κατάκτηση της κοσμολογίας.

Εν τέλει, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο κόσμος μας προήλθε από μία ή έναν τεράστιο αριθμό εκρήξεων στον υπάρχοντα χώρο και χρόνο, εκρήξεων της υπάρχουσας ύλης ή με την ανάδυση ύλης από το υποκβαντικό επίπεδο. Κατά τον Αλφβεν (βραβείο Νομπέλ) η υπόθεση του Βig Βang είναι ένας ωραίος μύθος. Ομως ένας μύθος που περιέχει επαναστατικές αλήθειες, έγκλειστες στο ιδεολογικό σχήμα.
πηγή: ΒΗΜΑ ΙΔΕΩΝ – Τεύχος 04/9/2009
================================================

H φιλοσοφική σημασία της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης

Παύλος Κλιματσάκης

Αφορμώμενος από το αναδημοσιευθέν στο Αντίφωνο άρθρο του Ευτύχη Μπιτσάκη «Μεγάλη Εκρηξη: Ένας σύγχρονος κοσμογονικός μύθος;», θα ήθελα να εκθέσω στους αναγνώστες μερικές σκέψεις σχετικά με την σημασία της σύγχρονης κοσμολογίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα βιβλίο, στο οποίο ο γνωστός καθηγητής Hawking εξέφρασε τις απόψεις του για τη σημασία της σύγχρονης Φυσικής. Ενώ οι απόψεις που εξέφρασε ο Hawking αποτελούν σαφή ένδειξη ότι και οι καλύτεροι φυσικοί επιστήμονες συχνά δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία φιλοσοφικών και θεολογικών εωτημάτων, ο «δικός μας» Ευτύχης Μπιτσάκης, ο οποίος καταγίνεται αρκετές δεκαετίες με ζητήματα φυσικής φιλοσοφίας και φιλοσοφίας της επιστήμης, θέτει πολύ ουσιαστικότερους προβληματισμούς. Αν και διαφωνώ με τις απόψεις, στις οποίες καταλήγει ο Έλληνας καθηγητής, τον τιμώ ιδιαίτερα ως δάσκαλο, και γι’ αυτό θα εκκινήσω παρουσιάζοντας συνοπτικά τον προβληματισμό που παρουσίασε στο αναφερθέν άρθρο·στη συνέχεια θα αναφερθώ στο τρόπο με τον οποίο μπορεί να εκτιμηθεί φιλοσοφικά και θεολογικά το ζήτημα της Μεγάλης Έκρηξης.
Ο Μπιτσάκης σχολιάζει ορθώς ότι το κοσμολογικό μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης παρουσιάζεται συχνά από εκλαϊκευτές επιστήμονες αλλά και από τον Τύπο ως αποτετελεσμένη αλήθεια, ως «το πραγματικό πρότυπο του Σύμπαντος». Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι το μέγα ερώτημα της δημιουργίας και της προέλευσης του Σύμπαντος, που απασχόλησε τη διανόηση ανά τους αιώνες, έχει απαντηθεί, και μάλιστα με φυσικοεπιστημονικό τρόπο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Προφανώς, όχι.

Η θεωρία συνδέεται και πάσχει τόσο από πολλά άλυτα επιμέρους ερωτήματα όσο και από πολλές προβληματικές ιδέες, οι οποίες δεν συμβιβάζονται με την κοινή αντίληψή μας για την φυσική πραγματικότητα. Βεβαίως, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συγκεντρώνει τις προτιμήσεις της επιστημονικής κοινότητας όχι αδίκως, αφού αρκετά δεδομένα το επιβεβαιώνουν (χαρακτηριστική περίπτωση η ανακάλυψη της ακτινοβολίας υποβάθρου). Στο πέρασμα του χρόνου το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης ισχυροποιήθηκε απέναντι στο κύριο ανταγωνιστικό πρότυπο της Σταθερής Κατάστασης. Ο Μπιτσάκης αναφέρει αρκετές από τις δυσκολίες με τις οποίες βαρύνεται το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης όπως επίσης και τις εναλλακτικές ερμηνείες που έχουν δοθεί σε επιτυχημένες προβλέψεις αυτού του κοσμολογικού μοντέλου, όπως τη μετατόπιση του φάσματος προς το ερυθρό (red shifting), και διάφορα άλλα. Στο βαθμό που τα συγκεκριμένα αυτά ζητήματα είναι φυσικοεπιστημονικής υφής, επαφίονται στους ειδικούς επιστήμονες. Εμείς θα ασχοληθούμε με το κατ’ εξοχήν φιλοσοφικό ερώτημα που υπαινίσσεται ο Μπιτσάκης σε σχέση με το πρότυπο της Μεγαλης Έκρηξης και το οποίο θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε με σαφήνεια στη συνέχεια.

Η κριτική του Μπιτσάκη
Ο καθηγητής θεωρεί λοιπόν ότι το κοσμολογικό πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης υποφέρει από ένα «θεμελιώδες φιλοσοφικό-οντολογικό σφάλμα». Και εξηγεί: «Σύμφωνα λοιπόν με την υπόθεση του Βig Βang, πριν από την έκρηξη δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος. Αλλά κάθε φαινόμενο γίνεται κάπου (εν χώρω) και κάποια χρονική στιγμή (εν χρόνω). Η Μεγάλη Εκρηξη, αντίθετα, αν καταλαβαίνουμε τι λέμε, έγινε στο πουθενά και στο ποτέ. Χωρίς να έχω το δικαίωμα να ισχυριστώ ότι όλοι οι κοσμολόγοι είναι υπέρ της Δημιουργίας, οφείλω να σημειώσω ότι η προηγούμενη παραδοχή ταυτίζεται με την άποψη του ιερού Αυγουστίνου, κατά την οποίαν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, ουχί εν χώρω και χρόνω, αλλά μετά του χώρου και του χρόνου». Πολλοί, όπως και εγώ, αντιλαμβάνονται την Μεγάλη Έκρηξη ως ένα είδος απόδειξης της δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό, αλλά, όπως πιστεύω, όχι για τους σωστούς λόγους. Ο Μπιτσάκης αντιστρατεύεται αυτό το ενδεχόμενο και προβάλλει εύλογες φιλοσοφικές απορίες. Πέραν, δηλαδή, των όποιων άλλων φυσικοεπιστημονικών προβλημάτων, από τα οποία πάσχει το πρότυπο τα Μεγάλης Έκρηξης, θέλει να δείξει ότι πάνω απ’ όλα πάσχει από φιλοσοφικά προβλήματα και λογικές αντιφάσεις. Η πρώτη εννοιολογική δυσκολία που επισημαίνει, συνίσταται λοιπόν στο ότι η ιδέα της Μεγάλης Έκρηξης δηλώνει ένα φυσικό γεγονός το οποίο δεν συνέβη εν χώρω και χρόνω, πράγμα άτοπο. Ένα το κρατούμενο!
Στη συνέχεια σχολιάζει το ότι η μεγάλη Έκρηξη συνεπάγεται ότι η ύλη, πριν από την Έκρηξη «υπήρχε στο πουθενά, καθ΄ ότι το σημείο μηδέν ορίζεται σε σχέση με τον ανύπαρκτο περιβάλλοντα χώρο, σε άπειρη πυκνότητα και σε άπειρη θερμοκρασία». Σχολιάζει επιτυχώς ότι το «άπειρον», όπως έδειξε ο Αριστοτέλης, είναι «έννοια δυναμική (αεί γε έτερον και έτερον) και δεν μπορεί να είναι ποτέ δεδομένο. Κατόπιν σχολιάζει και την ιδέα της διαστολης του Σύμπαντος: «το Σύμπαν διαστέλλεται (πού διαστέλλεται;) δημιουργώντας τον χώρο και τον χρόνο». Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι «βασικές παραδοχές του κυρίαρχου σήμερα κοσμολογικού προτύπου στερούνται φυσικού νοήματος. Το σημερινό κυρίαρχο πρότυπο είναι ένα οιονεί μεταφυσικό πρότυπο».

Ο Μπιτσάκης έχει περαιτέρω δίκιο στην διαπίστωση του ότι η «θετικίζουσα συλλογιστική των οπαδών του Βig Βang απαντά ότι τα ερωτήματα αυτά στερούνται νοήματος και ότι το κυρίαρχο πρότυπο είναι το καλύτερο της Αγοράς». Το συμπέρασμα του είναι όμως επίσης αρνητικό. Αν και έχει δίκιο στην κριτική του απέναντι στο πληθωριστικό μοντέλο, το οποίο επιχειρεί (εντελώς ασυλλόγιστα) να ερμηνεύσει τη δημιουργία της ύλης από το κβαντικό κενό, (το οποίο εν τέλει δεν λαμβάνεται όντως ως «κενό»), καταλήγει σε εντελώς αρνητικό αποτέλεσμα «Δεν θα μάθουμε λοιπόν ποτέ τι έγινε στο Μηδέν, ή έστω πριν από τον χρόνο Πλανκ». «Το πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης είναι απλώς μια μαθηματική-ιδεολογική κατασκευή; Η υπόθεση του Βig Βang δεν είναι ούτε επαληθεύσιμη ούτε διαψεύσιμη. Συνεπώς δεν είναι καν επιστημονική υπόθεση».

Τα ερωτήματα που θέτει ο Μπιτσάκης είναι όντως φιλοσοφικά, αλλά ο καθηγητής δεν προβαίνει στη φιλοσοφική τους αξιολόγηση. Παραμένει μόνο στην αρνητική κριτική, με στόχο να αποφύγει να παραδεχθεί τις φιλοσοφικές συνέπειες της Μεγάλης Έκρηξης. Στη φιλοσοφική σημασία του προτύπου της Μεγάλης Έκρηξης θα αναφερθώ στη συνέχεια. Θα σημειώσω μόνο προκαταρκτικά ότι η φιλοσοφία, όπως έλεγε και ο Χέγκελ, οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν της τα πορίσματα των φυσικών επιστημών, αλλά δεν σταματάει εκεί· αναζητά περαιτέρω να βρει το λογικό περιεχόμενο τους, με άλλα λόγια, να παράγει το περιεχόμενο αυτό από την Ιδέα. Όσο προχωράει η φιλοσοφική σκέψη στο έργο αυτό (οι θετικιστές αρνούνται στη φιλοσοφία την αποστολή αυτή), τόσο περισσότερο το περιεχόμενο της επιστήμης καθίσταται κατανοητό, καθίσταται «έννοια», περιεχόμενο του νού και αυτοσυνείδητη γνώση.

Το ουσιώδες νόημα της Μεγάλης Έκρηξης

Ανεξαρτήτως των επιστημονικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συνεπάγεται και υπαινίσσεται δύο σημαντικές ιδέες. Πρώτον, ότι η ύλη, η φύση είναι κατ’ ουσίαν χωροχρονική πραγματικότητα, και οι συνθετότερες μορφές της προκύπτουν ως αποτέλεσμα οργάνωσης απλούστερων μορφών δια της κινήσεως· επομένως, οι σύνθετες υλικές μορφές προϋποθέτουν τις απλούστερες και εν τέλει τις απλούστατες (στοιχειακές). Δεύτερον, και ως συνέπεια του πρώτου, ότι η φύση προϋποθέτει μία απλούστατη (υπερσυμμετρική) κατάσταση, η οποία μπορεί να νοηθεί ως αρχή του χρόνου. Και τις δύο αυτές ιδέες ανέπτυξα αναλυτικά στο πρώτο μέρος του έργου μου Θεός και Κόσμος. Οι δύο αυτές ιδέες συνιστούν το υπόβαθρο επί του οποίου μπορεί να σχηματιστεί μια κοσμολογική απόδειξη της υπάρξεως του Θεού. Ο Μπιτσάκης αντιλαμβάνεται αυτή τη δυνατότητα και γι’ αυτόν το λόγο επιχειρεί να αποδυναμώσει το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης εννοιολογικά, υπαινισσόμενος ότι αυτό στερείται φυσικού νοήματος. Δεν θα έπρεπε πάντως να αξιώνει από τους φυσικούς επιστήμονες να αποδώσουν φυσικό νόημα στο εν λόγω πρότυπο, διότι αυτό είναι δουλειά της φιλοσοφίας. Αντιστοίχως και στο πεδίο της κβαντικής φυσικής εγείρονται πολλαπλές εννοιολογικές δυσκολίες, τις οποίες πάλι μπορούμε και πρέπει να προσεγγίσουμε φιλοσοφικά.

Ας δούμε τώρα πιο συγκεκριμένα πώς οι εννοιολογικές δυσκολίες, με αφορμή τις οποίες ο Μπιτσάκης κατακρίνει το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης, δίνουν αφορμή να σκεφθούμε περί του όντος. Το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συνεπάγεται όντως ένα γεγονός το οποίο υπερβαίνει τα όρια της φυσικοεπιστημονικής θεωρίας. Η Φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων θεωρεί τα αρχικά στάδια του σύμπαντος ως το φυσικό πλαίσιο της ενοποίησης των αλληλεπιδράσεων· αυτό, με απλά λόγια, σημαίνει ότι στο αρχικό σύμπαν (λόγω υπερσυμμετρίας) η ύλη δεν είναι διαφοροποιημένη στις μορφές που γνωρίζουμε σήμερα. Επομένως, η επιστημονική ανάλυση μάς ωθεί να θεωρούμε ότι η απλούστατη μορφή της ύλης συνιστά την αρχή του σύμπαντος. Αυτό είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο της κοσμολογικής επιστήμης. Το γεγονός ότι το σύμπαν έχει αρχή είναι το δίδαγμα της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης. Βεβαίως, αυτό ακριβώς προκαλεί και τη σύγχιση, διότι η φράση αυτή μοιάζει να εγείρει το ερώτημα σχετικά με το τι προηγήθηκε αυτής της αρχής. Όπως είδαμε και παραπάνω στην κριτική του Μπιτσάκη, υπολανθάνει το ερώτημα σχετικά με το φυσικό νόημα αυτού του ακρογωνιαίου γεγονότος. Αυτό που δεν καταλαβείναι ο Μπιτσάκης είναι ότι η αρχή του σύμπαντος είναι μεν αναγκαία, αλλά δεν είναι φυσικό γεγονός· είναι με άλλα λόγια δημιουργία εκ του μη όντος.

Μερικές διευκρινίσεις: Η έννοια της αρχής δεν σημαίνει αρχή του χρόνου, διότι ο χρόνος δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την ύλη· ούτε ο χρόνος προηγείται του κόσμου ούτε ο χρόνος αρχίζει με τον κόσμο (το δεύτερο είναι η γνωστή άποψη του Αυγουστίνου). Ο χρόνος είναι ο φυσικός κόσμος· ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος είναι κάτι άλλο από την ίδια τη φυσική πραγματικότητα. Αυτή, θεωρημένη αφηρημένα ως κίνηση, ονομάζεται χρόνος, θεωρημένη δε αφηρημένα ως έκταση ονομάζεται χώρος. Η φύση αρχίζει, έχει αρχή, επειδή προϋποθέτει κατ’ ανάγκην μια απλούστατη κατάσταση. Το ότι η φύση αρχίζει, συνεπάγεται, όμως ότι της απλούστατης καταστάσεώς της δεν μπορεί να προηγείται κάποιο φυσικό γεγονός. Άρα η αρχή της φύσης, με την έννοια που αναφέρουμε εδώ, συνεπάγεται ότι αυτή προκύπτει εκ του μη όντος (καμία σχέση με το κβαντικό κενό), είναι, με άλλα λόγια, αποτέλεσμα δημιουργίας εξ ετέρου όντος, μη φυσικού. Επομένως, η αντίληψη της φύσεως η οποία διαμορφώνεται επί τη βάσει της σύγχρονης φυσικής κοσμολογίας, και όχι η ιδια η φυσική κοσμολογία -διότι αυτή χρήζει ερμηνείας- οδηγεί αναπόφευκτα στο ότι το σύμπαν είναι δημιουργημένο.

Η πρόταση: το σύμπαν είναι δημιουργημένο, προέρχεται εξ ετέρου και όχι φυσικού όντος, είναι εκ του μη όντος, κλπ., δεν είναι βεβαίως φυσικοεπιστημονική πρόταση, αλλά φιλοσοφική. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να αναμένει από τις φυσικές επιστήμες να παράσχουν κάποια γνώση περί του ερωτήματος της δημιουργίας της φύσεως και της υπάρξεως του Θεού. Ωστόσο, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης αποτελεί αφορμή για να νοήσουμε τη δημιουργία της φύσεως, να αποκτήσουμε δηλαδή «έννοια» περί αυτής. Η δημιουργία της φύσεως από τον Θεό αποτελεί περιεχόμενο της θρησκείας, υπό την ιδιαίτερη δε σημασία της προαγωγής του μη όντος στο ον συνιστά διδασκαλία της χριστιανικής θρησκείας. Στην θρησκεία όμως η γνώση είναι αποκαλυπτική· αναζητάται περαιτέρω το εννοιολογικό περιεχόμενο που αντιστοιχεί σε αυτήν τη γνώση, ώστε αυτή να καταστεί εξίσου επίτευγμα της ανθρώπινης συνείδησης. Τότε μόνο μπορεί να γίνει λόγος περί πραγματικής γνώσεως.

Ωστόσο, αυτό που έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με την εννοιολογική γνώση την οποία το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης μάς επιτρέπει να αποκομίσουμε σε σχέση με τη φύση, δεν είναι απλώς ότι αυτή είναι δημιουργημένη. Πέραν τούτου διανοίγεται η προοπτική να εννοιολογήσουμε το σημαντικότατο ζήτημα της διάκρισης ανάμεσα στο κτιστό και το άκτιστο ον, ανάμεσα στη δημιουργία και τον δημιουργό. Η αναγκαιότητα της ύπαρξης δημιουργού παραπέμπει στην εννοιολόγηση της «φύσης» του. Αποδεικνύεται δηλαδή ότι το άκτιστο πρέπει να νοηθεί ως υπερβατικό και υπερούσιο ον, ως «υπερούσιος ουσία», της οποίας κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητά της να μεταδίδει το Είναι της στο έτερόν της (άκτιστες ενέργειες). Το ίδιο πράγμα μπορεί να περιγραφεί επίσης και με τους όρους «κοινωνία» και «αγάπη». Η φύση αντιθέτως είναι το ον, το οποίο έχει και οφείλει το Είναι του σε έτερον τι, ένα χαρακτηριστικό το οποίο εκδηλώνεται ως Εξωτερικότητα.

Εάν λοιπόν προσεγγίσουμε το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης με αυτό το πρίσμα, μπορούμε να το νοηματοδοτήσουμε. Παρά δε τις επιστημονικές δυσκολίες που συνδέονται με αυτό το κοσμολογικό πρότυπο, μπορούμε μέσα από τον φιλοσοφικό προβληματισμό, που ενυπάρχει στο άρθρο του Μπιτσάκη, να οδηγηθούμε στα γνήσια φιλοσοφικά συμπεράσματα που το αφορούν.
πηγή: Αντίφωνο

Έρωτας…Αγάπη………………… η εικόνα τους στο Facebook είναι πιο σημαντική από τον πραγματικό τους εαυτό.

Ο Έρωτας είναι το χαλί,για να περάσει πάνω του η Αγάπη...Λουδοβίκος Ανωγείων.

–Μπορεί να φυλακίσεις το πουλί , αλλά δεν φυλακίζεις και τον κελαηδισμό του. Ο έρωτας δεν είναι μάτια , είναι ματιά. Δεν είναι χέρια , αλλά χειρονομία. δεν είναι φωτογραφία  της φωτιάς , είναι η θέρμη.

 

 Αγάπη λένε είναι να μην κάνεις τον άλλο όπως θέλεις εσύ και ομοιό σου αλλά να προσφέρεις να κάνεις ότι έχει ανάγκη αυτόςκαι….να μπορείς να θυσιάζεσαι για αυτόν…..

“I’ve never really thought of myself as a sex symbol,”
Rita Hayworth once said, “more as a comedian who could dance”
…….
Το αίνιγμα του θανάτου, όπως και το ανεξήγητο του έρωτα, δεν φωτίζονται με τον ατομοκεντρισμό των απαιτήσεων της νόησης, φωτίζονται μόνο από την οδό της μετοχής.
Και η μετοχική γνώση κερδίζεται μόνο μέσα από το άθλημα της ελευθερίας, δηλαδή της ερωτικής αυτοπαραίτησης και αυτοπροσφοράς.
Μια υποχρεωτική αθανασία θα ήταν μια εξ ορισμού κόλαση.
Η μόνη αιώνια μη-κόλαση που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους είναι: “Nα υπάρχεις, επειδή ελεύθερα θέλεις να υπάρχεις, με πληρέστερη χαρά της ύπαρξης τον Έρωτα. Είναι το Εκκλησιαστικό Ευ-αγγέλιο.”

*Χρ.Γιανναράς- Αντίφωνο.

Ο Θεός εγκατέσπειρε τους έρωτες,για να βγεί ο άνθρωπος από τη φυλακή του εγωκεντρισμού,της φιλαυτίας,του ατομισμού,της μοναχικότητας…και να δημιουργήσει σχέση- κοινωνία Αγάπης, με το Θεό,τη φύση, τον πλησίον ως αδελφό… νοηματοδοτώντας έτσι τη Ζωή και την ύπαρξη του….γιατί η ζωή έχει νόημα,όταν θα υπάρχει ένας λόγος που θα θυσιάσεις ακόμα και τη ζωή σου!!!

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα. Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου; Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας, ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας. Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες. λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός. Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι σηκώνεις τα άστρα σε χορό και το κορμί μου σ’ άγριο ποτάμι. Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες. λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός. Music: Giorgos Andreou Lyrics: Dionysis Karatzas

Μη μου μιλάς για καλοκαίρια

Αρθρογράφος: Παναγιώτης Πλουμίδης
Ψυχοθεραπευτής
 Tags: ερωτικές σχέσεις
καλοκαιρινοί έρωτες

O έρωτας είναι ουσιαστικό (πολύ ουσιαστικό κατά τον πληθυντικό αριθμό της Κικής Δημουλά). Αποτελεί, θα λέγαμε, την πεμπτουσία της ύπαρξης μας. Έρχεται ξαφνικά από εκεί που δε τον περιμένουμε και μας δημιουργεί σχεδόν αυτόματα μια νέα προοπτική της υπάρχουσας πραγματικότητας μας. Ολοκληρώνει με την παρουσία του τη ζωή μας, οι ανάγκες μας ξαναβρίσκουν την εκπλήρωση τους και ο χρόνος αποκτά μια καινούργια σημασία, αφήνοντας λίγο στην άκρη την δυσκαμψία και τη γκρίνια όλης της προηγούμενης περιόδου.

 Ο λόγος που αναζητούμε τον έρωτα, είναι στη βάση του εγωκεντρικός

Αναζητούμε τον έρωτα, ακριβώς για να συμπληρώσουμε τις ελλείψεις και όλα τα αιτήματα τρυφερότητας, θαλπωρής και ενδιαφέροντος που έχουμε σε εκκρεμότητα από τις περιόδους ερωτικής απουσίας. Δε θα αρνηθεί κανείς φυσικά ότι ο έρωτας δεν ενέχει και την έννοια της προσφοράς ως ανάγκη, αλλά ας μη γελιόμαστε, κανείς δε θα επιθυμούσε να δίνει σ’ έναν έρωτα αν δεν έβλεπε στα μάτια του συντρόφου του την ίδια ανάγκη κι επιθυμία με τη δική του. Ερωτευόμαστε, όταν καθρεφτίσουμε κάτι από τη δική μας ανάγκη στο βλέμμα του άλλου κι αυτό είναι που κάνει τον έρωτα τόσο μοναδικό.

Αυτή η εσωτερική επικοινωνία δύο ανθρώπων σε σώμα και πνεύμα, επικοινωνία που συχνά δε μπορεί να εξηγηθεί λογικά, γι’αυτό και πολύ συχνά εκπλήσσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό με τις επιλογές μας στον ερωτικό τομέα. Ανάγκη ψυχική, λοιπόν, ο έρωτας και η αναζήτηση αυτού, αδίστακτη η ανθρώπινη ψυχή στο να ψάχνει αυτό που της λείπει.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες και ο “εφήμερος” χαρακτήρας τους

Πήρες την άδεια σου, έκανες και καλές οικονομίες, βρήκες και μια καλή παρέα και είσαι έτοιμος για το πιο συναρπαστικό καλοκαίρι της ζωής σου, όπως, δηλαδή, φανταζόμαστε όλοι για κάθε νέο καλοκαίρι που έρχεται. Φτάνουν, όμως, οι καλοί φίλοι, οι όμορφες παραλίες ,τα δυνατά κοκτέιλς για να συμπληρώσουν την ευτυχία σου; Όχι βέβαια…Όλα τα παραπάνω δημιουργούν τη τέλεια ατμόσφαιρα και περιβάλλον, για να αισθανθείς ο πιο ερωτικός εαυτός σου και να αναζητήσεις το άτομο που θα ολοκληρώσει και θα συμπληρώσει αυτήν την ειδυλλιακή κατάσταση.

Ακριβώς, άρα, επειδή το καλοκαίρι δημιουργεί πολύ εύκολα τις συνθήκες του να μοιάζουν όλα ιδανικά, μάταια αυτό το αίσθημα συμπαρασύρει και τις επιλογές μας στον ερωτικό τομέα. Ο άνθρωπος σε καταστάσεις χαλάρωσης έρχεται πολύ ευκολότερα σε σεξουαλική διέγερση, εξωτερικεύει πολύ πιο άνετα τον ενθουσιασμό του, λέει πολύ ευκολότερα ναι και μετριάζει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτό του στο ελάχιστο, άρα και η εικόνα που δίνει στο έτερον ήμισυ δεν είναι ακριβώς αντικειμενική. Φυσικά, δε γίνεται κάτι από αυτά εσκεμμένα και ούτε εμείς οι ίδιοι είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε ότι η χαλαρή και ανέμελη πλευρά του εαυτού μας που τείνει στο ιδανικό δεν είναι η ολοκληρωμένη εικόνα της προσωπικότητας μας με τα άγχη, τις δυσλειτουργίες και τις εντάσεις της καθημερινότητας των υπόλοιπων εποχών του χρόνου.

Η ματαίωση που προκαλούν οι καλοκαιρινοί έρωτες

Ο λόγος, επομένως, που συχνά οι καλοκαιρινοί έρωτες πέφτουν στο κενό μετά την επιστροφή στη πραγματικότητα δεν είναι άλλος από τη ματαίωση που προκαλεί η επαφή με το έτερο άτομο σε πιο πραγματικές συνθήκες. Ακριβώς επειδή οι καλοκαιρινοί έρωτες γεννιούνται σε λιγάκι ουτοπικό backround δύσκολα να αντέξουν κάτι λιγότερο και εκπτωτικό, γιατί αυτό μηδενίζει την πρωταρχική του ουσία ύπαρξης.

Προσωπικά, δε βρίσκω καθόλου λυπηρό όλο αυτό που συμβαίνει με τους καλοκαιρινούς, πρόσκαιρους έρωτες. Ίσα ίσα θεωρώ πώς η πρόσκαιρη αυτή εκθαμβωτική τους λάμψη τους καθιστά και αναγκαίους, γιατί σημασία δεν έχει μόνο η ποσότητα μιας κατάστασης συναισθήματος αλλά και η ποιότητα αυτής.

Η συμβουλή του ειδικού:

  • Ερωτευθείτε άφοβα το καλοκαίρι αυτό. Μην ανησυχείτε για το πόσο θα κρατήσει και αν θα σας πληγώσει η εξέλιξη του με τη επιστροφή στη πραγματικότητα.
  • Σημασία έχει να μαζεύουμε στιγμές, οι οποίες θα μας δίνουν κουράγιο και αντοχές να αντιμετωπίζουμε όλα τα σκοτεινά και ευνουχιστικά που περιέχει η σύγχρονη καθημερινότητα όλων εμάς στις μεγαλουπόλεις.
  • Μαζέψτε εμπειρίες, εμπλακείτε σε πάθη και λάθη, γιατί η ζωντάνια και η επιθυμία δε βρίσκονται ποτέ στα ασφαλή και αποστειρωμένα.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

 

Ξέρουμε οτι ο πρώτος έρωτας στην ζωή -με την μητρική φιγούρα- αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για την διατήρηση της ζωής.

«Αν χάθηκαν οι εραστές, δεν θα χαθεί η αγάπη κι ο θάνατος δεν θά ‘χει εξουσία».

Μαρία Λαϊνά – «Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ»

. Ματθαίος Γιωσαφάτ: 
Το δύσκολο είναι ότι αν έχουμε προβλήματα και είμαστε ανώριμοι, που είναι οι περισσότεροι άνθρωποι, επιλέγουμε έναν σύντροφο εξίσου ανώριμο με εξίσου ίδια προβλήματα. Άρα αν εγώ που είμαι ,ας πούμε, λίγο νευρωτικός , λίγο ανώριμος μπορούσα να βρω μία ώριμη γυναίκα πραγματικά θα μπορούσε να με βοηθήσει να βελτιωθώ. Αλλά λόγω των προβλημάτων μου η επιλογή είναι και αυτή νευρωτική , διαλέγω δηλαδή στο ίδιο επίπεδο ωριμότητας ή ανωριμότητας. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει.

https://www.psychotherapy.net.gr/…/o-erotas-einai-i-epanali…

Η ΑΓΑΠΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΤΟΣ

 

Πότε ερωτεύεσαι την εικόνα του άλλου

Μερικές φορές ο νους δημιουργεί μια φανταστική εικόνα για κάποιον άνθρωπο, με τον οποίο δε γίνεται να είστε μαζί.

Είναι σαν ένα δωμάτιο μέσα στο σπίτι του νου, όπου μπαίνεις όποτε θέλεις και ζεις μια φαντασίωση.

Αλλά αν πιστέψεις ότι υπάρχει κάτι αληθινό σ’ αυτή, είναι σίγουρο ότι θα απογοητευτείς.

Αρκετοί μου έχουν διηγηθεί εμπειρίες όπου γνώρισαν κάποιον μέσω του διαδικτύου.

Άρχισαν να στέλνουν μηνύματα ο ένας στον άλλον και σιγά-σιγά σχημάτισαν στο μυαλό τους μια εικόνα για το τι άνθρωπος είναι ο άλλος.

Με τον καιρό ερωτεύτηκαν αυτή την εικόνα.

Μάλιστα, αντάλλαξαν και φωτογραφίες, χωρίς όμως να ξέρουν αν η φωτογραφία που τους έστειλε ο άλλος τραβήχτηκε πριν από μια βδομάδα ή πριν από 25 χρόνια.

Και δεν ήξεραν καν αν η φωτογραφία απεικόνιζε όντως τον άλλον.

Όταν έκανα συνεδρίες συμβουλευτικής πριν κάποια χρόνια, είχε έρθει κάποιος, που ενώ ενδιαφερόταν για την πνευματική αφύπνιση, μου μιλούσε συνέχεια για μια γυναίκα που είχε γνωρίσει δια αλληλογραφίας.

Μου έλεγε ότι έπρεπε να παντρευτούν και να ζήσουν μαζί γιατί ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Τον απασχολούσε κάθε μέρα αυτή η σκέψη. Του πρότεινα λοιπόν πολλές φορές, αντί να συνεχίσει να επικοινωνεί μ’ αυτή τη γυναίκα με γράμματα, να πάει να τη γνωρίσει από κοντά.

Μετά από δύο μήνες πήγε και τη συνάντησε. Κι εκεί τελείωσε η σχέση τους.

Αντιλήφθηκε ότι η φωτογραφία που του είχε στείλει η άλλη ήταν αρκετά παλιά και είχε τραβηχτεί πριν από 25 με 30 χρόνια.

Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι επειδή είχε ερωτευτεί την εικόνα της τόσο έντονα,ώστε πριν πουν αντίο για πρώτη και τελευταία φορά, έκαναν έρωτα.

Τόσο δυνατή ήταν η ενέργεια που είχε δημιουργήσει μέσα του αυτός ο άνθρωπος με το να τη σκέφτεται συνέχεια.

Αναφέρω αυτή την περίπτωση για να δείτε πώς μία σκέψη μπορεί να σας εξαπατήσει και να καταλήξετε να δημιουργήσετε τελικά μια έντονη σχέση με μία σκέψη, αντί με έναν άνθρωπο.

Η σκέψη μπορεί να καταλάβει ολοκληρωτικά τον νοητικό χώρο μέσα στο κεφάλι σας. Ως ένα βαθμό, αυτό συμβαίνει και όταν οι άνθρωποι ερωτεύονται, όχι διαδικτυακά, αλλά στην πραγματικότητα. Δε μπορούν να δουν καθαρά ποιος είναι ο άλλος, γιατί τον έχουν εξιδανικεύσει με τον νου τους.

Τελικά ερωτεύονται μια εικόνα που αποτελείται από σκέψεις εξιδανίκευσης, έντονα συναισθήματα και φυσική έλξη. Αργότερα, όταν αποφασίσουν να συζήσουν, ή χάνεται ο έρωτας, ή ξεκινάει κάτι καινούριο και πιο αληθινό.

Στις μέρες μας, όσοι χρησιμοποιούν το Facebook δημιουργούν για τον εαυτό τους μια εικόνα, στην οποία ανατρέχουν και στην πραγματική τους ζωή. Σκέφτονται συνεχώς «τι θα ανεβάσω σήμερα στο Facebook;», «πώς θα φαίνομαι αν ανεβάσω αυτό ή το άλλο;».

Για αρκετούς η εικόνα τους στο Facebook είναι πιο σημαντική από τον πραγματικό τους εαυτό.

Έτσι όμως χάνουν τον εαυτό τους μέσα στο νου τους και ζουν με μια φανταστική εικόνα, αντί να πάνε βαθιά μέσα τους να βρούνε το αληθινό τους Είναι.

Χρησιμοποιώντας την τεχνολογία δημιουργούν μια εικόνα μέσα από την οποία θέλουν να τους βλέπουν οι άλλοι και σιγά-σιγά υιοθετούν αυτή την ταυτότητα.

*Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από ομιλία του Έκχαρτ Τόλλε. Μετάφραση: Ν. Μπάτρας

Στό όνομα του Έρωτα έχουμε εγκλήματα πάθους,στό όνομα της Αγάπης κανένα!!


Αν ένα ζευγάρι
πάει καλά
ερωτικά,
πάει καλά σε όλα..

Αν στον έρωτα
δεν πάει καλά,
πουθενά δεν πάει καλά.
Και μετά,
φταίνε πολλά.

Τα διάφορα άσχετα,
και λογικοφανή
που συζητώνται μετά
στους καυγάδες,
και δίνονται ως εξήγηση σε τρίτους,
σε συγγενείς, φίλους,
γείτονες ή δικηγόρους,
που έρχονται να βοηθήσουν,
είναι απλά προσχήματα,
δικαιολογίες,
και χαριτωμένα ψέμματα.

Και πρέπει να παραδεχτούμε
– αν αντέχουμε να δούμε την αλήθεια-
ότι άπειρες φορές η θρησκευτική ζωή
μπορεί να γίνει παγίδα,
και να λειτουργήσει ως κρυψώνα
τέτοιων καταστάσεων.

Είναι πολύ δυνατό χαρτί να λες ¨το θέλει ο Θεός!¨,
προκειμένου να κρύψεις το έλλειμμά σου,
την προσωπική σου δυσκολία
ή απροθυμία να ψαχτείς
και να δεις
τι φταίει που δεν λειτουργείς
ως πλήρης άνθρωπος,
με ψυχή και σώμα,
με επιθυμίες, οικειότητα,
συντροφικότητα, σεξουαλικότητα,
ερωτισμό.
( Θεέ μου, τι λέξεις κι αυτές!)

Θα ξέρεις όμως πως ό, τι κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί,
μαζεύει πολλή βρώμα,
και κάποια μέρα θα ξεσπάσει
αθροιστικά και συσσωρευτικά.
Ή σε υπερβολές,
ή σε ψυχολογικά προβλήματα,
ή σε χάπια κλπ.

Ο έχω ώτα ακούειν, ακουέτω.
Ο μη έχων ώτα,
είναι βασικά
ο μη θέλων να έχει…

Κατά τα άλλα,
όλα καλά, όλα ανθηρά!

Φωτογραφία του χρήστη Κυκλος Ψυχολογιας - Maria Dimou.

Θες να ερωτευθείς; Ή φοβάσαι να δεσμευτείς…;

Θες να ερωτευθείς; Ή φοβάσαι να δεσμευτείς…;

Μου λες επανειλημμένα: «Δεν βρίσκω τον κατάλληλο άνδρα για σχέση.. Αυτός που είναι γεμάτος «μυστήριο» δεν με θέλει. Κι εκείνος, που με θέλει, παρα είναι «καλός», συνέχεια μου δείχνει πόσο σημαντική του είμαι, και με ξενερώνει…».

Έχεις ποτέ σκεφτεί πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτό που έχεις μάθει, και λες ότι θέλεις και σ’ εκείνο που όντως ζητάς;

Σου είναι τόσο δύσκολο να δεις πόσο πολύ φοβάσαι το ενδεχόμενο να μπεις σε μια γεμάτη φροντίδα, ικανοποιητική σχέση με έναν άνδρα που προτιμάς να «ερωτεύεσαι» μόνο εκείνους που ποτέ δεν θα σου την πρόσφεραν.

Μόνο αυτούς που φοβούνται την δέσμευσή τουλάχιστον όσο την φοβάσαι κι εσύ.

Το μόνο που ψάχνεις είναι ένα προσχηματικό άλλοθι για να μην συνειδητοποιήσεις τους φόβους σου, να μην αναλάβεις τις ευθύνες σου για τις –έστω ανεπίγνωστες- επιλογές σου.

Το κόστος που βέβαια καλείσαι να πληρώσεις γι αυτό, είναι η σισύφεια επαναληπτικότητα της αυτό-ματαίωσης, την οποία βέβαια πρόθυμα φορτώνεις στους «ακατάλληλους» συντρόφους.

Είναι η καταθλιπτική βίωση της καθημερινότητας σου, η φοβική προσέγγιση της ζωής και των άλλων, ο πόνος για την ελπίδα και την ζωή που χάνεται, ενώ εσύ απουσιάζεις απ’ την αλήθεια σου, φτιάχνοντας αυτοεκπληρούμενα σενάρια…

Μήπως, αντί να παιδεύεις και να παιδεύεσαι, να δεις τι πραγματικά σου συμβαίνει και πως θα βγεις απ’ αυτό το «τούνελ»;…Φωτογραφία του George Pitsikalis.

 

Συναισθήματα που μοιάζουν με αγάπη, αλλά δεν ειναι…

Γιατί να μπερδεύουμε πολλές φορές το πάθος ή την εμμονή με την αληθινή αγάπη;

Όταν ξεκινά κανείς μια σχέση αισθάνεται έντονα συναισθήματα, τα οποία δεν είναι πάντα απαραιτήτως αγάπη. Ωστόσο, το ερωτευμένο άτομο συχνά δεν αναγνωρίζει ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, και μπερδεύει αυτά τα συναισθήματα με την αληθινή αγάπη. Το αποτέλεσμα είναι ότι καταλήγει να βρίσκεται μπερδεμένο, απογοητευμένο, ή ακόμα και προδομένο από τον/τη σύντροφό του, γιατί έγινε παρεξήγηση και ο άλλος δεν εννοούσε αυτά που ο ερωτευμένος πίστεψε ότι άκουσε.

Πόθος / Ερωτική Έλξη

Αυτό το έντονο συναίσθημα που τόσοι άνθρωποι έχουν νιώσει και σε τόσες πολλές περιπτώσεις το έχουν μπερδέψει με την αγάπη. Πρόκειται περισσότερο για έντονη «χημεία», οι φερομόνες (χημικά στοιχεία που έχει κάθε άνθρωπος) του ενός ατόμου που ταιριάζουν όπως το κλειδί στην κλειδαριά με τις φερομόνες ενός άλλου ατόμου και δημιουργούν τη σπίθα του σωματικού πάθους. Αυτό το συναίσθημα της έντονης ερωτικής έλξης συχνά το αποκαλούμε «έρωτας με την πρώτη ματιά» ή «κεραυνοβόλος έρωτας», αφού πράγματι η ένταση του συναισθήματος είναι τέτοια, που συγκλονίζει αυτόν που το αισθάνεται.

Τρεις λόγοι που μπερδεύει κανείς τον πόθο με την αγάπη

Όταν κάποιος αισθάνεται πόθο για κάποιο άλλο άτομο, συνήθως μπερδεύει αυτό το συναίσθημα με την αγάπη για τρεις λόγους:

  • η έλξη είναι ακαριαία και εντονότατη, επομένως μοιάζει να είναι «μοιραίο γεγονός».
  • Κατά δεύτερο λόγο, το ότι πρόκειται για δύο αγνώστους σημαίνει ότι κανείς μπορεί να φανταστεί ό,τι επιθυμεί για το άλλο άτομο (άρα δε βασίζεται στην πραγματικότητα του ποιος είναι ο άλλος, αλλά στο τι θα ήθελε να είναι ο άλλος) και, βέβαια, οι φαντασιώσεις είναι πάντα τέλειες!
  • Τέλος, ο ερωτοχτυπημένος δεν έχει αντικρίσει το ποιος στ’ αλήθεια είναι ο σύντροφός του, γιατί είναι παγιδευμένος στη δίνη της σεξουαλικής έντασης και του πάθους, οπότε βλέπει αυτό που θέλει να δει. Αν ο έρωτας είναι τυφλός, τότε το πάθος από μόνο του βγάζει τα μάτια αυτού που το αισθάνεται και δεν αφήνει χώρο για λογικές σκέψεις.

Είναι φυσιολογικό;

Είναι λοιπόν φυσιολογικό να αισθάνεται κανείς πόθο και έντονη ερωτική έλξη; Η απάντηση είναι: βεβαιότατα! Όμως, θα πρέπει κανείς να γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στον πόθο και την αγάπη, ώστε να μην τα μπερδέψει.

Τον πρώτο καιρό μιας σχέσης είναι φυσιολογικό να αισθάνεται κανείς έντονο ερωτικό πόθο και να μην μπορεί να «ξεκολλήσει» από τον άλλον, όμως, καθώς η γνωριμία προχωράει και βλέπει κανείς τον χαρακτήρα και τα ελαττώματα του άλλου, αποφασίζει αν πρόκειται για αγάπη ή για πάθος.

Συχνά, όταν κανείς «δει» το αντικείμενο του πόθου του στο φως της ημέρας, συνειδητοποιεί ότι δεν του αρέσει όσο νόμιζε ή φανταζόταν, με αποτέλεσμα η σχέση να πάρει τέλος. Η αγάπη δεν είναι ταυτόσημε με την σκέτη σωματική έλξη (παρόλο που η ερωτική έλξη είναι σημαντικό στοιχείο της), αλλά χρειάζεται και άλλα συστατικά, και, κυρίως χρόνο και υπομονή για να καλλιεργηθεί.

Και βέβαια, πολλές φορές το ξεκίνημα της αγάπης και μιας βαθιάς, ουσιαστικής σχέσης ξεκινάει από έντονο σεξουαλικό πάθος (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το σεξουαλικό πάθος από μόνο του οδηγεί κάθε φορά στην αγάπη).

Έμμονη Ιδέα

Όταν το άλλο άτομο γίνει έμμονη ιδέα στον ερωτευμένο, συνήθως αυτός το εκλογικεύει λέγοντας «αφού δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλον, άρα είμαι ερωτευμένος/η με και αγαπάω αυτό το άτομο». Η εμμονή είναι παρόμοια με το πάθος, αλλά είναι ακόμα πιο παραπλανητική και καταστροφική. Ενώ ο πόθος είναι περαστικός και ξεθωριάζει όταν οι ερωτευμένοι γνωριστούν καλύτερα και διαπιστώσουν τις διαφορές τους, η έμμονη ιδέα παραμένει, ακόμα και όταν ο ερωτευμένος δει τα ελαττώματα του άλλου. Και ενώ το σεξουαλικό πάθος μπορεί να οδηγήσει σε μια ουσιαστική ερωτική σχέση, η εμμονή σκοτώνει την αγάπη.

Όσο περισσότερο χρόνο και προσπάθεια επενδύσει κανείς σε μια άρρωστη εμμονή για ένα πρόσωπο ή μια σχέση, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι τα πράγματα θα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Οι άνθρωποι που είναι σε κατάσταση έμμονης ιδέας με κάποιον άλλον, λόγω του ότι σκέφτονται μόνο σχετικά με τον άλλο και τη σχέση τους, συχνά χάνουν την επαφή με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτή η απώλεια του εαυτού και της ατομικότητας δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο συμπεριφοράς όπου το άτομο με την εμμονή γίνεται όλο και πιο εξαρτημένο από το αντικείμενο του έρωτά του και από τη σχέση.

Έρωτας χωρίς ανταπόκριση

Ακόμα και η αγάπη χωρίς ανταπόκριση (όπου ο ένας είναι μόνος ερωτευμένος και του έχει γίνει έμμονη ιδέα ο άλλος, ο οποίος δεν είναι ερωτευμένος) μπορεί να γίνει έμμονη ιδέα με καταστροφικές ψυχολογικές συνέπειες.

Όταν το ένα άτομο είναι ερωτευμένο φουλ και το άλλο δεν είναι, όταν πιστεύει ότι έχει μια σχέση και το άλλο άτομο δεν το πιστεύει, όταν το ένα άτομο είναι αφοσιωμένο και το άλλο δεν το έχει πάρει στα σοβαρά, τότε υπάρχει η βάση για να δημιουργηθεί εμμονή.

Τα σημάδια της εμμονής:

*  Αν όλος ο χρόνος και κόπος σας πηγαίνει σε ένα άτομο (που δεν ανταποκρίνεται)
*  Αν διαρκώς προσπαθείτε να ευχαριστήσετε τον/τη σύντροφό σας
*  Αν η σχέση σας δεν έχει αμοιβαιότητα (από άποψη σεβασμού, βαθμό αφοσίωσης) και διαρκώς κάνετε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, τότε, πιθανότατα η σχέση σας βασίζεται σε έμμονα συναισθήματα και όχι σε αληθινή αγάπη.

.

Advertisements

Η πρώτη βιολογική ανάγκη του ανθρώπου είναι η αναπνοή. Χωρίς αέρα πεθαίνεις αμέσως. Η πρώτη ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπου είναι να αγαπάς και να σε αγαπούν. Χωρίς αγάπη αρρωσταίνεις και πεθαίνεις σιγά-σιγά… Μπορεί να πάρει και πάρα πολλά χρόνια…

“…πρέπει να αγαπάμε για να μην αρρωστήσουμε και πρέπει να αρρωστήσουμε όταν δεν μπορούμε να αγαπάμε”. Τα λόγια αυτά δεν τα γράφει ένας θεολόγος, αλλά ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης Ψυχιατρικής επιστήμης και ιδρυτής της ψυχανάλυσης, ο ψυχίατρος Σίγμουντ Φρόιντ!

03 Μαΐ Να είστε εραστές κι όχι ζευγάρι. Ζευγάρι είναι οι κάλτσες, τα παπούτσια … | Psychologos-MariaKoraka.Gr

Ζευγάρι, Θεραπεία Ζεύγους, Συμβουλευτκή Γάμου, Σχέσεις, Σχέσεις Ανθρώπων

Να είστε εραστές κι όχι ζευγάρι. Ζευγάρι είναι οι κάλτσες, τα παπούτσια, τα οποία δεν μπορούν να υπάρξουν το ένα χωρίς το άλλο. Χαλάνε, φθείρονται, τρυπάνε.. Είναι αρκετή μια γρατζουνιά, μια τρυπούλα, μια μικρή φθορά στο ένα μέλος του ζευγαριού και το ζευγάρι χάλασε, έσπασε…

Ζευγάρι σημαίνει πως δεν μπορείς να υπάρξεις χωρίς το άλλο μέλος. Σημαίνει πως μπορείς ανά πάσα στιγμή να μείνεις μόνος, άχρηστος ( με την έννοια της χρήσης) παρατημένος γιατί απλά το άλλο μισό «αποφάσισε» να φθαρεί. Γιατί ως μονάδα δεν θα μπορείς να υπάρξεις, δεν θα έχεις χρησιμότητα.

Να είστε εραστές….Να θέλετε να δώσετε με πάθος στον άλλο αλλά και ό,τι πάρετε να είναι με πάθος. Να ερωτεύεστε κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Να μην έχετε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Κάθε συνάντηση να είναι συνάντηση προσφοράς κι όχι ζήτησης. Γιατί είναι πραγματική απόλαυση όταν θέλουν κι οι δύο να δώσουν με πάθος.

Να είστε εραστές της στιγμής κι όχι του «πάντα». Γιατί το «πάντα» υπόσχεται, δεσμεύει, πιέζει.

Η στιγμή κρατάει, όσο την κρατάμε. Κι αν ξέρουμε ότι ίσως δεν κρατήσει για πάντα θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε. Γιατί η στιγμή ίσως να μην έχει αύριο, δεν σηκώνει αναβολή.

Κι ίσως ζώντας τις στιγμές, να έλθει και το «για πάντα». Κι αν δεν έρθει το «για πάντα», θα έχεις μια υπέροχη στιγμή για να θυμάσαι…

Να μην ξεχνάτε να είστε εραστές….με τους ανθρώπους, με τη δουλειά, με τις στιγμές, με τη ζωή…

 

 

Η ΑΓΑΠΗ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ!

Η αγάπη δεν είναι συνήθεια, αλλά επιλογή!
Η αγάπη είναι τρόπος ζωής!
Η αγάπη σε μεταμορφώνει, βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια… αυτά της αγάπης! 
Αγάπη είναι να μην τον/την περιμένεις για να κάνει το λάθος, αλλά να ξεπερνάς το λάθος του/της!
Αγάπη είναι να συγχωρείς!
Αγάπη είναι να προσπαθείς!
Για να προσπαθείς χρειάζεται διάθεση, η οποία θα σε σηκώνει κάθε φορά που, ανθρωπίνως, θα σταματά η προσπάθεια, κάθε φορά που θα πέφτεις. Η διάθεση γεννιέται στην καρδιά, απ’ όπου πηγάζει η αγάπη για τους στόχους που έχεις θέσει και προσπαθείς να πετύχεις.

Αγάπη είναι η εμπιστοσύνη! Δεν νοείται αγάπη όταν περνά ο καιρός και εξαντλείται όλη η προσπάθεια στο αν υπάρχει εμπιστοσύνη ή όχι. Η αγάπη είναι βίωμα και όχι «παιχνίδι»! Δεν εξαρτάται η αγάπη από την διάθεση για «παιχνίδι», αλλά δημιουργεί την διάθεση για προσπάθεια.

Η αγάπη είναι υπέρβαση και αγώνας για την σωτηρία! Δεν νοείται να επιλέγεις κάποιον ως καθοδηγητή για την σωτηρία και να αμφισβητείς συνεχώς κάθε του κίνηση.

Καρδιά χωρίς αγάπη έχει ο άνθρωπος χωρίς ανάσα, δηλαδή ο άνθρωπος που είναι νεκρός! Μόνο για τους νεκρούς έχει σταματήσει η προσπάθεια. Ακόμη και η μοιρολατρική αποδοχή «αφού δεν αλλάζει τίποτα, ας παραμείνει η κατάσταση ως έχει» θεωρείται πνευματικός θάνατος, γιατί με αυτή μένουμε στην απραξία.

Η αγάπη είναι η αλήθεια, το φως, η χαρά, είναι ο Θεός! Μέσα από την χαρά της αγάπης μόνο μπορείς να διακρίνεις την λάμψη της αλήθειας, που είναι η σωτηρία μας! Η θέωση! Η θέα του προσώπου Του! Ο παράδεισός μας!

Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

Πηγή: https://www.esphigmenou.gr/2017/11/agapi.tropos.zois.html

Φωτογραφία του χρήστη Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους.

Γιατί επιλέγω λάθος συντρόφους;

Αρθρογράφος: Νάντια Νιώτη
Ψυχολόγος
 Tags: διαπροσωπικές σχέσεις  Τραυματικά βιώματα  ζευγάρια  Προσωπικότητα
λάθος σύντροφος

Ερωτευτήκατε… Αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Αυτός είναι ο έρωτας της ζωής σας. Σκέφτεστε ότι δεν είναι σαν τους άλλους, ότι δε θα κάνετε τα ίδια λάθη, ότι αυτή τη φορά είναι διαφορετικά…
Κι όμως, μετά από λίγο καιρό, κι εκείνος/η είναι σαν τους/τις  άλλους/ες και εσείς έχετε κάνει τα ίδια λάθη…. Και μένετε πάλι μόνοι, γεμάτοι  πικρία και απογοήτευση, με το ίδιο πάλι ερώτημα:

Τι λάθος κάνω; Γιατί επιλέγω τα λάθος άτομα;

Γιατί ο έρωτας τελικά δεν είναι και τόσο τυφλός. Για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου τυφλός.

Όταν επιλέγουμε να σχετιστούμε με έναν άνθρωπο, πέρα από την εμφάνισή του και τα στοιχεία της προσωπικότητάς του που συνειδητά μας αρέσουν, κάνουμε μια παράλληλη επιλογή και σε ένα ασυνείδητο επίπεδο.

Συγκεκριμένα, διαλέγουμε άτομα, που θα μας επιτρέψουν να αναπαράγουμε τα συναισθηματικά μοτίβα, τα οποία ζήσαμε και στην οικογένεια καταγωγής μας, με τους πρώτους μας συντρόφους, τους γονείς μας. Βέβαια, κάνουμε αυτή την επιλογή με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, με την προσδοκία ότι αυτή η σχέση θα πάει καλά και ότι θα πάρουμε την αγάπη που έχουμε ανάγκη. Αυτό όμως που τελικά γίνεται, είναι ότι οι σύντροφοι που επιλέγουμε, επιβεβαιώνουν και τα τραύματα που ζήσαμε στη σχέση με τους γονείς μας.

Φυσικά, όλα αυτά γίνονται χωρίς τη δική μας επίγνωση.  Σε συνειδητό επίπεδο μάλιστα αυτό που επιδιώκουμε είναι να διαλέξουμε ανθρώπους χωρίς τα αρνητικά χαρακτηριστικά των γονιών μας.

Για παράδειγμα, μια γυναίκα που έχει μεγαλώσει με έναν πατέρα απόμακρο και μη διαθέσιμο, μπορεί να επιλέξει για σύντροφό της έναν άντρα που είναι πολύ ανοιχτός, διαχυτικός και κοινωνικός. Η επιλογή αυτή γίνεται με την ελπίδα ότι αυτός ο σύντροφος θα της δίνει την προσοχή του, σε αντίθεση με ό, τι έκανε ο πατέρας της. Όμως, στην πορεία αποδεικνύεται πως αυτός ο πολύ κοινωνικός και διαχυτικός σύντροφος αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να δεσμευτεί και να δημιουργήσει στενή σχέση. Έτσι, αν και μοιάζει πολύ διαφορετικός από τον πατέρα της, αποδεικνύεται κι εκείνος μη διαθέσιμος.

Ή αντίστοιχα, ένας άντρας που έχει μεγαλώσει με μια ελεγκτική και απορριπτική μητέρα, επιλέγει μια γυναίκα πολύ γλυκιά και  φροντιστική, με την προσδοκία να ζήσει σε μια τρυφερή και γεμάτη αποδοχή σχέση. Όταν όμως εκείνος χρειάζεται απόσταση, φαίνεται πως η φροντίδα της γίνεται ένα μέσο πίεσης κι εκείνη γίνεται το ίδιο απορριπτική με τη μητέρα του.

Βλέπουμε λοιπόν πως μπορεί τελικά να κάνουμε επιλογές πολύ διαφορετικές από αυτές που νομίζουμε ότι κάνουμε και που θέλουμε συνειδητά να κάνουμε. Και κάπως έτσι, καταλήγουμε σε αδιέξοδα στις σχέσεις και αναρωτιόμαστε τι κάνουμε λάθος. Η απάντηση όμως εδώ είναι ότι δεν κάνουμε κανένα λάθος. Αντίθετα, επιλέγουμε με μαθηματική ακρίβεια τον κατάλληλο άνθρωπο, ο οποίος ταιριάζει με το μοντέλο με το οποίο έχουμε μάθει  να σχετιζόμαστε.

Τι μπορώ να κάνω για να σταματήσω να διαλέγω συνέχεια ακατάλληλους συντρόφους;

Αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει στο να επιλέξουμε άτομα με τα οποία να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια πιο ικανοποιητική σχέση είναι να καταρχήν μέσα από τη δουλειά με τον εαυτό μας, να συνειδητοποιήσουμε με ποιον τρόπο σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους. Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσουμε να φωτίσουμε και τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε τους συντρόφους μας και στη συνέχεια να ξεχωρίσουμε τι αφορά το παρελθόν μας και να διαμορφώσουμε πιο συνειδητές επιλογές. 

Φωτογραφία του χρήστη Εικονες με τα καλυτερα στατους.

«Η αγάπη δεν κοιτάζει με τα μάτια, αλλά με το μυαλό» είχε πει η Έλενα στο «Όνειρο Θερινής Νυκτός» του Σαίξπηρ και σίγουρα οι νευροεπιστήμονες θα συμφωνούσαν. Ο έρωτας λειτουργεί με μυστήριους τρόπους, αλλά οι επιστήμονες κατάφεραν να «διαβάσουν» ακριβώς τι κάνει στον εγκέφαλο μας.

Ο εγκέφαλος των ερωτευμένων πλημμυρίζει με χημικές ουσίες και ορμόνες που παράγουν τα συναισθήματα της ευχαρίστησης, της εμμονής και της προσήλωσης, ωστόσο οι τρόποι με τους οποίους επηρεάζεται ένας «ερωτευμένος» εγκέφαλος.

Οι ορμόνες τρελαίνονται

Οι νευροεπιστήμονες διαιρούν την αγάπη σε τρεις φάσεις: λαγνεία, έλξη και προσκόλληση. Κατά τη διάρκεια της φάσης λαγνεία, οι ορμόνες πλημμυρίζουν το σώμα με αισθήματα έντονης επιθυμίας. Η αδρεναλίνη και η νορεπινεφρίνη κάνουν την καρδιά να χτυπά και να ιδρώνουν οι παλάμες, ενώ η χημική ουσία του εγκεφάλου ντοπαμίνη δημιουργεί αισθήματα ευφορίας. Ο εγκέφαλος απελευθερώνει ντοπαμίνη και όταν δέχεται άλλα ευχάριστα ερεθίσματα συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων ναρκωτικών, γεγονός που εξηγεί το ερωτικό ντοπάρισμα.

Λειτουργεί σαν ναρκωτικό

Πριν καν οι άνθρωποι ερωτευτούν, όταν βλέπουν ένα ελκυστικό πρόσωπο ενεργοποιείται το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου που ενεργοποιούν τα παυσίπονα όπως η μορφίνη: το οπιοειδές σύστημα. Αυτό το τμήμα του εγκεφάλου είναι υπεύθυνο για τα συναισθήματα της «αρεσκείας». Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι οι άνδρες που έλαβαν μικρές δόσεις μορφίνης έβλεπαν φωτογραφίες γυναικών ως πιο ελκυστικές σε σχέση με αυτούς που δεν πήραν μορφίνη, γεγονός που αποδεικνύει ότι το οπιοειδές σύστημα αντιλαμβάνεται την ελκυστικότητα.

Αυξάνει τη ροή του αίματος

Στους ερωτευμένους παρατηρείται μία αύξηση στη ροή του αίματος προς το κέντρο ευχαρίστησης του εγκεφάλου, τον επικλινή πυρήνα. Μαγνητικές τομογραφίες (MRI) δείχνουν ότι η περιοχή αυτή ανάβει όταν οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Η αύξηση της ροής του αίματος συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια της φάσης έλξης.

Δημιουργεί Ιδεοψυχαναγκαστική συμπεριφορά

Ο έρωτας μειώνει τα επίπεδα της σεροτονίνης, χημικής ουσίας του εγκεφάλου, ένα κοινό χαρακτηριστικό της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής. Η πτώση της σεροτονίνης μπορεί να εξηγήσουν γιατί οι ερωτευμένοι παρουσιάζουν τέτοια προσκόλληση στο αντικείμενο της αγάπης τους. Αυτά τα συναισθήματα ευθύνονται επίσης για το γεγονός ότι εθελοτυφλούμε στα αρνητικά χαρακτηριστικά του συντρόφου μας στα πρώτα στάδια μιας σχέσης, επιλέγοντας να επικεντρωθούμε μόνο στα καλά τους στοιχεία.

Οι ορμόνες δημιουργούν δεσμούς

Αφού οι άνθρωποι είναι μαζί για κάποιο χρονικό διάστημα, το σώμα αναπτύσσει μια ανοχή στις ευχάριστες χημικές ουσίες. Η φάση της έλξης δίνει τη θέση της στη φάση προσκόλλησης, όταν οι ορμόνες της ωκυτοκίνης και της βαζοπρεσσίνης διαπερνούν τον εγκέφαλο και δημιουργούν συναισθήματα ευημερίας και ασφάλειας.

Πηγή: iefimerida.gr

Φωτογραφία του χρήστη Κωνσταντίνος Ζωχιός - Ψυχολόγος.

 

9 Οκτ 2017

Ἅγιος Πορφύριος: «Ὁ σαρκικός ἔρωτας δέν εἶναι μόνο γιά τήν τεκνογονία. Βοηθάει στόν πνευματικό ἔρωτα»

Ἡ ἐγκράτεια μέσα στόν γάμο κατά τόν Ἅγιο Πορφύριο
. Ὁ σαρκικός ἔρωτας μέσα στόν γάμο βοηθάει στόν πνευματικό. Εἶναι δύσκολο νά σού τό ἐξηγήσω. Ἀλλά μέσα στόν γάμο ὁ σαρκικός ἔρωτας γίνεται πνευματικός, μεταβάλλεται. Δέν μπορῶ νά σού τό διατυπώσω. Σιγά- σιγά τό ζευγάρι ἑνώνεται πολύ μέ τόν σαρκικό ἔρωτα καί μέ τόν πνευματικό· προχωρεῖ πρός τόν πνευματικό καί στό τέλος μένει αὐτός, ὁ πνευματικός, καί δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τόν σωματικό. Γιά νά γίνει ὅμως αὐτό, πρέπει νά προχωρήσει πολύ στόν πνευματικό. Ὁ σαρκικός ἔρωτας δέν εἶναι μόνο γιά τήν τεκνογονία. Βοηθάει στόν πνευματικό ἔρωτα. Ἀλλά μέσα στόν γάμο, μέ τήν εὐλογία καί τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἔξω ἀπό τόν γάμο σχέση ἀλλάζει σέ λίγο καί γίνεται βάσανο. Μπερδεύει καί βασανίζει τούς ἀνθρώπους.[…] Καθώς φτιάνουν ὁ καθένας τήν προσωπικότητά του, προχωροῦν, ἐργάζονται, δημιουργοῦν καί ἑνώνονται. Καί τρελαίνεται ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλον χωρίς νά μιλοῦν. Κάπως ἔτσι, ἄς ποῦμε, γίνεται καί μέ τόν Θεό. Ἀλλά πολύ λίγο μοιάζει.»
(σέλ. 118- 119, Α. Κωστάκου, «Συνομιλώντας μέ τόν γέροντα Πορφύριο», ἔκδ. «Ἡ μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος», 201

Απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για δεύτερο γάμο Ιερέων

oikoymenikos

Του Θεοδώρου Καλμούκου | Εθνικός Κήρυκας

Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου έλαβε την ιστορική απόφαση να επιτρέπεται του λοιπού ο δεύτερος γάμος των ιερέων, σε περίπτωση χηρείας τους ή εάν τους εγκαταλείπει η πρεσβυτέρα τους.

Διευκρινίζεται ότι δεν θα ισχύει για όσους εγκαταλείπουν τις πρεσβυτέρες τους και επιθυμούν να νυμφευθούν κάποια άλλη γυναίκα.

Υπογραμμίζεται ότι κάθε περίπτωση θα εξετάζεται χωριστά και θα αποστέλλεται από τον οικείο ποιμενάρχη και θα κρίνεται από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Επίσης το μυστήριο του γάμου για τον δεύτερο γάμο των ιερέων θα είναι διαφορετικό, μία απλή προσευχή και σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο.

Εντός των επόμενων ημερών θα αποσταλεί επίσημο Γράμμα από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο με λεπτομέρειες και κατευθύνσεις.

Τονίζεται ότι ο «Εθνικός Κήρυκας» έχει αρθρογραφήσει κατά διαστήματα υπέρ του δεύτερου γάμου των ιερέων, σε περίπτωση χηρείας τους ή εγκατάλειψης τους από τις πρεσβυτέρες τους.

Οι γυναίκες έχουν περιπλοκότερη σεξουαλικότητα από τους άντρες για πολλούς λόγους. Κάποια στιγμή θα αναφερθώ αναλυτικά σε ειδικό άρθρο γιαυτό το θέμα.Ένας λοιπόν λόγος από αυτούς είναι διότι από την αγάπη για την μητέρα περνάνε στην επιθυμία για τον πατέρα. Τα αγόρια μένουν στην επιθυμία για την μητέρα παρόλο που συναισθηματικά απομακρύνονται από αυτήν και ταυτίζονται με τον πατέρα σε αντιδιαστολή με τις γυναίκες οι οποίες μένουν στην μητέρα για να ταυτιστούν με αυτήν. Και φεύγουν απο αυτήν μόνο όταν βρουν κάποιον που να μπορεί να μοιάζει στη μητέρα της (και στον πατέρα αλλά συναισθηματικά μοιάζει στη μητέρα). Οι παραλλαγές είναι πάρα πολλές στις οικογένειες γενικά γιαυτό και η σεξουαλικότητα παίρνει διαφορετικό δρόμο για τον καθένα και την καθεμία.

http://psychotherapy.net.gr/…/i-zileia-tou-koritsiou-gia-ti…

Μια επιστολή από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στην κόρη του: για την καθολική δύναμη της αγάπης

01/04/2016 13:00

ΚΟΣΜΟΣ

«Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η κόρη του Αϊνστάιν, Lieserl δώρισε 1.400 επιστολές, που γράφτηκαν από τον πατέρα της, στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, με εντολή να μην δημοσιεύσουν το περιεχόμενό τους, μέχρι δύο δεκαετίες μετά το θάνατό του. Αυτή είναι μία από αυτές.

«Όταν πρότεινα τη θεωρία της σχετικότητας, ελάχιστοι με κατάλαβαν, και αυτό που θα αποκαλύψω τώρα θα συγκρουστεί με την παρανόηση και την προκατάληψη του κόσμου.

Σου ζητώ να φυλάξεις τα γράμματα για όσο διάστημα χρειαστεί, χρόνια, δεκαετίες, έως ότου η κοινωνία είναι αρκετά προηγμένη για να δεχτεί αυτό που θα εξηγήσω παρακάτω.

Υπάρχει μια εξαιρετικά ισχυρή δύναμη που, μέχρι σήμερα, η επιστήμη δεν έχει βρει επίσημη εξήγηση για αυτήν. Είναι μια δύναμη που περιλαμβάνει και διέπει όλους, είναι πίσω από κάθε φαινόμενο που λειτουργεί στο σύμπαν και δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί από εμάς. Αυτή η παγκόσμια δύναμη είναι η ΑΓΑΠΗ.

Όταν οι επιστήμονες ερεύνησαν για μια ενοποιημένη θεωρία του σύμπαντος ξέχασαν την πιο ισχυρή αόρατη δύναμη. Η αγάπη είναι φως, που φωτίζει αυτούς που δίνουν και λαμβάνουν. Η αγάπη είναι βαρύτητα, επειδή κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται έλξη για άλλους. Η αγάπη είναι δύναμη, διότι πολλαπλασιάζει το καλύτερο που έχουμε, και επιτρέπει στην ανθρωπότητα να μην σβήσει στον τυφλό εγωισμό της. Η Αγάπη ξεδιπλώνει και αποκαλύπτει. Για την αγάπη ζούμε και πεθαίνουμε. Αγάπη είναι ο Θεός και Θεός είναι η Αγάπη.

Η δύναμη αυτή εξηγεί τα πάντα και δίνει νόημα στη ζωή. Αυτή είναι η μεταβλητή που έχουμε αγνοήσει για πολύ καιρό, ίσως γιατί φοβόμαστε την αγάπη, γιατί είναι η μόνη ενέργεια στο σύμπαν που ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να οδηγεί κατά βούληση.

Για να δώσω ορατότητα στην αγάπη, έκανα μια απλή αντικατάσταση στην πιο διάσημη εξίσωση μου. Αν αντί για E = mc2, δεχθούμε ότι η ενέργεια για να θεραπεύσει τον κόσμο μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την αγάπη όταν πολλαπλασιάζεται με την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη που υπάρχει, διότι δεν έχει όρια.

Μετά την αποτυχία της ανθρωπότητας στη χρήση και τον έλεγχο των άλλων δυνάμεων του σύμπαντος, που έχουν στραφεί εναντίον μας, είναι επιτακτική ανάγκη να τραφούμε με ένα άλλο είδος ενέργειας …

Αν θέλουμε το είδος μας να επιβιώσει, αν θέλουμε να βρούμε το νόημα της ζωής, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο και κάθε ον με αισθήσεις που κατοικεί σε αυτόν , η αγάπη είναι η μία και μοναδική απάντηση.

Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να κάνουμε μια βόμβα αγάπης, μια συσκευή αρκετά ισχυρή ώστε να καταστρέψει εντελώς το μίσος, τον εγωισμό και την απληστία που καταστρέφουν τον πλανήτη.

Ωστόσο, κάθε άτομο φέρει μέσα του μια μικρή αλλά ισχυρή γεννήτρια αγάπης της οποίας η ενέργεια περιμένει να απελευθερωθεί.

Όταν μάθουμε να δίνουμε και να λαμβάνουμε αυτή την παγκόσμια ενέργεια, αγαπητή Lieserl, θα έχουμε επιβεβαιώσει ότι η αγάπη κατακτά τα πάντα, είναι σε θέση να ξεπεράσει τα πάντα, γιατί η αγάπη είναι η πεμπτουσία της ζωής.

Με λυπεί βαθύτατα που δεν μπόρεσα να εκφράσω ό, τι έχω στην καρδιά μου, που χτυπά για σένα μια ζωή. Ίσως είναι πολύ αργά για να ζητήσω συγγνώμη, αλλά καθώς ο χρόνος είναι σχετικός, πρέπει να σου πω ότι σ αγαπώ και πως χάρη σε εσένα έφτασα στην τελική απάντηση! «.

Ο πατέρας σου,
Άλμπερτ Αϊνστάιν»

Η Πραγματική Αγάπη Χρειάζεται Χρόνο & Προσπάθεια | Συμβουλευτική & ΨυχοΘεραπεία | Μαρία Κορακά

Αυτογνωσία, Ζευγάρι, Θεραπεία Ζεύγους, Συμβουλευτκή Γάμου
Τα πράγματα δεν θα είναι πάντα εύκολα. Γι’αυτό θα πρέπει να συνεργάζεστε με τον/τη σύντροφό σας για να ξεπερνάτε τις δύσκολες στιγμές και να έχετε υπόψη σας τα παρακάτω οχτώ πράγματα που πρέπει και οι δύο να γνωρίζετε για την αγάπη.

Ωστόσο, με τα ποσοστά διαζυγίων να βρίσκονται στα πιο υψηλά επίπεδα, η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν μεγάλα βήματα προς μια σχέση χωρίς να γνωρίζουν τι τους περιμένει.

 Μόλις ο μήνας του μέλιτος τελειώσει, το ζευγάρι πρέπει να επιστρέψει στην πραγματικότητα και να συνεχίσει τη ζωή του.

Σε πολλές περιπτώσεις πρέπει να μάθετε να αντιμετωπίζετε δυσκολίες με τον/τη σύντροφό σας. Είναι επίσης πιθανό ο γάμος να φτάσει σε σημείο ρήξης, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά.

Αν έχετε κάνει ή πρόκειται να κάνετε αυτό το μεγάλο βήμα στη ζωή, να θυμάστε τα παρακάτω πράγματα, για τα οποία θα πρέπει να μιλήσετε με ειλικρίνεια με τον/τη σύντροφό σας πριν παντρευτείτε.

1. Η φλόγα του έρωτα δεν θα καίει πάντα όπως την πρώτη μέρα

Πόσοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον γάμο τους επειδή αισθάνονται ότι η σπίθα σβήνει;

Μπορεί να είναι δύσκολο να φανταστείτε ότι το συναίσθημα που βιώνετε τώρα μπορεί κάποτε να φύγει, όμως θα πρέπει να διαπιστώσετε μόνοι σας ποιο είναι το πραγματικό νόημα της αγάπης.

Δεν πρόκειται πάντα για μια ρομαντική ταινία με ευτυχισμένο τέλος. Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι να περάσετε από μερικά δύσκολα στάδια. Και οι δύο πρέπει να καταλάβετε ότι, ακόμα και αν η φλόγα είναι λιγότερο λαμπερή, αυτό δεν σημαίνει ότι ο γάμος σας είναι αποτυχημένος.

2. Η αγάπη εξελίσσεται με διαφορετικούς τρόπους

Δεν χρειάζεται απαραίτητα να είστε τρελοί για κάποιον για να ξέρετε ότι είστε ερωτευμένοι και ότι ο γάμος σας είναι επιτυχημένος. Η πραγματική αγάπη χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια.

Χρειάζεται πολλή φροντίδα για να ανθίσει. Μπορεί να ανήκετε στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι υπάρχουν μόνο δύο άκρα: είμαστε ερωτευμένοι ή δεν είμαστε. Ωστόσο αυτό αγνοεί τα ενδιάμεσα στάδια.

Αφήστε τον γάμο σας να ακολουθήσει την πορεία του και μην υπεραναλύετε τα εμπόδια που συναντάτε. Κάτι τέτοιο απλώς θα σας κάνει να αναρωτιέστε αν αγαπάτε αρκετά τον/τη σύντροφό σας.

3. Η έλξη δεν θα είναι πάντα εκεί

Είναι πιο ασφαλές να υποθέτετε ότι δεν θα αισθάνεστε πάντα σωματική έλξη για τον/τη σύντροφό σας. Αν και η έλξη θεωρείται πολύ σημαντική στην κοινωνία μας, που δίνει τόση αξία στην εικόνα, είναι σημαντικό να θυμάστε ότι, ακόμα και αν είστε με κάποιον για τον οποίο αισθάνεστε μεγάλη έλξη, η σχέση δεν διαρκεί πάντα.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε φάσεις αμφιβολίας, όταν αναρωτιέστε αν εξακολουθείτε να αγαπάτε ή όχι τον/τη σύντροφό σας. Η αμφισβήτηση της σχέσης σας όταν η έλξη μειώνεται είναι κάτι φυσιολογικό και θα πρέπει να μπορείτε να μιλήσετε στον/στη σύντροφό σας με ειλικρίνεια σχετικά με αυτό.

 4. Πρέπει να δείχνετε αγάπη ακόμα και όταν δεν το θέλετε

Τα πράγματα δεν θα είναι πάντα υπέροχα. Γι’αυτό είναι εύκολο να ενεργείτε σχεδόν παιδιάστικα όταν ο/η σύντροφός σας σάς πληγώνει.

Όταν αντιμετωπίζετε τέτοιες καταστάσεις, τα αισθήματα αγάπης σας μπορεί να μειώνονται και ίσως να είστε απρόθυμοι να δείξετε στοργή.

Ωστόσο, για να επιβιώσει ένας γάμος, είναι σημαντικό να μάθετε να καταπίνετε τον εγωισμό σας και να δείχνετε την αγάπη σας, ακόμα και όταν δεν το θέλετε. Οι ασήμαντες, μικροπρεπείς πράξεις μπορούν να δημιουργήσουν πικρία και σε σας και στον/στη σύντροφό σας.

5. Ο έγγαμος βίος είναι ένα ταξίδι

Μπορεί να αισθάνεστε ότι έχετε ήδη επιτύχει τον υπέρτατο στόχο με τον/τη σύντροφό σας, όμως ο έγγαμος βίος είναι δύσκολος και χρειάζεστε βοήθεια για να εξελιχθείτε και να ευημερήσετε, τόσο ως ζευγάρι όσο και ως άτομα.

Θα υπάρξουν δύσκολες στιγμές που μοιάζουν να είναι έτσι ενορχηστρωμένες ώστε να σβήσουν κάθε συναίσθημα μέσα και στους δυο σας. Χρησιμοποιήστε αυτά τα συναισθήματα για να χτίσετε τη σχέση σας και όχι για να την γκρεμίσετε.

Αν το καταφέρετε αυτό, θα δρέψετε τους καρπούς που έχει να προσφέρει ο γάμος. Όταν αποφασίζετε να μιλήσετε ειλικρινά με τον/τη σύντροφό σας, μπορεί και οι δύο να ανακαλύψετε πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορείτε να εξελιχθείτε μαζί.

6. Η απόκτηση παιδιών δημιουργεί εντάσεις στον γάμο

Όλοι γνωρίζουν ότι η απόκτηση παιδιών αποτελεί μια υπέροχη φάση της ζωής, όμως ταυτόχρονα φέρνει πολλές δυσκολίες σε έναν γάμο. Είναι πιθανό ότι, ακόμα και αν ο γάμος σας είναι εξαιρετικός, θα αντιμετωπίσετε κάποια ένταση μετά την απόκτηση παιδιών.

Γι’αυτό είναι σημαντικό να το συζητήσετε αυτό όταν σκέφτεστε να αποκτήσετε παιδιά. Μην αφήνετε στην άκρη τον γάμο σας κατά την περίοδο αυτή.

Βρείτε χρόνο και προσπαθείτε να απολαμβάνετε τις στιγμές που μπορείτε να περνάτε μαζί.

7. Η ερωτική αγάπη χρειάζεται συναισθηματική σύνδεση

Η σεξουαλική δραστηριότητα σε ένα ζευγάρι αποτελεί έναν ζωτικό τρόπο έκφρασης αγάπης και εκτίμησης ανάμεσα στους συντρόφους. Γίνεται ένας τρόπος για να μάθουν οι σύντροφοι να δίνουν και να παίρνουν με αγάπη και όχι μια μέθοδος για να εξασφαλίσουν δύναμη, ασφάλεια ή επιβεβαίωση.

Αν η σύνδεση βασίζεται στα συναισθήματα, η σεξουαλική σας δραστηριότητα έχει λιγότερες πιθανότητες να μειωθεί μέσα στον γάμο σας. Ωστόσο με τον καιρό η σεξουαλική σας ζωή θα αλλάξει και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό.

Να θυμάστε να μιλάτε με τον/τη σύντροφό σας, να είστε ανοιχτοί και να σέβεστε ο ένας τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του άλλου.

8. Ο γάμος δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς επικοινωνία

Το να μιλάτε με τον/τη σύντροφό σας επιτρέπει και στους δυο σας να χαίρεστε έναν επιτυχημένο γάμο. Τα μυστικά και τα καταπιεσμένα συναισθήματα προκαλούν μονάχα πόνο και έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή της σχέσης.

Να μοιράζεστε τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας με τον/τη σύντροφό σας με εποικοδομητικό τρόπο. Έτσι θα είστε και οι δύο πιο ευτυχισμένοι. Οι εντάσεις στον γάμο σας θα απελευθερώνονται και θα έχετε την ειλικρίνεια ως σωσίβιο.

Τα πράγματα δεν θα είναι πάντα εύκολα. Γι’αυτό πρέπει να συνεργάζεστε με τον/τη σύντροφό σας για την αντιμετώπιση των δύσκολων στιγμών.

meygeia.gr/walldevil.com

***

Μαρία Κορακά
Ψυχολόγος – ΨυχοΘεραπεύτρια | Κοινωνική Λειτουργός | Θεραπεύτρια Ζευγαριού & Οικογένειας

Το βασανιστήριο της σιωπής στα ζευγάρια

 

 Αυτοβελτίωση

 

 19804 φορές

Το βασανιστήριο της σιωπής στα ζευγάριαArtist: Ian Faulkner

Μια από τις πιο στενόχωρες και ενοχλητικές εικόνες στις σχέσεις των ζευγαριών, είναι εκείνη των δύο συντρόφων που δειπνούν βυθισμένοι σε εχθρική σιωπή.

Αυτό δείχνει καθαρά την αμετάκλητη διάλυση της σχέσης, η οποία, σ’ αυτό το σημείο, φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα σ’ ένα απερίγραπτο εσωτερικό κενό.

Η σκηνή συνήθως περιλαμβάνει έναν άνδρα, που κάθεται σιωπηλός και περιμένει σαδιστικά την αναπόφευκτη ερώτηση της συντρόφου:
“Τι σκέφτεσαι;”.
“Τίποτ唨είναι η συνήθης απάντηση, αν υπάρξει απάντηση…

Η σιωπή είναι έκφραση καταδίκης πολύ πιο ταπεινωτικής από οποιαδήποτε λεκτική κρίση, γιατί αρνείται τη σχέση καταργώντας κάθε πιθανή ευκαιρία, κάθε δυνατότητα άμυνας.
Κι αφού η σχέση ανήκει στον θηλυκό κόσμο, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται εναντίον των γυναικών…

Αλλά η επιθυμία και η αναζήτηση της σχέσης είναι έμφυτη στον άνθρωπο και το θηλυκό διαθέτει μεγαλύτερη ικανότητα για σχέσεις απ΄ότι το αρσενικό, διότι, όπως υποστήριξε ο Neumann, η σχέση του θηλυκού με τη μητέρα διαρκεί πολύ περισσότερο από ό,τι του αρσενικού, το οποίο επειδή πρέπει να αναπτύξει διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα, αποσύρεται συντομότερα από τη μητρική σχέση.
Στη δυναμική του ζευγαριού, η αντίδραση του αρσενικού είναι συχνά ανεπαρκής, παιδαριώδης, αστεία…

Η σιωπή στο ζευγάρι σκοτώνει, εξουδετερώνει τον άλλο, αρνείται την ίδια του την παρουσία και σιγά-σιγά τον σπρώχνει προς μια διάσταση ανυπαρξίας…Όταν μας υποβάλλουν σε τέτοια εχθρική σιωπή αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για τα πάντα: υπάρχουμε ακόμη;
Στέλνουμε μηνύματα, προωθούμε ερωτήματα, αλλά όλα μας επιστρέφονται αναλλοίωτα μέσα στη σιωπή.

Θύματα είναι εν γένει οι γυναίκες, γιατί αυτές έχουν μεγαλύτερη τάση προς τη σχέση. Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί ο αριθμός των γυναικών που αναζητούν ψυχοθεραπεία είναι σταθερά μεγαλύτερος από αυτό των ανδρών.
Οι γυναίκες πασχίζουν να ξεφύγουν από την ακινησία της μη επικοινωνίας…Οι λέξεις είναι η πρώτη ύλη της ανθρώπινης επικοινωνίας και κάθε παθολογική αλλοίωση αυτής της δυναμικής καθηλώνει τους συνομιλητές μέσα σε ένα οδυνηρό κενό επαφής.
Σε άλλα άτομα οι ψυχολογικές διαταραχές εκδηλώνονται με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, δηλαδή με ακατάσχετη φλυαρία που έχει ως αποτέλεσμα το ίδιο κενό επαφής και ουσίας.

Η σιωπή όμως παραμένει το πιο ισχυρό και καταστροφικό όπλο, γιατί επιβάλλει μια καταδίκη χωρίς περιθώρια έφεσης, που δημιουργεί σ’ αυτόν που την υφίσταται ενοχές τόσο πιο βασανιστικές, όσο πιο ανεξήγητες και αβάσιμες είναι.
Η σιωπή μας κάνει να νιώθουμε “τιμωρημένοι” χωρίς να ξέρουμε το γιατί. ..Η σιωπή μπορεί να είναι κυριολεκτικά, υπερβολικά “σκληρή”, “ωμή”, μπορεί να περιέχει ένα ισχυρό σαδιστικό στοιχείο, παρόλο που αυτός που τη χρησιμοποιεί εμφανίζεται σαν θύμα, αντιστρέφοντας τους ρόλους μέσω μιας εξόχως απορριπτικής και “παθητικής” επιλογής.

ALDO CAROTENUTO

Πηγή: renakomninou.blogspot.gr

Ματθαίος Γιωσαφάτ: επιλέξτε τον κατάλληλο σύντροφο…

Πόσοι δεν έχουμε πει την περίφημη φράση «μα γιατί τραβάω όλους τους προβληματικούς;». Μάθετε λοιπόν τις βαθύτερες αιτίες των ερωτικών σας επιλογών.

Συνήθως οι λόγοι που επικαλούμαστε για να εξηγήσουμε γιατί ερωτευτήκαμε ή και παντρευτήκαμε τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας είναι προφανείς και κατανοητοί από το κοινωνικό πλαίσιο: ο χαρακτήρας, η μόρφωση, η εξωτερική εμφάνιση, η σεξουαλική επαφή, λόγοι οικονομικοί ή και κοινωνικοί.

Οι βαθύτεροι όμως λόγοι είναι καλά κρυμμένοι μέσα μας «Η επιλογή συντρόφου την οποία εμείς οι ψυχαναλυτές ονομάζουμε ανακλητική είναι η ωριμότερη, αυτή που οδηγεί στο μικρό ποσοστό του 10 με 20% που είναι οι ευτυχισμένοι γάμοι», εξηγεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής κ. Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας. «Τι σημαίνει αυτό; Όταν έχουμε μια καλή μαμά και περάσουμε καλά, μαθαίνουμε να συγχωρούμε και τα ελαττώματά της, όπως ένας ώριμος άνθρωπος. Αποδεχόμαστε λοιπόν και τα ελαττώματα του συντρόφου μας και φτιάχνουμε μια καλή σχέση. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε περάσει ομαλά και το οιδιπόδειο, δεν έχουμε μεγάλο άγχος αποχωρισμού, προδοσίας. Αποδεχόμαστε, π.χ., ότι η μαμά έκανε κι άλλο παιδί. Ή ξέρω ως παιδί ότι μ’ αγαπάει, αλλά ανακάλυψα ότι αγαπά και τον μπαμπά, αλλά κι εγώ αγαπάω τον μπαμπά, άρα όλοι αγαπιόμαστε! Οπότε θα κάνω κι εγώ το ίδιο όταν μεγαλώσω με το σύντροφό μου». Οι λόγοι λοιπόν της επιλογής του ερωτικού συντρόφου βασίζονται στη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα, τη δική τους σχέση και τη σχέση μας μαζί τους.

Αναζητώντας τη ρίζα του προβλήματος

«Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε με μαμάδες που δεν είναι επαρκείς, με μαμάδες που δεν έχουν μάθει να προσφέρουν αγάπη, να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του μωρού», μας λέει ο κ. Γιωσαφάτ. «Και το μωρό επικοινωνεί με μη λεκτική συμπεριφορά για να ζητήσει αυτά που του λείπουν, κλαίει, αρρωσταίνει, γρατσουνάει, κλοτσάει κ.λπ. Στα ζευγάρια είναι πολύ έντονη αυτή η μεταβίβαση της πρώτης σχέσης, των πρώτων μη λεκτικών φόβων και συναισθημάτων. Γι’ αυτό και τα ζευγάρια μαλώνουν, ιδιαίτερα αν ο πρώτος χρόνος δεν ήταν καλός, αν ήταν στερημένος από ζεστασιά, χάδια, αγκαλιές. Ξέρετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να χαϊδέψουν τρυφερά ο ένας τον άλλο;». Η επιλογή λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις κουβαλά πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουν λυθεί μέσα μας.

Στόχος η επιθυμητή μητέρα

«Τα προβλήματα της πρώτης μας σχέσης με τη μητέρα δημιουργούν και τους προβληματικούς έρωτες», υπογραμμίζει ο κ. Γιωσαφάτ. «Περιμένεις τότε όχι μόνο να βρεις μια κανονική γυναίκα, έναν κανονικό άντρα, αλλά ένα σύντροφο που θα την αντικαταστήσει σε καλύτερη έκδοση, θέλεις την επιθυμητή μητέρα. Αυτό δημιουργεί τον έρωτα, τον πιο παθιασμένο. Όχι όμως τον πραγματικό έρωτα. Γιατί σε αυτή την περίπτωση ψάχνουμε ένα ιδανικό που θα μας αγαπήσει, θα μας εκτιμήσει γι αυτό που είμαστε, όπως έπρεπε να το κάνει η μαμά. Κι όσο πιο πολύ περιμένει κανείς την επιθυμητή μητέρα, τόσο πιο πολύ την εξιδανικεύει. Είναι μια ναρκισσιστική ανάγκη. Όταν ακούσετε: Μια μόνο γυναίκα με έχει καταλάβει, εσύ, οι άλλες ήταν όλες… να καταλάβετε ότι πρέπει να απομακρυνθείτε γρήγορα απ αυτόν τον άνθρωπο! Σας βάζει στοιχεία που πιθανώς δεν έχετε!».

Διαλέγουμε αυτόν που μας μοιάζει

Έχετε σκεφτεί γιατί παραπονιόμαστε ότι τραβάμε μόνο προβληματικές περιπτώσεις στην ερωτική μας ζωή; Μήπως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι; «Γιατί δεν τράβηξες κανέναν άλλο; θα ρωτούσα εγώ», λέει ο κ. Γιωσαφάτ. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με κάποιον ωριμότερο ψυχικά από εμάς. Δεν θα συντονιστούμε. Και δεν έχει να κάνει ούτε με την ευφυϊα ούτε με την ικανότητά μας σε άλλους τομείς όπως το εργασιακό. Εκεί μπορεί να διαπρέπουμε. Άλλο όμως είναι η συναισθηματική ωριμότητα».

Ο πραγματικός έρωτας!

«Ο έρωτας κρατάει το πολύ ένα χρόνο», τονίζει ο κ. Γιωσαφάτ. «Ο ανακλητικός έρωτας, ο πρώτος για τον οποίο μιλήσαμε, που δεν είναι τόσο έντονος αρχικά, ωριμάζει σιγά σιγά. Αρχίζει ο ένας να ερωτεύεται τον άλλο με το χρόνο που του αφιερώνει και τον γνωρίζει. Αυτόν λέω εγώ πραγματικό έρωτα. Αντιλαμβάνομαι ότι ο άλλος είναι κάτι εξαιρετικό για μένα, γιατί με έπεισε και τον έπεισα γι αυτό».

Τα στάδια της ψυχικής ανάπτυξης

«Για να έχεις μια καλή σχέση πρέπει να περάσεις τις ανάγκες του πρώτου έτους, τη μεγάλη εξάρτηση. Δεν πήρα πολλά από τη μάνα μου στον πρώτο χρόνο; Τότε ψάχνω μια γυναίκα – μαμά. Δεν δίνω και τόση σημασία στο σεξουαλικό. Κι αυτή η σχέση δεν πάει καλά γιατί διαλέγεις παρόμοιο τύπο συντρόφου. Στην αρχή φαίνεται ότι ο ένας θα φροντίσει τον άλλο και μετά και οι δυο περιμένουν τον άλλο να τους φροντίσει», εξηγεί ο κ. Γιωσαφάτ. «Στο δεύτερο έτος, το π%

Πατρίδα…..προσφυγιά….Αληθινή ανατριχιαστική μαρτυρία από την περίοδο της Ποντιακής Γενοκτονίας..

 

 

άββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Το δράμα των προσφύγων του 1922 : “Τι θέλετε εδώ τουρκόσποροι ;

Τα κρούσματα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού κατά των προσφύγων από τη Συρία πολλαπλασιάζονται. Στο Ωραιόκαστρο, στη Φιλιππιάδα, στην Αλεξάνδρεια, σύλλογοι γονέων απειλούν ότι θα καταλάβουν τα σχολεία, αν φιλοξενηθούν σ΄ αυτά προσφυγόπουλα.

Δεν είναι μόνο ζήτημα ανθρωπισμού, ή αλληλεγγύης. Τα περισσότερα από τα χωριά όπου εμφανίστηκαν αυτά τα κρούσματα είναι χωριά προσφύγων από τον Πόντο και τη Μικρασία.

Οι σημερινοί γονείς, που αποκλείουν από τα σχολεία τα παιδιά των προσφύγων, είναι εγγόνια και δισέγγονα ανθρώπων που ήρθαν σ΄ αυτά τα μέρη, ξεριζωμένοι από τις πατρίδες και τα σπίτια τους.

Και για ένα λόγο παραπάνω θα έπρεπε αυτοί οι γονείς να συμπονούν και να συντρέχουν τους σημερινούς πρόσφυγες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνούν ότι οι ξεριζωμένοι πρόγονοι τους, όταν εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, αντιμετώπισαν παρόμοιες συμπεριφορές, αποκλεισμού και απόρριψης από τους ντόπιους.

Το αντίδοτο

Επειδή, λοιπόν, πιστεύουμε ότι το καλύτερο αντίδοτο στο δηλητήριο της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του φασισμού, είναι η ιστορική γνώση, θα προσπαθήσουμε να αναπαραστήσουμε το περιβάλλον και το κλίμα που αντιμετώπισαν οι δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τη Μικρασία και τον Πόντο, όταν μετά από την τραγική εμπειρία του ξεριζωμού, έφθασαν στην Ελλάδα. Σ΄ αυτή την προσπάθεια θα χρησιμοποιήσουμε μόνο τις δικές τους μαρτυρίες, από τα αρχεία του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών και της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες.

Πριν απ΄ αυτό, όμως, αξίζει να σημειώσουμε τη στάση του επίσημου ελληνικού κράτος, το οποίο ευθυνόταν εξ ολοκλήρου για το δράμα αυτών των ανθρώπων.

Να θυμίσουμε δηλαδή ότι ο πρώτος τόπος «φιλοξενίας» των προσφύγων από την Μικρασία, ήταν η Μακρόνησος! Εκεί, όπου είχε στηθεί υγειονομικός σταθμός (καραντίνα), όπου εξετάζονταν για μολυσματικές ασθένειες όσοι έρχονταν με τα καράβια από τα μικρασιατικά παράλια.

«Αγέλη προσφύγων»

Αξίζει όμως να σταθούμε και στο πως αντιμετωπίστηκαν αυτοί οι πρόσφυγες, στην ίδια τους την πατρίδα, από τον πολιτικό και δημοσιογραφικό κόσμο της εποχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο εκδότης της «Καθημερινής», Γεώργιος Βλάχος, αυτός που στις 14 Αυγούστου 1922 μία μέρα μετά την έναρξη της επίθεσης του Κεμάλ Ατατούρκ, που σήμανε την αρχή του τέλους του μικρασιατικού ελληνισμού, έγραψε το πασίγνωστο άρθρο με τίτλο «Οίκαδε», με το οποίο καλούσε την ελληνική κυβέρνηση και το στρατό να εγκαταλείψουν στην τύχη τους τους Έλληνες της Ιωνίας και του Πόντου. Ο Βλάχος λοιπόν ακόμη και το 1928 όταν έγραφε, ή μιλούσε για τους πρόσφυγες, χρησιμοποιούσε δύο λέξεις : «Αγέλη προσφύγων». Ακόμη, ο Νίκος Κρανιωτάκης, ο φιλομοναρχικός εκδότης της εφημερίδας «Πρωινός Τύπος», το 1933 ζητούσε επιτακτικά να επιβληθεί στους πρόσφυγες να φορέσουν κίτρινα περιβραχιόνια για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι Έλληνες!

Οι πρόσφυγες ήρθαν σε μια χώρα, μικρή και  φτωχή. Οι συνθήκες ζωής τον πρώτο καιρό ήταν τραγικές. Η Αθήνα , η Θεσσαλονίκη και οι άλλες πόλεις περιτριγυρίζονταν από ατέλειωτα στρατόπεδα με σκηνές και ένα άθλιο δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης. Και το ψωμί λιγοστό που μοιράζονταν σε συσσίτια. Και από πάνω οι αρρώστιες ο τύφος και η ευλογιά που θέριζαν τους δυστυχισμένους πρόσφυγες. Για να αποσοβηθεί ο κίνδυνος επιδημιών, αμερικανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις δημιούργησαν υγειονομικό σταθμό ( καραντίνα) στη Μακρόνησο, όπου γινόταν έλεγχος σε όσους επέβαιναν στα πλοία που μετέφεραν τους πρόσφυγες. Άλλες οργανώσεις μοίραζαν φάρμακα και παρείχαν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους πρόσφυγες.

 Ανθρώπινα ράκη

Οι Έλληνες που ζούσαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας ήταν τα πρώτα θύματα της ανταλλαγής. Υποχρεώθηκαν σε μια μαρτυρική πορεία οκτακοσίων χιλιομέτρων κάτω από τραγικές συνθήκες. Ανθρώπινα ράκη έπρεπε να πορευτούν μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον, και με κίνδυνο ζωής από τις συμμορίες των Τούρκων εθνικιστών.

kemal964

Πολλοί πέθαναν από κακουχίες και ασιτία. Συνολικά, το φθινόπωρο του 1922 έφθασαν στην Ελλάδα περίπου 900.000 πρόσφυγες (ανάμεσά τους και 50.000 Αρμένιοι). Περίπου 200.000 Έλληνες παρέμεναν στην Καππαδοκία και γενικότερα στην Κεντρική και Νότια Μικρά Ασία. Αυτοί μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα το 1924 και το 1925 με τη φροντίδα της Μικτής Επιτροπής. Ένα τμήμα των Ελλήνων του Πόντου κατέφυγε στη σοβιετική Ρωσία.

Τους θέριζαν ο τύφος, η ελονοσία και η φυματίωση

Ο αριθμός πρέπει να ήταν πολύ μεγαλύτερος, αν υπολογίσουμε την υψηλή θνησιμότητα των πρώτων χρόνων λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης και των επιδημιών, το μειωμένο αριθμό των γεννήσεων και τη μετανάστευση πολλών προσφύγων σε άλλες χώρες. Στην απογραφή του 1928 καταγράφηκαν 1.220.000 πρόσφυγες. Οι αρρώστιες κατέβαλλαν τους πρόσφυγες που ήταν ταλαιπωρημένοι, πρόχειρα στεγασμένοι και υποσιτίζονταν. Ο τύφος, η γρίπη, η φυματίωση (κυρίως στις πόλεις) και η ελονοσία (κυρίως στην ύπαιθρο) τους θέριζαν. Σύμφωνα με στοιχεία της Κοινωνίας των Εθνών, ένας σημαντικός αριθμός προσφύγων πέθαναν μέσα σ’ ένα χρόνο από την άφιξή τους στην Ελλάδα.

Χαρακτηριστικές για τις τραγικές ώρες που έζησαν οι πρόσφυγες είναι μερικές μαρτυρίες τους που παρουσιάζουμε  από τα αρχεία του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών και της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες.

“Και ποιος δεν έκλαψε νεκρούς;”

   Απόστολος Μυκονιάτης  ( από το παραθαλάσσιο χωριό Ατζανός, κοντά στην Πέργαμο, απέναντι από τη Λέσβο):

«…Εμείς οι άλλοι περιμέναμε τρεις μέρες, ώσπου μπήκαμε σε καΐκια και μπαρκάραμε για τη Μυτιλήνη. Ώσπου να πατήσει το ποδάρι του ο τούρκικος στρατός στο χωριό, άραζαν καΐκια και μας παίρναν, Πίσω-πίσω στη Μυτιλήνη δεν μας δέχουνταν. Δεν είναι και πλούσιος τόπος- από ένα μαξούλι (σοδειά] περιμένει. Βασανιστήκαμε, κακοκοιμηθήκαμε, κακοφάγαμε, μεγάλη συμφορά πάθαμε. Και ποιος δεν έκλαψε νεκρούς; Και ποιος δεν κακοπάθησε και ποιος δεν κλαίει ακόμα; Μονάχα τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ, τ’ ακούνε σαν ψεύτικα παραμύθια…».

3c39326v

 Αβραάμ Ελβανίδης ( ήρθε στην Ελλάδα από τον Πόντο):

 «Από το χωριό το Kαράτζορεν του Πόντου βγήκαμε με την ανταλλαγή εκατόν δεκατέσσερις οικογένειες. Aπό τη Mερσίνα φύγαμε δυο αποστολές. H πρώτη αποστολή πήγε στη Θεσσαλονίκη κι από εκεί στην Άνω Bροντού Σερρών.
H δεύτερη αποστολή, από τον Aϊ-Γιώργη του Πειραιά, πήγε με το πλοίο στο Bόλο. Tα Φάρσαλα είπαν ότι στην περιοχή τους δεν υπάρχουν πρόσφυγες και να έρθουν να εγκατασταθούν. Έτσι ήρθαμε στα Φάρσαλα. Tο 1924 έγινε αυτό, τέλη Oκτωβρίου (…) Eίχαμε αρρώστιες, δεν μας σήκωσε το κλίμα. O τόπος όπου χτίσαμε το συνοικισμό μας ήταν τσιφλίκι της Nομικίνας. Δεν ξέρω ποια ήταν. Aσχολούμαστε με τη γεωργία, δημητριακά, επίσης και βαμβακοκαλλιέργεια.
Όταν πρωτοήρθαμε, δεν ήξερε ο κόσμος ελληνικά. Oι ντόπιοι μας κορόιδευαν, μας έλεγαν τουρκόσπορους. Έλεγαν ότι ήρθαμε και στένεψε ο τόπος τους. Αυτοί ήταν κακομοίρηδες. Εμείς καθόμασταν στο καφενείο παρέα δέκα άντρες. Βάζαμε και οι δέκα τα πακέτα μας με τα τσιγάρα που ανοίγαμε πάνω στο τραπέζι. Οι ντόπιοι απορούσαν: «Βρε, δέκα πακέτα τσιγάρα. Μήπως τα πουλάτε;…».

 Κατίνα Εμφιετζή-Μητσάκου ( Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία τριών ετών. Η μαρτυρία της στηρίζεται σ’ αυτά που της περιέγραψε η μητέρα της Αναστασία. Ο πατέρας της, Ιορδάνης Εμφιετζής, εκτελέστηκε από τον τουρκικό στρατό. Ως Τούρκος υπήκοος κλήθηκε να υπηρετήσει σ’ αυτόν. Λιποτάκτησε , τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν. Τα όσα υπέφερε η οικογένειά της τα περιέγραψε λίγο πριν πεθάνει ):

cph-3c39270

 «… Από την Προύσα φύγαμε το Σεπτέμβριο του ’22, όταν κατέρρευσε το μέτωπο. Ένας γνωστός μας στρατιωτικός ειδοποίησε να τα μαζέψουμε και να κατεβούμε στην παραλία για να μας φυγαδέψει. Ήρθαν τα καράβια, τα γαλλικά, τα εγγλέζικα. Γέμισε η παραλία με κόσμο. Μια γυναίκα που ήταν έγκυος έπεσε στην πλατφόρμα και περνούσαν από πάνω της! Το βγάλανε το παιδί, αυτή όμως πέθανε. Με είχε εμένα η μητέρα στην αγκαλιά και καθόταν στην πλατφόρμα άκρη-άκρη εκεί στη θάλασσα, κι έλεγε αν έρθουν να μας σφάξουν, να πέσει με το παιδί της στη θάλασσα. Ο δε αδερφούλης μου, ο Ζαχαρίας, άφαντος! Πού να πάει η μητέρα μέσα στον πανζουρλισμό να ψάχνει το παιδί! Κάποια στιγμή ήρθε και τη βρήκε.«Βρε, που ήσουνα;» «Πήγα να κολυμπήσω!». Πήγε να κολυμπήσει στη θάλασσα! Το βάζει το μυαλό σου; Την άλλη μέρα, πλησίασε ένα ελληνικό καράβι. Μπήκαμε μέσα, βρήκαμε μια θέση να καθίσουμε. Μια οικογένεια έστρωσε να φάνε. Λένε στη θεία Ελένη: εσύ έχεις ένα παγούρι νερό, δώσε μας να πιούμε και να πάμε να σας φέρουμε . Απ’ το καράβι, όμως, πού να φέρεις νερό; Το’ δωσε η θεία και μείναμε χωρίς νερό. Η μάνα μου έπαθε αφυδάτωση. Ο ξάδερφος μου, ο Σωτήρης, με το Ζαχαρία να πηγαίνουν στις μηχανές και να βάζουν κυπελλάκια να μαζέψουν τα υγρά που πέφτανε, να της φέρουν να πιει.

 Ποιος θα εμπιστευόταν έναν πρόσφυγα;

 Βγήκαμε στη Ραιδεστό με το καράβι, κατεβήκαμε και ξανά πάλι στο τρένο για την Αδριανούπολη. Ο κόσμος εκεί είχε ξεσηκωθεί να υποδεχτεί τους πρόσφυγες, αλλά έγινε φασαρία με τους Τούρκους, κι αναγκαστήκαμε να μπούμε πάλι στα τρένα. Δεν χωρούσανε όλοι κι ανεβήκανε ακόμα και πάνω στις σκεπές. Κι έτσι ήρθαμε στην Ελλάδα… Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη, στα στρατόπεδα που μένανε παλιά οι Άγγλοι στρατιώτες στον ευρωπαϊκό πόλεμο. Εκεί πάλι, είχαν αφήσει πολεμοφόδια. Κάθε μέρα γίνονταν εκρήξεις. Πεθαίνανε παιδιά που πειράζανε ό,τι βρίσκανε. Έσκαγαν οι οβίδες και είχαμε θανάτους πολλούς. Κάποια φορά, η μητέρα με τον Ζαχαρία και οι θείοι μου γύριζαν τη Θεσσαλονίκη να νοικιάσουν σπίτι. Μα, έλεγα στη μητέρα μου μετά, στην κατάσταση που ήσασταν, βρωμεροί, τσαλακωμένοι, πατημένοι, ποιος θα σας νοίκιαζε σπίτι; Ποιος θα εμπιστευόταν έναν πρόσφυγα; Η εγκατάσταση στην Ελλάδα: τα πρώτα χρόνια και ο ρατσισμός Κι έτσι πήγαμε στα Σέρρας – μας είχαν πει ότι εκεί είχε άδεια σπίτια – και στην αρχή μείναμε σ’ ένα αρχοντικό. Του «Αλή πασά», έτσι το λέγανε. Στη σάλα καθόταν μια οικογένεια, στα δωμάτια μια άλλη… Στη συνέχεια χτίσαμε σπίτι, αλλά ούτε παράθυρα ούτε κουφώματα είχε γιατί δεν υπήρχε ξυλεία. Το μισό δωμάτιο δεν είχε πάτωμα. Φέρνανε ξυλεία αλλά πού να φτάσει για όλον αυτό τον κόσμο που ήθελε να χτίσει!

p003_s3

 “Οι ντόπιοι δεν μας θέλανε”

 Αλλά κι αφού ήρθαμε στα Σέρρας, οι ντόπιοι δε μας θέλανε. Πήγαινε ο θείος να πάρει ζάχαρη για το τσάι και δεν του δίναν. Κάρβουνα δεν δίναν σε πρόσφυγα! Να, ο ρατσισμός πώς ήταν! Εγώ μέχρι που τέλειωσα το σχολείο, στην Ελλάδα, βιβλία δεν είχα, εκτός από το αναγνωστικό κι ένα βιβλίο φυσικής! Η ιστορία ήταν ένα τεύχος σαν κόμικς, ούτε γραμματική είχα, τα μαθηματικά μας τα ‘λεγαν προφορικά και τα σημειώναμε. Κι εγώ έπαιρνα και διάβαζα από τα βιβλία των αγοριών, που τα είχαν φέρει από την πατρίδα, γιατί εκεί είχαν όλα τα βιβλία, είχαν και σάλπιγγες και κάνανε και μουσική! Μόνο τις σάλπιγγες δεν μπόρεσαν να φέρουν! Όλα τα είχαμε στην πατρίδα!».

“Ο τόπος μας ξεπάστρεψε- Πέθαναν οι μισοί”

 Ευάγγελος Γκάλας (από το χωριό Κόλντερε, κοντά στη Μαγνησία):

 «…Πήγαμε πάλι στη Θεσσαλία. Βάλαμε καπνά στον Αλμυρό,δουλέψαμε όλοι, νέοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά. Είχε όμως ελονοσία και μας θέρισε, πέθαναν οι μισοί. Ο τόπος μας ξεπάστρεψε. Κερδίσαμε πολλά, μα τι τα θες; Μετά φοβηθήκαμε την αρρώστια και πήγαμε στη Θήβα. Μείναμε κι εκεί λίγο και κάναμε καπνά, μετά πήραμε αποζημίωση κι ήρθαμε δω. Μπήκαμε σε καλές δουλειές. Ο αδερφός μου έπιασε δουλειά στο σιδηρόδρομο- εγώ έγινα φορτοεκφορτωτής στο σταθμό. Πήρα και σπιτάκι στην Καισαριανή το ’26…».

  Ανδρονίκη Καρασούλη Μαστορίδου :

«…Στους Σπαρταλιώτες έδωσαν 24 ώρες προθεσμία να φύγουν. Άλλοι με τα πόδια, άλλοι με αμάξι πήραν τον δρόμο της εξορίας. Στο δρόμο τους έγδυσαν και απ’ αυτά που μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους. Οι δικοί μας είχαν την προνοητικότητα να βάλουν σόλες στα παλιά τους παπούτσια και μέσα απ’ αυτήν να στρώσουν φλωριά όσα μπορούσαν. Αν και τα τρύπησαν τα καρφιά του τσαγκάρη, αυτά τουλάχιστον έμειναν. Με χίλια βάσανα έφθασαν στην Μερσίνα.
Εκεί τους παρέλαβαν Ελληνικά πλοία, δυστυχώς και ο πλοίαρχος και το πλήρωμα ήσαν εναντίον των προσφύγων. Τους βασάνισαν όσο δεν φαντάζεσθε. Νερό δεν τους έδιναν και τους ανάγκαζαν να πιουν θαλάσσιο νερό. Έκαμαν δεκατέσσερις μέρες στο βαπόρι, όταν σταματούσε το βαπόρι στα νησιά, μια λίρα χρυσή την στάμνα το νερό τούς πουλούσαν οι νησιώτες. Και ενώ με λαχτάρα τραβούσαν την στάμνα δεμένη με σχοινί, το πλήρωμα έκοβε το σχοινί και έμεναν με την λαχτάρα. Πάει και η στάμνα, πάει και η λίρα. Από τα θαλάσσια νερά που ήπιαν μια ξαδέλφη του Κυριάκου Δέσποινα Χότζογλου έπαθε μόλυνση των εντέρων εικοσάχρονη κοπέλα και ύστερα από μερικές μέρες στης πεθεράς μου πέθανε και αυτή. Ποιος ξέρει και πόσοι άλλοι.

2012584

«Πόσα ανθρωπόμορφα θηρία υπάρχουν ανάμεσά μας;»

 Αλήθεια πόσα ανθρωποφόρα θηρία υπάρχουν ανάμεσά μας; γιατί τους βασάνιζαν τους βασανισμένους; τι ήθελαν; δεν έβλεπαν τα χάλια τους; διωγμένοι από τη χώρα τους, από τα σπίτια τους, χωρισμένοι απ’ τα αγαθά τους, ίσως ίσως εξ αιτίας τους. Τι ήθελαν και ήλθαν στις χώρες αυτές; για να ερεθίσουν τα θηρία εκείνα; αφού δεν ήσαν άξιοι να κρατήσουν όσα κατέκτησαν και μας άφησαν ύστερα στην οργή τους; ενάμισι εκατομμύρια Χριστιανισμός εχάθη εξ αιτίας τους. Και τώρα στα υπολείμματα, στα ανθρώπινα ράκη, όπως κατάντησαν οι ίδιοι, είχαν τον σαδισμό να τους βασανίσουν. Ας όψονται οι υπεύθυνοι…».

“Ο κόσμος πέθαινε κάθε μέρα”

 Καλλισθένη Καλλίδου (από τo χωριό Φερτέκι της Καππαδοκίας, κοντά στη Νίγδη).

«Δεκαπέντε μέρες μείναμε στα βαπόρια. Έπειτα φτάσαμε στον Πειραιά. Απ’ τον Πειραιά μόνο τα σύρματα ξέρω. Στα σύρματα είκοσι μέρες μας κρατήσανε. Αμάν, πολύ μας ρεζιλέψανε, πολύ μας βασανίσανε. Μας βάλαν στη σειρά. Τα μικρά και τις γριές απ’ τη ρίζα μας κουρεύανε. Έκλαιγα, φώναζα: — Ψάξε με, δες με, δεν έχω ψείρες! Με το ζόρι με κουρέψανε. Σαν κολοκύθι με κάνανε. Πολύν καιρό έπειτα ντρεπόμουνα να βγω στην αγορά να ψουνίσω.
Μας γδύσανε. Ό,τι φορούσαμε στον κλίβανο, άντε, τα βάλανε. Παπούτσια δεν είχαμε έπειτα να φορέσουμε. Μας δίνανε να φάμε. Είχαμε και μαζί μας. Όμως στην καραντίνα μεγάλο ρεζιλίκι, μεγάλο σεφιλίκι (κακοπάθεια) ήτανε. Είκοσι μέρες κράτησε.
Από τον Αι-Γιώργη, απ’ τον Πειραιά, μας βάλανε στο βαπόρι, στη Θεσσαλονίκη μας φέρανε. Μας βγάλανε και μας αφήσανε. Στα σοκάκια της Θεσσαλονίκης μας αφήσανε. Στα σοκάκια της Θεσσαλονίκης πεταμένοι ήμαστε. Έτσι ξαπλωμένοι, μέσα στα σοκάκια. Περνούσε κόσμος και μας έβλεπε. Αμάν, ρεζιλίκι!
Πέρασε ένας άντρας, ένας τρανός. Μας πέταξε μια πεντάρα. Έπιασα την πεντάρα, φώναζα, έκλαιγα: —Εμείς έχομε λεφτά! Εμείς έχομε να φάμε! Αφήσαμε τα σπίτια μας, τόσα αμπέλια αφήσαμε! Δεν είμαστε ζητιάνοι εμείς! — Άσε την πεντάρα. Ησύχασε έλεγε η μητέρα μου. Η μάνα μου άρρωστη ήταν. Ένα κουβάρι μαζεμένη καθότανε.
Περνούσε ο κόσμος. Μας βλέπανε από μακριά. Δεν ερχόντανε κοντά μας:
— Προσφυγιά! προσφυγιά! λέγανε και περνούσανε….».

 «Τους έδεσαν με σίδερα και τους πέταξαν στη θάλασσα»

 Δέσποινα Συμεωνίδου από το χωριό Κενάταλα της Καππαδοκίας, κοντά στο Γκέλβερι.

«…Στη Μερσίνα μείναμε μια βδομάδα στα σύρματα… ύστερα ήρθε το βαπόρι και μας πήρε. Στο ταξίδι έκανε φουρτούνα και οι γυναίκες λιγοθυμούσαν από το φόβο τους. Άκουγες φωνές, κλάματα. Εγώ είχα μαζί μου τον άντρα μου, τη μάνα μου και τα τρία παιδιά μου, το Χαράλαμπο, το Δημήτρη και τη Μαρίκα, από ένα ως έξι χρονώ. Ευτυχώς δεν έπαθα τίποτε άφησα τα παιδιά σε μια γωνιά του βαποριού κοντά στη μάνα μου και κουβαλούσα νερό στις λιπόθυμες γυναίκες. Μερικοί άνθρωποι δε βάσταζαν από τα βάσανα που τράβηξαν και πέθαναν στο βαπόρι τους έδεσαν με σίδερα και τους πέταξαν στη θάλασσα. Επιτέλους φτάσαμε στον Πειραιά. Άλλοι κατέβηκαν εκεί εμείς συνεχίσαμε το ταξίδι για την Καβάλα. Μας πήγαν στο Τσινάρ Ντερέ, κοντά στη σημερινή Νέα Καρβάλη. Δυο χρόνια μείναμε εκεί κάτω από τα τσαντίρια. Ο κόσμος αρρώσταινε και πέθαινε κάθε μέρα. Πέθανε ο άντρας μου, πέθανε και το παιδί μου ο Χαράλαμπος. Τη νύχτα έρχονταν τα τσακάλια, σκάβανε τους τάφους και έτρωγαν τους πεθαμένους..»

γράφει  ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ

αναδημοσίευση από Ημεροδρόμος

Αναρτήθηκε από kamini στις 10:14:00 μ.μ.  

Θρησκεία / Κοινωνικά θέματα
Ευαγόρας Μαχαιρά

Οι Σύροι πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη και ο άγιος Δημήτριος

26 Οκτωβρίου 2015

Στον Ιερό Ναό του πολιούχου της  Θεσσαλονίκης  Αγίου Δημητρίου υπάρχει ένα ενδιαφέρον ψηφιδωτό, το οποίο βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νότιου πεσσού. Η εικόνα παριστά ολόσωμο το Μεγαλομάρτυρα να ακουμπά το χέρι του με προστατευτικό τρόπο στον ώμο ενός επίσης ολόσωμου διακόνου.

adims2

Κάτω από τα πόδια των δύο μορφών αναγράφεται το εξής: «Πανόλβιε, Χριστού μάρτυς, φιλόπολις/φροντίδα τίθη, και πολιτών και ξένων» (Μακάριε Μάρτυρα του Χριστού, εσύ που αγαπάς την πόλη σου, φρόντιζε και τους πολίτες της και τους ξένους). Η αναφορά στους «ξένους» εικάζεται πως οφείλεται στη φροντίδα του αγίου προς τους αλλοεθνείς, οι οποίοι βοήθησαν τους Θεσσαλονικείς στην ανοικοδόμηση του Ναού από την καταστροφή που υπέστη περί το 620 – προσπάθεια στην οποία φέρεται πως συνέβαλε και ο εικονιζόμενος διάκονος.

Δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας, ωστόσο, ότι η πόλη κατά την εποχή εκείνη, τον 7ο αι., υπήρξε τόπος υποδοχής προσφύγων από τη Συρία, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους λόγω αραβικής εισβολής. Συνέβη δηλαδή πριν από 14 περίπου αιώνες το ίδιο που συμβαίνει και στις μέρες μας…Μάλιστα, από τους κόλπους των προσφύγων αυτών προήλθε και ένας αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ο Σέργιος, περί το 700, ο οποίος και θεωρείται ως δεύτερος κτήτωρ του Ναού – ενδεχομένως συριακής καταγωγής να ήταν επίσης και ο εικονιζόμενος διάκονος (βλ. σχετική ανάρτηση της  Πεμπτουσίας, http://bitly.com/1gYeBbx)

Η καθεμία από μας πήρε το παιδί της άλλης και το έπνιξε

Αφηγείται η Βαρβάρα Σαλτσίδου από το Κόλοου Έρπαας, γεννημένη το 1902 (καταγραφή: Μάρτιος 1966).

«Προς τα τέλη του 1917 νομίζω, σε κάποιο κρυψώνα στο βουνό Κοτζά Νταγ, οι Τούρκοι ανακάλυψαν πολλές ομάδες κρυπτόμενων γυναικοπαίδων, άλλες τις εβίασαν, άλλες τις πήγαν εξορία όπου και χάθηκαν και άλλες τις πήγαν σαν δούλες και τις πούλησαν.

»Μια ομάδα γυναικών ήμασταν κρυμμένες μέσα σε ένα ρέμα, στον ποταμό Λύκο, έτσι το λέγανε, ή Γεσίλ Ιρμάκ ή Ίρη, δεν θυμάμαι, και εκεί κρυφτήκαμε κάτω από έναν καταρράκτη που είχε πίσω σπηλιά. Είδαμε τους Τούρκους να έρχονται προς τη μεριά μας ακολουθώντας το ποτάμι και σε ύποπτα μέρη, πυροβολώντας για να δουν αν κάποιος βρίσκεται κρυμμένος σε θάμνους ή μέσα στις καλαμιές.

»Καταλάβαμε ότι το ίδιο θα γίνει και με μας αν μας ανακάλυπταν, εκεί όμως που βρισκόμασταν δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι πίσω από τον καταρράκτη θα υπήρχαν άνθρωποι. Αλλά είχαμε μαζί μας και μικρά παιδιά και σκεφθήκαμε, καλά όλα αυτά, αν όμως κάποιο παιδί κλάψει και προδώσει τη θέση μας, τι θα γίνει; Ήμασταν περισσότερες από 100 γυναίκες και είχαμε 8-10 παιδιά, ηλικίας 2 έως 7 χρονών και αποφασίσαμε να τα πνίξουμε μην τυχόν και κλάψει κάποιο ή μιλήσει, και όταν οι Τούρκοι θα ήταν κοντά μας θα ανακάλυπταν την κρυψώνα μας και θα μας συλλάμβαναν.

»Τότε η καθεμία από εμάς πήρε το παιδί της άλλης και το έπνιξε, σφίγγοντας το λαιμό του και αφήνοντας το νερό του καταρράκτη να μπει μέσα στο στόμα του. Κάποιο κοριτσάκι 6-7 χρονών όταν είδε το τι γινότανε, μας παρακάλεσε να μην της βγάλουμε από το λαιμό κάτι χαϊμαλιά που είχε και μας είπε στα τούρκικα “πενί ποορκενέ τσιτσιλεριμί τσικάρτμαγιν”, δηλαδή όταν με πνίγετε να μη βγάλετε από το λαιμό μου τα χαϊμαλιά…».

Φωτογραφία του χρήστη Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ - ENVIRONMENT.GR.

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Accessibility by WAH