-”Φοβάμαι Γέροντα” -” Τι φοβάσαι;” -” Φοβάμαι τα πάντα.” -”Δηλαδή;” -”Φοβάμαι τις φωνές. Φοβάμαι τις γρήγορες ομιλίες. Φοβάμαι τους ανθρώπους που χαμογελούν ψεύτικα.” -”Τι σκέφτεσαι να κάνεις;” -”Σκέφτομαι να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα.” -” Μα η ζωή είναι δώρο που σου δίνεται μια φορά.” -”Το ξέρω αλλά φοβάμαι.”

Τότε ο γέροντας του έδωσε ένα χαρτί.

”Τι είναι αυτό;”

Το βρήκα πριν πολλά χρόνια σε ένα νεκροταφείο. Μου έδωσε το κουράγιο να ξεπεράσω μια σπάνια αρρώστια. Από τότε το δίνω σε ανθρώπους που έχουν τα ίδια προβλήματα με εσένα.’

”Τι πρόβλημα έχω;”

”Θα σου πω όταν θεραπευτείς.”

Ο γέροντας βγήκε από τη σκηνή. Ο άντρας πήρε το χαρτί με τα χέρια του να τρέμουν. Άρχισε να διαβάζει προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα του.

‘‘Σε ένα χώρο που υπάρχουν νεκροί, που αργά ή γρήγορα θα τους συναντήσω και εγώ, θα σας πω τις φορές που γεννήθηκα ξανά. Δεν ξέρω αν είναι πολλές ή λίγες, αλλά είναι αληθινές.
Γεννιέμαι κάθε φορά που ξημερώνει μια καινούρια μέρα.
Γεννιέμαι όταν ακουμπάω το χέρι ενός ετοιμοθάνατου και είναι ακόμα ζεστό. Γεννιέμαι όταν τα χωράφια είναι υγρά μετά από μια βροχή και  έτοιμα να ανθίσουν.
Γεννιέμαι όταν οι ιδέες κάποιων ανθρώπων, αναζωπυρώνονται με τα χρόνια όλο και περισσότερο.
Γεννιέμαι κάθε φορά που οι πόρτες των διαμερισμάτων παραμένουν ανοιχτές και με ένα πιάτο φαί στη πόρτα.
Γεννιέμαι όταν συνειδητοποιώ πως  δεν είναι μακριά  το τέλος αλλά ούτε και η αρχή για να ένα καινούργιο ξεκίνημα. Το ένα μπλέκεται στο άλλο χωρίς να καταλαβαίνεις τη διάφορα.
Γεννιέμαι κάθε φορά που το όχι μου είναι πιο δυνατό από την πλειοψηφία και ανακαλύπτω τη διαφορετικότητα μου.
Γεννιέμαι καθώς συνειδητοποιώ πως οι αλυσίδες που με έχουν δεμένο, δεν είναι τόσο δυνατές όσο νόμιζα.
Γεννιέμαι βλέποντας ανθρώπους να φυτεύουν ξανά δέντρα σε  ένα καμένο δάσος. Ίσως γιατί ξέρω πως αν δε καταστρέφεις, δε μπορείς να ανθίσεις πουθενά”.

Ο άντρας βγήκε έξω από τη σκηνή.

Ο γέροντας κοιτούσε το γαλανό ουρανό ατάραχος.

”Το διάβασα γέροντα.”   ”Και τι κατάλαβες;”
‘Ότι θέλω να ξαναγεννηθώ αλλά δε μπορώ.”
”Γιατί;”
”Βλέπω τοίχους παντού. Νιώθω εγκλωβισμένος.”

‘Έλα μαζί μου.”

”Φοβάμαι πως δεν υπάρχει χώρος να περπατήσω.”

”Δρόμοι υπάρχουν μόνοι για αυτούς που θέλουν περπατήσουν.”

”Και που θα σε βγάλουν;”

‘Όλοι οι δρόμοι σε βγάζουν κάπου, αρκεί να τους περπατήσεις ως το τέλος. Έλα μαζί μου.”

Άρχισαν να περπατάνε σε μια μεγάλη ανηφόρα που οδηγούσε στην κορυφή του βουνού. Γύρω τους υπήρχαν  δέντρα, χώμα και το άγγιγμα ενός κρύου  αέρα που τους ανατρίχιαζε. Κάθε βήμα του άντρα,  ήταν πιο σταθερό από το προηγούμενο. Έπειτα από λίγο, έφτασαν σε ένα σταυροδρόμι.

Η μόνη επιλογή είναι να αντέχει και να προχωρά!

”Θα μου πεις τι πρόβλημα είχα;”

”Είναι ευχάριστο που χρησιμοποιείς παρελθόν.”

”Δε κατάλαβα γιατί το έκανα αυτό.”

”Το έκανες γιατί θεραπεύτηκες.”

”Τι είχα;”

”Μπέρδεψες το φοβάμαι με το φοβούνται και το δε μπορούν με το δε μπορώ. Προχώρα.”

. Προτού κάνει δυο βήματα, ο γέροντας του φώναξε.

”Πέταξε όσο πιο ψηλά μπορείς, πριν γίνεις χώμα. Αυτό αξίζει.”

Ο άντρας σε λίγο χάθηκε…

Συγγραφή Άρθρου

Γιάννης Αγγελής

Απόφοιτος τμήματος κοινωνικής εργασίας.

Εκπαιδευόμενος στη Σωματική Ψυχοθεραπεία

Allan Percy, Έρμαν Έσσε – 66 Μαθήματα Καθημερινής Σοφίας (εκδ. Πατάκη) – απόσπασμα

Συχνά εξαρτιόμαστε περισσότερο από τους άλλους παρά από τον ίδιο τον εαυτό μας, και αγωνιζόμαστε με παράλογο τρόπο για την αποδοχή τους, λες και η αξία μας μπορεί να θεμελιωθεί μόνο από άτομα τα οποία ίσα που μας γνωρίζουν.

Το να δίνουμε τέτοια εξουσία στον περίγυρό μας γεννάει ανασφάλεια και μας κάνει να δημιουργούμε αρρωστημένους δεσμούς – στην πλειονότητά τους δεσμούς εξάρτησης – με τους ανθρώπους. Η μοναδική αναγνώριση που χρειαζόμαστε πραγματικά βρίσκεται μέσα μας. Αν δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αν δεν είμαστε σίγουροι γι’ αυτό που κάνουμε, πώς περιμένουμε να μας αναγνωρίσουν οι άλλοι;

Χρειάζεται να μάθει κανείς να αγαπάει τον εαυτό του, να τον παραδέχεται και να τον αποδέχεται με όλες τις ατέλειές του, οι οποίες, στην πραγματικότητα, είναι δρόμοι που περιμένουν να τους διανύσουμε. Μόνο έτσι θα πάψουμε να φοβόμαστε τους άλλους και δεν θα μας επηρεάζουν οι γνώμες τους.

Συχνά οι άλλοι ούτε που έχουν γνώμη για εμάς. Εμείς οι ίδιοι τυφλωνόμαστε από τη μανία να μάθουμε τι θα σκεφτούν…

Όπως μας θυμίζει ο Έρμαν Έσσε, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον κήπο του και φιλοτεχνεί νοερά την ακουαρέλα αυτού που επιθυμεί να είναι. Όταν παύουμε να εξαρτιόμαστε από τους άλλους, ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι είμαστε κύριοι της ζωής μας.

Και η σχέση σας µε τον Θεό, πώς ήταν; Ήταν πάντοτε αρµονική; Κοιτάξτε να δείτε, εγώ ψέµατα υποσχέθηκα στον εαυτό µου πως δεν θα πω και δεν θα το κάνω τώρα, στα πέντε χρόνια ζωής που ενδεχοµένως να µου αποµένουν. Καθόλου αρµονική. Θυµάµαι που λίγο πριν χειροτονηθώ είχα πάει ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος και εκµυστηρεύτηκα µε αγωνία στον ηγούµενο της Μονής Διονυσίου πως δεν είχα αρκετή πίστη. Μα θέλετε να γίνετε παπάς και δεν έχετε αρκετή πίστη; µε ρώτησε. Μαζί µου ήταν τότε ο καθηγητής Θεολογίας Σάββας Αγουρίδης, ο οποίος του είπε, τι νοµίζετε γέροντα, πως µόνο σαρκικές έγνοιες ταλαιπωρούν τους ανθρώπους; Είναι και οι υπαρξιακές.

Πώς ορίζουµε την πίστη; Πίστη δεν είναι να λες «Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα…». Αυτό είναι εύκολο. Πολλοί δε, αντιλαµβάνονται την πίστη µ’ έναν ωφελιµιστικό τρόπο. Ζητάνε συνεχώς από τον Θεό κάτι. Αλλά πίστη δεν είναι να ζητάς κάτι από τον Θεό, πίστη είναι να ζητάς τον ίδιο τον Θεό…

Γι’ αυτό χαρακτηρίσατε καταναλωτική τη σχέση πολλών πιστών µε τον Θεό; Ναι, γιατί γι’ αυτούς ο Θεός είναι κάποιος που τον στέλνουν για θελήµατα. Κάποιος από τον οποίο ζητούν να τους εξασφαλίσει αυτά που θέλουνε. Τα οποία ως επί το πλείστον είναι υλικά πράγµατα. Ζητάµε από τον Θεό συνεχώς ανταλλάγµατα. Αυτό κάνουµε οι περισσότεροι..

Ναι, αλλά και η θρησκεία δεν προσφέρει ως αντάλλαγµα τον παράδεισο; Αυτό το αντάλλαγµα δεν υπονοµεύει την ουσία; Δεν είναι αντάλλαγµα ο παράδεισος. Ο παράδεισος είναι όταν εγώ δεν βιάζω τη φύση µου. Η φύση µας είναι να αγαπάµε, όχι να µισούµε. Όταν αγαπώ, αυτό είναι παράδεισος. Δηλαδή, έχω πληρότητα ζωής. Δεν είναι κάτι που έχει φτιάξει ο Θεός και µου το προσφέρει ως αµοιβή ή µου το επισείει ως απειλή.

Συνεπώς ο τρόπος που οι περισσότεροι πιστοί ερµηνεύουν τον παράδεισο -– αν είµαστε καλοί, θα πάµε στον παράδεισο – είναι λάθος; Βεβαίως και είναι λάθος…

Η αιωνιότητα υπάρχει; Τι εννοείτε; Δεν έχετε προσέξει ότι στην Εκκλησία όλα συµβαίνουν τώρα; «Σήµερον της σωτηρίας ηµών το κεφάλαιο», «Σήµερον κρεµάται επί ξύλου…». Ο ίδιος ο Χριστός έχει δώσει απάντηση σ’ αυτό που µε ρωτάτε. «Αύτη δέ εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον µόνον αληθινόν Θεόν». Εποµένως δεν πάµε ούτε στον παράδεισο ούτε στην κόλαση. Είµαστε! Η αιωνιότητα δεν είναι τόπος και χρόνος. Είναι τρόπος ύπαρξης. Πίστη, λοιπόν, για να επανέλθω στο προηγούµενο ερώτηµα, είναι να έχεις σχέση µε τον Θεό. Πίστη είναι να έχεις συναντήσει τον Ιησού Χριστό.

{Η αιωνιότητα δεν έχει απαραιτήτως μεγαλύτερη διάρκεια από τη ζωή (Ρενέ Σαρ)}

Και πώς συναντά κανείς τον Χριστό; Ο Απόστολος Παύλος λέει: εγώ τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού δεν την πήρα από κάποιον άλλο, την πήρα από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Στην επίγεια ζωή του όµως δεν τον είχε συναντήσει. Οπόταν; Είναι µια κατάσταση µυστηριακή. Που δεν µπορούµε να προσδιορίσουµε µε τη λογική.

Εσείς, πατέρα Φιλόθεε, τον έχετε συναντήσει; Χωρίς κανένα δισταγµό σας απαντώ: Όχι. Το επιδιώκω. Η προσευχή, ξέρετε, δεν είναι παρά µια προσπάθεια συνάντησης µε τον Θεό. Μπορεί κάποιες στιγµές να έχω αισθανθεί κάτι που να µοιάζει µε αυτό που λέµε συνάντηση, αλλά µέχρι εκεί έχει πάει το πράγµα. Και πιστεύω πως αυτή η πραγµατικότητα, η δική µου, δεν είναι εξαίρεση. Έτσι έχουν τα πράγµατα. Το υπόλοιπο και το περισσότερο είναι ψέµατα.

Πέρασε ποτέ από το µυαλό σας η σκέψη πως µπορεί και να µην υπάρχει; Βεβαίως και περνάει από τον νου µου. Και ο προφήτης στην Παλαιά Διαθήκη κάνει αυτή την ερώτηση. Ξέρετε, οτιδήποτε κάνει ο άνθρωπος που δεν έχει την ποιότητα της αµφιβολίας είναι επικίνδυνο. Είναι εκτροπή. Το αληθινό πρέπει να έχει την ποιότητα της αµφιβολίας. Και σ’ όσους µιλάνε για πίστη χωρίς την ποιότητα της αµφιβολίας δεν έχω καµιά εµπιστοσύνη.

Αλήθεια, τι είναι ο Θεός, πατέρα Φιλόθεε; Όποιος προσπαθεί να εκλογικεύσει τον Θεό, το κάνει σε µια προσπάθεια να πείσει, πρώτον, τον ίδιό του τον εαυτό επειδή αµφιβάλλει και, δεύτερον, τους άλλους όταν στην πίστη βασίζεται η επαγγελµατική του δραστηριότητα. Ο Θεός δεν είναι κάτι που µπορώ να ερµηνεύσω µε εκλογικεύσεις. Δεν µπορεί να χωρέσει στην ανθρώπινη λογική.

Έχετε συναντήσει στη ζωή σας άθεους που να βρίσκονται σε κοινωνία µε το Θεό; Νοµίζω πως έχω συναντήσει πιο πολλούς άθεους που να είναι πιο κοντά στο θέληµα του Θεού, παρά υποτιθέµενους θρησκευόµενους.

Ποιο είναι το θέληµα του Θεού; Το «θέληµα του Θεού» είναι κάτι που πολλοί χρησιµοποιούν για πολύ ύποπτους λόγους. Και συνήθως για επιβολή και άσκηση εξουσίας. Ποιο όµως είναι στ’ αλήθεια το θέληµα του Θεού; «Ο αγαπών εκ του Θεού γεγένηται και γιγνώσκει τον Θεόν». Αυτό είναι το θέληµα του Θεού.  Να αγαπάµε. Να αγαπάµε τον συνάνθρωπό µας, να αγαπάµε τους εχθρούς µας, να προσευχόµαστε για όσους µας µισούν…

Γιατί πρέπει να έχω αυτή την παθητική στάση; Εάν µισείτε αυτόν που σας µισεί, έχει κάποιο αποτέλεσµα; Οδηγεί κάπου; Εγώ δεν το θεωρώ παθητική στάση. Τι λέει στην Επί του Όρους Οµιλία; «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υµίν οι άνθρωποι, και υµείς ποιείτε αυτοίς οµοίως». Εάν αγαπάτε µόνο αυτούς που σας αγαπούν, το ίδιο κάνουν και οι αµαρτωλοί. Εάν βοηθάτε µόνο όσους σας βοηθούν, το ίδιο κάνουν και οι αµαρτωλοί. Ποιο είναι το νόηµα; «Αγαπάτε τους εχθρούς υµών και αγαθοποιείτε και δανείζετε µηδέν απελπίζοντες, και έσται ο µισθός υµών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου…». Καταλαβαίνετε ποιο είναι το νόηµα; Έχουµε τη δυνατότητα να γίνουµε Θεοί. Τι κάνει τον Θεό, Θεό; Απαντά στην Επί του Όρους Οµιλία: «χρηστός εστιν επί τους αχαρίστους και πονηρούς». Και συνεχίζει: «Γίνεσθε ουν οικτίρµονες, καθώς και ο πατήρ υµών οικτίρµων εστί». Οικτίρµων! Τι ωραία λέξη. Φιλεύσπλαχνος. Ασύλληπτο νόηµα. Εγώ, ξέρετε, µεγάλωσα στην Τρούµπα, ο πατέρας µου είχε κουρείο εκεί. Κι είχα την ευκαιρία να γνωριστώ µε τους χασικλήδες και τις πόρνες της περιοχής. Σας διαβεβαιώνω, αγαπητέ µου, πως σ’ αυτούς τους ανθρώπους είδα περισσότερο Θεό απ’ ό,τι σε υποτιθέµενους ευσεβείς. Στα στενά της Τρούµπας συνάντησα την Ορθοδοξία. Γιατί εκεί είδα ανθρώπους οικτίρµονες. Σπλαχνικούς. Έχοντας οι ίδιοι πλήρη επίγνωση της κατάντιας τους, ήταν ανεχτικοί τόσο µεταξύ τους όσο και µε τους άλλους. Αυτοί οι µεγάλοι αµαρτωλοί βίωναν και ακτινοβολούσαν την πιο καίρια χριστιανική αρετή, που είναι η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποδοχή του άλλου. Ενώ εµείς δεν έχουµε επίγνωση της κατάντιας µας. Ο άνθρωπος που έχει επίγνωση γίνεται ταπεινός. Και η ταπεινότητα πού οδηγεί; Στην επιείκεια για τους άλλους. Εµείς θεωρούµε τους εαυτούς µας ανώτερους, ευπρεπείς, σοβαρούς, δυνατούς, καλύτερους… Και τους άλλους υποδεέστερους από εµάς, επειδή είναι διαφορετικοί. Φυλετικά, σεξουαλικά, µορφωτικά, κοινωνικά… Και γι’ αυτό δεν είµαστε ούτε ανεχτικοί ούτε ελεήµονες. Αλλά, πιστέψτε µε, δεν χρειάζεται να είναι τίποτε άλλο ο άνθρωπος στη ζωή του πέρα από οικτίρµων. Γιατί αυτό είναι το κατ’ εξοχήν γνώρισµα του Θεού.

Πείτε µου κάτι άλλο, πατέρα Φιλόθεε. Εάν ισχύει η φράση «τα ράσα δεν κάνουν τον παπά», τι κάνει τον παπά; Η επαφή µε τον κόσµο. Έχω γράψει ένα βιβλίο µε τίτλο «Κλήρος: Μια υπόσχεση πατρότητας που δεν έχει τηρηθεί». Ο Θεός έλαβε σάρκα για να προσφέρει τη δυνατότητα ολοκλήρωσης και πληρότητας στον άνθρωπο. Αυτή η δυνατότητα δεν εξασφαλίζεται ούτε και προσφέρεται µε κηρύγµατα από τον άµβωνα. Απρόσωπα και εξ αποστάσεως. Κοµµάτι από την ψυχή µας πρέπει να προσφέρουµε. Ποια είναι η ουσία του ποιµαντικού έργου που έχει να κάνει ο κλήρος; Να συνεχίσει τον ρόλο της ενσάρκωσης. Αν δεν µπούµε και δεν περπατήσουµε µέσα στα παπούτσια των ανθρώπων, δεν µπορούµε να βοηθήσουµε.

Πόσο διαφέρουν οι ιερείς σήµερα από την εποχή των «ουαί υµίν»; Οµοιάζουµε πάρα πολύ. Πολλές από εκείνες τις συµπεριφορές τις οποίες στηλίτευσε ο Χριστός εξακολουθούν να υφίστανται. Η υποκρισία και ο φαρισαϊσµός, το «ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και Μαµµωνά»…

Και οι πιστοί; Γιατί πολλές φορές υπερβάλλουν, φιµώνουν, εγκληµατούν, σε µια προσπάθεια προστασίας του Θεού τους; Αναφέρεστε στους τζιχαντιστές;

Όχι µόνο, αναφέροµαι και σε ορθόδοξους που καίνε βιβλία και σπάζουν θέατρα… Εγώ θα σας πω αυτό: Ο Θεός ο δικός µας φτύστηκε, ταπεινώθηκε, εξευτελίστηκε, µαστιγώθηκε, σταυρώθηκε… Υπάρχει κάτι πιο υβριστικό, κάτι πιο ατιµωτικό από αυτό; Και πώς απάντησε; Αντεκδικήθηκε; «Άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασιν τι ποιούσιν», είπε. Χρειάζεται προστασία ο Θεός από εµάς; Σοβαρολογούµε;

Πατέρα Φιλόθεε, το έχετε ακούσει εκείνο το τραγούδι της Αρλέτας που λέει «αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει να αµαρτήσεις, ε και αν προλάβεις, ας µετανοήσεις»; Κοιτάξετε, όποιος ζει, κάνει λάθη. Μόνο αν δεν ζει, δεν θα κάνει λάθη. Για µένα δεν υπάρχουν νόµοι. Υπάρχουν στόχοι. Αυτός ο τρόµος της αµαρτίας που καλλιεργείται δεν µε εκφράζει.

Τι είναι η αµαρτία; Πάντως δεν είναι προσβολή του Θεού, όπως µας δίδαξαν. Προσβάλλεται ο Θεός; Έχω εγώ τη δυνατότητα να προσβάλω τον Θεό; Βλάσφηµο µου ακούγεται. Η αµαρτία δεν είναι παρά µια αυτοκαταστροφική ενέργεια. Ο βιασµός της φύσης µας, που λέγαµε πιο πάνω.

Αµαρτία, λοιπόν, είναι ό,τι ξεφεύγει από την αγάπη; Μπορείτε να το πείτε κι έτσι. Ό,τι βιάζει τη φύση µου, που είναι να αγαπώ.

Γιατί η Εκκλησία φορτώνει τον άνθρωπο µε τόσες ενοχές; Δεν το κάνει η Εκκλησία. Εγώ το κάνω. Ο παπάς. Είναι δικές µας νευρώσεις. Γιατί, για παράδειγµα, ασχολούνται οι παπάδες τόσο πολύ µε το θέµα του σεξ; Επειδή έχουν οι ίδιοι άλυτα θέµατα. Και ένας δεύτερος λόγος είναι η επιβολή. Όταν κάνεις κουµάντο στη σεξουαλική ζωή του άλλου, τον έχεις.

Αλήθεια, γιατί θεωρούµε οποιαδήποτε σχέση εκτός θρησκευτικού γάµου πορνεία και αµαρτία; Για τους δυο αυτούς λόγους που σας προανέφερα. Γιατί το σεξ είναι κάτι που βασανίζει τους ίδιους τους κληρικούς. Όταν εγώ ο ίδιος αισθάνοµαι απειλή τη σεξουαλικότητά µου, φορτώνω τον κόσµο µε όλες αυτές τις ενοχές. Αυνανίζεται ένα παιδί και γίνεται χαµός. Μπορεί να µην το κάνω συνειδητά, ως παπάς. Αλλά είναι αποτέλεσµα της ανωριµότητάς µου και έλλειψη αυτογνωσίας. Άσε που πολλοί απ’ αυτούς προσπαθούν να εξασφαλίσουν την έξωθεν καλή µαρτυρία επειδή έχουν διπλή ζωή.

Άρα το σεξ εκτός γάµου είναι ή δεν είναι αµαρτία; Α, εσείς το πάτε εκεί. Εγώ το µόνο που θα σας πω είναι το εξής: ασχολήθηκε ο Ιησούς Χριστός µε το σεξ; Σε δυο – τρεις περιπτώσεις µόνο. Στη Σαµαρείτιδα το µόνο που είπε ήταν «είχες πέντε άντρες κι αυτός που έχεις τώρα δεν είναι άντρας σου». Τίποτε άλλο. Ούτε την επέπληξε ούτε τίποτα. Και έκανε λέει µαζί της την πιο βαθιά θεολογική κουβέντα, σε βαθµό που όταν αργότερα ήρθαν οι µαθητές και του είπαν να φάει, έχω ήδη χορτάσει, τους απάντησε.

Τι θεωρείτε εσείς αµαρτία; Μεγάλη αµαρτία είναι η παράβαση δύο βασικών εντολών. Να µην αγαπάς τον Θεό και να µην αγαπάς τον συνάνθρωπο. Η αλαζονεία από τη µια και ο εγωκεντρισµός από την άλλη. Θυµάστε την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου; Ο πλούσιος απολάµβανε όλα τα αγαθά που του πρόσφεραν τα πλούτη του, ρούχα και φαγητά, χωρίς να έχει κάνει είτε µοιχείες, είτε πορνείες, είτε κάποιο κακό. Ο φτωχός Λάζαρος, απ’ την άλλη, µάζευε τα ψίχουλα που έπεφταν απ’ τα τραπέζια του πλούσιου. Και δεν έχουµε κανένα λόγο, λέει ο Άγιος Χρυσόστοµος, να πιστεύουµε πως αν ο Λάζαρος του ζητούσε ένα κοµµάτι ψωµί, δεν θα του το έδινε. Ποιο ήταν τότε το µεγάλο αµάρτηµα του πλούσιου και όταν πέθαναν, ο µεν Λάζαρος βρισκόταν στην αγκαλιά του Αβραάµ, ο δε πλούσιος εκλιπαρούσε να βουτήξει ο Λάζαρος το χέρι του στο νερό και να του βρέξει λίγο τη γλώσσα καθότι «οδυνώµαι εν τη φλογή ταύτη»; Ποιο ήταν, λοιπόν, το αµάρτηµα του πλούσιου; Δεν τον πρόσεξε καν τον Λάζαρο. Ήταν τόσο απασχοληµένος µε τον εαυτό του, που δεν παρατήρησε τον συνάνθρωπό του. Αλλά επιτρέψετε µου να πω ακόµα κάτι σε συνάρτηση µ’ αυτό που λέγαµε προηγουµένως, µε τις νευρώσεις εµάς των παπάδων. Σε κάθε σελίδα του Ευαγγελίου υπάρχει µια εµµονή του Χριστού µε τον πλούτο. Σας ρώτησε ποτέ ο πνευµατικός σας πόσα σπίτια έχετε;

Πάνε πάρα πολλά χρόνια από τότε, αλλά απ’ ό,τι θυµάµαι, όχι. Σας ρώτησε µήπως τι καταθέσεις έχετε στην τράπεζα;

Όχι. Εάν αυνανιστήκατε όµως σας ρώτησε, σωστά; Καταλαβαίνετε τώρα τι εµµονές έχουµε;

Η οµοφυλοφιλία είναι αµάρτηµα; Πάλι τα ίδια;

Ο Απόστολος Παύλος, λέει πως είναι. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται σε πλεονέκτες, λοιδορείς, µέθυσους, ψεύτες, υβριστές, οξύθυµους και πολλούς άλλους, πράγµατα τα οποία δεν υπάρχει κανείς µας που να µην τα έχει κάνει, και ασχολούµαστε µόνο µε τους αρσενοκοίτες; Ο Παύλος βρίσκεται σε µια συγκεκριµένη στιγµή, βλέπει να υπάρχει ένα κλίµα έκλυσης και προσπαθεί να µαζέψει τα πράγµατα. Γιατί προσπερνάµε όλα τα άλλα και ασχολούµαστε αυστηρά µόνο µε τους οµοφυλόφιλους; Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή.

Η Εκκλησία θεωρεί πως είναι επιλογή. Οι ιερείς εννοείτε. Ε, όσοι το πιστεύουν αυτό, τότε δεν ξέρουν την τύφλα τους.

Πάτερ, γιατί στις µέρες µας κρατά τόσο λίγο ο έρωτας; Επειδή δεν είναι έρωτας. Κι όταν δεν είναι έρωτας, ακόµα κι αυτό το εκστατικό πεντάλεπτο πριν το ροχαλητό καταντά πληκτικό. Και το τέλος  έρχεται.

Ποια λάθη κάνουµε συνήθως οι άνθρωποι στον έρωτα; Ο έρωτας δεν είναι κατοχή. Ο έρωτας είναι µια διαρκής αναζήτηση. Για να ζήσεις όσο γίνεται ουσιαστικότερα τον έρωτα, πρέπει να ασχοληθείς µε την ωριµότητά σου. Δεν µπορεί να συλλάβει τον έρωτα ο άνθρωπος που σκέφτεται µοναχά τον εαυτούλη του. Δεν µπορεί να κατανοήσει αυτό που λέει ο Χριστός, «αν θέλεις να κερδίσεις τη ζωή σου, πρέπει να τη χάσεις». Στον έρωτα πρέπει να δοθείς µέχρι θανάτου, αν θέλεις να βιώσεις την πληρότητά του.

Και γιατί βλέπουµε να γίνονται τόσα εγκλήµατα εξ ονόµατός του; Εξ ονόµατος της διαστροφής τού έρωτα γίνονται τα εγκλήµατα, που είναι το σεξ. Η µαταίωση µιας βασικότατης ανθρώπινης ανάγκης. Και εξαιτίας αυτής της µαταίωσης, το πάθος θολώνει τον νου του ανθρώπου.

Η ευτυχία υπάρχει, πάτερ; Δεν ξέρω τι πάει να πει ευτυχία. Κάπως ευδαιµονιστικό µού ακούγεται. Για µένα καταλληλότερη λέξη είναι η «πληρότητα». Να αισθάνεσαι µέσα σου «γεµάτος». Χαρά, αγαλλίαση, συγκίνηση. Συγκίνηση! Τι ωραία λέξη!

Τρείς εσείς,τρείς κι εμείς, Κύριε,ελέησον ημάς…

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

ΚΥΡΙΕ, βοήθησε με να αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει ή σημερινή ήμερα. Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημα Σου.

Στην κάθε ώρα αυτής της ημέρας φώτιζε με και δυνάμωνε με για το κάθε τι.

Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω στο διάστημα της σημερινής ημέρας, δίδαξε με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την πεποίθησι ότι προέρχονται από το άγιο θέλημα Σου.

Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου σε όλα τα έργα μου και τα λόγια μου.

Σ’ όλες τις απρόοπτες περιστάσεις μη με αφήσεις να ξεχάσω, ότι τα πάντα προέρχονται από Σένα.

Δίδαξε με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογενείας μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μην συγχύσω και στενοχωρήσω κανένα.

ΚΥΡΙΕ, δος μου την δύναμη να υποφέρω τον κόπο και όλα τα γεγονότα της ημέρας αυτής καθ’ όλη την διάρκεια της.

Καθοδήγησε την θέλησή μου κα δίδαξε με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ.

ΑΜΗΝ

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΟΥ
“Σε παρακαλώ, δώσε μας ένα όπλο, όχι για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας από εκείνους {τους εχθρούς μας} , αλλά για να υπερασπισθούμε τον εαυτό μας από εμάς τους ίδιους, όταν πια εκείνοι {οι εχθροί μας} θα έχουν τελειώσει μαζί μας ... Κύριε, δεν θέλω να έχω επινοήσει την πίστη μου για να καλύψω την αδυναμία μου. Δεν θέλω να έχω δημιουργήσει τον Θεό κατ’ εικόνα μου”
ΦΛΑΝΝΕΡΥ Ο’ ΚΟΝΝΟΡ (1925-1964), Ημερολόγιο Προσευχής, εκδ. Αντίποδες, Αθήνα 2015, 29

Ἡ Δύναμή σου λέγεται: ΠΡΟΣΕΥΧΗ Οκτώβριος 25, 2015

Ἐκπομπή 20 λεπτά ἀρκούν μέ τον Ἀρχιμανδρίτη π. Ἀνδρέα Κονάνο.

Προσεύχεσαι; Ναι.

Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;

Μη βιαστείς να πεις ¨στο Θεό¨. Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της.

Μας ταιριάζει προσευχή.

Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που ¨χανόταν¨ στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.

Προσεύχομαι για να γίνω εγώ σαν Αυτόν, κι όχι για να βάλω το Θεό στη δική μου παθογένεια και το άγχος.

Προσεύχομαι για να με αλλάξεις Εσύ, Χριστέ μου. Κι όχι για να ¨αλλάξω¨ εγώ Εσένα.

Αναγκαία προϋπόθεση: Ο νους μου, να δώσει άπλα στην καρδιά. Να σιγήσει ο νους, που με ταράζει. Και να ακούσω τη γαλήνη της καρδιάς.

Προσευχή: Είσοδος στο χώρο που δεν έχει προβλήματα.

Ο λόγος που δεν αντέχω την ησυχία της προσευχής είναι, ότι έχω συνηθίσει στη φασαρία του νου, τη νοητική ¨βαβούρα¨ και αιχμαλωσία στα πράγματα αυτού του κόσμου.

Μερικοί όταν προσεύχονται, ξεχνούν τα προβλήματά τους!

Λιώνουν μέσα στη χάρη αυτής της θείας επαφής. Το άγχος φεύγει. Η ψυχή γεμίζει ασφάλεια, αγάπη, σιγουριά.

Όταν δεν προσεύχεσαι, αδικείς τον εαυτό σου. Του στερείς κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Τον αφήνεις αφρόντιστο κι αβοήθητο.
Λίγη ώρα κάθε μέρα, να προσεύχεσαι.

Αν δεν μπορείς να μιλήσεις στο Θεό, μίλα λίγο έστω στη γυναίκα, στον άντρα και τα παιδιά σου. Ξεκίνα απ’ αυτά τα απλά. Κάνε την ψυχή σου λίγο πιο ευαίσθητη στον ¨ορατό¨ διπλανό σου, στον αδερφό σου.

Η ευαισθησία στα μικρά αυτής της ζωής, θα σε βάλει και στο κλίμα της προσευχής. Σαν μικρή εισαγωγή.

Και μετά, θα έρθει το μεθύσι της χαράς της προσευχής. Και θα ¨φτιαχτείς¨. Και δεν θα σε διαλύει τίποτε απ’ τα πράγματα αυτής της γης.
Είδες;

Μιλάω για την προσευχή εύκολα. Μα δυσκολεύομαι να κάνω προσευχή. Πάντα τα λόγια είναι πιο εύκολα.

Συγγνώμη.

Πατέρες της ΕκκλησίαςΜου αρέσει η Σελίδα!

Χθες στις 12:11 μ.μ. · 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ξέχασε, λοιπόν, τις ξένες αμαρτίες, για να ξεχάσει και ο Κύριος τις δικές σου. Γιατί αν πεις, «Τιμώρησε τον εχθρό μου», έκλεισες το στόμα σου. Έχασε πια η γλώσσα σου το δικαίωμα να μιλάει στο Θεό.
Πρώτα-πρώτα επειδή εξαρχής Τον παρόργισες, κι υστέρα επειδή ζητάς πράγματα που είναι αντίθετα στον ίδιο το χαρακτήρα της προσευχής. Αφού, δηλαδή, προσέρχεσαι για να ζητήσεις συγχώρηση αμαρτημάτων, πως μιλάς για τιμωρία;
Το αντίθετο έπρεπε να κάνεις, να παρακαλάς για τους άλλους, ώστε στη συνέχεια να παρακαλέσεις με παρρησία και για τον εαυτό σου.
Αν προσευχηθείς για τους συνανθρώπους σου, τα πέ­τυχες όλα, έστω κι αν δεν πεις το παραμικρό για τις δικές σου αμαρτίες.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ζοφερό από μια ψυχή που μνησικακεί και μισεί. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ακάθαρτο από μια γλώσσα που κακολογεί και καταριέται. Άνθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο.
Το στόμα σου δόθηκε όχι για να δαγκώνεις, αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου. Ο Θεός σε πρόσταξε να συγχωρείς, κι εσύ Τον παρακαλάς να καταργήσει τη δική Του εντολή;
Δεν σκέφτεσαι ότι ευχαριστιέται και γελάει ο διάβολος, όταν ακούει μια τέτοια προσευχή; Δεν συλλογίζεσαι ότι, από το άλλο μέρος, λυπάται ο Θεός, ο Πλάστης σου, ο Ευεργέτης σου, ο Σωτήρας σου;
«Μα αδικήθηκα», λες, «και είμαι πικραμένος». Τότε, λοιπόν, προσευχήσου εναντίον του διαβόλου, που μας αδικεί περισσότερο από κάθε άλλον.
Γιατί αυτός δημιουργεί και τους εχθρούς και τις έχθρες, αυτός είναι ο μεγάλος και μοναδικός εχθρός σου, με τον οποίο δεν είναι δυνατό να συμφιλιωθείς ποτέ.
Ο συνάνθρωπος, απεναντίας, όσα κι αν σου κάνει, είναι αδελφός σου. Γι’ αυτό οφείλεις να προσεύχεσαι για το καλό του, για την ευτυχία του, για τη μετάνοια και τη σωτηρία του.
Πηγή: Ψήγματα Ορθοδοξίας

https://www.youtube.com/watch?time_continue=8&v=DJODxvgkfE0

P. Andreas Konanos

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ 20 ΛΕΠΤΑ ΤΗ ΜΕΡΑ!
Μπαίνε κάθε μέρα 
για όση ώρα μπορείς 
στο κλίμα της προσευχής, 
και στάσου 
μπροστά στην παρουσία
του Χριστού.
Είτε λέγοντας λόγια που θες,
είτε απλά σιωπώντας.
Εμένα μου αρέσει περισσότερο
η σιωπή,
διότι όταν μιλάω,
συνήθως διεκτραγωδώ
προβλήματα και βάσανα,
με αποτέλεσμα να μη προσεύχομαι,
μα να γκρινιάζω
και να αυξάνω
την ανασφάλειά μου.

Είναι μεγάλη η ωφέλεια
της προσευχής,
όταν γίνεται σωστά.
Αλλάζει όλη η διάθεσή σου,
η ζωή σου,
η ψυχολογία σου.

Φεύγει η κατάθλιψη,
έρχεται η ελπίδα,
μπαίνει φως και ελπίδα
στη σκέψη σου.
Φωταγωγείται η καρδιά σου.
Ισχυροποιείται η θέλησή σου.
Παίρνεις αποφάσεις.
Ενεργείς πιο φωτισμένα
και ψύχραιμα.
Έρχονται πρακτικές λύσεις
στην καθημερινότητά σου.

Πρακτικά:
τουλάχιστο 20 λεπτά τη μέρα.
Μακάρι και περισσότερο.

Κάνε κάτι,
για να νιώσεις τη θεία Παρουσία.
Αλλιώς, θα μένουμε μόνιμα
σε ωραίες συζητήσεις,
αναλύσεις,
καλές διαθέσεις
κι αναστεναγμούς.
Με αποτέλεσμα,
μηδαμινό.

Ενώ τα 20 λεπτά,
θα αναμορφώνουν
τις 24 ώρες της μέρας μας.

——————————————————–

 αν ένας μοναχός προσεύχεται, σταματάει την προσευχή όταν χτυπήσει κάποιος την πόρτα του και θέλει βοήθεια..προέχει ο συνάνθρωπος

Προσευχή ειναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τού Θεού μέ αγάπη(Όσιος Πορφύριος)

Προσευχή είναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τού Θεού  μέ αγάπη καί νά ζείς μέ όλα, καί μέ τ’ άγρια ακόμη·, έν αρμονία. Αυτό επιθυμώ καί προσπαθώ νά τό εφαρμόζω. Ακούστε νά σάς πώ κάτι πού έχει σχέση μ’ αυτό. 

Κάποιος, πρίν άπό καιρό, μου χάρισε έναν παπαγάλο. Τίς πρώτες μέρες ήταν πολύ ατίθασος καί άγριος. Δέν μπο­ρούσες νά τόν πλησιάσεις· ήταν έτοιμος μέ τό ράμφος του νά σοΰ κόψει τό χέρι. Θέλησα, λοιπόν, νά τόν ημερεύσω μέ τήν χάρι του Θεού καί μέ τήν ευχή. Έλεγα τό «Κύριε Ίη­σού Χριστέ, έλέησόν με» άπό μέσα μου ή καί άπ’ έξω καί με μιά βεργίτσα άκουμπούσα πάνω στή ράχη του, ένώ ό παπαγάλος βρισκόταν μές στό κλουβί. Αυτή τήν κίνηση τήν έκανα τρείς φορές καί μέ προσοχή. Τό απόγευμα τής ίδιας μέρας επανέλαβα τό ίδιο. Τήν άλλη μέρα επίσης τό ίδιο. Μετά άπό λίγες μέρες άκουμπούσα τή βέργα πάνω άπ’ τό κεφάλι του απαλά λέγοντας πάλι τό «Κύριε Ίησοΰ Χριστέ, έλέησόν με».

Πάντα μέ προσοχή, μή θυμώσει τό πουλί. Αυτή τήν κίνηση δέν τήν έκανα πολλή ώρα. Μετά πάλι άπό λίγες μέρες τόν άκουμπούσα άπό πάνω άπ’ τό κε­φάλι, συνέχιζα στή ράχη καί τόν έφθανα μέχρι τήν ουρά. Αφοΰ δέν έβλεπα καμιά αντίδραση, άρχισα νά βάζω τή βέργα κάτω άπ’ τό λαιμό του σ’ όλο τό στήθος μέχρι κάτω μ’ έναν τρόπο απαλό, γιά νά μήν τόν εκνευρίσω, καί λέγον­τας πάντα τήν ευχή. Μετά πήρα θάρρος, άφησα τή βέργα, πήρα ένα μολύβι κι έκανα τίς ίδιες κινήσεις. 

Τέλος, άφησα τό μολύβι κι άρχισα νά χρησιμοποιώ τό χέρι μου. Είχε ε­πέλθει πλέον ή έξοικείωσις, οπότε τόν έβγαζα έξω άπ’ τό κλουβί κι ανέβαινε πάνω στόν ώμο μου. Κάναμε περίπατο μαζί στό διάδρομο. Άλλά κι όταν καθόμουνα νά φάω, ερχότανε καί τρώγαμε μαζί. Τοΰ έδινα λίγο μήλο κι ερχόταν δίπλα μου καί τό έτρωγε. “Ομως τόν έχάσαμε. Κάποια μέ­ρα είχε έλθει ένας παπάς μέ πολλά παιδιά καί τά παπαδο­πούλα άνοιξαν τό κλουβί κι ό παπαγάλος έφυγε.

Έπειτα άπό καιρό μάς έφέρανε άλλον παπαγάλο, αυ­τόν πού έχομε τώρα. Άγριος κι αυτός, Οπως καί ό πρώτος. Μέ τόν ίδιο τρόπο, απαλά καί μέ τήν ευχή, τόν ημέρεψα κι αύτόνε. Άρχισε σιγά σιγά νά λέει διάφορες λέξεις, νά φω­νάζει ονόματα, νά βγαίνει έξω άπ’ τό κλουβί του, νά στέκε­ται πάνω μου, νά τρώει μαζί μου. Τό κλουβί του έχει συρ­τή. “Οταν βγαίνει έξω, έγώ του αμπαρώνω τό σύρτη καί στέκεται πάνω άπ’ τό κλουβί. “Οταν θέλω νά ξαναμπεί πά­λι μέσα, μ’ ένα νεύμα μου τοΰ δείχνω νά κατεβεί καί νά μπεί μέσα. Τότε πηγαίνει, ανοίγει τό σύρτη καί μπαίνει μές στό κλουβί. Είναι εγωιστής, όμως, καί θέλει νά τόν προσέ­χεις, νά τοΰ μιλάεις μέ γλυκύτητα, νά μήν τόν περιφρονείς. Ζηλεύει ιδιαιτέρως, γι’ αυτό δέν θέλει νά μιλάεις σ’ άλλον, οΰτε ν’ άγαπάεις άλλον. Αλλιώς θυμώνει πολύ. Τώρα πού έχομε αποκτήσει μεγάλη φιλία, έμαθε όχι μόνο λέξεις καί ονόματα, άλλά λέει καί τήν ευχή: «Κύριε Ίησού Χριστέ, έλέησόν με». Λέει επίσης: «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ό Κύριος μετά Σου», «Ό Θεός είναι καλός», «Ό Θεός είναι πολύ καλός», άλλά καί ψάλλει τό «Κύριε έλέησόν» κ.ά.

Τώρα θέλω νά εξημερώσω κι έναν αετό. Τόν έχω βρεί στή βόρειο Εύβοια. Εκεί πού πηγαίνω καί ξεκουράζομαι, λίγο πιό πάνω, βρήκα ένα μέρος, πού τό ονόμασα «αετο­φωλιά». Αυτό τό όνομα δέν τό έδωσα τυχαία. Είναι πολύ δύσκολο νά φθάσεις εκεί. Κατσάβραχα είναι καί κάτω α­πλώνεται τό Αιγαίο. “Οταν ή ατμόσφαιρα είναι καλή, άπό κεί φαίνονται τά Καυσοκαλύβια τοΰ Αγίου “Ορους. 

Μιά μέρα είδαμε εκεί έναν αετό μέ ανοικτά τά φτερά του δυόμισι μέτρα. Θηρίο! Περιεφέρετο πάνω μας μέ ήσυ­χο τρόπο, χωρίς νά παίζει καθόλου τά φτερά του. Κατέστρωσα ένα σχέδιο: Οπως εξημέρωσα τόν παπαγάλο, νά ε­ξημερώσω καί τόν αετό. Καί τό πιστεύω ότι μέ τή βοήθεια τοΰ Θεοΰ θά γίνομε φίλοι μέ τόν αετό. Θά τό κάνομε μ’ έ­ναν άγιο τρόπο. Θέλουν καί τά πουλάκια τρόπους τοΰ Θε­οΰ, γιά νά προσεύχονται. Τούς αρέσει τό διάβασμα. Στόν αετό αρέσει καί τό κρέας. 

Σκέπτομαι, λοιπόν, νά πάμε μέ δύο ακόμη στό βράχο πρωί πρωί. Στήν άρχή θά κάνομε νοερά προσευχή. Στή συνέχεια, θά διαβάσομε δυνατά ορισμένους ψαλμούς τοΰ όρ­θρου. Μετά θά ψάλλομε μερικούς ύμνους, αίνους κ.ά. Τήν ίδια ώρα θά βάλομε καί λίγο θυμίαμα. Πολύ σπουδαίο ρό­λο θά παίξουνε καί οί ψαλμωδίες άλλά καί ή μυρωδιά άπ’ τό λιβάνι. Τό λιβάνι είναι άρωμα σεμνό, πού ημερεύει. Θά πάρω κι ένα ξύλο ξερό, μακρύ, ενάμισι μέτρο κι ένα άλλο μικρό καί θά χτυπάω τό τάλαντο, όπως τό χτυπάνε στά μο­ναστήρια: τό τά-λα-ντο, τό τά-λα-ντο, τό τά-λα-ντο, τό τά-, τό τά-, τό τά-λα-ντο κ.λπ. Κάθε τόσο θά φωνάζω: «Ίωάννηηη!!… Ίωάννηηη!!…». Αυτό τό όνομα θά τούδώσω.’Εν τω μεταξύ θά έχομε μαζί μας κρέας ψητό. Κομ­ματάκια κομματάκια θά τ’ άφήσομε στό βράχο καί θ’ απο­μακρυνθούμε περίπου διακόσια μέτρα. Άπ’ αύτη τήν από­σταση θά τόν αντικρίζω καί θά λέω τό «Κύριε Ιησού Χρι­στέ, έλέησόν με» καί σέ λίγο οπωσδήποτε ό αετός θά κα­τεβεί καί θά φάει τό κρέας. 

Τήν άλλη μέρα θά κάνομε τό ίδιο. Ό αετός θά περι­φέρεται πάνω μας καί, μόλις τελειώσομε τό πρόγραμμα, αυτός θά κατεβεί κάτω καί θά φάει τό κρέας. Μιά, δυό, τρείς, πάει! Δικός μας ό αετός! “Οποια ώρα θά χτυπάμε τό τάλαντο, θά έρχεται νά τρώει τό κρέας. Θά τόν κατεβάζω κάτω, Οποια ώρα θέλω. Σιγά σιγά θά ημερέψει καί θά μπο­ρέσω νά πάω νά τόν πιάσω. Δηλαδή μπορεί νά μέ κάνει κομμάτια. Αυτός είναι θηρίο! Τά πόδια του τεράστια. “Ε­τσι καί καθίσει στόν ώμο σου, θά σοΰ τόν καταφάει, έστω κι άν δέν έχει κακία. Άλλά υπάρχει τρόπος. Θά πάρω τό μπαστούνι τοΰ Αγίου Γερασίμου καί θά τοΰ τό βάλω πάνω στή ράχη του δύο φορές καί θά φωνάξω συγχρόνως: «Ίω­άννηηη!!… Ίωάννηηη!!…». Τοΰ έδωσα ώραΐο όνομα. Είναι τό σύμβολο τοΰ Αγίου Ιωάννου τοΰ Θεολόγου.
 Τήν άλλη μέρα πού θά ξανάρθει, μόλις φάει τό κρέας, θά περά­σω τό μπαστούνι στή ράχη του τρεις φορές. Τήν άλλη μέρα τέσσερις. Τήν άλλη πέντε φορές. Τήν άλλη μέρα θά προ­χωρήσω στό λαιμό του. Τήν άλλη θ’ αρχίσω άπ’ τό κεφάλι μέχρι τήν ουρά. Καί τήν άλλη άπ’ τό στόμα του καί τό λαι­μό του μέχρι καί πιό κάτω. Τό ίδιο καί τήν άλλη καί τήν άλλη, ώσπου νά πιάσομε φιλία. Όποτε μετά θ’ απλώσω τό χέρι μου στό κεφάλι του, στά φτερά του, στή ράχη του
καί θά κάνω ό,τι έκανα πρώτα μέ τό μπαστούνι. Άλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί είναι επικίνδυνο. ‘Άν κάτι θελή­σει νά πιάσει, θά σέ φάει μέ τά φοβερά του νύχια. Σιδερέ­νια είναι τά νύχια του. Μπορεί νά σέ καρφώσει, καί μόνο άν μυρίζεις άπό κρέας. Άλλά ό αετός είναι πολύ έξυπνος, βασιλιάς, δραστήριος. Αμα τό κάνομε αυτό, θά δούμε πραγματικά τήν χάρι καί τήν επίσκεψη τοΰ Θεοΰ. Νά σάς πώ καί κάτι άλλο. 

Ήλθε κάποια φορά μιά γυναίκα, ή κυρα-Λένη, έκεΐ στήν έρημο πού πηγαίνω, στήν βόρειο Εύβοια, καί μού έ­φερε τά γίδια της. Μού είπε έκεί πού ήμουν, στό τσιμέντο:
Μπορείς νά κάνεις μιά προσευχή γιά τά γίδια μου, γιατί δέν πάνε καλά;
Σηκώθηκα πάνω. Ήλθαν μόνα τους, δέν μού τά έφε­ρε. Άπλωσα τά χέρια μου καί διάβαζα ευχή. Ήταν όλα κοντά μου, σηκώσανε τά κεφαλάκια τους καί μέ κοιτάζανε. “Ενας τράγος ζύγωσε κοντύτερα. “Εσκυψε, μοΰ φίλησε τό χέρι. Ήθελε νά τόν χαϊδέψω. Τόν χάιδεψα, ευχαριστήθη­κε. Μέ τριγυρίσανε όλα καί κοιτάγανε κατά πάνω. Μέ κοι­τάγανε στό πρόσωπο. Τά ευλογούσα. ‘Εγώ μιλούσα, έκα­να προσευχή.
Κάποτε είχαμε ένα σκυλί. Άμα μ’ έβλεπε έξω, ερχό­ταν, πάπ!, μοΰ φιλούσε τό χέρι, μέ γέμιζε σάλια κι έφευγε, γιά νά μήν τό μαλώσω.

(Απομαγνητοφωνημένοι λόγοι του γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Θεόκτιστος Δικταπανίδης

11 ώρες

Σε σένα που πονάς γιατί νιώθεις μοναξιά . 
Σε σένα που έχεις δυσκολίες και δεν βλέπεις φώς πουθενά . 
Σε σένα που νιώθεις ό, τι όλα σου πάνε με ακρίβεια πρός 
την καταστροφή .
Σε σένα που προσπαθείς αλλά όλο αποτυγχάνεις .
Σε σένα που νιώθεις πληγωμένος και απελπισμένος .

Σου λέω ό, τι όλα θα πάνε καλά ..

Μην ανησυχείς .
Τα προβλήματα κάποτε τελειώνουν .
Θα έρθει κάποια στιγμή ο ήλιος και θα φωτίσει την κουρασμένη
σου ψυχή .
Θα χαϊδέψει την πληγωμένη σου καρδιά .
Θα έρθει κάποτε αυτή η μέρα .
Το πιστεύω με όλη μου την καρδιά .
Μονάχα μην απελπίζεσαι .
Συνέχισε να υπομένεις και να ελπίζεις .
Συνέχισε να αγωνίζεσαι .
Δεν είσαι μόνος σου .
Δεν είσαι μόνη σου .
Είμαστε όλοι εδώ .
Και σύ έχεις προβλήματα και εγώ έχω δυσκολίες .
Έλα μαζί μου να ενώσουμε τον πόνο μας και να τον 
κάνουμε προσευχή . 
Μία καρδιακή προσευχή που είμαι σίγουρος πώς θα αγγίξει τον Θεό .

Η προσευχή του Γιώργου Σεφέρη ( † 21 Σεπτεμβρίου)

21 Σεπτεμβρίου 2017

Η Ιωάννα Τσάτσου γράφει για τον αδελφό της Γιώργο Σεφέρη:

… H μάνα, χωρίς ποτέ να μας διδάξει, μας άφησε ανυπολόγιστη κληρονομιά: την πίστη στην παρουσία του Θεού. Τ’ αγόρια, με την αντρίκεια τους αιδώ δεν εκφράζονταν εύκολα, δεν πήγαιναν συχνά στην εκκλησιά. Όμως λίγο να τους γνώριζες, ένιωθες ν’ αναπνέουν αυτήν την παρουσία, να ζουν την ορθοδοξία ολόκληρη.

Αυτή η πίστη παραστάθηκε το Γιώργο ώς το τέλος. Κι η προσευχή που γνώρισε παιδάκι ήταν έτοιμη να βρει το δρόμο της. Στις ώρες της κρίσιμες, τις ώρες τις γόνιμες, την έβλεπα αυτή την εκ βαθέων έκκληση ν’ ανεβαίνη στα μάτια του.

Μόνο εκείνο το ιερό: «Δοσμένα» λέει πολλά. Τόλεγε και τόγραφε ο Γιώργος σε κύριο τίτλο για τους στίχους του.

– Τι καλό ποίημα, «ο Βασιλιάς της Ασίνης»

– Αυτά είναι από το Θεό.

Χαμογέλασε σαν μου χάρισε τη μετάφρασή του της Αποκάλυψης:

– Βλέπεις, Ιωάννα, καθένας έχει το δικό του τρόπο να κάνει την προσευχή του.

Και στο τέλος, στην αρρώστια του, ακίνητος στο δωμάτιο της ανάνηψης, κι εγώ καθισμένη στο πλαϊνό του σκαμνάκι, μ’αγκάλιαζε με το δεμένο του χέρι, όλο μάτια. Όταν ακόμη μπορούσε να μιλήσει:

– Άναψε το κεράκι σου για μένα

Από το έργο της Ιωάννας Τσάτσου, Ο αδερφός μου Γιώργος Σεφέρης, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», Ι.Δ. Κολλάρου & Σία, Αθήνα χ.χ., 4η έκδ., σ. 16-7.

https://www.youtube.com/watch?v=uiHqSG0lDh4