χρηστος παπαδοπουλοςτιμή και βαθιά ευγνωμοσύνη στους αγωνιστές του Ελληνικού Λαού, που θυσιάστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα λεύτεροι…μπράβο στον αντιπρόεδρο της Βουλής κ Σούρλα να ταφούν τα κόκαλα των Ελλήνων αγωνιστών, τα διάσπαρτα σε βουνά και λαγκάδια,όταν εμείς εδώ κάνουμε γιορτές και πανηγύρια..(.1)μακάρι να βρούμε και εμείς ένα λόγο για τον οποίο θα μπορούσαμε να θυσιαστούμε,δίνοντας έτσι νόημα και χρώμα στη ζωή μας(2)
1821: “Αντάρτης, κλέφτης παλικάρι πάντα είν’ ο ίδιος ο λαός”
9:00 πμ, Παρασκευή 25 Μάρ 2016
«Ό,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…»
(Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)
Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη;
Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία.
Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…
Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης πρωτοσηκώθηκε από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους πρόκριτους, Παναγιώτη Καρατζά, στην Πάτρα στις 21 Μάρτη. Όσο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, θυμήθηκε να «ευλογήσει» τα όπλα μόνο αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί.
Και τούτο συνέβη γιατί ο λαός (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσε τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:
«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν…
***
Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι:
«Σ’ Ανατολήκαι Δύση και Νότον και Βοριά
για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά
στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει
στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί
Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,
για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί
πως είμαστ’ αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.
Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί
Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή
για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί
να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά
τους τυραννούν».
Αυτάέγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος.Έγραφε κι αυτά:
«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.
Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)».
Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…
Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».
Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;
***
Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη.
Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες για τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».
Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».
Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»;
***
Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Μάρτη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου.
Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):
«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος)αλαζόνεςκαιδοξομανείς, ή μάλλον ειπείνματαιόφρονεςεκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκείκακοήθειςκαι ανοήτους(…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύταςραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δεμισελεύθεροι,και επεχείρησανέργον μιαρόν, θεοσταγέςκαιασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας(…)».
Και οιεκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:
«Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίουςνα τους μισήτεκαι να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων… αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».
Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»;
***
Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:
«Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη·και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…)Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ‘μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας!Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας –καμμιά χάρη ‘σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε.Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ‘φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».
Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο.
***
Τα συμπεράσματα – τα δικά μας τουλάχιστον – από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:
Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.
Δεύτερο: Τιμή και δόξαστην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.
Τρίτο:«Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία»(Αντρέας Κάλβος).Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης παλικάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».
Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!
Ή αλλιώς, “ευτυχώς που δεν είμαι ξερόλας”!!! ???? (Ο τίτλος είναι δικός μου)… ????
ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Ολόκληρη τη ζωή μου μάθαινα για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχω ξεχάσει τον άνθρωπο που υπήρξα, ή, για να μιλήσω ακριβέστερα, τους ανθρώπους που υπήρξα.
Κι αν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους και σε μένα υπάρχει αντίφαση, αν νομίζω πως αλλάζοντας έχω μάθει, έχω προοδεύσει, όταν γυρίζω και κοιτάζω εκείνους εκεί τους ανθρώπους, δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτούς, δεν μπορώ να πω εγώ, χωρίς αυτούς.
ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ με την αλήθεια στην κούνια τους, που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους, που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σε ολόκληρη τη ζωή τους, επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό, πάντοτε το ήξεραν. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο. Δεν τους μοιάζω.
Εμένα η αλήθεια δεν μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου, δεν τη βρήκα ούτε από τον πατέρα μου ούτε από την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ό,τι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά, ό,τι ξέρω το έχω με δικές μου δαπάνες. ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΣΤΩ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ που να μην τη σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας, του άγχους, του ιδρώτα, της οδυνηρής εμπειρίας.
Έτσι νιώθω σεβασμό γι’ αυτούς που δεν ξέρουν, γι’ αυτούς που ψάχνουν, που ψηλαφούν, που σκοντάφτουν.
ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΗ, αυθόρμητη, αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιο θαυμασμό, αλλά, ομολογώ, πολύ λίγο ενδιαφέρον.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Λουί Αραγκόν, Μ’ ανοιχτά χαρτιά, εκδ. Θεμέλιο, μετάφραση του Τίτου Πατρίκιου.
Φωτ.: Elsa Triolet & Louis Aragon
http://www.videoman.gr/49372 (πάτησε πάνω)
Δεν υπάρχουν τέλειοι σύζυγοι, ούτε τέλειοι γονείς…
Δεν υπάρχουν τέλειοι σύζυγοι, ούτε τέλειοι γονείς. Δεν υπάρχουν τέλειες σχέσεις, δεν υπάρχουν τέλειοι γάμοι, δεν υπάρχουν τέλειες οικογένειες.
Υπάρχουν άνθρωποι, που προκειμένου να τα καταφέρουν να είναι μαζί, πατάνε κάτω τους εγωισμούς τους. Που ματώνουν καθημερινά, που μαθαίνουν να καταπίνουν τα λόγια και τις παραξενιές του άλλου, που παλεύουνε να βγάλουνε από το λεξιλόγιό τους λέξεις όπως ‘’εγώ’’ ή ‘’δικό μου’’. Άνθρωποι που το ‘’συγγνώμη’’, ξέρουν και βγαίνει από τα χείλια τους, αλλά ξέρουν τι θα πει και ‘’συγχωρώ’’ και ας είναι πικραμένοι. Άνθρωποι με πάθη, άνθρωποι με αδυναμίες, άνθρωποι όμως που ξέρουν να ταπεινώνονται και ξανά από την αρχή να ξεκινάνε. Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν τους έμαθε κανείς να είναι γονείς, παλεύουν όμως με νύχια και με δόντια, για να μεγαλώσουνε σωστούς ανθρώπους.
Αυτά υπάρχουν…
Δεν υπάρχουν τέλειοι σύζυγοι, ούτε τέλειοι γονείς. Δεν υπάρχουν τέλειες σχέσεις, δεν υπάρχουν τέλειοι γάμοι, δεν υπάρχουν τέλειες οικογένειες.
Κουβέντες του παπα Γιώργη (από εδώ)«Ελεύθερους και αγαπημένους θέλουμε να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους. Αυτή είναι η ευχή μας» . «Αν κάθε σφαίρα ή βόμβα δεν θεωρηθεί καταραμένη και δεν αντικατασταθεί με στάλες καθαρού νερού και κόκκους σιταριού, δεν θα αναπνεύσουν με άνεση οι ανθρώπινες υπάρξεις». «Πότε θα επανέλθει η Εκκλησία στην αρχική πράξη να αναδείχνονται οι κληρικοί και ιδιαίτερα οι Επίσκοποι με ψήφο κλήρου και Λαού;».
«O Xριστός είναι ο Επαναστάτης Μοναδικός και αναντικατάστατος. Η επανάστασή Του θα συνεχίζεται ως τη συντέλεια των αιώνων». «Ο Χριστός είναι εδώ πάνω στη γη, πάντα μαζί μας και θα μείνει ως το τέλος. Θα αγωνιά, θα βασανίζεται και δεν θανατώνεται αναρίθμητες φορές σε κάθε τόπο, σε κάθε εποχή». «Η Εκκλησία ελεύθερη. Η καλύτερη λύση είναι ο χωρισμός της από το κράτος. Όχι όμως ο χωρισμός του λαού από την Εκκλησία». «Ο ελεύθερος άνθρωπος που ποθεί την ελευθερία δεν καταδέχεται να ντροπιάζει τον εαυτό του με τυραννία ή με υποδούλωση. Αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού».
Σημειώσεις
Εκτός από τις πηγές που αναφέρονται μέσα στο κείμενο, πλούσια στοιχεία αντλήθηκαν από τις μαρτυρίες του Θεολόγου Αντώνη Καλλίτση. Οι περισσότερες από τις μαρτυρίες αποτελούν μέρος του αφιερώματος που πρόβαλε η ΕΡΤ 1 για τον παπα- Γεώργιο Πυρουνάκη με τίτλο “Θυμίαμα” με τη συμπλήρωση δώδεκα χρόνων από το θάνατό του.
«Η επίσημη Εκκλησία λησμόνησε μετ’ ανακουφίσεως τον φλογερό ιερωμένο, τον οποίο και η ίδια είχε διώξει και αφορίσει, όπως άγρια τον κυνήγησαν και τα ανελεύθερα πολιτικά καθεστώτα του τόπου μας. Όμως, εκείνος με ασυμβίβαστο πάθος είχε βρεθεί παρών σε πολύμορφους αγώνες…»[3]
«Ιδρύοντας το πρώτο νυχτερινό γυμνάσιο στη χώρα μας (1932) για τα εργαζόμενα παιδιά της φτωχολογιάς και δημιουργώντας εν συνεχεία τη Φιλική Εταιρεία Νέων, η οποία κατά τους χαλεπούς καιρούς της Κατοχής γλίτωσε 5.000 παιδιά και ισάριθμους, περίπου, ενήλικους»[4]
«Βρέστε μου ένα παπά που να τον τρέμουν οι σκοταδιστές, να τον αγαπούν οι διανοούμενοι, να τον σέβονται οι αθεϊστές και να τον θαυμάζουν οι πολιτικοί αρχηγοί»[5]
«Απλόχερα τον μοίραζε τον άρτο των αγγέλων» (Φάνης Κακριδής, εφ. «Το Βήμα», 8-6-1988),
«Μάταια θα ψάξει κανείς ανάμεσα στα μέλη του ανώτερου κλήρου να βρει ανθρώπους που τόλμησαν να διαφοροποιηθούν από τους συνταγματάρχες της “Ελλάδος των Ελλήνων Χριστιανών”. Η αναζήτηση του ιστορικού θα σταματήσει σε καναδυό ιερείς, τον εξής έναν: τον Γεώργιο Πυρουνάκη» (εφ. Ελευθεροτυπία», 10/3/2001),
Τον Νοέμβριο του 1973 εμπλέκεται στην υποστήριξη των φοιτητών που έχουν καταλάβει την νομική: «Κατά την κορυφαία μέρα των γεγονότων της Νομικής Σχολής, ήρθε στο Φαρμακείο μας, ο Βοηθός Επίσκοπος Ανδρούσης Αναστάσιος με 4 τσάντες γεμάτες τρόφιμα και φάρμακα και ζήτησε, “…δυο παιδιά να με βοηθήσουν στη μεταφορά και την παράδοσή τους στους Φοιτητές της Νομικής”. Ο Δεσπότης φορούσε τα ράσα του κι έναν απλό σιδερένιο Σταυρό. Πήραμε τα πράγματα και κατευθυνθήκαμε προς την αποκλεισμένη από Αστυνομικούς Νομική Σχολή. Κάποια στιγμή, πέσαμε σε Αστυνομικό μπλόκο. “Στοπ! Δεν πρόκειται να περάσετε πιο μέσα”, μας φώναξαν».
«Ο Βοηθός Επίσκοπος Ανδρούσης όμως, δεν σταμάτησε. Προχώρησε προς το μέρος τους, και τους είπε: “Εκεί μέσα υπάρχουν νέα παιδιά, αδέλφια σας, που αγωνίζονται για την Ελευθερία και το Μέλλον της Πατρίδας μας. Θέλω να τους παραδώσω αυτά τα φάρμακα και τα τρόφιμα. Είμαι Κληρικός και είναι καθήκον μου να το κάνω”. Τότε, κάποιοι από τους Αστυνομικούς που είχαν κρύψει τα διακριτικά και τους ατομικούς αριθμούς τους, άρχισαν να τον τραβούν από τα ράσα και τον χτυπούσαν επανειλημμένα με βάρβαρο τρόπο στον τοίχο. Αυτός τους ξέφυγε, και με γρήγορα βήματα κατευθύνθηκε στην είσοδο της Νομικής, όπου παρέδωσε στους ξεσηκωμένους Φοιτητές, τις δύο τσάντες που κρατούσε ο ίδιος…»[15].
Πατήρ Α. Κονάνος: Μην Πληγώνεσαι Αν Δεν Σε Αγαπούν, Δεν Αξίζει!
Να λες στον άνθρωπό σου: «Σ’ ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα. Που υπάρχεις,που με βασανίζεις. Με βοηθάς να μαθαίνω να σε συγχωρώ»
Η αγάπη είναι το επιστέγασμα και η βάση. Αυτή σκεπάζει όλες τις αρετές. Είναι η ασφάλεια και η σιγουριά ότι πας καλά. Διότι, αν όλα αυτά τα κάνεις χωρίς αγάπη, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν έχει νόημα. Διότι όλα αυτά τα βρίσκεις κι αλλού: σε αρχαίους φιλοσόφους, ρήτορες, ιδρυτές διάφορων φιλοσοφικών συστημάτων. Είχαν τιθασεύσει, ίσως, το «εγώ» τους, δεν έπιναν πολύ, δεν έτρωγαν, δεν κοιμούνταν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχαν κι αγάπη.
Αγάπη να ‘χεις. Αγάπη να βγάζεις. Αγάπη ν’ αφήσεις. Κι όσοι θα έρχονται έπειτα από χρόνια κοντά στον τάφο σου και θα σε θυμούνται και θα σε φέρνουν στη σκέψη και στο μυαλό τους, θα λένε: «Α, αυτός ο άνθρωπος είχε αγάπη. Είχε καλοσύνη. Σε κανέναν δεν είπε κάτι κακό ούτε κράτησε σε κάποιον κακία. Λόγο για κάποιον δεν είπε. Δεν τον θυμάμαι να κατηγόρησε, να κατέκρινε. Ποτέ. Τα χέρια του, συνέχεια ελεημοσύνες. Το στόμα του έσταζε μέλι. Τα μάτια του, πάντα γεμάτα δάκρυα απ’ τον πόνο των ανθρώπων. Τα πόδια του πήγαιναν συνέχεια εδώ κι εκεί, σε αρρώστους και βασανισμένους».
Αυτό μ’ αρέσει πολύ. Είναι κάτι που ζηλεύω. Είναι το ανώτερο χάρισμα. Ετσι δεν λέει και η Αγία Γραφή; «Πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μείζων δε τούτων, η αγάπη». Το ανώτερο. Σήμερα μιλήσαμε για τα ανώτερα. Καλή δύναμη σου εύχομαι. Κάνε ένα βήμα ν’ αγαπήσεις, να χαρείς, να νιώσεις τον πλούτο αυτής της ομορφιάς μες στην ψυχή σου. Και μην πληγώνεσαι αν δεν σ’ αγαπούν. Δεν αξίζει να στενοχωριέσαι αν δεν σε αγαπούν.
Μην ασχολείσαι με το πώς σου φέρονται οι άλλοι, διότι θα αρρωστήσεις. Μάθε εσύ ν’ αγαπάς. Ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι άλλοι. Μάθε εσύ -σαν τον Θεό- να δίνεις. Σαν τον ήλιο να λάμπεις. Ασε τους άλλους. Αν δεν σ’ αγαπούν, δεν πειράζει. Γιατί ούτε κι εσύ αγαπάς πάντα. Αν μάθεις την τέλεια αγάπη, τότε θ’ αγαπάς. Ωσπου να μάθεις, κάνεις λάθη. Ετσι είναι οι άνθρωποι. Μην περιμένεις πολλά απ’ τους ανθρώπους.
Μην απαιτείς και λες: «Εγώ σ’ αγάπησα. Τώρα θέλω κι εσύ να μ’ αγαπάς». Μην κινείσαι έτσι. Εσύ θα τρέφεσαι απ’ αυτή την πηγή, που θα βγαίνει από μέσα σου. Κι αν οι άλλοι σου ανταποδώσουν την αγάπη, θα ‘ναι ωραία. Αν δεν σου την ανταποδώσουν, δεν πειράζει. Μην γκρινιάζεις, γιατί μετά χάνεις αυτό το καλό που κάνεις και είναι μισό. Εσύ θ’ αγαπάς. Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ωραία λέξη. Καλή δύναμη.
Και γράψε αυτή τη λέξη στην καρδιά σου. Λέγε τη και με το στόμα σου. Και πες τη και σήμερα σε κάποιον. Πες τη στο παιδί σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, πες τη στα αδέλφια σου. Σε παρακαλώ, σήμερα βρες κάποιον και πες του τη λέξη «σ’ αγαπώ». Σ’ εμένα μην την πεις πάλι. Διότι εγώ το ξέρω. Μου την έχεις ξαναπεί τόσες φορές. Πες την όμως και σε κάποιους που δεν την έχεις πει, γιατί δυσκολεύεσαι. Εκεί θέλω να το πεις. Κι αν σε κοροϊδέψουν και λίγο, δεν πειράζει.
Συνέχισε να τη λες έπειτα από μέσα σου. Μην τη λες με τρόπο που να προκαλείς. Να λες στον άνθρωπό σου: «Σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για μένα. Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις. Που με βοηθάς. Που με στηρίζεις. Που με βασανίζεις. Και με βοηθάς και με τον τρόπο αυτό να μαθαίνω. Και με βοηθάς να σε υπομένω, να σε συγχωρώ». *Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
«Οσο περνάν τα χρόνια, τόσο και περισσότερο η δημοσιότητα με τρομάζει. Με απωθεί, θα έλεγα. Ως και τα βιβλία μου, όταν τα βλέπω στη βιτρίνα, αισθάνομαι παράξενα. Τι να με κάνετε, λοιπόν, εμένα; Δεν είμαι καμωμένος για τη βιτρίνα. Πολλοί νομίζουν ότι αυτό είναι έλλειψη φιλοδοξίας. Καθόλου. Απλούστατα, δεν καταλαβαίνω τι σόι φιλοδοξία είναι να είσαι δαχτυλοδειχτούμενος και να σε υποδέχονται με χειροκροτήματα. Εμένα η φιλοδοξία μου είναι να αισθάνομαι τρυπωμένος με τη μορφή βιβλίων στη τσάντα κάποιου νέου ή κάποιας κοπέλας, σε ώρες μοναξιάς. Η μυστική επικοινωνία είναι το παν. Και η διάρκεια.
Ποίηση για μένα είναι πόλεμος προς τον χρόνο και τη φθορά. Κλεισμένος στα πενήντα τετραγωνικά μου, συνεχίζω αυτόν τον πόλεμο. Και άσχετα εντελώς αν βγαίνω νικητής ή όχι, σε μια τέτοιου είδους μάχη, ομολογώ, βρίσκω την ύψιστη ικανοποίηση. Σε μιαν εποχή θριάμβου των ποσοτικών εκτιμήσεων, βλέπω την ποίηση σαν τη μόνη ενδεδειγμένη να διαφυλάξει το ιερό και απαραβίαστο της ανθρώπινης προσωπικότητας».
.
.
…Οδυσσέας Ελύτης…
(Στον Γιάννη Φλέσσα, «Το Βήμα της Κυριακής», 24 Δεκεμβρίου 1978)
Άραγε αξίζει ένας άνθρωπος να μας χαλάει την διάθεση; Οχι.. Όποιος και να είναι αυτός… Εκείνη την στιγμή που θα συμβεί κάτι.. Ας δούμε από πίσω του μόνο ενέργεια.. Μια μπλοκαρισμενη ενέργεια από λάθος πεποιθήσεις.. Έτσι είναι πιο εύκολο..
Θέλεις να γίνεσαι κατανοητός; Να λες αυτό που εννοείς.
Η αποτελεσματική επικοινωνία προϋποθέτει να λέμε αυτό ακριβώς που εννοούμε, προκειμένου να γινόμαστε κατανοητοί στους άλλους.
Παρόλα αυτά όταν κάποιος ακούει τη λέξη «πάντα» και «ποτέ» αρχίζει να κρίνει τον συνομιλητή του.
Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν εξαιρέσεις αναφορικά με τις δηλώσεις «πάντα» και «ποτέ» και ότι δεν χρησιμοποιούνται πάντα με κυριολεκτικό τρόπο. Χρειάζεται λοιπόν να διευκρινίζουμε αυτά που λέμε για να εκφράσουμε στους συνομιλητές μας ότι οι λέξεις «πάντα» και «ποτέ» είναι μεταφορικές λέξεις που μεταφέρουν τα συναισθήματά μας.
Καλό θα ήταν να χρησιμοποιούμε φράσεις όπως «νιώθω ότι ποτέ δεν με ακούς» ή «νιώθω ότι πάντα με κατηγορείς».
Με την προσθήκη της λέξης «νιώθω» αποφεύγουμε να παρεκτραπούμε στην κυριολεκτική σημασία των λέξεων «πάντα» και «ποτέ». Αυτό διασφαλίζει ότι γινόμαστε σαφείς στο συνομιλητή μας και είναι πιο πιθανό να γίνουμε κατανοητοί σε αυτόν.
Ένας καλός συνομιλητής χρειάζεται να είναι και καλός ακροατής. Παρόλο που οι άνθρωποι μιλάνε καθημερινά, δεν σημαίνει πως καταφέρνουν να επικοινωνούν πάντα αποτελεσματικά. Για να είμαστε καλοί συνομιλητές, θα πρέπει να έχουμε επίγνωση τόσο της γλώσσας όσο και του τόνου της φωνής που χρησιμοποιούμε.
Όταν επιλέγουμε να ακουστούμε φωνάζοντας, ο ακροατής ακούει μόνο τον τόνο της φωνής μας, όχι τα λόγια μας.
Γι’ αυτό, όταν κάποιος σας μιλάει, προσπαθήστε να ακούσετε με προσοχή τι λέει. Καλλιεργήστε τη βλεμματική επαφή και δώστε προσοχή στον τόνο και στα λόγια του.
Οι καλοί συνομιλητές δεν παίρνουν προσωπικά τον τόνο που χρησιμοποιούν οι άλλοι. Επιλέγουν να κάνουν ερωτήσεις για να κατανοήσουν, αντί να προβάλλουν επιχειρήματα για να επιβάλλουν στους άλλους να συμφωνήσουν μαζί τους. Επιλέγουν να αποσαφηνίζουν τα συναισθήματα, απαντώντας στα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από τις λέξεις.
Οι καλοί συνομιλητές δεν παγιδεύονται στην υπεράσπιση τους εαυτού τους. Μόλις ξεκινήσουμε την υπεράσπιση, αρχίζουμε να χάνουμε. Με αυτόν τον τρόπο, κάνετε τις κατηγορίες πραγματικές, άξιες για ανταπόδειξη. Δεν είσαι εγκληματίες, άξιοι τιμωρίας. Ο συνομιλητής σας δεν είναι ούτε δικαστής ούτε κριτική επιτροπή. Ακριβώς επειδή είπε κάτι, αυτό δεν σημαίνει ότι ισχύει κυριολεκτικά. Αφορά στο πως νιώθει στο παρόν. Δεν πρόκειται για κάποιο γεγονός.
Η επικοινωνία αποτελείται από 10% πληροφορίες και 90% συναίσθημα.
Οι άνθρωποι συχνά τείνουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά, επειδή δεν αισθάνονται ότι τα συναισθήματά τους έχουν ακουστεί. Είναι εύκολο για έναν ακροατή να αγνοήσει τα συναισθήματα και να δώσει συμβουλές, να μοιραστεί γεγονότα ή να προσπαθήσει να ελαχιστοποιήσει το πρόβλημα αντί να ακούσει πραγματικά αυτό που λέει ο συνομιλητής του. Όταν αρνούμαστε να ακούσουμε τα συναισθήματα κάποιου άλλου, συνήθως του λέμε: Δεν θα έπρεπε να νιώθεις έτσι. Δεν έχεις δικαίωμα να αισθάνεσαι έτσι. Δεν μπορούμε να κρίνουμε εμείς αν τα συναισθήματα των άλλων είναι σωστά ή λάθος, ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε έχει σημασία.
Για να αρχίσουμε να βελτιώνουμε τις επικοινωνιακές μας δεξιότητες, χρειάζεται να αρχίζουμε να εξετάζουμε τα πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε. Δηλαδή, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους άλλους, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μας στα γεγονότα που μας περιγράφουν.
Είναι βοηθητικό να επαναξιολογούμε μια κατάσταση.
Αυτό μπορεί να γίνει κάνοντας ερωτήσεις όπως:
Πώς νιώθεις;
Ποιο είναι το χειρότερο σε αυτή την περίπτωση;
Τι προσπαθείς να πετύχεις;
Τι θα προτιμούσες να γίνει διαφορετικά;
Αν νιώθουμε μπερδεμένοι, μια καλή ιδέα είναι να επαναλάβουμε την δική μας ερμηνεία όσων ειπώθηκαν και να ζητήσουμε διευκρινήσεις, όπως: αυτό που καταλαβαίνω από τα λεγόμενα σου είναι ότι…
Μπορούμε να επιλέξουμε να συμφωνήσουμε με τα συναισθήματα των άλλων, αλλά όχι με τα γεγονότα.
Τους διαβεβαιώνουμε πως ακούσαμε όσα είπαν και ότι κατανοούμε το πως νιώθουν. Επομένως μπορούμε να πούμε:
Ακούγεσαι πολύ…
Δεν σε κατηγορώ που αισθάνεσαι…
Θα ήμουν… εάν συνέβαινε αυτό σε μένα.
Λυπάμαι που…
Είναι φοβερό!
Μπορούμε επίσης να επιλέξουμε να μην παίρνουμε τα λόγια των άλλων προσωπικά. Αντ’ αυτού μπορούμε να συμφωνούμε με το πώς νιώθουν:Ακούγεσαι πληγωμένος. Πρέπει να σου είναι οδυνηρό. Μπορούμε να κρατήσουμε τη δική μας ερμηνεία των γεγονότων για τον εαυτό μας. Αυτό ονομάζεται διακριτικότητα, η οποία είναι η δύναμη να επιλέξουμε πόσα θέλουμε να αποκαλύψουμε και πότε. Μερικές φορές αυτό μπορεί και να σημαίνει ότι επιλέγουμε να μην πούμε τίποτα και αφήνουμε τη σιωπή μας να μιλήσει για μας.
Είναι επίσης σημαντικό να διατηρήσουμε τα όρια όταν η επικοινωνία κλιμακώνεται σε μία διαμάχη. Οι διαμάχες τροφοδοτούν την εχθρότητα και δεν μας βοηθούν να ακουστούμε. Δεν χρειάζετε να νιώθετε υποχρεωμένοι να κρίνετε όλα όσα λέγονται. Μπορείτε να διατηρήσετε το αμοιβαίο δικαίωμα σας να διαφωνείτε. Απαντήσεις όπως αυτές που ακολουθούν συμβάλλουν στην τοποθέτηση των ορίων και στην ομαλή έκβαση της επικοινωνίας:
Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
Όντως έχεις ένα σημαντικό πρόβλημα. Δεν ξέρω τι να πω.
Δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν σωστό αυτό.
Μπορεί να έχεις δίκιο.Απόδοση: Ζωή Παστού, Ψυχολόγος
Επιμέλεια: Psychologynow.gr
Οικουμενικός Πατριάρχης: «Είσθε τα παιδιά του Facebook και του instagram»
«Είμαι βαθύτατα συγκινημένος, ο Πατριάρχης σας, ο πνευματικός σας πατέρας, να υποδέχωμαι εδώ στο Φανάρι της Ιστορίας, εσάς, τα γεμάτα ελπίδα νιάτα, το μέλλον της φυλής μας. .. «Είσθε τα παιδιά του Facebook και του instagram, αλλά οι συνήθειες της εποχής δεν σας αφήνουν να χαρείτε από κοντά την επικοινωνία με το πρόσωπο του άλλου! Αυτό συμβαίνει, αγαπητοί μας φίλοι, διότι κοινωνία με τον άλλο, σημαίνει αλληλοπεριχώρηση, κένωση, άδειασμα από εγωισμό, σημαίνει θυσία. Η κοινωνία μεταξύ των προσώπων δεν είναι απλή υπόθεση αλλά όχι και ακατόρθωτη. Η γνήσια κοινωνία, η αληθινή και ανθρώπινη επικοινωνία, είναι ο μεγάλος εχθρός του εγωισμού. Δυστυχώς, εμείς ο μεγαλύτεροί σας, σας εγκαταλείψαμε πάνω από την οθόνη ενός λάπτοπ, σας πήραμε από το χέρι τις μπάλες και σας χαρίσαμε σύγχρονα κινητά, σας μαζέψαμε από τις εξοχές, σας στοιβάξαμε σε πόλεις τσιμεντουπόλεις – και σας εισαγάγαμε σε μια εικονική πραγματικότητα. Σας στέλνουμε σε φροντιστήρια και εξωσχολικές δραστηριότητες για να γίνετε επιστήμονες, αλλά λησμονήσαμε να σας διδάξουμε ότι η αληθινή μόρφωση είναι η ανθρωπιά, είναι η αγάπη προς τον Θεό, τον συνάνθρωπο και προς τη κτίση, το περιβάλλον, δημιουργία ολόκληρη. Αυτή η μόρφωση, είναι η ατόφια και πραγματική ποίηση και λογοτεχνία του ανθρωπίνου γένους».
Περίεργο το πώς εμείς οι άνθρωποι επιλέγουμε να επικοινωνούμε με συμβατικούς και τυποποιημένους τρόπους επικοινωνίας.
Όπως για παράδειγμα με το να απαντάμε “καλά” στην ανοιχτού τύπου ερώτηση, “τι κάνεις”.
Οι απαντήσεις που θα μπορούσαμε να δώσουμε σε αυτή την ερώτηση είναι κυριολεκτικά άπειρες, ωστόσο εγώ θα ήθελα να σταθώ σε πιο εναλλακτικούς και αντισυμβατικούς τρόπους επικοινωνίας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να φέρουν πιο κοντά τους ανθρώπους.
Η τέχνη μέσα από τα διαφορετικά της πρόσωπα είναι ένας από αυτούς τους τρόπους.
Γιατί; Γιατί πολύ απλά όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο έχουμε την τάση να φιλτράρουμε τα λόγια μας με σκοπό την αυτοπροστασία και την διαφύλαξη της συναισθηματικής μας ισορροπίας. Στην τέχνη όμως λειτουργούμε ενστικτωδώς και πιο ασυνείδητα. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σας ρωτήσει κάποιος πολύ δικός σας άνθρωπος “τι κάνεις” και θελήσετε πραγματικά να του μεταφέρετε με επιτυχία το συναίσθημά σας – όποιο κι αν είναι αυτό – τολμήστε να το αποτυπώσετε με την μορφή ενός ζωγραφικού πίνακα, μιας φωτογραφίας ή ενός μουσικού κομματιού. —— Ζωγραφικός πίνακας του Jaison Cianelli.
«Ο θάνατος της ομιλίας»: Μια υπέροχη animation ταινία για την επικοινωνία
Μια μικρού μήκους animation ταινία για την ποιότητα της επικοινωνίας σήμερα. Ο τίτλος «ο θάνατος της ομιλίας» τα λέει όλα! Οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αντικατασταθεί με emoticons και chats. Όλοι σκυμμένοι πάνω από μια οθόνη, πληκτρολογώντας ασταμάτητα σαν υπνωτισμένοι. Υπερβολή ή όχι… έτσι όπως πάμε, ο θάνατος της ομιλίας δεν είναι μακριά!
Συμβολή στην ψυχολογία του Paul Watzlawick
Πραγματοποίησε εκτεταμένη έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο η επικοινωνία σχηματοποιείται μέσα στις οικογένειες. Καθόρισε πέντε βασικά αξιώματα στη θεωρία της επικοινωνίας τα οποία είναι απαραίτητα για την επίτευξη μίας λειτουργικής επικοινωνιακής διαδικασίας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η επικοινωνία μπορεί να χαρακτηριστεί ως κακή αν τα άτομα δεν «μιλούν την ίδια γλώσσα».
Τα πέντε αξιώματα της επικοινωνίας είναι τα ακόλουθα:
Το ανέφικτο της μη επικοινωνίας. Καθώς η συμπεριφορά δεν έχει αντίθετο, δεν υπάρχει δηλαδή κάτι το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί ως μη συμπεριφορά, και αν δεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μία κατάσταση αλληλεπίδρασης κατέχει αξία μηνύματος, είναι δηλαδή επικοινωνία, τότε δεν μπορεί κανείς να μην επικοινωνεί. Ακόμα και αν η επικοινωνία αποφεύγεται, η συμπεριφορά αυτή καθίσταται αυτόματα ως μορφή επικοινωνίας. Οι εκφράσεις του προσώπου, η ψηφιακή επικοινωνία και η σιωπή δύναται να θεωρηθούν από κάποιους δέκτες ως μορφές επικοινωνίας.
Σε κάθε επικοινωνία εντοπίζεται η σχέση και το περιεχόμενο έτσι ώστε η πρώτη να καθορίζει το δεύτερο και να αποτελεί με αυτόν τον τρόπο μεταεπικοινωνία. Όλες οι επικοινωνίες περιλαμβάνουν περισσότερες πληροφορίες, πέρα από την απλή σημασία των λέξεων. Η πληροφορία αυτή βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο ο ομιλητής επιθυμεί να γίνει αντιληπτός και πώς ο ίδιος αντιλαμβάνεται κάθε φορά τη σχέση του με τον αποδέκτη της πληροφορίας.
Η φύση της σχέσης εξαρτάται από τη στίξη της ακολουθίας των συμβάντων. Οι μετέχοντες αντιλαμβάνονται την επικοινωνιακή διαδικασία με διαφορετικό τρόπο διότι ο καθένας υπολογίζει κάποιο διαφορετικό κομμάτι ως σημείο έναρξης αυτής.
Η ανθρώπινη επικοινωνία περιλαμβάνει τόσο αναλογικούς όσο και ψηφιακούς κώδικες. Η ψηφιακή γλώσσα διαθέτει μια εξαιρετικά σύνθετη και ισχυρή λογική σύνταξη αλλά υστερεί σε ό,τι έχει να κάνει με την σημασιολογία αναφορικά με τη σχέση, ενώ από την άλλη η αναλογική γλώσσα διαθέτει τη σημασιολογία αλλά υστερεί στη σύνταξη.
Η διαπροσωπική επικοινωνία είναι είτε συμμετρική είτε συμπληρωματική. Η συμμετρική ανταλλαγή βασίζεται στην ισότητα μεταξύ των επικοινωνούντων, ενώ η συμπληρωματική ανταλλαγή βασίζεται στη διαφορετικότητα των επικοινωνούντων.
Το μοντέλο των πέντε αξιωμάτων έχει δεχθεί οξεία κριτική καθώς έχει υποστηριχθεί ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστεί στις οικογενειακές σχέσεις. Γενικά, θεωρείται ότι βοηθά σημαντικά στην κατανόηση των προβλημάτων, ωστόσο δεν παρέχει κανενός είδους αντιμετώπιση αυτών.
Είπε: «Η πεποίθηση ότι η προσωπική άποψη κάποιου για την πραγματικότητα είναι η μόνη πραγματικότητα, αποτελεί την πιο επικίνδυνη από όλες τις αυταπάτες.»
Επικοινωνώ… Μιλάω..; Ακούω..; Μιλάω και ακούω..; Μιλάω αφού ακούσω..; Και τι γίνεται αν σε μία σχέση νιώθω ότι ο σύντροφός μου δεν με ακούει ή απλά κουράστηκα να μιλάω..;
Η αλήθεια είναι ότι σε μία σχέση υπάρχουν κάποιοι βασικοί πυλώνες για να διαρκέσει περισσότερο, για να είναι ουσιαστική και ποιοτική, για να μας βοηθήσει να είμαστε ευτυχισμένοι.
Η ειλικρίνεια, το αίσθημα της εμπιστοσύνης, ο σεβασμός στις ανάγκες και στα θέλω του άλλου, η αποδοχή του και η ολοκληρωμένη επικοινωνία είναι μερικοί από τους πυλώνες αυτούς.
Τι σημαίνει όμως τελικά επικοινωνώ και πως μπορεί η ολοκληρωμένη – ουσιαστική επικοινωνία να βοηθήσει μία σχέση;
Στην ουσιαστική επικοινωνία δεν ακούμε για να απαντήσουμε, αλλά για να καταλάβουμε πραγματικά τις σκέψεις και τα συναισθήματα του συντρόφου μας.
«The biggest communication problem is we don’t listen to understand. We listen to reply»
Δεν νιώθουμε φόβο ότι θα μας κρίνει ο άλλος και ότι θα μας κοροϊδέψει. Αντίθετα νιώθουμε ηρεμία και εμπιστοσύνη ότι θα μας ακούσει και εκείνος ουσιαστικά, για να μπορέσουμε να επιλύσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.
Η αλήθεια είναι ότι ένα ζευγάρι πρέπει να νιώθει την άνεση να μιλήσει για όλα, ακόμα και για θέματα τα οποία μπορεί να προκαλούν ενόχληση, φόβο για θυμική αντίδραση, απογοήτευση ή θυμό. Θα πρέπει όμως όλοι να θυμόμαστε ότι η απόκρυψη γεγονότων και η αποφυγή τους το μόνο που προκαλεί είναι να διογκώνονται τα θέματα τα οποία θα έπρεπε να επιλυθούν. Θέματα τα οποία συχνά φοβόμαστε να αγγίξουμε σε μία σχέση είναι οι σεξουαλικές επαφές (συχνότητα, ποιότητα, απόλαυση), η εμπλοκή της πατρικής οικογένειας στην σχέση και η εξάρτηση ενός συντρόφου από αυτήν, το αίσθημα ότι προσφέρουμε περισσότερα από τον σύντροφό μας.
Πώς όμως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε γι’ αυτά τα θέματα και με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να προστατεύσουμε τη σχέση μας για να μην εξουθενωθεί;
Είναι βασικό να εκφραστούμε χωρίς να φωνάζουμε, χωρίς να καυγαδίσουμε ή να θυμώσουμε γιατί είναι δεδομένο τότε ότι ο σύντροφός μας δεν θα επικοινωνήσει μαζί μας, αλλά αντίθετα θα αμυνθεί και θα μας επιτεθεί.
Μην μιλάτε επιθετικά στον σύντροφό σας. Αντίθετα προσπαθήστε να του εξηγήσετε τι σας έχει ενοχλήσει, χρησιμοποιώντας λέξεις που δεν είναι συναισθηματικά φορτισμένες.
Καλό θα ήταν επίσης να εστιάσετε σε ένα θέμα μόνο που σας απασχολεί και να αποφύγετε στη διάρκεια της συζήτησης να διαχειριστείτε πολλά θέματα ταυτόχρονα, γιατί είναι δύσκολο να επιτύχετε την επίλυσή τους
Μην χρησιμοποιείτε βία, είτε λεκτικά είτε εξωλεκτικά
Επιλέξτε την κατάλληλη στιγμή για να υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία, που σημαίνει ότι θα πρέπει να μην είναι στιγμή που θα είστε κουρασμένοι ή θα είναι πολύ αργά ή μέσω τηλεφώνου. Η στιγμή αυτή θα πρέπει να είναι κατάλληλη για να μπορέσετε τόσο εσείς να ακούσετε τον σύντροφό σας όσο και εκείνος εσάς
Χρησιμοποιείστε την ενσυναίσθηση, την ικανότητα δηλαδή να κατανοείτε τον άλλον, να μπορείτε να κατανοείτε την οπτική του γωνία, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Ταυτόχρονα είναι η ικανότητα να διαχειρίζεστε τον εαυτό σας, τις δικές σας σκέψεις και τα δικά σας συναισθήματα που μπορεί να σας εμποδίσουν από το να επικοινωνήσετε αποτελεσματικά με τον άλλον.
Η ουσιαστική επικοινωνία συχνά χάνεται με τα χρόνια ή παρεμποδίζεται σε ένα ζευγάρι λόγω της καθημερινότητας, των υποχρεώσεων, των πολλαπλών ρόλων, των παραπόνων που έχουν συσσωρευθεί και δεν έχουν επιλυθεί, των γρήγορων ρυθμών και συχνά του εγωϊσμού που υπάρχει μέσα μας και μας δυσκολεύει από το να ακούσουμε ουσιαστικά τον άλλον.
Ας αφιερώσουμε λοιπόν λίγο χρόνο στο να ακούσουμε τον άλλον, στο να ανταποκριθούμε σε αυτό που μας λέει και στο να μοιραστούμε μαζί του τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.
Αυτό δεν είναι άλλωστε η ουσία μιας σχέσης; Η ανταπόκριση, ο σεβασμός και η έκφραση του συναισθήματος.
Το σώμα μιλάει…
Στο σώμα είναι ο τόπος κατοικίας του εαυτού μας, ένα θαύμα της φύσης που προκαλεί δέος.
Τον «εαυτό» μας μπορεί να τον χάσουμε για κάποιο χρονικό διάστημα, να χάσουμε την επαφή μαζί του, αν όμως συμβεί αυτό με το σώμα δεν θα υπάρχουμε πια.
Στο σώμα εκφράζονται οι σκέψεις μας, ο νους, η αντίληψη και η σκέψη μας, η πνευματικότητα τα συναισθήματα και οι συγκινήσεις. Οι αλληλεπιδράσεις μας με τους άλλους δεν θα μπορούσαν να συμβούν αν δεν έχουμε ένα σώμα με αισθητήρια όργανα και ένα χωροχρονικό πλαίσιο που να μπορεί το σώμα να υπάρχει.
Σύντομος οδηγός αρμονίας
Ικανοποιούμε όλες τις ανάγκες που το σώμα χρειάζεται για να λειτουργήσει; Μήπως μερικές φορές του φερόμαστε αδιάφορα ή εχθρικά, αγνοούμε εμείς οι ιδιοκτήτες του τα μηνύματά του, αυτά της πείνας ή της δίψας και του ύπνου αλλά και την υπερένταση, την στενοχώρια που μας δείχνει με χίλιους τρόπους; Τι καταλαβαίνουμε για τα μηνύματα που αφορούν την τροφή, τον ύπνο και άλλες βασικές οργανικές ανάγκες;
Πώς άραγε σκεπτόμαστε και πώς λύνουμε τα προβλήματα ή αναλύουμε τις καταστάσεις της ζωής; Ανακαλύπτουμε συνεχώς ιδέες από τη γνώση και την εμπειρία που να μας φέρουν πιο κοντά σε όλες τις σωματικές λειτουργίες μας;
Ποιοι είναι οι περιορισμοί που υπηρετούμε στον συναισθηματικό μας κομμάτι, πώς εκφράζομε τα συναισθήματά μας και πώς τα αποδεχόμαστε όλα χωρίς εξαίρεση, χωρίς να τα διαχωρίζουμε σε «νόμιμα» ή «εξώγαμα» παιδιά μας;
Αραγε χρησιμοποιούμε τα αισθητήρια όργανα για να ακούσουμε, να αγγίξουμε ή να δούμε με την καλύτερη δυνατή ακρίβεια το περιβάλλον μας, τις μυρωδιές και τις γεύσεις του; Τις υπέροχες εικόνες, τους ήχους της φύσης και των ανθρώπων γύρω μας;
Στα περιβάλλοντα, στο γεωγραφικό, φιλικό, επαγγελματικό και ερωτικό πλαίσιο πώς εκφράζεται το σώμα μας; Με ποιες αισθήσεις και συναισθήματα δείχνει την ποιότητα και την δυναμική του;
Διαμορφώνουμε μια πνευματικότητα που οδηγεί σε συνεργατικότητα, καλή διάθεση και φροντίδα για την ζωή μας και τη ζωή των άλλων; Χωρά η διασκέδαση, ο ελεύθερος χρόνος, η αγάπη και το χιούμορ ή είναι μια ξεχασμένη αποσκευή σε κάποιο σταθμό της ζωής μας;
Ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά, πολύ συχνά ξεχνά να τιμήσει τη ζωή που έχει, εκπληρώνει στόχους προορισμούς που απέχουν πολύ από τον σκοπό που γεννήθηκε και τελικά καταφέρνει να αποκόβει ένα ή πολλά μέρη των ανθρώπινων λειτουργιών, πιο συχνά αφοσιώνεται μόνο στη νόηση, τη σκέψη και την αντίληψη και αυτό το λέει επιτυχία και δύναμη. Μπορεί το σώμα να δείχνει ανθεκτικότητα στις καταπονήσεις αλλά κάποτε θα διαμαρτυρηθεί με σωματικές ή ψυχοσωματικές αντιδράσεις.
Σήμερα καταπιάνομαι μ’ ένα δύσκολο κι επώδυνο ζήτημα: Με την έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα σε ενήλικα παιδιά και γονείς. Πιο συγκεκριμένα μιλάω για την απόφαση κάποιων ανθρώπων να διακόψουν την επικοινωνία με την οικογένεια τους. Τι γίνεται λοιπόν μ’ αυτό το ζήτημα; Συμβαίνει συχνά; Για ποιους λόγους συμβαίνει; Θα μπορούσε ν’ αποφευχθεί; Τι σημαίνει αυτό για τα παιδιά και τι για τους γονείς;
Και όχι, δεν αναφέρομαι στην έλλειψη συνεννόησης που λίγο-πολύ μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε σχέση, πόσο μάλλον σε μια σχέση γονέα-παιδιού. Μιλάω για την πραγματική, κυριολεκτική διακοπή επικοινωνίας ανάμεσα σε κάποιους ενήλικες και τους γονείς τους.
Πιο συγκεκριμένα μιλάω για την απόφαση κάποιων ανθρώπων να διακόψουν την επικοινωνία με την οικογένεια τους. Τι γίνεται λοιπόν μ’ αυτό το ζήτημα; Συμβαίνει συχνά; Για ποιους λόγους συμβαίνει; Θα μπορούσε ν’ αποφευχθεί; Τι σημαίνει αυτό για τα παιδιά και τι για τους γονείς;
Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Σε καμία περίπτωση δεν είναι ευχάριστη εξέλιξη και κατάληξη η απόφαση απομάκρυνσης του παιδιού από την οικογένεια του. Σ’ έναν ιδανικό κόσμο όλα τα ενήλικα παιδιά θα ‘πρεπε να μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς πρόβλημα κοντά στους ώριμους συναισθηματικά γονείς τους. Επειδή όμως ο κόσμος στον οποίο ζούμε κάθε άλλο παρά ιδανικός είναι, πρέπει να δούμε την αλήθεια κατάματα και με ψυχραιμία προκειμένου να βγάλουμε μερικά όσο το δυνατόν πιο ασφαλή συμπεράσματα.
Οι λόγοι για τους οποίους ένας ενήλικας δε θέλει πια να μιλάει στους γονείς του μπορεί να είναι πολλοί. Ίσως οι γονείς να μη χειρίστηκαν σωστά πολλά – πάρα πολλά – πράγματα στο παρελθόν, ίσως το παιδί μεγάλωσε ηλικιακά αλλά ακόμη δεν έχει στη διάθεση του τα κατάλληλα στοιχεία για να κατανοήσει αν οι γονείς του θέλουν όντως το καλό του ή όχι. Το θέμα είναι χαοτικό και ακόμη και σε βιβλίο δε θα μπορούσαν ν’ αναλυθούν όλα τα πιθανά σενάρια, οι λόγοι και οι παράμετροι που μπορεί να παίξουν ρόλο σε μια τέτοια απόφαση. Κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται ατομικά και με βάση συγκεκριμένα στοιχεία και δεδομένα. Η προσεκτική κριτική θεώρηση των πραγμάτων δεν πρέπει να σταματά ποτέ ειδικά όταν μιλάμε για μια περίπλοκη ανθρώπινη σχέση, όπως αυτή του γονέα-παιδιού.
Εγώ σήμερα θα απομονώσω μια συγκεκριμένη κατηγορία ενήλικων παιδιών τα οποία δε θέλουν – ή δεν αντέχουν πια να έχουν – επικοινωνία με την οικογένεια τους.
Μη σας φανεί περίεργο αλλά τουλάχιστον στον κοινωνικό μου περίγυρο είναι μεγάλο το ποσοστό των ατόμων που λίγο πριν ή λίγο μετά τα τριάντα τους επεδίωξαν να σταματήσουν για μικρό ή πολύ μεγάλο διάστημα τη συχνή επικοινωνία και επαφή με την οικογένεια τους. Δεν ξέρω αν φταίει η εποχή που ζούμε, οι σχέσεις που αλλάζουν, το μοντέλο οικογένειας που διευρύνεται – και κατά τη γνώμη μου πρέπει να διευρυνθεί κι άλλο. Όποιος κι αν είναι ο λόγος στη σημερινή εποχή ένας άνθρωπος που νιώθει πιο ανεξάρτητος οικονομικά ή νοητικά, πιο εύκολα θα κάνει την επανάσταση του (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) απέναντι στον οικογενειακό του περίγυρο.
Κι αν αναρωτιέστε ποιος ο λόγος να επαναστατήσει κανείς, οι λόγοι είναι αναρίθμητοι αλλά ας αναφέρω μερικούς εδώ: Μακρόχρονη καταπίεση, σωματική ή ψυχολογική και λεκτική κακοποίηση, διαρκή προσπάθεια ελέγχου (του γονιού πάνω στο παιδί), ψυχολογικοί εκβιασμοί, προσωπικές προσβολές και υποτίμηση, οικονομική ή συναισθηματική εκμετάλλευση κι ένα σωρό άλλοι λόγοι που σίγουρα κάπου συναντιούνται, αλληλοσυνδέονται και αλληλοσυμπληρώνονται με όλα τα παραπάνω.
Εξάλλου μια δυσλειτουργική σχέση δεν είναι δυσλειτουργική εξαιτίας μόνο μιας κατάστασης, αλλά συνήθως συντελούν πολλά για να φτάσει το ποτήρι να ξεχειλίσει κι ένας ενήλικας να μη θέλει κοντά του την οικογένεια που τον μεγάλωσε.
Επειδή πολλοί που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο – γονείς και παιδιά – θα μπουν στη διαδικασία ν’ αναρωτηθούν τι φρικτό μπορεί να έχει κάνει ένας γονιός ή μια οικογένεια έτσι ώστε το ενήλικο παιδί τους να μην αντέχει πια την παρουσία του(ς) στη ζωή του, θα πω το εξής: Δε χρειάζεται να φτάσει ένας γονιός στο έγκλημα για να θεωρηθεί κακός ή ακατάλληλος γονιός. Ξέρω πως οι περισσότεροι από εμάς συνδέουμε λίγο-πολύ το κακό με το παράνομο και το αντίστροφο. Κοιτάμε τις συμπεριφορές μας κι αν δε τις κρίνουμε ως εγκληματικές πράξεις θεωρούμε πως είναι εντάξει να εξακολουθούμε να τις πράττουμε. Αυτό όμως, όπως καταλαβαίνετε, δε μπορεί να είναι και (όλη) η αλήθεια.
Η συχνή ταύτιση του “ηθικού” και του “νόμιμου” δε μπορεί να είναι το μοναδικό δίπολο με βάση το οποίο κρίνουμε τις πράξεις μας. Επίσης, ας μην ξεχνάμε πως οι νόμοι τόσο από εποχή σε εποχή όσο κι από μέρος σε μέρος διαφέρουν ίσως και δραματικά: Κάποτε η μοιχεία θεωρούταν στο δυτικό κόσμο πέρα από ανήθικη και παράνομη. Πλέον εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς ανήθικη αλλά δε μπορείς να συλληφθείς επειδή απάτησες τον/την σύντροφο σου. Όλα αυτά βέβαια ισχύουν στο δυτικό κόσμο, καθώς στις αραβικές χώρες για παράδειγμα ξέρετε τι κάνουν στις μοιχαλίδες!
Έτσι λοιπόν “κακός” ή “ακατάλληλος” γονιός δεν είναι μόνο αυτός που πράττει κάτι ποινικά κολάσιμο.
Ακατάλληλος είναι ο γονιός που προσβάλλει ή μειώνει την αξία του παιδιού του λέγοντας του πως δεν αξίζει τίποτα. Άδικος και φοβισμένος πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό του είναι εκείνος ο γονιός που πριν το παιδί του κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια σε ο,τιδήποτε θελήσει εκείνος του ψιθυρίζει “Θ’ αποτύχεις”.
Προβληματικός είναι εκείνος ο γονιός που δε θ’ αναγνωρίσει ποτέ τις επιτυχίες του παιδιού του αλλά θα αναφέρεται για χρόνια στις αποτυχίες του.
Αγχωτικός και έντονα δυσάρεστος είναι εκείνος ο γονιός που πιέζει συνεχώς το παιδί του στις κατευθύνσεις που εκείνος επιθυμεί ή θεωρεί σωστές, πιστεύοντας πως έτσι φροντίζει για το καλό του παιδιού του.
Τουλάχιστον επικίνδυνος είναι εκείνος ο γονιός που μια ζωή προσπαθεί να πείσει το παιδί του πως από τότε που έγινε γονιός δεν έπραξε τίποτα για δικό του προσωπικό όφελος ενώ οι πράξεις του δείχνουν πως έχει εκμεταλλευτεί το παιδί του και οικονομικά αλλά και συναισθηματικά.
Συναισθηματικά ανώριμος είναι ο γονιός που θέλει το παιδί του συνεχώς κοντά του να το ελέγχει, να του ορίζει τη ζωή του, να το καθοδηγεί στο “σωστό” δρόμο γιατί βαθιά μέσα του γνωρίζει πως τα παιδιά του είναι μια οικονομική και συναισθηματική “επένδυση” για τα γεράματα του και χωρίς αυτά υποψιάζεται πως δε θα ‘χει με τίποτε άλλο αξιόλογο και ουσιαστικό ν’ ασχοληθεί.
Θέλετε επίσης ν’ ακούσετε μια άλλη μεγάλη αλήθεια; Ακατάλληλος γονιός μπορεί ν’ αποδειχθεί κάποιος που είναι γενικά ακατάλληλος κι ως άνθρωπος. Ως φίλος, ως σύντροφος, ως συνεργάτης, ως επαγγελματίας, ως μέλος μιας ομάδας. Μας αρέσει ή όχι πολύ δύσκολα θα γίνουμε σωστοί γονείς αν πρώτα δεν έχουμε πετύχει σε όλα τα υπόλοιπα. Πάντα αναρωτιόμουν πως ένας άνθρωπος χωρίς φίλους, χωρίς καλή κοινωνική ζωή, χωρίς καλές επαγγελματικές σχέσεις θα μπορέσει να γίνει σωστός γονιός; Αν υστερεί σε όλα τ’ άλλα είναι δυνατόν να έχει επάρκεια στο γονεϊκό του ρόλο;
Τι γίνεται λοιπόν με τους προβληματικούς γονείς; Γεννούν παιδιά τα οποία ανάλογα με τον χαρακτήρα που θα έχουν, τις περιβαλλοντικές επιρροές κι ένα σωρό άλλους παράγοντες θα βρεθούν κατά πάσα πιθανότητα να ζουν σ’ ένα απ’ τα παρακάτω σενάρια: Υποταγμένα και ασφαλώς φυλακισμένα στη φούσκα που κατασκεύασαν οι γονείς τους γι’ αυτά, για να καλύψουν όμως τις δικές τους ανάγκες και σε καμιά περίπτωση αυτές των παιδιών τους. Εναλλακτικά, θα ‘ρθει εκείνη η μέρα που θα σημάνει την αφύπνιση από το μακάριο λήθαργο τους και στο εξής δε θα σταματήσουν για το υπόλοιπο της ζωής τους ν’ αναρωτιούνται αν πρέπει να απομακρυνθούν απ’ την ίδια τους την οικογένεια. Μερικοί θα βρουν κάποτε το κουράγιο και τη δύναμη να το πράξουν. Άλλοι θα παραμείνουν “κοντά” για τους λόγους που θα επιλέξουν.
Σ’ αυτό το σημείο, θέλω να μιλήσω στο ενήλικο παιδί εκεί έξω που πήρε την απόφαση ν’ απομακρυνθεί από την οικογένεια του:
Μπορεί να μην το πιστεύεις αλλά ξέρω πώς αισθάνεσαι. Τον τρόπο που κοιτάνε τα μάτια σου τον είδα προηγουμένως σε δεκάδες άλλα ζευγάρια μάτια. Τ’ αναγνωρίζω πια εύκολα αυτά τα βλέμματα. Μπορεί να μοιάζουν φοβισμένα μα εγώ ξέρω πως είναι πονεμένα αλλά και γενναία. Ακόμη και να μην τον ξέρω, τον φαντάζομαι τον μακρύ δρόμο που βάδισες μέχρι να συνειδητοποιήσεις τόσα ώστε να φτάσεις να πεις: “Τέρμα, δε μπορώ εγώ να ζω έτσι”.
Ξέρω πόσες φορές έκλαψες, πόση μοναξιά ένιωσες, πόσο πολύ αναρωτήθηκες αν άξιζες την αγάπη ή όχι. Αν διαβάζεις αυτό το άρθρο και ξέρεις ότι μιλάω για ‘σένα, τότε βρίσκεσαι κάπου αλλού, όχι στο μέρος που μεγάλωσες, και βάζω στοίχημα πως νιώθεις πιο ήρεμος/η αλλά και υπεύθυνος/η για τον εαυτό σου απ’ ότι στο παρελθόν. Μόνο και μόνο γι’ αυτό θέλω να σου πω ένα μεγάλο “Μπράβο” σαν αυτό που ίσως δεν άκουσες ποτέ ως τώρα. Αξίζεις όλα τα “Μπράβο” του κόσμου γιατί αποφάσισες να φύγεις και να βάλεις τους δικού σου κανόνες. Κατάλαβες πως τη ζωή σου δε μπορείς να τη ζήσεις κοντά σ’ εκείνους που δε σε θεώρησαν δώρο στη δική τους ζωή.
Πολύ σωστά επέλεξες να φύγεις και να βρεις – με το δύσκολο τρόπο – την αξιοπρέπεια που σου στέρησαν εκείνοι που πρώτοι έπρεπε να σου παρέχουν. Λυπάμαι πραγματικά γι’ αυτό που σου συνέβη αλλά δε λυπάμαι εσένα. Εσύ δεν αξίζεις λύπηση αλλά μόνο θαυμασμό και σεβασμό. Κι αυτά να ξέρεις δε στα χαρίζει κανένας, τα κερδίζεις. Ήδη τα κέρδισες, μην το ξεχνάς αυτό! Δεν ξέρω να σου πω αν η οικογένεια σου θα καταλάβει ποτέ αυτό που σου έκανε και πότε ακριβώς θα ‘ρθει αυτή η μέρα της συνειδητοποίησης, αλλά νομίζω πως ήδη ξέρεις πως δεν έχεις χρόνο κι άλλη ενέργεια να περιμένεις να γίνει το θαύμα.
Αν τελικά γίνει ποτέ, τότε λογικά θα είσαι ο/η πρώτος/η που θα το μάθεις. Επειδή όμως υπάρχει και η πιθανότητα να μη συμβεί, μην καθυστερείς άσκοπα. Ψάξε να βρεις και να δώσεις αγάπη στο λίγο χρόνο που σου δόθηκε. Αυτόν που οι γονείς σου σού πρόσφεραν αλλά δεν ήξεραν να σου δείξουν πώς να τον ζήσεις πραγματικά.
ΤΡΊΤΗ, 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2014
Ψυχολογία και γλώσσα: Για την θεραπεία του φόβου και της κατάθλιψης
Η «γλώσσα των προβλημάτων» σου δημιουργεί μόνο προβλήματα…
Έχεις ποτέ συνειδητοποιήσει ότι τα περισσότερα προβλήματα στη ζωή σου οφείλονται στο ότι έχεις μάθει να μιλάς και να σκέπτεσαι λάθος!;
Το ότι βιώνεις τον εαυτό και –συχνά- την καθημερινότητα σου ως πηγή θλίψης, παραπόνων, φόβων, και δυστυχίας είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο σκέφτεσαι και μιλάς!
Η “γλώσσα” των φόβων είναι αυτή που σε έμαθε να βαριέσαι, να δραπετεύεις, να επιτίθεσαι, να εκδικείσαι, να μεμψιμοιρείς, να υποκρίνεσαι, και να κομπάζεις.
Δεν φεύγουν οι φόβοι ενόσω συνεχίζεις να τους τροφοδοτείς μέσα από τις λέξεις που χρησιμοποιείς, από τις αυτο-απαξιωτικές σου σκέψεις.
Ο μόνος τρόπος να αφήσεις τους φόβους είναι -αφού τους κοιτάξεις κατάματα, και πενθήσεις τον χρόνο που έχασες δεσμεύοντας την ενέργεια της ψυχής σου σ’ αυτούς- να αντικαταστήσεις την “γλώσσα του φόβου” με αυτήν των “ονείρων”….
Τις περισσότερες φορές που ανοίγεις το στόμα σου μιλάς στον εαυτό σου και στους άλλους για «δυσκολίες», για «κρίση», για «αδυναμίες», και για «προβλήματα».
Αναλύοντας τα προβλήματα και μιλώντας για αυτά πιστεύεις πως θα τα αντιμετωπίσεις αποτελεσματικά.
Λάθος! Μιλώντας την «γλώσσα» των προβλημάτων, γίνεσαι ο ίδιος ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, ενώ το αληθινό σου δυναμικό μένει αχρησιμοποίητο!
Δεν έχεις καθόλου εκπαιδευτεί να μιλάς ευχαριστιακά, για λύσεις, και κυρίως, για όνειρα…! Για τις πιο ευοίωνες σου σκέψεις & επιθυμίες που υπερβαίνουν κάθε ρεαλιστική προοπτική…
Δώσε στον εαυτό σου την ευκαιρία να μιλήσει για το «όνειρό σου».
Μάθε να ονειρεύεσαι…
Αναγνώρισε βιωματικά την επίδραση που έχει αυτή η νέα «γλώσσα των δυνατοτήτων» στα συναισθήματα και στην ζωή σου, σήμερα και στο μέλλον…
«Cogitoergosum». Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Το είχε πει ο ReneDescartesστα μέσα του 17ου αιώνα. Για να υπάρχω δηλαδή, πρέπει να συλλογίζομαι, να καθιστώ αναγνωρίσιμη με τις ενέργειές μου την ύπαρξή μου. Προφανώς δεν μπορεί κάποιος να υπάρχει δια της απουσίας του. Στις μέρες μας, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν χωρίς να σκέφτονται, απλά «πιάνουν τον τόπο» όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Η επικοινωνία αποτελεί μέσο υποδήλωσης της ύπαρξης, αποτελεί επιβεβαίωση των ανθρώπων μέσα στην ίδια την κοινωνία που ζουν. Όπως δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς κοινωνίες, έτσι δεν είναι νοητή η κοινωνία χωρίς επικοινωνία. Πιο συγκεκριμένα, η επικοινωνία αποτελεί πάντοτε μια πραγματικότητα και συγχρόνως ένα πολιτιστικό πρότυπο, είτε σε διαπροσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο. Ορίζεται τρισδιάστατα μέσα στον κοινωνικό χωροχρόνο, δηλαδή στο επίπεδο της ανθρωπολογικής εμπειρίας, στο επίπεδο των τεχνολογικών μέσων μετάδοσης της πληροφορίας και στο επίπεδο της εξέλιξής της ως κοινωνική λειτουργικ?%A
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.ΕντάξειΔιαβάστε περισσότεραΜη αποδοχή
