Ο Πρωτοχορευτής της Ηπείρου
Μήνας: Οκτώβριος 2017
απαλλάξου απο αυτό που θα έπρεπε να είσαι και αγκάλιασε αυτό που είσαι.. Brene Brown
Μην αφήσετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή.
Και το σημαντικότερο, να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.
Κάθε φορά που κάποιος σας απαξιώνει και σας λέει ότι δεν μπορείτε να πετύχετε κάτι, να ξέρετε ότι μιλούν μέσα από το πρίσμα των δικών τους δυνατοτήτων και περιορισμών.
απαλλάξου απο αυτό που θα έπρεπε να είσαι
και αγκάλιασε αυτό που είσαι.. Brene Brown
ανήκω:έμφυτη επιθυμία(ο άνθρωπος ον κοινωνικό)Αληθινή αίσθηση ότι ανήκω,δημιουργείται μόνο όταν είμαστε παρόντες με τον αυθεντικό,ατελή εαυτό μας
{Είναι πολύ εύκολο να πούμε:Θα είμαι όποιος και ότι θέλεις εσύ,αρκεί να νιώθω ότι είμαι και εγώ μέρος σε όλο αυτό.Από τις συμμορίες μέχρι το κουτσομπολιό,κάνουμε ότι χρειαστεί για να προσαρμοστούμε,αν πιστεύουμε ότι αυτό θα καλύψει την ανάγκη μας να ανήκουμε.Όμως δεν την καλύπτει.Μπορούμε να ανήκουμε μόνο όταν προσφέρουμε τον πιο αυθεντικό εαυτό και όταν μας αγκαλιάζουν για αυτό που πραγματικά είμαστε.}Μιχάλης Χαντάς.
άλλο ανήκω: (έτσι όπως είμαι!)
άλλο προσαρμόζομαι: (δεν είμαι ο εαυτός μου,άρα υποκρίνομαι,εξαρτιέμαι, καταπιέζομαι)
αξίζω τώρα:να αγαπώ,να ανήκω,να αγαπιέμαι…όπως ακριβώς είμαι τώρα.όχι αν-όχι όταν.αγκάλιασε αυτό που είσαι και όχι αυτό που θα ήθελες να είσαι!!!
το αγαπώ και ανήκω δεμένα πάντα με την αβεβαιότητα:”Η σχέση και η σύνδεση συμβαίνουν σε ένα απροσδιόριστο χώρο στις σχέσεις των ανθρώπων που ίσως δεν θα καταλάβουμε ποτέ.
άλλο Σύνδεση:έμφυτη ανάγκη, ζωής σχέσης
άλλο Επικοινωνία: Ίντερνετ ,fb….
αξίωση:”το δικαιούμαι,επειδή το θέλω.”(παλεύω και αγωνίζομαι γιατί τίποτα δεν μου χαρίζεται)
αυτοπεποίθηση:”Ξέρω ότι μπορώ να το κάνω”
δύναμη :”η ικανότητα να πραγματοποιούμε αλλαγές”
απελπισία:είναι επικίνδυνη γιατί οδηγεί στην αίσθηση της αδυναμίας.
Το αλφαβητάρι της ντροπής
1.Όλοι τη νιώθουμε.Η ντροπή είναι παγκόσμια και είναι ένα από τα αρχέγονα ανθρώπινα συναισθήματα.Τα μόνα άτομα που δεν μπορούν να νιώσουν ντροπή είναι εκείνα που τους λείπει η ικανότητα για ενσυναίσθηση και ανθρώπινη σύνδεση.
2.Όλοι φοβόμαστε να μιλήσουμε για την ντροπή.
3.Όσο λιγότερο μιλάμε για την ντροπή,τόσο περισσότερο ελέγχει την ζωή μας.
Η ντροπή είναι ο φόβος μας μήπως δεν είμαστε αξιαγάπητοι,η οδυνηρή αίσθηση ότι είμαστε ελαττωματικοί και επομένως ανάξιοι να αγαπηθούμε.έχει άμεση σχέση με το φόβο.Φοβόμαστε ότι οι άλλοι δεν θα μας συμπαθούσαν,αν ήξεραν ποιοι πραγματικά είμαστε…
ενοχή: έκανα κάτι κακό-συνειδητοποίηση λάθους-επανόρθωση
ντροπή:είμαι κακός–διάβρωση του μέρους εκείνου που πιστεύει ότι μπορούμε να αλλάξουμε και να τα καταφέρουμε—τάση στον εκφοβισμό,βία,επιθετικότητα…
Η απενοχοποίηση(γιατί άλλο νιώθω…άλλο πράττω),η διαχείριση του φόβου,της ντροπής η καλλιέργεια της αυτοεκτίμησης ενός δυνατού εαυτού για μια ζωή χωρίς αγκυλώσεις...
Ο κύκλος του θυμού
Ο κύκλος του θυμού
Ο Μανώλης πήγε στη δουλειά του αργοπορημένος. Ο εργοδότης του είχε τα νεύρα του γιατί ακυρώθηκε μια συμφωνία. Βλέποντας τον Μανώλη καθυστερημένο, ξέσπασε τον θυμό του. Τον αποκάλεσε ουρλιάζοντας «άχρηστο», «τεμπέλη» και «αχάριστο». Ο Μανώλης θύμωσε πάρα πολύ με τους χαρακτηρισμούς του αφεντικού του, όμως δεν αντιμίλησε. Μέσα του συνέβη μια έκρηξη η οποία δεν μπορούσε να εκδηλωθεί. Η ένταση συνέχισε να συσσωρεύεται μέχρι που έφτασε η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι του.
Επιστρέφοντας στο σπίτι του, ο Μανώλης κάθισε να φάει. Η σύζυγός του όμως, η Μαρία, που ήταν η σειρά της να μαγειρέψει, έριξε περισσότερο αλάτι στο φαγητό από ότι έπρεπε. Ο Μανώλης δοκίμασε το φαγητό και ξέσπασε όλη την ένταση που είχε συσσωρεύσει από το πρωί στη γυναίκα του. Μάλιστα, την αποκάλεσε φωνάζοντας και χτυπώντας το τραπέζι «άχρηστη» και «ανοικοκύρευτη». Η Μαρία θύμωσε πάρα πολύ με την υπερβολική αντίδραση του Μανώλη και καθώς γύρισε εκνευρισμένη να πάει στο σαλόνι σκόνταψε στα παιχνίδια της κόρης της, της Έλενας.
Γύρισε προς την Έλενα, η οποία την κοίταζε έντρομη, και της έβαλες τις φωνές, καθώς επίσης κλώτσησε τα παιχνίδια της και έφυγε. Η Έλενα, πληγωμένη και θυμωμένη ταυτόχρονα, παράτησε τα παιχνίδια της και έτρεξε στο δωμάτιό της. Εκεί, βρισκόταν ο αδερφός της ο Νικόλας με δύο φίλους του που έπαιζαν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η Έλενα, μπήκε με φόρα στο δωμάτιο και τους έδιωξε όλους κακήν κακώς, φωνάζοντας τόσο στον αδερφό του όσο και στους φίλους του. Οι φίλοι του Νικόλα ένιωσαν προσβεβλημένοι και θυμωμένοι από τη συμπεριφορά της Έλενας και έφυγαν.
Ο Νικόλας όμως, αντί να μπει κι αυτός στον κύκλο του θυμού, είπε στην Έλενα «Αδερφούλα μου! Σε αγαπώ πολύ! Είχα φυλάξει μια σοκολάτα για εσένα. Παρ’ την», και της έδωσε τη σοκολάτα. Η Έλενα βγήκε αμέσως από το θυμό της και αγκάλιασε τον αδερφό της.
Το βράδυ, το αφεντικό του Μανώλη, ο Μανώλης και η Μαρία ένιωθαν ενοχές για τη συμπεριφορά τους. Δημιουργήθηκε ένα μεγάλος κύκλος θυμού που άρχισε από το αφεντικό του Μανώλη, εξαπλώθηκε στην οικογένειά του και μεταφέρθηκε έξω από αυτήν μέσα από τους φίλους του Νικόλα.
Ο Νικόλας ήταν αυτός που έσπασε τον κύκλο. Για να το πράξει όμως έπρεπε να κάνει μια υπέρβαση. Έπρεπε να μην επιτρέψει να μπει κι αυτός στον κύκλο. Και είναι υπέρβαση διότι είναι εύκολο να παρασυρθούμε, να αφεθούμε και να επεκτείνουμε τον κύκλο. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα ξεσπάσει επάνω σας να θυμάστε ότι απλά πάει να επεκτείνει τον κύκλο του θυμού. Αξίζει λοιπόν να αντισταθείτε και να τον βοηθήσετε να βγει κι εκείνος από αυτόν. Μη γίνετε τροφή. Απεναντίας κλείστε αυτούς τους κύκλους κι ανοίξτε κύκλους ευγνωμοσύνης και χαράς. Γιατί όλα κύκλοι είναι. Και όλα επιστρέφουν πάλι σε εμάς…
Πόσο απλό αλλά και πόσο σύνθετο ταυτόχρονα είναι για κάποιον να είναι ο εαυτός του και να μπορεί να ζεί ανά πάσα στιγμή αυτό που επιθυμεί. Ο Jacques Lacan με το δικό του ανατρεπτικό λόγο μας έχει τονίσει ότι από την αρχή της ζωής μας αναγκαζόμαστε να αλλοτριωθούμε βάσει της επιθυμίας του άλλου.
Ξεκινάμε τη ζωή μας ρωτώντας ασυνείδητα ”τι θέλει ο άλλος από εμένα”; με σκοπό να δώσουμε μια απάντηση στο υπαρξιακό πανανθρώπινο προβληματισμό που είναι το γιατί έχουμε άραγε έρθει σ’αυτό τον κόσμο και ποιός είναι ο δρόμος της ευτυχίας και της ολοκλήρωσης για εμάς. Όμως πώς είναι δυνατόν να ευτυχίσει το άτομο αν η βάση της επιθυμίας του είναι η επιθυμία του άλλου;
Η επιθυμία του Άλλου :
O άνθρωπος γεννιέται μικρός, ανύμπορος και πλήρως εξαρτώμενος από τον άλλο να τον φροντίσει. Η μητέρα είναι γι αυτόν όλος του ο κόσμος και η μόνη του ελπίδα να επιβιώσει μέσα στη χαοτική πραγματικότητα που βιώνει το νεογνό μετά τον ψυχοτραυματισμό της γέννησης. Η μητέρα αποτελεί την πηγή των πρώτων απολαύσεων, των πρώτων απαγορεύσεων, την εκπλήρωση των αναγκών αλλά και την υπόσχεση ότι θα είναι εκεί για ότι το μωρό της χρειαστεί.
Η μητέρα είναι τα πάντα, όλος ο κόσμος για το μωρό της. Ο άνθρωπος λοιπόν έρχεται στο κόσμο ακριβώς επειδή είναι η επιθυμία κάποιου άλλου να γεννηθεί. Ο άλλος αυτός ζητά από το νέο άνθρωπο κάτι. Αυτό το κάτι όμως δεν είναι ποτέ διαυγές για το άτομο. Μέσα από τη φαντασίωση του τί θέλει ο άλλος, δηλαδή η μητέρα, το άτομο προσπαθεί να βρεί το λόγο της ύπαρξης του και να οριοθετήσει το χάος που το περιβάλλει. Η αποδοχή όμως της διαλεύκανσης και της ικανοποίησης της επιθυμίας του άλλου αποτελεί για το άτομο και τον πυρήνα της πρώτης αλλοτρίωσης του μιας και εφόσον επιθυμεί αυτό που επιθυμεί ο άλλος για εκείνον ο ίδιος δεν είναι φορέας της δικής του επιθυμίας.
Πιο απλά από μικροί αναγκαζόμαστε να δεχτούμε οτι για να μπορούμε να υπάρχουμε οφείλουμε να αναζητούμε το τί θέλει ο άλλος από εμάς για να μπορούμε να ορίζουμε έτσι και τον εαυτό μας.
Όμως στο σημείο αυτό υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το δρόμο προς τη δική μας επιθυμία στο βαθμό που καθοριζόμαστε από αυτό που υποθέτουμε οτι ο άλλος επιθυμεί για εμάς. Αν μάλιστα η μητέρα με τη στάση της δηλώνει ανικανοποίητη από το άτομο τότε εκείνο θα μπεί σε έναν άνισο αγώνα προσπάθειας ικανοποίησης της και σταδιακά θα χάνει όλο και πιο πολύ την επαφή με τη δική του επιθυμία, θα χάνει τον εαυτό του. Ακριβώς πάνω στη σύγκρουση της επιθυμίας του ατόμου και της επιθυμίας του άλλου προκύπτουν και τα συμπώματα ψυχοπαθολογίας.
Όσο πιο μακριά είναι κανείς από αυτό που επιθυμεί, όσο πιο μακριά και αποξενωμένος νιώθει από τον εαυτό του τόσο πιο εύκολα αναπτύσει άγχος και άλλα συμπτώματα ώστε να αντέξει αυτή τη ματαίωση της επιθυμίας του.
Ο ψυχαναλυτής και η επιθυμία του ατόμου:
Ο άνθρωπος που δε μπορεί να επιθυμήσει ή που δε μπορεί να εκπληρώσει ολοκληρωμένα την επιθυμία του υποφέρει. Δεν έχει σημασία το είδος του συμπτώματος που θα εμφανιστεί, σημασία έχει να βρεθεί η λύση στο να βρεί το άτομο τον εαυτό του όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα ψυχοπαθολογίας του.
Ο στόχος της ψυχανάλυσης δεν είναι άλλος από το να βοηθήσει το άτομο να διαλευκάνει τους λόγους που δε μπορεί να χαρεί τη ζωή του μέσα από μια διαδικασία ενδοσκόπησης που σκοπό έχει να διαχωριστεί η επιθυμία του ατόμου από την επιθυμία του άλλου και με τον τρόπο αυτό θα μειωθούν τόσο τα συμπτώματα και οι αρνητικές για τη ζωή σκέψεις αλλά και η ένταση που προκαλεί η αποξένωση από το ενδότερο εγώ μας.
Όσο πιο δυνατό είναι το αίτημα του ατόμου να δεί τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη ελπίδα υπάρχει για λύση και ανακούφιση. Ο ειδικός δεν είναι παρά μια μετάφραση της επιθυμίας του ατόμου που έρχεται να τον συναντήσει και οφείλει να κινείται μέσα στα όρια της επιθυμίας αυτής δεχόμενος τις αντιστάσεις, τη δυσκολία, την άρνηση ακόμη και τη προσωρινή διακοπή της θεραπείας αν χρειαστεί ακριβώς γιατί η επιθυμία πρέπει να αναδυθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για να γίνει αυτό πρέπει κανείς να περάσει από όλα τα στάδια. Σίγουρα θα υπάρξουν δυσκολίες, ματαιώσεις, θυμός, θλίψη καθώς η συνειδητοποίηση οτι δεν μπορούμε να αγγίξουμε αυτό που επιθυμούμε.
Τι είναι η χαρά:
Eίμαι χαρούμενος άρα υπάρχω ή αλλίως υπάρχω γιατί είμαι χαρούμενος.
Η βάση της χαράς για το άτομο δεν είναι άλλη από την εκπλήρωση των επιθυμιών του σε μικρές στιγμές ευτυχίας. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου αυτομάτως μπορείς να ξέρεις τι θέλεις και τί όχι γιατί έχεις πρόσβαση στο συναίσθημα σου το οποίο είναι καθαρό κι όχι αναμεμειγμένο με περιττές νευρώσεις και συμπλέγματα.
Μη κάνουμε βέβαια το λάθος να φανταστούμε την ευτυχία και τη χαρά σαν ένα παράδεισο διαρκούς απόλαυσης και ευχαρίστησης.
Καμία ψυχοθεραπεία και κανένας ειδικός δε μπορεί να υποσχεθεί μια συνεχή απόλαυση και χαρά η οποία θα έχανε και το νόημα της ακριβώς επειδή θα ήταν συνεχής. Το να είναι όμως κανείς ο εαυτός του βοηθάει στο να αναγνωρίσει τις στιγμές που δε μπορεί να χαρεί και να επιδιώξει να κάνει τις κινήσεις και της ψυχικές επιλογές για να καταφέρει μια καινούργια ευτυχία. Είναι αλήθεια πως η ζωή είναι στιγμές και έχει σημασία να είμαστε εκεί για να τις ζήσουμε αρκεί να μπορούμε να αφουγκραστούμε τα δικά μας προσωπικά όρια και τις δικές μας θέσεις σε ότι μας αφορά.
Αποδοχή:
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για τον άνθρωπο από το να τον αποδέχονται. Ο δρόμος όμως για να μας αποδεχτεί ο άλλος είναι πρώτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας και να εμφανιζόμασστε ολοκληρωμένοι και συγκροτημένοι σε αυτά που ζητούμε και διεκδικούμε.
Όμως είναι αδύνατον να μας αποδέχονται όλοι και μέχρι ένος σημείου αυτό είναι λογικό. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις ανθρώπων με τη λεγόμενη τοξικότητα που στόχο έχουν να μας φέρουν εμπόδια και να μας δυσκολέψουν στο δρόμο προς τη χαρά και την εκπλήρωση της επιθυμίας μας. Στο βαθμό που εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε καθαρά τον εαυτό μας και να δημιουργήσουμε συνθήκες χαράς, οι οποιεσδήποτε παρεμβολές από τοξικούς ανθρώπους προκαλούν δυσαρμονία και αρνητισμό. Όσο πιο κοντά είναι κανείς σε αυτό που τον ολοκληρώνει τόσο πιο εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει αυτό που τον ενοχλεί και να πράξει αναλόγως για να απομακρύνει από τη ζωή του άτομα και καταστάσεις που τον δυσκολεύουν στο να χαρεί. Η δύναμη είναι στο χέρι μας και οφείλουμε να την δείχνουμε όπου οι περιστάσεις το απαιτούν.
Συμπερασματικά κλείνω με μια δική μου συνειδητοποίηση. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε πολύ τί είναι αυτό που θέλουμε. Αρκεί μόνο μια στιγμή επαφής με τον εαυτό μας, μια στιγμή επαφής με την ανάγκη μας.
Η ανάγκη μας είναι πάντα εκεί αρκεί να είμαστε σε θέση να την ακούσουμε. Όταν τη νιώσουμε έχουμε χρέος στον εαυτό μας να την εκπληρώσουμε όσο μεγάλο κι αν είναι το κόστος των επιλογών μας, γιατί ελπίδα υπάχει μόνο εφόσον υπάρχουμε κι εμείς.
28 Δεκ Ξέρεις Πιο Είναι Το Μυστικό; Να Είσαι Πάντα Ο εαυτός Σου | Συμβουλευτική & ΨυχοΘεραπεία | Μαρία Κορακά
Αυτή είμαι. Γιατί δε θέλετε να το καταλάβετε;
Δε χωράω στην τσέπη σας ούτε μπαίνω στα καλούπια που χρόνια τώρα φτιάχνετε για μένα.
Δεν είναι μόνο ότι δε μπορώ να συμβιβαστώ με σας. Είναι κυρίως ότι δε θέλω.
Ναι, δε θέλω.
Όλα αυτά τα πρέπει που ονοματίσατε κανόνες της ζωής, δεν τα αναγνωρίζω.
Κι όλα τα δήθεν και τους καθωσπρεπισμούς σας τα γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια.
Παρεξηγήστε με όσο θέλετε. Κι εγώ σας παρεξηγώ. Και σας κατηγορώ, αν θέλετε να ξέρετε.
Σας καταλογίζω όλες εκείνες τις καταπιεσμένες ψυχές.
Όλα αυτά τα αδύναμα ανθρωπάκια που δυστύχισαν από τα πρέπει που τους υπαγορεύσατε.
Σας αναγνώρισαν ως υπέρτατη εξουσία και σας έδωσαν τα ηνία της ζωής τους.
Μόνο που τα χαλινάρια της δικής μου ύπαρξης επιμένω να τα διαφεντεύω εγώ.
Μόνο εγώ, ακούτε;
Θα ζω τη ζωή μου δίχως τα όρια και τα στεγανά σας.
Με δικά μου κριτήρια θα καθορίζω τα πρέπει μου.
Κάνω τις επιλογές μου, μαθαίνω από τα λάθη μου, γλεντάω τα πάθη μου.
Κι αν δε μου έρθουν όλα όπως έπρεπε, τι πειράζει;
Ένα μεγάλο σχολείο η ζωή κι εγώ δεν έχω σκοπό να μείνω μεταξεταστέος από φόβο.
Θα την τολμήσω.
Θα τη γευτώ μέχρι το μεδούλι προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα σας.
Ηθικολογίες της πλάκας έστησαν μια λοβοτομημένη κοινωνία από άβουλα πλάσματα.
Έχτισαν τείχη, πέρασαν κάγκελα και βαριές αλυσίδες παντού.
Μα εγώ με δυο κλωτσιές, όλο σας το οικοδόμημα, αυτό που πλάθει δυστυχία, καταπίεση και μιζέρια, θα το γκρεμίσω.
Γιατί μπορώ.
Και γιατί θέλω.
Θέλω να μου ανήκω.
Θέλω να επιλέγω.
Μα πάνω από όλα, θέλω να ζω…
Θέλω να είμαι ο εαυτός μου, τι δεν καταλαβαίνετε;
15 Δεκεμβρίου 2016
‘Ερμαν Έσσε: Ευτυχία σημαίνει μόνο αγάπη, τίποτα άλλο
Συγγραφέας και µύστης, ο Έρμαν Έσσε γράφει απλά και κατανοητά για τα καίρια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης
Το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη, κι εμείς διαλέξαμε τρία αποσπάσματα για την αγάπη και τον έρωτα.
«ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΑΛΗΘΙΝΑ ΒΑΘΙΑ».
Το δημοφιλές παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Το Ασχημόπαπο, έχει ως ερμηνευτικό κλειδί για τον ενήλικο αναγνώστη την αναζήτηση του εαυτού.
Το ασχημόπαπο γεννιέται ανάμεσα σε άλλα παπάκια, όμως είναι διαφορετικό. Δεν το αναγνωρίζουν ως ίδιο με εκείνα και το απορρίπτουν. Προσπαθεί να τα κάνει να το αγαπήσουν, ελπίζει να γίνει σαν εκείνα, αλλά δε μπορεί, γιατί στο βάθος είναι διαφορετικό. Νιώθει κατώτερο και περιφρονημένο και πασχίζει να γίνει αποδεκτό. Αλλά, όσο το ασχημόπαπο δεν ανακαλύπτει την ταυτότητά του, δε βρίσκει την αγάπη -όσο δεν ανακαλύπτει πως είναι κύκνος και δεν αποδέχεται αυτό που είναι, δε μπορεί να αγαπήσει αληθινά, ούτε να αγαπηθεί.
Η αναζήτηση αποδοχής από το ασχημόπαπο ξεκινάει με κατεύθυνση προς τα έξω, καθώς προσπαθεί να ενταχθεί, θέλει να είναι κάτι που δεν είναι. Αλλά, στην περίπτωση του παραμυθιού, το ασχημόπαπο δεν ξεγελάει με τη θέλησή του, απλώς βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση χωρίς να ξέρει το γιατί. Πρέπει να ξεκινήσει μια πορεία που θα το οδηγήσει να ανακαλύψει ποιο είναι, και αυτό θα του επιτρέψει να βρει την αγάπη των άλλων.
Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να δείχνουν κάτι που δεν είναι, είτε γιατί νομίζουν πως αυτό θέλουν οι άλλοι είτε γιατί δεν τους αρέσει το πώς είναι. Είναι εξαρτημένοι από τη γνώμη των άλλων και χρειάζονται απελπισμένα την επιδοκιμασία τους.
Όμως, η αληθινή αγάπη δε γεννιέται από τη στέρηση, με το να περιμένουμε να καλύψει ο άλλος τα εσωτερικά μας κενά ή να μας πει τι πρέπει να κάνουμε. Αγαπάμε κάτι αληθινά, μόνο αποδεχόμενοι αυτό που είναι.
Μόνο αν αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, συμπεριλαμβανομένων των πληγών μας, θα μπορέσουμε να είμαστε κύριοι της ζωής μας. Και γι’ αυτό πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Κι έτσι, οι άλλοι θα μπορέσουν να αγαπήσουν το πρόσωπο που πραγματικά είμαστε και όχι ένα προσωπείο που έχουμε δημιουργήσει.
Ένα γνωστό τάνγκο με στίχους του Κάρλος Αντρές Μπαρ λέει: «Δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλεις αφού με παροτρύνεις ν’ αλλάξω, δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλω, και για τη δική σου αγάπη και για τη δική μου. Αγάπα με όπως είμαι, με την αγάπη μου και τα πιστεύω μου, αγάπα με όπως είμαι, με την ενοχή μου και τη μνησικακία μου, μην περιμένεις από μένα, για να μ’ αγαπήσεις, να πάψω να είμαι εγώ».
«Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΥΠΟΜΕΝΟΥΜΕ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ».
Ο άγγλος ποιητής Άλφρεντ Τέννυσον είπε: «Καλύτερα να έχεις ερωτευτεί και να έχεις χάσει παρά να μην έχεις ερωτευτεί ποτέ». Και το να γνωρίσεις τον έρωτα, ακόμα και με τον κίνδυνο να τον χάσεις ή να πονέσεις εξαιτίας του, είναι η πιο υπέροχη εμπειρία που μπορεί να βιώσει η ψυχή.
Όταν νιώθουμε ερωτευμένοι, η ψυχή μας ανοίγεται και τολμάμε πράγματα που πριν ούτε που τα ονειρευόμασταν. Όπως είπε ο Πλάτων: «Δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο δειλός, που να μη μπορεί να μεταμορφωθεί σε ήρωα χάρη στον έρωτα».
Ξαναγυρνώντας στον Σιντάρτα, στην αρχή της αναζήτησής του, είναι τόσο επικεντρωμένος στο να βρει τον Θεό και το νόημα της ύπαρξής του, που δε γνωρίζει την αληθινή αγάπη, παρόλο που έχει μοιραστεί το χρόνο του με την ωραία Καμάλα και την έχει ερωτευτεί. Ωστόσο, στο τέλος του ταξιδιού του γνωρίζει τον γιο του και τότε ανακαλύπτει ένα συναίσθημα που αγνοούσε.
Βιώνει μια αγάπη που δεν προέρχεται από την επιθυμία ή την ανάγκη, μια αγάπη αγνή και απόλυτη, που τον ωθεί να φροντίζει και να προστατεύει το παιδί του. Αυτό το είδος αγάπης είναι ένα μεγάλο δώρο που μας γεμίζει την καρδιά, αλλά παράλληλα μπορεί να κουβαλάει και πόνο. Κάθε σχέση γονέα-παιδιού συνεπάγεται ένα βαθμό πόνου και ανησυχίας.
Ανησυχούμε σημαίνει νοιαζόμαστε για κάτι προκαταβολικά, δηλαδή προτού αυτό συμβεί, ενδιαφερόμαστε να προλάβουμε τα γεγονότα, υποφέρουμε για κάτι που ακόμα δεν έχει συμβεί, αλλά που φοβόμαστε ότι μπορεί να συμβεί. Το μόνο αντίδοτο στην ανησυχία είναι η ενασχόληση με κάτι. Όταν δινόμαστε ενεργά σε κάτι, δε μένει πια καιρός ούτε χώρος για ανησυχία. Ο ώριμος έρωτας πρέπει να συνεπάγεται περισσότερη ενασχόληση με τον άλλο και λιγότερη ανησυχία. Να ζούμε τη σχέση και την αγάπη στο εδώ και στο τώρα.
Αν ασχολούμαστε με τον άλλο, αντί να ανησυχούμε, θα εξοικονομήσουμε πολύτιμη ενέργεια, που τη σπαταλάμε φτιάχνοντας καταστροφικά σενάρια. Όταν έρθουν τα προβλήματα, αν έρθουν, τότε θα τα βάλουμε σε πρώτο πλάνο, όχι πριν. Με την ανησυχία δεν αποτρέπονται ούτε ο δικός μας πόνος ούτε του άλλο. Η ενασχόληση με τον άλλο είναι το μόνο χρήσιμο.
«ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ, ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ».
Ο Έρμαν Έσσε κλείνει το βιβλίο του Σιντάρτα, μόλις ο ήρωάς του βρίσκει την απόλυτη ειρήνη, μόλις ανακαλύπτει το σημαντικότερο που υπάρχει: την αγάπη.
Συλλαμβάνει το νόημα της ζωής, του κόσμου, του ανθρώπου -ανακαλύπτει ότι τα πάντα είναι ενωμένα και γι’ αυτό μπορεί να τα αγαπήσει όλα, με μια αγάπη αγνή, πλήρη και απόλυτη, χωρίς να εκφέρει κρίσεις ή απόψεις.
Θυμάμαι ένα καθηγητή φιλοσοφίας που έλεγε πάντα ότι υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη φράση «σ’ αγαπώ, γιατί σε χρειάζομαι» και σ’ εκείνη που λέει «σε χρειάζομαι, γιατί σ’ αγαπώ». Και στις δύο φράσεις έχουμε μια ερωτική εξομολόγηση, όμως δείχνουν και οι δύο στ’ αλήθεια έρωτα; Η Λουίζ Μ. Νόρμαν έχει πει ότι «το μυστικό της ευτυχίας βρίσκεται μάλλον στο να τη χαρίζεις παρά στο να την περιμένεις». Το να περιμένουμε να αγαπηθούμε μόνο απογοήτευση μπορεί να μας φέρει και μια σταδιακή αποψίλωση της ικανότητάς μας να αγαπάμε.
Αυτή η άποψη για τον έρωτα μας κάνει να βάζουμε όρους, να ζητάμε ανταλλάγματα, να υπολογίζουμε κινδύνους, σαν να είναι η αγάπη επιχείρηση. Η απάντηση είναι πάντα έξω από μας και πρέπει να έρθει σε μας. Δεχόμαστε κριτικές και πιέσεις για να αποδείξουμε την αγάπη αυτή, όταν ίσως η αγάπη δε μπορεί να αποδειχτεί, αλλά μόνο να δείξει.
Ίσως η κυριότερη διαφορά ανάμεσα στην αγάπη που αναφέρει ο Έσσε και στο πώς την αντιλαμβανόμαστε εμείς είναι ο τρόπος που μιλάμε γι’ αυτή. Θέλουμε να μας αγαπούν. Θέλουμε ν’ αγαπάμε. Ενδυόμαστε τον κτητικό έρωτα, τον βιαστικό, τον αναγκαίο.
.
Ο Έκχαρτ Τόλλε σχολιάζει ότι η αγάπη ως διαρκής κατάσταση είναι πολύ σπάνια και περιορισμένη, τόσο σπάνια, όσο ο ευσυνείδητος άνθρωπος. Ίσως γι’ αυτό πρέπει ν’ αρχίσουμε από ένα προκαταρκτικό στάδιο: να αφυπνιστούμε και να τολμήσουμε να βυθοσκοπήσουμε το ποιοι είμαστε και τι αναζητάμε.
Πηγή: anapnoes
Χαράλαμπος Λίβυος ΠαπαδόπουλοςΑκολουθήστε
Αγιος Μάξιμος Καυσοκαλυβίτης. Πάντα σ’ αυτόν τον άγιο, με ενθουσίαζε η ελευθερία του. Αυτή η αγία «τρέλα» του. Έκαιγε την καλύβα του και άλλαζε τόπους κατοικίας, έφευγε και μάκρυνε, κάθε που αισθανόταν ότι κινδύνευε να χάσει αυτό που ήταν και ήθελε να κάνει. Δεν διαπραγματευόταν την ελευθερία του, το δικό του τρόπο ζωής, το μονοπάτι που τον οδηγούσε στον Θεό και τον εαυτό του. Αλήθεια εμείς πόσες “καλύβες” κάψαμε ζωή μας, για να μπορούμε να είμαστε ο ευατός μας; Να ζήσουμε εμείς και οχι κάποιος άλλος στην θέση μας; “Καλύβες” είναι οι αυταπάτες ενός ψευδούς ευατού. Οι ψευδαισθήσεις μας. Και οι περισσότεροι απο εμάς, δεν κάψαμε καμία “καλύβα” ποτέ.
Μπήκαμε μέσα σε μια και εκεί γεράσαμε. Κι ας έσταζε η οροφή νερό, κι ας σάπιζαν τα σωθικά μας. Την καλύβα μας πάντως μια φορά δεν την κάψαμε, γιατί θέλει αρετή να καις τις «βεβαιότητες» σου…
Σταματήστε να φοβάστε την κριτική των άλλων
Αντί να προσπαθούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους, κάτι που δεν γίνεται, μπορούμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει η κρίση των άλλων για εμάς.
Οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταβάλουν αυτοκαταστροφικές προσπάθειες για να ξεφύγουν από τις αρνητικές κρίσεις των άλλων: αποφεύγουν να λένε αυτό που θέλουν να πουν, δεν εκφράζουν τη γνώμη τους σε μία σχολική τάξη ή σε μία εργασιακή συνάντηση, αποφεύγουν να λένε στο σύντροφό τους τις αληθινές επιθυμίες τους, δεν ζητούν αύξηση κ.α.
Αυτός ο φόβος της κρίσης από τους άλλους, συνδέεται με την επιθυμία μας να είμαστε αρεστοί σε όλους, ανά πάσα στιγμή. Όμως επειδή αυτό είναι αδύνατο, παίζουμε ένα χαμένο παιχνίδι που μας κρατά μακριά από το να βιώσουμε και να εκφράσουμε ανεπιφύλακτα τον αληθινό εαυτό μας.
Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας το παραδεχτούμε: οι άνθρωποι πάντα θα κρίνουν τους άλλους με καλές, κακές, συμπαθητικές, αντιπαθητικές ή ενδιάμεσες εντυπώσεις και καθώς νέες πληροφορίες έρχονται συνέχεια στο φως, το ανθρώπινο μυαλό τις επανεκτιμά: Είναι μια συνεχής διαδικασία.
Αντί να αποφεύγετε να μιλάτε για τις προτιμήσεις σας και να προσπαθείτε υπερβολικά να διαμορφώσετε μία εικόνα προς τους άλλους έτσι ώστε να μην σας κρίνουν, μπορείτε αντί αυτού να προσπαθήσετε να αποδεχτείτε αυτή τη διαδικασία.
Παρακάτω θα βρείτε τέσσερις κατευθύνσεις για να σταματήσετε να ζείτε με το φόβο της κρίσης:
1. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα
Η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει περιορισμένα αποθεματικά δεδομένα. Παρ’ όλο που μπορεί να κάνει κρίσεις, αυτές δεν είναι αρκετά σημαντικές για να κερδίσουν μια θέση στις τράπεζες της μνήμης μας για πάντα. Έτσι, όταν κάποιος σας κρίνει, οι πιθανότητες είναι ότι λίγες ώρες ή ημέρες αργότερα, η εν λόγω κρίση θα έχει απομακρυνθεί από τη συνειδητή επίγνωση του. Κατανοούμε τους ανθρώπους όχι για τα μικρά λάθη ή τις αποτυχίες που παρατηρούμε, αλλά δημιουργώντας ένα νοητικό σχήμα βασισμένο στα σημαντικά πράγματα που κάνουν και λένε, στους τρόπους αλληλεπίδρασης με εμάς και στο πώς μας κάνουν να νιώθουμε με την πάροδο του χρόνου.
2. Η κρίση είναι αναπόφευκτη
Σταματήστε να προσπαθείτε να ελέγξετε τις κρίσεις των άλλων. Έχει γίνει συνήθεια των καιρών να απαιτούμε από τους άλλους να μην μας κρίνουν. Σκεφτείτε διάφορους τίτλους που διαβάζετε ή φράσεις που ακούτε όπως: «Μην Κρίνετε» και «Εδώ που είμαστε, δεν κρίνουμε τους άλλους». Τίποτα από αυτά δεν βοηθά πραγματικά: Δεν μπορείτε να ελέγξετε τι σκέφτονται οι άλλοι. Ίσως να μην εκφράσουν την κρίση τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να σταματήσουν μια φυσιολογική διαδικασία του εγκεφάλου. Αντιθέτως, προσπαθείστε να εξηγήσετε τι αισθάνεστε έτσι ώστε εκείνοι στους οποίους ανοίγεστε, να σας κατανοήσουν και να έρθουν στη θέση σας. Η συμπόνια διαλύει το άγχος της επίκρισης. Όταν είναι παρούσα, οι κρίσεις χάνουν τη σημασία τους, επειδή οι άνθρωποι μπορούν να αισθανθούν τι νιώθουν οι άλλοι απέναντί τους.
3. Αφήστε τους να κρίνουν
Μπορεί να είναι απελευθερωτικό σε μια οικεία σχέση να επιτρέπετε τις κρίσεις. Αντί να εμποδίζετε τον εαυτό σας από το να είναι ανοικτός ή ευάλωτος ή να μοιράζεται κάτι αρνητικό αλλά σημαντικό, κάντε το έτσι κι αλλιώς. Αν παρατηρήσετε τον εαυτό σας να κρύβεται πίσω από το φόβο της κρίσης, αναρωτηθείτε αρχικά: «Τι φοβάμαι στην κρίση των άλλων όταν φανερώσω τα συναισθήματά μου;» και «Τι είναι αυτό φοβάμαι ότι θα συμβεί αν κάνουν αυτή τη συγκεκριμένη κρίση για μένα;».
Μόλις εντοπίσετε το φόβο, προσπαθήστε να καθησυχάσετε τον εαυτό σας ή να βρείτε έναν τρόπο που θα μπορούσατε να διαχειριστείτε το φόβο, αν εμφανιστεί. Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι οι στενές και φιλικές σχέσεις εμβαθύνονται όταν οι ανθρώποι ρισκάρουν και κριτικάρουν. Αν αυτό το άνοιγμα δεν συμβεί, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχετε κάνει κάτι λάθος, αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το πρόσωπο με το οποίο προσπαθείτε να συνδεθείτε δεν έχει τη δυνατότητα για μια συναισθηματικά οικεία σχέση.
4. Παρατηρήστε τις δικές σας κρίσεις
Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να νοιάζεστε λιγότερο για τις κρίσεις των άλλων από το να κρίνετε λιγότερο τον εαυτό σας και τους άλλους. Φυσικά η κρίση είναι αναπόφευκτη, αλλά προσπαθήστε να παρατηρήσετε τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε στο μυαλό σας για τους ανθρώπους και τα γεγονότα στη ζωή σας. Αλλάξτε την εστίαση των αποφάσεων σας: Αντί να πείτε «αυτή είναι χάλια» ή «αυτός είναι ένας χαμένος», ρωτήστε τον εαυτό σας τι συναισθήματα σας προκαλεί αυτός ο άνθρωπος και θέλετε να αποφύγετε ή να γνωρίσετε στο μέλλον. Για παράδειγμα, «Ποτέ δεν εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της απέναντί μου» ή «Εκείνος μου λέει ότι προσπαθεί, αλλά πάντα καταλήγω απογοητευμένος». Απομακρυνθείτε από τους απλούς χαρακτηρισμούς (π.χ. καλός/κακός) των άλλων στη ζωή σας και αντικαταστήστε τους με εκείνους που είναι υγιείς ή όχι για εσάς.
Πηγή: psychologytoday.com
Αντισταθείτε…(σε εμένα ακόμα που σας ιστορώ).Μιχάλη Κατσαρού
Φτηνά τη Λευτεριά δεν την πουλούν πουθενά. Ούτε και τη χαρίζουνε. Όσοι την πήραν χάρισμα τη χαράμισαν.
Μενέλαος Λουντέμης
Ελεύθερος είναι εκείνος που δεν ιδιοποιείται τίποτα,αφού η ζωή του χαρίστηκε και ο κόσμος μέσα στον οποίο ζεί του δωρήθηκε…Η κατάργηση του “δικό μου” σε επίπεδο πνευματικό,υλικό…η κατάργηση κάθε εξουσίας που σφετερίζεται το δικαίωμα κάθε ανθρώπου για ζωή ίσως ανοίγει το δρόμο για την ελευθερία της ανθρώπινης οντότητας και αν δεν υπάρχει, να τόνε φτιάξουμε!! Το καράβι δεν το πάει ο καπετάνιος (αρχηγός) στο προορισμό του,αλλά όλοι εκείνοι που εργάζονται συντονισμένα στα πόστα τους…
γιατί…
όταν πεθαίνει ένα παιδί
πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα
όταν πεθαίνει ένα παιδί
ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
ενώ σαν χάλκινο πουλί
ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα
όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται
τριγύρω ο κόσμος καταρρέει
Τ. Νικηφόρου,
Η Ταμίμι χαστούκισε έναν ισραηλινό στρατιώτη όταν πληροφορήθηκε ότι άλλοι στρατιώτες είχαν πυροβολήσει με πλαστικές σφαίρες στο κεφάλι, τον 14χρονο ξάδερφό της Μοχάμεντ.
Η Ταμίμι χαστούκισε έναν ισραηλινό στρατιώτη όταν πληροφορήθηκε ότι άλλοι στρατιώτες είχαν πυροβολήσει με πλαστικές σφαίρες στο κεφάλι, τον 14χρονο ξάδερφό της Μοχάμεντ.
Το αγοράκι παρέμεινε σε κώμα, καθώς η σφαίρα πέρασε κάτω από τη μύτη του και έσπασε το σαγόνι του προτού καρφωθεί στο κρανίο του. «Το αίμα έτρεχε από το πρόσωπό του σαν σιντριβάνι», δήλωσε σε δημοσιογράφους η 43χρονη μητέρα του.
Η 16χρονη Ταμίμι κινδυνεύει να καταδικαστεί με ποινή φυλάκισης 10 ετών. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να την παρουσιάσουν σαν επιτιθέμενη, ενώ στην πραγματικότητα είναι το θύμα μιας μακροχρόνιας κατοχής.
Μάλιστα το Newsweek έφτασε στο σημείο να την κατηγορήσει ότι έχει μεγάλο ιστορικό επιθέσεων εναντίον της αστυνομίας και στρατιωτικών.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΚΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΩΠΑΙΝΟΥΝ…
……………………………
Στίχοι που κραυγάζουν στίχοι που ορθώνονται
τάχα σαν ξιφολόγχες
στίχοι που απειλούν την καθεστηκυία τάξη
και μέσα στους λίγους πόδες τους
κάνουν η ανατρέπουν την επανάσταση,
άχρηστοι, ψεύτικοι, κομπαστικοί..
“γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα
κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες…”
μεταξύ μας τώρα,ποιοι σκέφτονται τις μάζες;;
Το πολύ, μια λύτρωση ατομική ,αν όχι ανάδειξη!..
Γι’ αυτό κι εγώ δεν γράφω πια για να προσφέρω χάρτινα ντουφέκια,όπλα από λόγια φλύαρα και κούφια!
Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω
να ρίξω λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή
όσο μπορώ, κι όσο κρατήσω!.
Τίτος Πατρίκιος
Επικαιρη ρηση του Λακαν… ”Όποιος αναζητά σωτήρες,αποκτά αφεντικά””
Σπύρος Μουστακλής:
Ο ήρωας στρατιωτικός και τα φρικτά του βασανιστήρια.
Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για σαράντα επτά ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια: «Του ζήτησαν να μαρτυρήσει / Δε μίλησε / Του τσάκισαν τα δόντια / Του τσάκισαν τα δάχτυλα / Του τσάκισαν τα πλευρά / Σιωπούσε / Του ’καψαν το στήθος / Του ’καψαν τα πόδια / Του ’καψαν την κοιλιά / Δε μαρτυρούσε / Του θραύσαν τις μασέλες / Του μάτωσαν τα νεφρά / Του συνθλίψαν τους όρχεις / Αυτός σιωπούσε / Κοίταζε μόνο / Αιώνες μακριά / Με τα μάτια / Του Ιησού»… (Αντώνης Δωριάδης – δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»).
Ο ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής πέθανε παράλυτος στις 28 Απριλίου 1986.
Λίγοι ξέρουν ποιος ήταν. Ελάχιστοι θα τον θυμηθούν σήμερα. Παντού φυσάει αδιαφορία άλλωστε.
«Εμείς που γεννηθήκαμε ανάμεσα στους δύο πολέμους είμαστε δρακογενιά. Είμαστε παιδιά του δράκου. Αντρες και γυναίκες.
Περάσαμε πολλά, αλλά τα αντέξαμε
Ο Λάκης Σάντας πέθανε στην Αθήνα στις 30 Απριλίου 2011
Εμβληματική μορφή της Εθνικής Αντίστασης. Μαζί με τον φίλο του Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη τη νύχτα της 30ής Μαΐου 1941, στην πρώτη αντιστασιακή ενέργεια των υπόδουλων Ελλήνων.
……………….
Ο Λάκης Σάντας είναι ο ήρωας, που έγινε αντι-ήρωας όταν,
το 1956, μετανάστευσε για τον Καναδά.
Αφησε πίσω του μια σημαία, τη γερμανική, βαθιά στο ξεροπήγαδο του Εριχθόνιου στον Βράχο της Ακρόπολης -εκεί βρίσκεται ακόμη- και έναν αγώνα που είχε πιστέψει, τους φίλους του και συντρόφους του.
Δεν ζήτησε ποτέ κάτι για εκείνη την τρέλα το βράδυ της 30ής Μαΐου 1941 όταν με τον Μαν. Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη.
Ο ήρωας δένεται μια για πάντα με την πράξη του, όχι όμως και ο αντιήρωας. «Εγώ, τότε που αποφάσισα να πάμε στον Καναδά, είχα μια βαθιά οργή μέσα μου.
Διότι ο αγώνας που έζησα στα ελληνικά βουνά χάθηκε, το λαϊκό κίνημα υπέστη μεγάλη ήττα δυστυχώς και με ευθύνες της δικής μας ηγεσίας. Πολλά λάθη.
Οταν πήγα στην Αμερική, το 1956, δεν θέλησα να οργανωθώ ξανά, δεν αναζήτησα εκεί κομματικές επαφές και πυρήνες». «Εκεί γνώρισα σοβαρούς ανθρώπους. Δεν πίστευαν αυτά που τους έλεγα ότι συνέβαιναν στην Ελλάδα, τους φαίνονταν τόσο αδιανόητα και εξωπραγματικά…
Δεν πίστευαν ούτε για τη Μακρόνησο ούτε για άλλα.
Τότε αποφάσισα να μην ξαναμιλήσω.
Και δεν ξαναμίλησα. Θυμάμαι και ένα περιστατικό που δεν το αναφέρω στο βιβλίο μου:
Με πήγαν κάποιοι φίλοι σε έναν επιτυχημένο Ελληνα επιχειρηματία του Κεμπέκ, στο γραφείο του. Του εξήγησαν ποιος ήμουν και τότε αυτός μου λέει:
«Ε, mister Santas, αφού λοιπόν ξέρεις από όπλα, έλα να σου δείξω την καινούργια κυνηγετική καραμπίνα μου να μου πεις τη γνώμη σου»… Τι να πω; Επιασα τις εφημερίδες την άλλη μέρα για να βρω δουλειά»
……….
Διαβάστε στις εικονες
Γιδεόν Λεβί: “Το Ισραήλ είναι χαμένη υπόθεση. Ξεχάστε το.”
Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018
Ούρσουλα Λε Γκεν: «Αν δεν αντισταθείς, είσαι συνεργός»…
ΠΟΛΙΤΕΣ του ΒΥΡΩΝΑ
Σκέψεις της σπουδαίας δημιουργού, για την εξουσία, την καταπίεση και τον αγώνα για ελευθερία
Η Ούρσουλα Λε Γκεν μιλάει για την εξουσία, την καταπίεση, την ελευθερία και το πώς η ευφάνταστη αφήγηση ιστοριών διευρύνει τον ορίζοντα του εφικτού*.
«Δεν θα κατανοήσουμε την αδικία που ζούμε, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την δικαιοσύνη. Δεν θα είμαστε ελεύθεροι αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να αξιώνουμε να κατακτήσει την δικαιοσύνη και την ελευθερία κάποιος που δεν είχε την ευκαιρία να τις φανταστεί ως εφικτές».«Πρέπει πάντα να διαλέγεις πλευρά» παρότρυνε ο Ελί Βίζελ στην εντυπωσιακή ομιλία του για την αποδοχή του βραβείου Νόμπελ. «Η ουδετερότητα βοηθάει τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει το βασανιστή, ποτέ το βασανιζόμενο». Ωστόσο, κομμάτι της ανθρώπινης τραγωδίας είναι το γεγονός, ότι παρά τις καλές προθέσεις μας και τα φλογερά ιδανικά μας, συχνά επαναπαυόμαστε στην ουδετερότητα μπροστά στην αδικία, είτε από φόβο για τη δική μας σταθερότητα είτε από έλλειψη εμπιστοσύνης στην ικανότητά μας να κάνουμε τη διαφορά, είτε λόγω του πιο καταστρεπτικού ελαττώματος της ψυχής, το δικέφαλο φίδι του κυνισμού και της απάθειας. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να απεγκλωβιστούμε από την παθητικότητα που εκλογικεύουμε με τόση τέχνη, ενθυμούμενοι ότι «η αδικία, οπουδήποτε και αν συμβαίνει, απειλεί τη δικαιοσύνη παντού»** και να κατακτήσουμε μία τέτοια επίγνωση με θάρρος και φαντασία;».
Αυτό το ζήτημα εξετάζει η Ούρσουλα Λε Γκεν (γεννημένη 21 Οκτωβρίου του 1929) σε ένα από τα πολλά εξαιρετικά κομμάτια του έργου της «The Wave in the Mind: Talks and essays on the Writer, the Reader and the Imagination» (σσ δεν έχει εκδοθεί στα ελληνικά). Πρόκειται για ένα θησαυρό νηφάλιας και ζεστής σοφίας σε θέματα τόσο ετερόκλητα και ουσιαστικά όπως το φύλο, ο ιερός χαρακτήρας των δημόσιων βιβλιοθηκών, η μαγεία της πραγματικής ανθρώπινης συζήτησης και για το τί πραγματικά σημαίνει ομορφιά.
Σε ένα εξυψωτικό και ευχάριστα προκλητικό δοκίμιο της συλλογής με τίτλο «A War Without End», το οποίο η Λε Γκεν περιγράφει ως «σκέψεις, γραμμένες κατά διαλλείματα για την καταπίεση, την επανάσταση και τη φαντασία» γράφει :
«Η χώρα μου δημιουργήθηκε από μία επανάσταση και σχεδόν καταστράφηκε από μία άλλη. Η πρώτη επανάσταση αποτελούσε μία διαμαρτυρία ενάντια στην ενοχλητική, ηλίθια αλλά σχετικά ήπια κοινωνική και οικονομική εκμετάλλευση. Ηταν σχεδόν απόλυτα επιτυχής. Πολλοί από αυτούς που πραγματοποίησαν την πρώτη επανάσταση εφάρμοσαν την πιο ακραία μορφή οικονομικής εκμετάλλευσης και οικονομικής καταπίεσης: Ηταν δουλέμποροι. Η δεύτερη αμερικάνικη επανάσταση, ο Εμφύλιος Πόλεμος, ήταν μία προσπάθεια να διατηρηθεί η δουλεία. Ηταν εν μέρει επιτυχής. Ο θεσμός καταργήθηκε αλλά ο τρόπος σκέψης του αφέντη και ο τρόπος σκέψης του δούλου ακόμα επηρεάζουν πολλές από τις σκέψεις στην Αμερική».
Όταν αυτές οι κυρίαρχες αφηγήσεις ενσωματώνονται τόσο βαθιά σε μία κοινωνία, όπως θεωρεί η Λε Γκεν, ακόμα και αυτοί που υφίστανται την καταπίεσή τους, καταλήγουν να τις εσωτερικεύουν. Σκέφτομαι τον Τζέιμς Μπάλντουιν, ο οποίος σε μία τρομερή συνέντευξή του με την Νίκη Τζιοβάνι τόνισε: «Αυτό που σου κάνει ο κόσμος, αν το κάνει για αρκετό διάστημα και αρκετά αποτελεσματικά, αρχίζεις να το κάνεις στον εαυτό σου. Γίνεσαι προδότης, ένας συνεργός των δολοφόνων σου, επειδή πιστεύεις τα ίδια με αυτούς».
Περνώντας στο θέμα της αντίστασης στην καταπίεση, η Λε Γκεν επικαλείται τα αξιομνημόνευτα λόγια της ποιήτριας και πρώην σκλάβου Phillis Wheatley, η οποία έγραψε το 1774: «Σε κάθε ανθρώπινο ζώο, ο άνθρωπος έχει ενσταλάξει μία αρχή την οποία λέμε Αγάπη για την Ελευθερία· δεν ανέχεται την καταπίεση και διψάει για σωτηρία».
Η Λε Γκεν εξετάζει το ανησυχητικό παράδοξο στην καρδιά αυτής της μόνιμης αλήθειας:
«Ό,τι είναι καλό στους θεσμούς και την πολιτική της χώρας μου βασίζεται σε αυτήν την αλήθεια. Ωστόσο βλέπω ότι παρόλο που αγαπάμε την ελευθερία, είμαστε τις περισσότερες φορές ανεκτικοί απέναντι στην καταπίεση και αρνούμαστε ακόμα και την απελευθέρωση. Βλέπω ένα κίνδυνο στο να επιμένουμε ότι η αγάπη μας για την ελευθέρια πάντα ξεπερνάει οποιαδήποτε δύναμη ή αδράνεια μας κρατάει από το να αντισταθούμε στην καταπίεση και να αναζητήσουμε την απελευθέρωση. Αν αρνηθώ ότι ισχυροί, έξυπνοι και ικανοί άνθρωποι θα αποδεχθούν και όντως αποδέχονται την καταπίεση, τότε χαρακτηρίζω τους καταπιεζόμενους ως αδύναμους, χαζούς και ανίκανους.»Αν είναι αλήθεια ότι οι ανώτεροι άνθρωποι αρνούνται να τους αντιμετωπίζουν ως κατώτερους, τότε αυτό θα συνεπάγονταν ότι αυτοί που είναι χαμηλά στην κοινωνική ιεραρχία είναι όντως κατώτεροι, καθώς, αν ήταν ανώτεροι θα εξεγείρονταν. Αφ’ ης στιγμής αποδέχονται μία κατώτερη θέση, είναι όντως κατώτεροι. Αυτό είναι το βολικό ταυτολογικό επιχείρημα του δουλεμπόρου, αυτού που έχει κοινωνικά αντιδραστικές απόψεις, του ρατσιστή και του μισογύνη.»
Αντιπαρατιθέμενη με τις απόψεις του Κίρκεγκωρ σχετικά με την ισχύ της μειονότητας, η Λε Γκεν ελέγχει με βάση την πραγματικότητα την κατανομή της εξουσίας καθ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία:
«Η κυρίαρχη τάξη είναι πάντα μικρή σε αριθμό και τα κατώτερα στρώματα μεγάλα, ακόμα και σε μία κοινωνία με κάστες. Οι φτωχοί πάντα ξεπερνούν κατά πολύ τους πλούσιους. Αυτοί που ασκούν την εξουσία είναι πάντα λιγότεροι έναντι αυτών επί των οποίων ασκείται. Οι ενήλικοι άνδρες κρατούν τις ανώτερες θέσεις σχεδόν σε όλες τις κοινωνίες παρόλο που αριθμητικά είναι λιγότεροι από τις γυναίκες και τα παιδιά. Οι κυβερνήσεις και οι θρησκείες επικυρώνουν και διατηρούν την ανισότητα, την κοινωνική ιεραρχία, τη διαφορά μεταξύ των φύλων και τα προνόμια, είτε καθολικά είτε με επιλεκτικό τρόπο.»Οι περισσότεροι άνθρωποι, στα περισσότερη μέρη του κόσμου, στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, κατέχουν κατώτερες κοινωνικές θέσεις. Και οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμα και σήμερα, ακόμα και στον “ελεύθερο κόσμο”, ακόμα και στη “χώρα της ελευθερίας”, θεωρούν ότι αυτή η τάξη πραγμάτων ή συγκεκριμένες πλευρές αυτής, είναι φυσικές, αναγκαίες και δεν υπόκεινται σε αλλαγές. Θεωρούν ότι τα πράγματα ήταν πάντα έτσι και συνεπώς έτσι πρέπει να είναι. Αυτό μπορεί να είναι είτε πεποίθηση είτε άγνοια. Συχνά είναι και τα δύο.»Στη διάρκεια των αιώνων, οι περισσότεροι άνθρωποι με κατώτερη κοινωνική θέση δεν μπορούσαν να γνωρίζουν ότι ένας άλλος τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας έχει υπάρξει ή θα μπορούσε να υπάρχει, ότι η αλλαγή είναι εφικτή. Μόνο όσοι βρίσκονταν στις ανώτερες θέσεις γνώριζαν αρκετά ώστε να το κατανοούν αυτό και η εξουσία και τα προνόμιά τους είναι αυτά που θα διακυβεύονταν αν άλλαζε η τάξη πραγμάτων».
Αλλά και πέρα από την κοινοτοπία ότι όσοι κατέχουν την εξουσία είναι πιο κατάλληλοι γι αυτήν, η Λε Γκεν ισχυρίζεται ότι μία βαθύτερη αδυναμία στην ηθική φαντασία διατηρεί τις καταπιεστικές δομές εξουσίας στη θέση τους. Γράφει τα εξής:
«Έχουμε έναν καλό λόγο να είμαστε προσεκτικοί, να είμαστε ήσυχοι, να μην κουνάμε πολύ τη βάρκα. Διακυβεύεται η ειρήνη και η άνεσή μας. Το διανοητικό και ηθικό πέρασμα από την άρνηση της αδικίας μέχρι τη συνειδητοποίηση της συνοδεύεται συνήθως από μεγάλο κόστος. (…) Η τελευταία φράση του ινδικού έπους Μαχαβαράτα λέει ότι “σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πετύχω ένα στόχο πέρα από την ικανότητά μου”. Είναι πιθανό ότι η δικαιοσύνη, μία ανθρώπινη ιδέα, είναι ένας στόχος πέρα από τις ανθρώπινες ικανότητες. Είμαστε καλοί στο να επινοούμε πράγματα που δεν υπάρχουν.»Πιθανώς η ελευθερία μπορεί να κατακτηθεί μέσα από ανθρώπινους θεσμούς αλλά πρέπει να παραμείνει μία ιδιότητα του μυαλού ή του πνεύματος που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις, ένα θείο δώρο…»Το πρόβλημά μου με αυτή τη θέση είναι ότι απαξιώνει το γεγονός η δουλειά και η περίσταση ενθαρρύνουν την θεσμική αδικία που καθιστά απρόσιτο το θείο δώρο. Σε ένα παιδί δύο χρονών που πεθαίνει από την πείνα ή από χτυπήματα ή από βομβαρδισμούς δεν του χορηγήθηκε πρόσβαση στην ελευθερία, ούτε κάποιο θείο δώρο, υπό καμία έννοια που να μπορώ να καταλάβω. Μπορούμε να κατακτήσουμε μέσα από τις προσπάθειες μας μία ατελή δικαιοσύνη, μία περιορισμένη ελευθερία. Καλύτερα έτσι παρά καθόλου. Ας κρατήσουμε γερά αυτή την αρχή, την αγάπη της Ελευθερίας για την οποία μίλησε η απελευθερωμένη σκλάβος, η ποιήτρια».
Επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό της Σούζαν Σόνταγκ ότι «το θάρρος είναι τόσο μεταδοτικό όσο ο φόβος», η Λε Γκεν εξετάζει την αναπόδραστα περίπλοκη διαδικασία συνειδητοποίησης και δράσης μέσα από την οποία αντιμετωπίζεται η αδικία:
«Το πέρασμα από την άρνηση της αδικίας στην αναγνώρισή της δεν μπορεί να αναιρεθεί. Τα μάτια δεν ξεχνούν αυτό που είδαν. Όταν αντιληφθείς την αδικία, δεν μπορείς ποτέ ξανά καλή τη πίστει να αρνηθείς την καταπίεση και να υπερασπιστείς τον καταπιεστή. Αυτό που ήταν αφοσίωση πριν, τώρα γίνεται προδοσία. Από δω και στο εξής, αν δεν αντισταθείς, είσαι συνεργός. Αλλά υπάρχει μία μέση οδός ανάμεσα στην άμυνα και την επίθεση, μία οδός ευέλικτης αντίστασης, ένα πεδίο που είναι ανοιχτό στην αλλαγή. Δεν είναι εύκολο να το βρει κανείς ή να ζήσει εντός του».
Στοχαζόμενη τον ισχυρισμό της Οντρ Λορντ ότι «κανείς δεν μπορεί να διαλύσει το σπίτι του αφέντη με τα δικά του εργαλεία», φράση που η Λε Γκεν θεωρεί μία «πλούσια και επικίνδυνη» μεταφορά, γράφει:
«Η εξουσία όχι μόνο διαφθείρει, αλλά εθίζει. Η εργασία γίνεται καταστροφή. Τίποτα δεν οικοδομείται. Οι κοινωνίες αλλάζουν και με και χωρίς βία. H επαναδημιουργία είναι εφικτή. Η οικοδόμηση είναι εφικτή. Τί εργαλεία έχουμε για να οικοδομήσουμε πέρα από σφυριά, καρφιά, πριόνια, εκπαίδευση, να μάθεις να σκέφτεσαι, να έχεις ικανότητες μάθησης;».
Με μία διάθεση που θυμίζει την υπέροχη σκέψη του μεγάλου βιολοντσελίστα Πάου Καζάλς για «τη δημιουργία ενός κόσμου αντάξιου των παιδιών του», η Λε Γκεν προσθέτει:
«Υπάρχουν όντως εργαλεία που δεν έχουν εφευρεθεί, που πρέπει εμείς να εφεύρουμε προκειμένου να χτίσουμε το σπίτι που θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας; Μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα ή όσα ήδη γνωρίζουμε μας εμποδίζουμε να μάθουμε όσα έχουμε ανάγκη; Το να μάθουμε τί έχουν να διδάξουν οι έγχρωμοι άνθρωποι, οι γυναίκες, οι φτωχοί το να αποκτήσουμε την αναγκαία γνώση, σημαίνει να ξεχάσουμε όλη τη γνώση των λευκών, των ανδρών, των ισχυρών;»
Το πιο ισχυρό εργαλείο, ισχυρίζεται η Λε Γκεν, είναι η φαντασία. Η ικανότητα και η διάθεση να φανταστείς εναλλακτικές στην πραγματικότητα όπως την ξέρουμε, είναι πάντα το πρώτο βήμα προς το να καταστήσεις εφικτές, διαφορετικές και καλύτερες πραγματικότητες. Αναδεικνύει την αφήγηση ως την πιο ισχυρή χρήση της φαντασίας για την επέκταση του εφικτού:
«Η Ουτοπία και η Δυστοπία είναι μέρη που υπάρχουν διανοητικά. Γράφω από πάθος και παιχνιδιάρικη διάθεση. Οι ιστορίες μου δεν είναι ούτε καμπανάκια κινδύνου ούτε σχεδιαγράμματα για το τί πρέπει να κάνουμε. Νομίζω ότι οι περισσότερες είναι κωμωδίες των ανθρώπινων τρόπων, μας υπενθυμίζουν την τεράστια ποικιλία τρόπων με τους οποίους επιστρέφουμε στο ίδιο μέρος και επικροτούν αυτή την ποικιλία μέσα από την εφεύρεση ακόμα περισσότερων εναλλακτικών και πιθανοτήτων. (…) Για εμένα το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι να προσφέρεις κάποια συγκεκριμένη ελπίδα βελτίωσης, αλλά να προσφέρεις μία φανταστική αλλά πειστική εναλλακτική πραγματικότητα, να ταρακουνήσει το μυαλό μου και το μυαλό του αναγνώστη από την τεμπέλικη και άτολμη συνήθεια να σκέφτεται ότι ο τρόπος που ζούμε τώρα είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να ζήσουν οι άνθρωποι. Αυτή η αδράνεια επιτρέπει στους θεσμούς της αδικία να συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να αμφισβητούνται.»Η φαντασία και η επιστημονική φαντασία στην ίδια τη σύλληψή τους προσφέρουν εναλλακτικές στον παρόντα, υπαρκτό κόσμο του αναγνώστη. Νεότεροι άνθρωποι, σε γενικές γραμμές, υποδέχονται θετικά τέτοιου είδους ιστορίες επειδή μέσα από το σθένος και την προθυμία τους για εμπειρίες αποδέχονται θετικά τις εναλλακτικές, τις πιθανότητες, την αλλαγή. Έχοντας φτάσει να φοβούνται ακόμα και την φαντασία της πραγματικής αλλαγής, πολλοί ενήλικες αρνούνται όλη τη φανταστική λογοτεχνία και είναι υπερήφανοι με το ότι δεν βλέπουν τίποτα πέρα από αυτό που γνωρίζουν ή νομίζουν ότι γνωρίζουν».
Με μία διάθεση που απηχεί τις όμορφες σκέψεις της Σούζαν Σονταγκ σχετικά με την αφήγηση και το τί σημαίνει να είναι κανείς ηθικός άνθρωπος, η Λε Γκεν εξετάζει το καθήκον της αφήγησης φανταστικών ιστοριών και την ουσιαστική ανταμοιβή που αυτό φέρει:
«Η άσκηση της φαντασίας είναι επικίνδυνη για όσους επωφελούνται από τον τρόπο που είναι τα πράγματα επειδή έχει τη δύναμη να δείξει ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι μόνιμη, δεν είναι καθολική, δεν είναι αναγκαία. Κατέχοντας την πραγματική, αν και περιορισμένη, δύναμη να θέσει υπό αμφισβήτηση τους κατεστημένους θεσμούς, η λογοτεχνία του φανταστικού έχει επίσης και την ευθύνη για αυτή τη δύναμη. O παραμυθάς είναι ο τελάλης της αλήθειας (…).»Δεν θα κατανοήσουμε την αδικία που ζούμε, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε τη δικαιοσύνη. Δεν θα είμαστε ελεύθεροι αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να αξιώνουμε να κατακτήσει τη δικαιοσύνη και την ελευθερία κάποιος που δεν είχε την ευκαιρία να τις φανταστεί ως εφικτές».
** Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
τα ΟΧΙ του Ορθόδοξου κλήρου!!!!!και η άλλη πλευρά,η αθέατη..
27/10/14
Το ΟΧΙ του κλήρου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Γερμανική Κατοχή 1940-1944 (Αφιέρωμα) +Βίντεο
Αφιέρωμα Σοφία Ντρέκου
Η Εκκλησία μας αενάως είναι ένα διαρκές παρόν,
όπως και ο Θείος Ιδρυτής της.
Και σαν Στρατευομένη που είναι,
ένα καθήκον έχει: Να θυσιάζεται…
Κι αυτό έκαμε στο μεγάλο
ΕΠΟΣ της ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ τού ΣΑΡΑΝΤΑ.Σε μία Ευρώπη που αγωνίσθηκε κατά του ναζισμού,
Σε μία Ελλάδα που αντιστάθηκε στον φασισμό,
Η Εκκλησία αναλαμβάνει το χρέος της έναντι της ιστορία.† Αιωνία η Μνήμη των Ηρώων του ’40«Βαράτε. Είμαι Έλληνας Παπάς.
Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα»
(π. Ιωακείμ Λιόλιας)
Σε μία Ελλάδα που αντιστάθηκε στον φασισμό,
Η Εκκλησία αναλαμβάνει το χρέος της έναντι της ιστορία.† Αιωνία η Μνήμη των Ηρώων του ’40«Βαράτε. Είμαι Έλληνας Παπάς.
Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα»
(π. Ιωακείμ Λιόλιας)
Περιεχόμενα:
1. Το ΟΧΙ του κλήρου (της Ορθόδοξης Εκκλησίας) κατά των επιδρομέων και κατακτητών (1940-1944)
2. Ο παπα-Ανυπόμονος (Γερμανός Δημάκος 1912 – 9 Ιουνίου 2004) Καθηγούμενος, της Μονής Αγάθωνος [+Βίντεο]
3. Ο παπά-Χολέβας ή Παπαφλέσσας (Δημήτριος Κ. Χολέβας) [+Βίντεο]
4. Έλληνες Νεομάρτυρες ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Προσφορά αίματος Του Ιερού Κλήρου στη δεκαετία του 1940.
5. Το Μαρτύριο του π. Δημητρίου Βαστάκη
6. Ο άγιος Χαράλαμπος, οι Ναζί και τα Φιλιατρά «Πώς ο Άγιος Χαράλαμπος διέσωσε το 1943 τα Φιλιατρά από τους Γερμανούς»
2. Ο παπα-Ανυπόμονος (Γερμανός Δημάκος 1912 – 9 Ιουνίου 2004) Καθηγούμενος, της Μονής Αγάθωνος [+Βίντεο]
3. Ο παπά-Χολέβας ή Παπαφλέσσας (Δημήτριος Κ. Χολέβας) [+Βίντεο]
4. Έλληνες Νεομάρτυρες ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Προσφορά αίματος Του Ιερού Κλήρου στη δεκαετία του 1940.
5. Το Μαρτύριο του π. Δημητρίου Βαστάκη
6. Ο άγιος Χαράλαμπος, οι Ναζί και τα Φιλιατρά «Πώς ο Άγιος Χαράλαμπος διέσωσε το 1943 τα Φιλιατρά από τους Γερμανούς»
7. Πηγές, παραπομπές
8. Επιλεκτικό οπτικοακουστικό υλικό (Βίντεο)
8. Επιλεκτικό οπτικοακουστικό υλικό (Βίντεο)
1η δημοσίευση 26 Οκτωβρίου 2014.
Τελευταία ενημέρωση και έλεγχος συνδέσμων:
26 Οκτωβρίου 2017 στις 10:21 www.sophia-ntrekou.gr
Τελευταία ενημέρωση και έλεγχος συνδέσμων:
26 Οκτωβρίου 2017 στις 10:21 www.sophia-ntrekou.gr
Το ΟΧΙ του κλήρου (της Ορθόδοξης Εκκλησίας)
κατά των επιδρομέων και κατακτητών (1940-1944)
«Ἀναμφισβήτητα τό ἔπος τοῦ 1940 ἀνήκει σέ ὅλους τους Ἕλληνες. Ὅλος ὁ λαός μας τότε ἑνωμένος μέ μία ψυχή, χωρίς κανένα δισταγμό, ὄρθωσε τό ἀνάστημά του στόν ὁρμητικό χείμαρρο τοῦ φασισμοῦ καί τοῦ ναζισμοῦ. Ἔτσι, ἀπό αὐτήν τήν τιτάνια μάχη, πού ξεκίνησε τή Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 1940, δέν θά ἦταν δυνατό νά ἀπουσιάζει ἡ Ἐκκλησία μας, ὁ ρόλος τῆς ὁποίας σήμερα μονίμως ἀγνοεῖται ἤ συστηματικά ἀποσιωπᾶται. Καί, ὅπως πάντοτε, ἔτσι καί τό 1940 ἔσπευσε νά καταγράψει μέ πράξεις ἡρωισμοῦ καί ἀντίστασης τήν ἀπροσκύνητη θέλησή της καί νά φανεῖ ἄλλη μία φορά ὁ φύλακας ἄγγελος τοῦ πονεμένου λαοῦ καί ὁ θύλακας τῆς σωτηρίας του.
Μέ τήν κήρυξη τοῦ πολέμου ἡ ἱερά Σύνοδος ὑπό τήν προεδρία τοῦ Ἀθηνῶν Χρυσάνθου ἐξέδωσε διάγγελμα πρός τόν λαό:
- «Ἡ Ἐκκλησία εὐλογεῖ τά ὅπλα τά ἱερά (*) καί πέποιθεν ὅτι τά τέκνα τῆς Πατρίδος εὐπειθῆ εἰς τό κέλευσμα Αὐτῆς καί τοῦ Θεοῦ, θά σπεύσωσιν ἐν μιᾷ ψυχῇ καί καρδίᾳ νά ἀγωνισθῶσιν ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν καί τῆς ἐλευθερίας καί τιμῆς, καί… θά προτιμήσωσι τόν ὡραῖον θάνατον ἀπό τήν ἄσχημον ζωήν τῆς δουλείας… Ἐπιρρίψωμεν ἐπί Κύριον τήν μέριμναν ἡμῶν…».
(*«Ν»: Σχήμα λόγου, που παραπέμπει στον όρκο των αρχαίων Αθηναίων εφήβων «ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά…». Η Εκκλησία δεν ευλογεί τα όπλα, αλλά τους στρατιώτες ως ανθρώπους).
Τότε, χωρίς χρονοτριβή, ὀγδόντα τέσσερις κληρικοί ὅλων τῶν βαθμίδων ἐγκαταλείποντας τίς ἄλλες ἐπείγουσες ὑποχρεώσεις καί διακονίες τους σκαρφάλωσαν χωρίς ποτέ κάποιοι νά ἐπιστρέψουν στά βουνά τῆς Βορείου Ἠπείρου, γιά νά ἐνισχύσουν τόν ἕλληνα στρατιώτη μέ τά πύρινα κηρύγματά τους, τήν ἐξομολόγηση, τή θεία Λειτουργία. Συμπορεύθηκαν μαζί του στή δόξα, μά καί στήν ὀδύνη καί στή θανή. Πόσες φορές δέν δρόσισαν τά φρυγμένα χείλη τῶν στρατιωτῶν, δέν σκούπισαν τά δάκρυα καί τόν ἱδρώτα τους, περιθάλποντας τούς ἥρωες, σάν νά ’ταν δικοί τους! Κι ἄλλοτε πάλι νεκροστόλισαν καί κήδευσαν τούς λιονταρόψυχους πού θυσιάστηκαν στό πεδίο τῆς μάχης.
φώτο: Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, με τον Αρχιδιάκονό του Νικόδημο (νυν Μητροπολίτη Πατρών), κοντά στους στρατευμένους Έλληνες και τους τραυματίες Πολέμου στο Ναυτικό Νοσοκομείο Ναυστάθμου.
Κι ὅταν τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1941 οἱ Γερμανοί μπῆκαν νικητές στήν Ἑλλάδα, πάλι ἡ Ἐκκλησία ἐπωμίσθηκε τό μεγάλο βάρος γιά τή διάσωση τοῦ λαοῦ. Πρῶτος σήκωσε τή σημαία τῆς Ἀντίστασης ὁ «ὑπέρτατος πνευματικός ἡγέτης» ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος. Ἀρνήθηκε νά συμμετάσχει στήν ἐπιτροπή παράδοσης τῆς πόλης τῶν Ἀθηνῶν ἀρνήθηκε νά τελέσει Δοξολογία στόν μητροπολιτικό ναό τῶν Ἀθηνῶν ἀρνήθηκε νά ὁρκίσει τήν κατοχική Κυβέρνηση Τσολάκογλου, μέ τίμημα τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τόν θρόνο του.
Διάδοχός του ὁ «φιλόστοργος καί ἄκαμπτος πατριώτης» Δαμασκηνός ἀποδείχτηκε μεγάλη καί ἡγετική προσωπικότητα. Ἵδρυσε τόν Ἑλληνικό Ὀργανισμό Χριστιανικῆς Ἀλληλεγγύης (Ε.Ο.Χ.Α.) καί ἀπηύθυνε ἀγωνιώδεις ἐκκλήσεις στόν ἀνά τόν κόσμο Ἐρυθρό Σταυρό γιά ἀποστολή βοήθειας πρός τόν κακουχούμενο ἑλληνικό λαό.
Περιδιαβαίνοντας τά μονοπάτια τῆς ἱστορίας κλίνουμε εὐλαβικά τό γόνυ μπροστά στή μεγαλοσύνη τῶν Πατέρων μας: Ὁ θαρραλέος μητροπολίτης Ἰωαννίνων Σπυρίδων Βλάχος ἀπό τήν πρώτη στιγμή βρέθηκε στό Μέτωπο καί μπῆκε πρῶτος μαζί μέ τούς στρατιῶτες στό ἐλεύθερο Ἀργυροκάστρο. Ὁ μητροπολίτης Μυτιλήνης Ἰάκωβος ὁ Α’, ὅταν οἱ Γερμανοί εἰσῆλθαν στήν πόλη τῆς Μυτιλήνης, ἐνώπιον τοῦ ἀνώτατου γερμανοῦ στρατιωτικοῦ διοικητῆ δήλωσε τεταγμένος ἀπό τόν Θεό νά προστατεύει τό ποίμνιό του.
Ὁ μητροπολίτης Δημητριάδος Ἰωακείμ, μετά τούς βομβαρδισμούς πού ὑπέστη ὁ Βόλος μένει ἐκεῖ, συγκακουχούμενος μέ τόν λαό τοῦ Θεοῦ προσπαθώντας νά τόν ἐμπνεύσει.
Ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος στήν ἀπαίτηση τοῦ στρατιωτικοῦ διοικητῆ νά τοῦ ὑποδείξει ὁμήρους προσῆλθε στή γερμανική Κομμαντατούρ μέ κάποιους ἱερεῖς καί δήλωσε: «Ἐμεῖς εἴμεθα οἱ ζητηθέντες ὅμηροι».
Παρόμοιο γεγονός συνέβη στη Ζάκυνθο: Μια-δυο μέρες πριν φτάσουν στη Ζάκυνθο, ο φρούραρχος Πάουλ Μπέρεντς κάλεσε στο γραφείο του τον μητροπολίτη Χρυσόστομο και τον δήμαρχο Λουκά Καρρέρ. «Έχετε 24 ώρες να μου παραδώσετε μια λίστα με τα ονόματα όλων των Εβραίων που ζουν εδώ και με τα περιουσιακά τους στοιχεία», τους προειδοποίησε. Εκείνοι, πράγματι, επέστρεψαν πριν λήξει η διορία με ένα φάκελο. Ο Μπέρεντς τον άνοιξε, αλλά στο χαρτί που περιείχε ήταν γραμμένα μόνο δύο ονόματα: τα δικά τους. «Αν πειράξετε αυτούς τους ανθρώπους, θα πάω μαζί τους και θα μοιραστώ τη μοίρα τους», του είπε στα Γερμανικά ο Χρυσόστομος, ο οποίος είχε σπουδάσει στο Μόναχο.
Ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος (1884-1980)
ήταν καλόγερος και ηγούμενος της μονής
Ζωοδόχου Πηγής Λογγοβάρδας Πάρου
«Ν»: Το τελευταίο θυμίζει την αυτοπροσφορά του αγίου γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου να εκτελεστεί από τους Γερμανούς, με την οποία έσωσε από την εκτέλεση ομήρους που είχαν συλλάβει οι κατακτητές στην Πάρο.»
Πόσα ἐπίσης χρωστᾶ τό Αἴγιο στόν ἀρχιμανδρίτη Κωνστάντιο Χρόνη (μετέπειτα Ἀλεξανδρουπόλεως), ὁ ὁποῖος τό ἔσωσε ἀπό ὁλοκληρωτική καταστροφή, ὅταν ὁ γερμανός στρατιωτικός διοικητής τό ἀπειλοῦσε μετά τίς σφαγές στά Καλάβρυτα.
Ὁ μετέπειτα μητροπολίτης Τρίκκης καί Σταγών Διονύσιος Χαραλάμπους, ἐνῶ βρισκόταν ἔγκλειστος στό στρατόπεδο συγκεντρώσεως τῶν Γερμανῶν «Π. Μελᾶ» στή Θεσσαλονίκη, τοῦ ἐξασφαλίσθηκε ἡ δυνατότητα νά ἐλευθερωθεῖ. Δέν τή δέχθηκε. Ἔμεινε μέ τούς συγκρατούμενούς του, γιά νά τούς ἐνισχύει. Ὁδηγήθηκε στό Ἄουσβιτς καί ἔφθασε «παραπλήσιον θανάτου».
Ὁ ἀρχιμανδρίτης Διονύσιος Παπανικολόπουλος, μετέπειτα μητροπολίτης Ἐδέσσης καί Πέλλης τή Μεγάλη Πέμπτη τοῦ 1941 μέ τά φλογερά του λόγια κατάφερε νά σώσει ἀπό τούς βομβαρδισμούς καί τόν ἐξευτελισμό τό ἱστορικό θωρηκτό «Ἀβέρωφ».
Ἀλλά καί «ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης», γράφει ὁ Στέφανος Μυλωνάκης «οὐδέποτε οὐδαμῶς ὑστέρησεν εἰς ἐκδηλώσεις πατριωτισμοῦ, θυσίας καί ὁλοκαυτωμάτων… Ἅπαντες… εὑρέθησαν ἀμέσως εἰς τάς ἐπάλξεις καί προμαχώνας τῆς προσφιλοῦς πατρίδος… Βλέπομεν καί πάλιν ἐπισκόπους τραυματιζομένους… φυλακιζομένους… τυφεκιζομένους πλήν οὐδέποτε ἐνδίδοντας ἤ ὑποχωροῦντας».
Στόν ἀγώνα ἀκόμη συμμετεῖχαν δυναμικά καί τά μοναστήρια μας, πού πάντοτε στάθηκαν οἱ κυματοθραῦστες τῶν βαρβαρικῶν ἐπιθέσεων. Κάποια καταστράφηκαν ἀπό τούς κατακτητές, ἄλλα λεηλατήθηκαν, πυρπολήθηκαν, ἀνατινάχθηκαν, πλήρωσαν βαρύ τόν φόρο τοῦ αἵματος. Ἰδιαιτέρως ἀναφέρουμε τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῆς Ὕδρας, τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στή Σπάρτη, τῆς Δαμάστας στή Λαμία, τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου καί τῆς Ἁγίας Λαύρας, τῆς Βελλᾶς στά Ἰωάννινα πού μετατράπηκε σέ Νοσοκομεῖο.
Ἀτελείωτο τό συναξάρι τῶν ἐθνομαρτύρων κληρικῶν μας, πού προμάχησαν γιά νά ἀναπνέουμε ἐμεῖς τόν ζείδωρο ἄνεμο τῆς ἐλευθερίας!
Γιά τίς τόσες ὅμως θυσίες καί τήν «κένωση» τήν ὁποία ὑπέστη ἡ Ἐκκλησία μας, χάριν τοῦ Γένους μας, δέχεται διαρκῶς ταπεινώσεις καί ἀμφισβητήσεις ἀπό ἐκείνους πού κατά λόγον δικαιοσύνης τῆς χρωστοῦν εὐγνωμοσύνη. Ἄς μᾶς συγχωρέσει ὁ Θεός γιά τήν ἀφροσύνη μας καί τά ὀλέθριά μας λάθη.»
Ο Αυγουστίνος Καντιώτης (1907-2010) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος επίσκοπος που διετέλεσε Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας από το 1967 έως και το 2000.
φωτο: Εστία-Το Συσσίτιο Απόρων Δημοτών του Δήμου Κοζάνης 1944
- «Προσθήκη «Ν»: Παρόμοια δράση ανέπτυξε ο μετέπειτα μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης, ως ιεροκήρυκας.
1935: Γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Αυγουστίνος. Χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Ακαρνανίας Ιερόθεο.
1941: Μετατίθεται στη μητρόπολι Ιωαννίνων και υπηρετεί ως ιεροκήρυξ.
1941 (Χριστούγεννα): Μπροστά στούς Ιταλούς κατακτητάς και χοροστατούντος του μητροπολίτου Ιωαννίνων Σπυρίδωνος Βλάχου, μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών, κηρύττει από τον άμβωνα πατριωτικά.
Οι Ιταλοί, ενωχλημένοι, εκδίδουν ένταλμα συλλήψεώς του. Ο δεσπότης, για να τον προστατεύση, δεν του επιτρέπει να κηρύττη. Τότε ο ιεροκήρυκας, βλέποντας ότι η παραμονή του στα Ιωάννινα περιττεύει, αφήνει εκεί τη μητέρα του και εν καιρώ χειμώνος φεύγει. Οι Ιταλοί σε έφοδο, που κάνουν στο σπίτι του, δεν τον βρίσκουν και συλλαμβάνουν τη γερόντισσα μητέρα του.
1942: Έρχεται στη Μακεδονία. Στα Γιαννιτσά μαθαίνει, από Έλληνα αστυνομικό, για το ένταλμα συλλήψεώς του που έχουν εκδώσει οι Ιταλοί.
1942: Στα Γιαννιτσά ο μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης Παντελεήμων τον χειροτονεί πρεσβύτερο.
1942: Μετατίθεται στη μητρόπολι Θεσσαλονίκης και από κεί παίρνει διαδοχικές αποσπάσεις στο Κιλκίς, στη Βέροια, στην Έδεσσα και στη Φλώρινα.
Στη Φλώρινα ελέγχει από του άμβωνος το μητροπολίτη του Βασίλειο, διότι έμενε στην Αθήνα και πήγαινε εκεί μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, ενώ η προπαγάνδα στην επισκοπή του ωργίαζε. Ο μητροπολίτης ενημερώνεται τηλεφωνικώς και του στέλνει την απόλυσί του τηλεγραφικώς.
Με την απομάκρυνσι όμως από τη Φλώρινα ο Θεός σώζει τον ιεροκήρυκα Αυγουστίνο από άλλο μεγαλύτερο κακό. Οι Γερμανοί κατακτηταί συλλαμβάνουν 10 πατριώτες και τους κρεμούν έξω από το χωριό Πρώτη – Φλωρίνης· θα ήταν μεταξύ των απαγχονισθέντων.
1943-1945: Μετατίθεται στην Κοζάνη. Ο επίσκοπος Κοζάνης Ιωακείμ Αποστολίδης έχει βγει στα βουνά. Τα χωριά καίγονται απο τους Γερμανούς και ο λαός καταφεύγει στην πόλι. Η πείνα και ο θάνατος παραμονεύουν. Ο ιεροκήρυκας Αυγουστίνος, τη δύσκολη εκείνη ώρα, εμφανίζεται ως άγγελος Θεού και σώζει την πόλι.
Κάνει συσσίτια, που φτάνουν μέχρι και 8.150 πιάτα την ημέρα. Είναι ένα θαύμα, που ο ίδιος το αποδίδει στον άγιο Νικόλαο, πολιούχο της Κοζάνης. Οι Γερμανοί πολλές φορές τον δικάζουν για να τον εκτελέσουν, ο Θεός όμως τον προστατεύει.»[1]
Ο παπα-Ανυπόμονος (ο παπάς του Άρη)
(Γερμανός Δημάκος 1912 – 9 Ιουνίου 2004)
Καθηγούμενος, της Μονής Αγάθωνος
φώτο: Δύο Ρουμελιώτες ιερείς, συναγωνιστές στον ΕΛΑΣ, ο παπά-Χολέβας και ο παπά-Ανυπόμονος. Φωτ. Σπύρος Μελετζής («Με τους αντάρτες στα βουνά», Αθήνα, 1996). Από το ιστολόγιο του δασκάλου Τάκη Ευθυμίου «Φθιωτικός Τυμφρηστός».
★ Βίντεο: «Πάτερ Ανυπόμονος ~ Άρης Βελουχιώτης (ο παπάς του Άρη)» Την 1η Ιουνίου 1943 ο Άρης συγκροτεί ένα τμήμα 80 επιλεγμένων ανταρτών της Ρούμελης, με επικεφαλής τον έμπιστο Πελοπίδα, τον Παπούα (Νίκο Διένη) και τον Ωρίωνα (Γιάννη Μιχαλόπουλο). Τη νύχτα της 19ης Ιουνίου οι αντάρτες περνάνε με εφτά βάρκες από το μικρό λιμανάκι του Μαραθιά στην παραλία Λαμπίρι, δυτικά του Αιγίου. Σκοπός τους, η ενίσχυση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο.
Εκείνες τις μέρες εμφανίζεται και ένας ασυνήθιστος ιερωμένος. Είναι ο αρχιμανδρίτης Γερμανός, κατά κόσμον Γερμανός Δημάκος, ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος, κοντά στην Υπάτη, και ταυτόχρονα επόπτης της Μονής Δαδίου και πρόεδρος της ίδιας κοινότητας. Από την αρχή του ένοπλου αγώνα είχε προσφέρει μεγάλη στήριξη στους αντάρτες της περιοχής του, γι’ αυτό τον Απρίλιο είναι πια καταζητούμενος και αναγκάζεται να φύγει στο βουνό. Ο αρχιμανδρίτης Γερμανός όμως προσχώρησε στον μόνιμο ΕΛΑΣ και πιο συγκεκριμένα κατευθείαν στον Άρη. Είναι το πρόσωπο – το τελευταίο – που έρχεται να συμπληρώσει τον κύκλο των στενών συντρόφων του αρχηγού και να γίνει γνωστός ως «ο παπάς του Άρη».
https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=9pV9f0vM08Q
Ο πάτερ Ανυπόμονος θα ακολουθήσει τον αρχηγό παντού όπου πάει, στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο, στην Πελοπόννησο. Η επίσημη θέση του είναι Στρατιωτικός Ιερέας του Γ.Σ (Γενικού Στρατηγείου), αλλά στις μάχες βρίσκεται με το όπλο στο χέρι και σταυρωτά φισεκλίκια. Όταν μπαίνουν σε χωριό, ξεζώνεται τα άρματα, φοράει το καλυμμαύχι του και ανοίγει την εκκλησία να λειτουργήσει. Αυτός ο απίστευτης ζωντάνιας, ωριμότητας και πατριωτικής φλόγας ιερωμένος πολύ γρήγορα θα κερδίσει την εκτίμηση και τον θαυμασμό του αρχηγού.[2]
Στο βίντεο ομιλεί ο ίδιος ο Παπα Ανυπόμονος (κατά κόσμο, Γιώργος Δημάκος) ο οποίος αναπαύθηκε στις 9 Ιουνίου 2004 στην Λαμία, σε ηλικία 92 χρονών.
Ο παπά Χολέβας (Δημήτριος Κ. Χολέβας)
(1912 – 9 Ιουνίου 2004)
Ένα από τα λαμπερά σύμβολα της Εθνικής Αντίστασης, αντάρτης ιερωμένος, ο πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Κ. Χολέβας. Γνωστός ευρύτερα ως Παπά-χολέβας, έδρασε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο «Παπαφλέσσας».Ο παπά-Δημήτρης Χολέβας γεννήθηκε το 1907 σε ένα χωριό της Φθιώτιδας, την Τσούκα και μεγάλωσε στη Μακρακώμη. Σπούδασε Φιλολογία-Αρχαιολογία στα Πανεπιστήμια Αθήνας και Θεσσαλονίκης.Το 1938 χειροτονήθηκε ιερέας στην Λαμία και έγινε εφημέριος στη Ν. Μαγνησία Λαμίας.Το 1942 οργανώθηκε στο ΕΑΜ και πολέμησε τους Γερμανούς κατακτητές από τις γραμμές του ΕΛΑΣ. Το 1943 αναλαμβάνει την οργάνωση του κλήρου οργάνωσε συνέδριο στην Σπερχειάδα Φθιώτιδος με Ιερείς και εκπροσώπους από σχεδόν όλες τι ελεύθερες περιοχές και συγκροτεί την Παγκληρική Ένωση Ορθοδόξου κλήρου με 4.000 μέλη και εξελέγη Γενικός Γραμματέας της.Αθήνα 1946.Έπαιξε ένα ζωτικό ρόλο στην οργάνωση της Εθνικής Αλληλεγγύης, που έσωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την πείνα και το θάνατο.
Εξελέγη εθνοσύμβουλος της ΠΕΑΕΑ και υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας στη XIII Μεραρχία του ΕΛΑΣ. Συμμετείχε σε στρατιωτικές δράσεις π.χ. ανατίναξης του τρένου και της Γέφυρας στο Δεριλί (περιοχή Περιβόλι Δομοκού Κεντρική Ελλάδα) κλπ. Μετά την απελευθέρωση η μοίρα του παπά-Χολέβα ήταν εκείνη των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Διώξεις, κατατρεγμοί, εξορίες. Το 1945 το Συνοδικό Δικαστήριο τον καταδικάζει σε τριετή αργία.
Υπηρέτησε από το 1948 ως καθηγητής φιλόλογος Λαύριο, Λέρο, Αρχάγγελο Ρόδου και Νίκαια Πειραιώς με αξιοσημείωτη δραστηριότητα σε πολλούς τομείς.
Σε όποιον τόπο πήγε ο πατήρ Χολέβας, άφησε έργο και δημιούργησε ιστορία. Στην Νίκαια με δική του πρωτοβουλία και συμπαράσταση του τότε Δημάρχου Τουντουλίδη έγινε το Νυκτερινό Γυμνάσιο Νικαίας, γι αυτό έγινε Διευθυντής του αρκετά χρόνια μέχρι την αποχώρησή του. Ήταν μέλος των οργανώσεων: Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση, Κίνηση για την Ειρήνη και Εθνική Ανεξαρτησία, Εθνικό Συμβούλιο Ειρήνης, Πνευματικό Κέντρο Αγίων Αναργύρων. Εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος Αγίων Αναργύρων.
- Στα τέλη του Βίου του (2001), απενεμήθη από την Ιερά Σύνοδο ο Χρυσός Σταυρός του Αποστόλου Παύλου και Ευεργετήριον Γράμμα δια αναγνώριση των υπηρεσιών του στην Πατρίδα.
Ο παπά Χολέβας: Υπήρξε ένα από τα πιο μαχητικά στελέχη του ΕΛΑΣ και σε αντίθεση με πολλούς ιερείς, συμμετείχε σε ένοπλο σώμα του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Παπαφλέσσας. Στο επάγγελμα ήταν φιλόλογος και διετέλεσε Γ.Γ. της Παγκληρικής Ένωσης Ελλάδας, στρατιωτικός ιερέας της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Κοιμήθηκε πλήρης ημερών το 2001.[3]
Έλληνες Νεομάρτυρες ιερείς
στην Κατοχή και τον Εμφύλιο.
στην Κατοχή και τον Εμφύλιο.
Ο ΑΡΗΣ ΜΕ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΗΛΕΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟ.
ΦΩΤΟ: (Γ.Α.Κ. Μεσσηνίας – αρχείο Χρ. Αλειφέρη
Προσφορά αίματος Του Ιερού
Κλήρου στη δεκαετία του 1940.
«Βαράτε. Είμαι Έλληνας Παπάς.
Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα»
(π. Ιωακείμ Λιόλιας) ”Ιωακείμ Κοζάνης και Αντώνιος Ηλείας”
«Επορεύοντο χαίροντες… ότι υπέρ τού ονόματος Αυτού (του Χριστού)κατηξιώθησαν ατιμασθήναι» (Πράξ. 5, 41)[…] Η στρατευόμενη και ποιμαίνουσα τότε Εκκλησία, πέρα από την κύρια ποιμαντική και λατρευτική της αποστολή, ανέλαβε να στηρίξει και τον Στρατό και το λαό τού Θεού. Πράγματι, με τον δοξασμένο μας Στρατό συμπορεύθηκε μέχρι την πρώτη γραμμή του μετώπου, κι άφησε εκεί δεκάδες από αγίους κληρικούς της να την εκπροσωπούν και να συμπολεμήσουν με τους γενναίους φαντάρους μας, ως Ιεροκήρυκες και Στρατιωτικοί Ιερείς… Για το λαό δε του Θεού τα έδωσε όλα, ό,τι είχε και δεν είχε.Πέρα από την παρηγοριά και ενίσχυσή του στις θλίψεις των ημερών εκείνων, πρωτοστάτησε στον καιρό της φοβερής πείνας για την περίθαλψη των αδυνάτων, ενίσχυσε τις οικογένειες των πολεμιστών και εκείνων που έπεσαν στο πεδίο της τιμής, ίδρυσε δια νόμου την ευεργετική ΕΟΧΑ, περιέθαλψε τραυματίες και αναπήρους, έσωσε Εβραίους, βοήθησε με κάθε τρόπο τους αδικοκαταδικαζομένους αντιστασιακούς μελλοθανάτους και όσους είχαν την ανάγκη τους, συμμετείχε στον αντιστασιακό αγώνα, τόσο στην επάρατη κατοχή όσο και στη μετέπειτα εθνική συμφορά και, τέλος, πρόσφερε για την ελευθερία της δούλης Πατρίδας Εκατόμβες Ιερομαρτύρων από τους λειτουργούς της και χιλιάδες Εθνομαρτύρων από τους αγνούς και αθώους πιστούς της.Για χάρη της ιστορίας και των νέων μας θα επαναλάβω παρακάτω ειδήσεις από παλαιότερο σχετικό έργο μας, με το υπό διαπραγμάτευση θέμα και με τίτλο: «Η προσφορά της Εκκλησίας στη δεκαετία τον ’40», έκδ. της Εταιρείας Ευρυτάνων Επιστημόνων, Αθήνα 1996, σελ. 75 και εξής:
Γερμανοί αξιωματικοί φωτογραφίζονται
στην Ακρόπολη, 1942. φώτο από εδώ
«Όλοι τότε οι κακούργοι και δυνάστες της δούλης Πατρίδας μας: Γερμανοί, Ιταλοί, Βούλγαροι, Αλβανοτσάμηδες και Ρουμανίζοντες, στους οποίους, ως μη όφειλε, προστέθηκαν δυστυχώς και εκ των ημετέρων αντιστασιακών Κομμουνιστές και Αντικομμουνιστές, συμμάχησαν εναντίον της.
Συναγωνίζοντο μεταξύ τους για το ποιος απ’ αυτούς θα επινοήσει και θα επιφέρει περισσότερα και ειδεχθέστερα τραύματα και καταστροφές σε ιερούς ναούς, μονές, σκεύη και εικόνες και απάνθρωπους βασανισμούς σε αγίους λειτουργούς της. Όσοι λοιπόν εκ των λειτουργών της συλλαμβάνονταν τότε για οποιοδήποτε αντιστασιακό λόγο κι έπεφταν στα απαίσια χέρια τους, σπάνια διέφευγαν τις ομηρίες, τις φυλακίσεις, τους φρικτούς βασανισμούς και εξευτελισμούς προς το ιερατικόν τους σχήμα και, τέλος, και αυτόν τον μαρτυρικό θάνατο. Πάνοπλοι οι παραπάνω εχθροί, χωρίς οίκτο, «σώριαζαν -όπως προσφυώς ελέγχθη- αλύπητα τη ζωή, σαν το πιο φτηνό και άχρηστο πράγμα…».Η διαπίστωση αυτή μαρτυρείται:
α) στα όσα συνέβαιναν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, που, μεταξύ του μαρτυρικού φυλακισμένου λαού, πρώτος στόχος των εχθρών ήσαν οι Ιερείς. Χαϊδάρι…, Νταχάου…., Άουσβιτς., κλπ., όταν ακούονται προξενούν ανατριχίλα και αισθήματα συγκινήσεως για όλους τους φυλακισμένους σ’ αυτά, μεταξύ των οποίων δεκάδες ήσαν και οι «φιλοξενηθέντες» κληρικοί μας. «Σε όλες τις φυλακές – γράφει ο αείμνηστος Αχιλλέας Κύρρου- ήταν αρκετοί Παπάδες και Καλόγεροι, που είχαν συλληφθεί από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους για τη συμμετοχή τους στην Εθνική Αντίσταση, σαν για να αποδείξουν μια φορά ακόμα ότι ποτέ η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είχε μείνει μακριά από τους Εθνικούς αγώνες τού Ελληνικού λαού».
α) στα όσα συνέβαιναν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, που, μεταξύ του μαρτυρικού φυλακισμένου λαού, πρώτος στόχος των εχθρών ήσαν οι Ιερείς. Χαϊδάρι…, Νταχάου…., Άουσβιτς., κλπ., όταν ακούονται προξενούν ανατριχίλα και αισθήματα συγκινήσεως για όλους τους φυλακισμένους σ’ αυτά, μεταξύ των οποίων δεκάδες ήσαν και οι «φιλοξενηθέντες» κληρικοί μας. «Σε όλες τις φυλακές – γράφει ο αείμνηστος Αχιλλέας Κύρρου- ήταν αρκετοί Παπάδες και Καλόγεροι, που είχαν συλληφθεί από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους για τη συμμετοχή τους στην Εθνική Αντίσταση, σαν για να αποδείξουν μια φορά ακόμα ότι ποτέ η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είχε μείνει μακριά από τους Εθνικούς αγώνες τού Ελληνικού λαού».
Και β) στο ότι πέρα από τις κακουχίες των Κληρικών μας στις φυλακές, η Εκκλησία για την απελευθέρωση της Πατρίδας πρόσφερε και πολύ αίμα. «Ιερείς και Μοναχοί που εκρατούντο στις φυλακές ως όμηροι ή ως κατάδικοι, ή που συλλαμβάνονταν για αντίποινα σε κάποια αντιστασιακή δράση [σύμφωνα μάλιστα με το σατανικό γερμανικό εφεύρημα «περί συλλογικής ευθύνης» για όλους τους κατεχόμενους υπ’ αυτών λαούς], βασανίσθηκαν απάνθρωπα και μαρτύρησαν με διάφορους ανατριχιαστικούς τρόπους, όπως οι ένδοξοι Μάρτυρες των πρωτοχριστιανικών χρόνων και οι Νεομάρτυρες επί τουρκοκρατίας.Έτσι, εκ της μακράς φάλαγγας των νέων τούτων Νεομαρτύρων Κληρικών που έμειναν πιστοί στο Χριστό και στην Ελλάδα: «...άλλοι κατακρεουργήθηκαν και διαμελίστηκαν, άλλοι έμειναν ημέρες μετέωροι στην αγχόνη, άλλους τους έθαψαν ζωντανούς ή τους έριξαν στη φωτιά, τους κρήμνισαν σε χαράδρες και βάραθρα, τους έριξαν στη θάλασσα, τους άρπαξαν στα βουνά και πήγαν μ’ άγνωστο σε μας θάνατο, άλλους τους έσφαξαν, άλλους τους σταύρωσαν, αφού προηγουμένως τους βασάνισαν βάρβαρα…». Όλοι έμειναν «πιστοί άχρι θανάτου». Όλοι «εβάστασαν τα στίγματα τού Κυρίου εν τοις σώμασιν αυτών».
Η τριπλή κατοχή της Κεντρικής & Βόρειας Ελλάδας,
ιταλική, γερμανική και βουλγαρική (από εδώ)
Και για την αλήθεια τού λόγου, ιδού και οι αριθμοί:
Οι ηττημένοι και καταντροπιασμένοι Ιταλοί στο πόλεμο 1940-41, που αναπάντεχα, χάρη στις πλάτες των προστατών τους, έγιναν και «κατακτητές», χωρίς να ντρέπονται βέβαια για την άδικη θέση που πήραν, θανάτωσαν μαρτυρικά, όπως οι κακούργοι πρόγονοί τους Ρωμαίοι… σαράντα (40) κληρικούς μας.
Το ίδιο και οι Γερμανοί κατακτητές… Θανάτωσαν με τους πιο φρικιαστικούς τρόπους εκατόν τριάντα (130) κληρικούς μας. Επίσης και οι Αλβανοτσάμηδες με τους Ρουμανίζοντες, άλλοτε βοηθούμενοι ή βοηθώντας τους Γερμανοϊταλούς, θανάτωσαν κι αυτοί είκοσι εννέα (29) κληρικούς μας.
Ατυχώς -γράφει σύγχρονος ιστορικός, ο Ι. Αναστασάκης στο έργο του: «Η Εκκλησία στη Μάχη της Κρήτης… 1941- 45», Χανιά 1994- ποταμός αίματος των κληρικών μας έρευσε και με τους κομμουνιστές, οι οποίοι με την γνωστή διδασκαλία τους: «Δεν θέλουμε παπάδες, δεν θέλουμε Εκκλησίες…», σκότωσαν κι αυτοί με απάνθρωπους και οικτρούς βασανισμούς διακόσιους σαράντα δύο (242) κληρικούς.
Με την παράθεση τού παραπάνω αποσπάσματος δεν αποβλέπω να αναξέσω οδυνηρές πληγές… Άλλωστε, και εκ μέρους των αντικομμουνιστικών, δεξιών ανταρτικών ομάδων, φανατικών στρατοδικών και από άλλες ανεξερεύνητες αιτίες της ανώμαλης τότε εποχής, βρήκαν οικτρό. ταπεινωτικό και μαρτυρικό θάνατο τριάντα (30) ακόμη κληρικοί μας.
- Παρακάτω παραθέτω, επιλεκτικά και περιληπτικά, αναφορές από το σύγχρονο Συναξάρι που συνέταξα, Ιεροεθνομαρτύρων Κληρικών τού 40, συνδημοσιευόμενο ως Επίμετρον στο προαναφερθέν έργο μας, σελ. 94-160.
Στο μέτωπο έπεσαν: ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Τσοκώνας, ο επικαλούμενος «άγιος παπάς» και ο Αρχιμ. Ιερόθεος Μπαζιώτης.
Στις 9 Μαρτίου 1943, ο Ιερέας π. Δημήτριος Σταμπουλής, εφημέριος Σκοπιάς Φλωρίνης, επειδή αρνήθηκε να λειτουργήσει στο βουλγαρικό – σλαβικό γλωσσικό ιδίωμα πιεζόμενος από τους όρχαν/τες, παραδόθηκε στους Γερμανούς, οι οποίοι τον απαγχόνισαν μαζί με άλλους πατριώτες (βλ. «Οι θυσίες των Κληρικών της Ελλάδος»,έκδ. Ορθ. Ιεραποστ. Αδελφότητος “Ο ΣΤΑΥΡΟΣ”, Αθήναι 1995, σελ. 126-127).
Επίσης στο ίδιο βιβλίο, σελ. 129-130, σημειώνεται ο σταυρικός θάνατος, έπειτα από φρικτούς βασανισμούς, τού ιερέα π. Κωνσταντίνου Τούλια, εφημερίου Σιταριάς Φλωρίνης, την 23 Απριλίου 1943, Μεγάλη Παρασκευή.
Παρόμοιο σταυρικό θάνατο υπέστη επίσης τη Μεγάλη Παρασκευή 11 Απριλίου 1947, ο ιερέας π. Γεώργιος Σκρέκας, εφημέριος Μεγάρχης Τρικάλων.
Ο Κων. Βοβολίνης στο γνωστό βιβλίο του: «Η Εκκλησία εις τον αγώνα της Ελευθερίας» (1453-1953), Αθήναι 1952, σελ. 266-267, αναφέρεται σε 80ντούτη Βορειοηπειρώτη Ιερέα της Δερβιτσάνης, ο οποίος μετά την υποχώρηση τού Στρατού μας (Απρ. 1941) κατεσφάγη από τους Αλβανοτσάμηδες.Στις 23 Ιουλίου 1943, ο ιερέας εφημέριος τού χωριού Αγία Αναστασία Ιωαννίνων π. Γεώργιος Σιούλης εκάη ζωντανός σε αχυροκαλύβα από τους Γερμανούς, μετά από φρικτά βασανιστήρια, χωρίς να αποτεφρωθεί το μαρτυρικό του σώμα, στο οποίο ευρέθη ανέπαφο από τη φωτιά το μικρό βιβλίο της Καινής Διαθήκης που έφερε μαζί του, οι δε συμμάρτυρές του απετεφρώθησαν παντελώς. Ο Ιεροεθνομάρτυρας τούτος, προ της θυσίας του, είδε να τουφεκιζονται: η σύζυγος – πρεσβυτέρα του, ο υιός του και οι θυγατέρες του.
Στις 3 Ιουλίου 1943, ο Αρχιμ. Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Κοζάνης π. Iωακείμ Λιόλιας συνελήφθη από τους Γερμανούς, ενεκλείσθη στις φοβερές φυλακές της Θεσσαλονίκης, όπου εβασανίζετο απάνθρωπα, απαντώντας στους βασανιστές του με παρρησία: «Βαράτε, είμαι Έλληνας Παπάς. Πεθαίνω για τον Χριστό και την Πατρίδα». Τέλος, εξετελέσθη μαζί με άλλους πενήντα (50) αθώους Έλληνες πολίτες.Στις 9 Ιουλίου 1944, ο Ιεροδιάκονος – Μοναχός και αδελφός της Ι. Μονής Αγίου Γεωργίου Φενεού της Μητροπόλεως Κορινθίας συνελήφθη, εβασανίσθη και, τέλος, εσφάγη από αντάρτες αριστερών κομμουνιστικών ομάδων.
Επίσης στις 7 Αυγ. 1948, ο ιερέας Γεώργιος Αρ. Νικόπουλος, εφημέριος Βουτύρου της Μητροπόλεως Καρπενησιού, κατεδικάσθη καιεξετελέσθη στη Λαμία, ως θύμα φανατισμού στρατοδικών της εποχής.
Ακόμη, ιερό λείψανο, αποδεικτικό και αντιπροσωπευτικό της μαρτυρικής θυσίας όλων των μαρτυρησάντων ιερέων, είναι επιστήθιος σταυρός που ανήκει στην πατρική μου οικογένεια. Είναι λείψανο που διασώθηκε μέσα στις στάχτες, από τη μαρτυρική θυσία τού μακαριστού πατέρα μου Ιεροδιδασκάλου Οικονόμου Δημητρίου Κ. Βαστάκη, εφημερίου του Μεγάλου Χωριού της Μητροπόλεως Καρπενησιού, ο οποίος τελικά μετά από φρικτούς βασανισμούς εκάη ζωντανός από τους Ιταλούς την παραμονή των Χριστουγέννων, 24-12-1942.
Η Εκκλησία μας, λοιπόν, «ως πορφύραν και βύσσον με τα αίματα και των νέων τούτων Ιερομαρτύρων στολισαμένη», δίκαια καυχάται ότι και στους πρόσφατους χρόνους οι λειτουργοί της: «εν υπομονή πολλή…, εν στεχωρίαις, εν πληγαίς και φυλακαίς… και εν λιμώ και θλίψει» (Β’ Κορ. 6,4-5, 10,27), συνέβαλαν στην εθνική αντίσταση και απελευθέρωση της Ελληνικής Πατρίδας.
Τέλος, η Εκκλησία μας δεν αποβλέπει σε δάφνες και υστεροφημίες, από την εκτεθείσα προσφορά της. Η Εκκλησία μας είναι πάντα ένα διαρκές παρόν, όπως και ο Θείος Ιδρυτής της. Και σαν Στρατευομένη που είναι, ένα καθήκον έχει: Να θυσιάζεται… Κι αυτό έκαμε στο μεγάλο ΕΠΟΣ της ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ τού ΣΑΡΑΝΤΑ. Κι αυτό εξακολουθεί να κάνει, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.[4]
Το Μαρτύριο του π. Δημητρίου Βαστάκη
Στους Δομιανούς Ευρυτανίας, όπου είδε το φως ο ηρωικός παπα-Χρίστος Κακαβάς, γεννήθηκε και ο παπα-Βαστάκης στα 1900. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Αλλ’ η αγάπη του προς τα γράμματα έκαμε τους γονείς του να τον στείλουν μ’ όλη τη φτώχεια τους στο Ιεροδιδασκαλείο Άρτης. Ξεχώρισε ανάμεσα στους συμμαθητάς του. Δεν πρόλαβε να τελειώση κι η φωνή της πατρίδος τον κάλεσε στη Μ. Ασία.
Μετά την καταστροφή τελείωσε το ιεροδιδασκαλείο, έλαβε σύζυγο την Αμαλία Μαργαριτοπούλου και το 1926 διορίσθηκε διδάσκαλος στο χωριό Θερμάτι. Το 1930 χειροτονήθηκε ιερεύς και πήγε εφημέριος στην Αγία Παρασκευή του Μεγάλου Χωρίου.
Πρότυπο οικογενειάρχου, εδημιούργησε οικογένεια χριστιανική, που όλοι την καμάρωναν και τη ζήλευαν. Φιλότιμος διδάσκαλος, προσπαθούσε όχι μόνο γράμματα να μάθη στα παιδιά, αλλά και να τους εμφυσήση ευσέβεια και φόβο Θεού.
Και στην ιερατική του διακονία επέτυχε ο π. Δημήτριος. Αγαπούσε τους χριστιανούς με δημιουργικήν αγάπη. Ήταν αφιλοχρήματος κι έγινε πολλές φορές ο παρηγορητής κι ο προστάτης των ορφανών και των πασχόντων. Ίδρυσε και φρόντιζε με στοργή το πρώτο Κατηχητικό στην Επαρχία. Το απλό μα αλατισμένο κήρυγμά του τραβούσε πολλούς στην εκκλησία και στη χριστιανική ζωή.
Στην ωραία αυτήν άνθησι της ιερατικής του ζωής ήρθαν οι κατακτηταί στην Ελλάδα. Στις 18 Δεκεμβρίου 1942 ένα τάγμα ιταλικό τραβούσε από το Καρπενήσι προς το Μεγάλο Χωριό. Το μισό τάγμα είχε μπη μέσα και οι πρόκριτοι του χωρίου έκαμαν ό,τι μπορούσαν για να τους περιποιηθούν, για να προλάβουν ενδεχόμενη καταστροφή. Μαζί και ο εφημέριος και δάσκαλος π. Δημήτριος. Μα το άλλο μισό τάγμα, που πήγαινε προς το Μικρό Χωριό έπεσε σ’ ενέδρα ανταρτών και δεκατίστηκε στ’ αληθινά. Έξαλλοι από θυμό και φόβο οι Ιταλοί ξέσπασαν στους αόπλους. Κράτησαν όλους τους προκρίτους και τον ιερέα μαζί στο σχολείο του Μ. Χωρίου.
Από τη στιγμή αυτή άρχισε το μαρτύριο του π. Δημητρίου. Άγρια μανία έπιασε τον Ιταλό ταγματάρχη, όταν είδε τον ιερέα. Έξαλλος τον άρπαξε από τα γένεια και κλωτσώντας τον τον ξάπλωσε κάτω. Ο ιερεύς ήρθε σε άθλια κατάστασι. Σε λίγο τον πήραν οι Ιταλοί στο κατάλυμά τους κι εκεί ο ξυλοδαρμός επανελήφθηκε, αφού μάλιστα τον κρέμασαν στην κληματαριά του σπιτιού. Μια βαριά πέτρα κρεμόταν από τα πόδια του. Κι αυτοί γύρω του, τον κοροΐδευαν, τον κτυπούσαν, έκαιγαν τα γένεια και τα μαλλιά του με τους αναπτήρες τους. Από το ένα μέρος το πρόσωπό του είχε καή εντελώς.
Μισοπεθαμένο τον μετέφεραν σ’ άλλο σπίτι. Ήταν τελείως παραμορφωμένος. Το πρόσωπό του μελανό. Τα μάτια του να σταλάζουν αίμα. Τα χέρια να κρέμωνται νεκρά, βγαλμένα απ’ τις αρθρώσεις τους. Το σώμα ολόκληρο μωλωπισμένο τόσο, που να μην έχη τόπο για καινούργιους μωλωπισμούς. Και να σκεφθή κανείς μονάχα την κατάστασι αυτή του δυστυχισμένου π. Δημητρίου, αισθάνεται την ψυχή του να πλημμυρίζη απ’ οδύνη κι αποτροπιασμό. Τέτοια συναισθήματα εξεδήλωσε, όταν αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, γιατρός συνδεσμώτης του ιερέως.
Στις 23 Δεκεμβρίου μαζί με άλλους συγκρατουμένους τους πήγαν στο Μεγάλο Χωριό. Εκεί τους φανέρωσαν την καταδίκη τους σε θάνατο και τους επέτρεψαν να κάνουν τις τελευταίες παραγγελίες τους προφορικά ή με γράμμα. Ο π. Δημήτριος δεν μπορούσε να κρατήση μολύβι. Γι’ αυτό παρεκάλεσε να πουν, πως ο «παπά-Δημήτρης παραγγέλλει στους δικούς του να είναι καλοί χριστιανοί. Συγχωρεί όλους όσους τον έβλαψαν και παρακαλεί να τον συγχωρήσουν εκείνοι που τυχόν ελύπησε».
Το πρωί στις 24 Δεκεμβρίου 1942 οι Ιταλοί είχαν βάλει πυρκαγιές στο χωριό. Σ’ ένα από τα καιόμενα σπίτια έρριξαν τον βασανισμένο π. Δημήτρη, «ιερείον έμψυχον» ολοκαύτωμα στον Κύριο δεκτό.[5]
Ο άγιος Χαράλαμπος, οι Ναζί και τα Φιλιατρά
«Πώς ο Άγιος Χαράλαμπος διέσωσε
το 1943 τα Φιλιατρά από τους Γερμανούς»
Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι κάποιο θαύμα τού Αγίου Χαραλάμπου που συνέβη το 1944. Στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στην επαρχία Τριφυλίας, υπάρχει μία γραφική πόλις με 9.000 κατοίκους, τα Φιλιατρά. Πολιούχος της πόλεως είναι ο Άγιος Χαράλαμπος, και κάθε χρόνο στις 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι προς τιμήν του, και κατεβαίνουν σ’ αυτό και οι Φιλιατρινοί που μένουν στην Αθήνα.
Σ’ αυτό το πανηγύρι πηγαίνει κάθε χρόνο και ένας ηλικιωμένος Γερμανός, ονόματι Κοντάου, με την οικογένειά του. Έρχεται από μακρυά. Και θα έλεγε κανείς: «Τι τού ήρθε, ώστε έτσι στα καλά καθούμενα να ξεκινά από την Γερμανία για ένα τόσο μακρινό ταξείδι»!Ο άνθρωπος αυτός στην περίοδο της κατοχής ήταν αξιωματικός τού Γερμανικού στρατού, και για ένα διάστημα χρημάτισε φρούραρχος Φιλιατρών.Εκείνο τον καιρό — βρισκόμαστε στο 1944 — μερικοί Έλληνες αντάρτες έκαναν κάποιο σαμποτάζ, φονεύοντας σε ενέδρα αρκετούς Γερμανούς. Εξαγριώθηκαν τότε οι κατακτητές και από το στρατηγείο της Τριπόλεως δόθηκε εντολή στον Κοντάου, την ημέρα που θα ξημέρωνε, στις 6 το πρωί, να καούν τα μισά Φιλιατρά και να εκτελεσθούν εκατό περίπου Φιλιατρινοί. Όπως ήταν φυσικό, τρόμος και πανικός κατέλαβε όλους τους κατοίκους. Ήξεραν ότι οι Γερμανικές διαταγές ήταν αμετάκλητες. Τίποτε δεν τους έσωζε από τον όλεθρο και την συμφορά.Το πρωί (19 Ιουλίου) όμως ενώ έφθασε η κανονισμένη ώρα δεν έβλεπαν καμμία κίνησι. Απόρησαν. Τι άραγε να είχε συμβή; Εκείνη την νύχτα οι πιστοί εζήτησαν με καυτά δάκρυα την προστασία τού Αγίου Χαραλάμπου. Και εκείνος ενήργησε θαυμαστά.Παρουσιάσθηκε στον Γερμανό φρούραρχο, τον Κοντάου, και τού είπε να μην εκτέλεση την διαταγή. Τού υποσχέθηκε ακόμη πως δεν θα τιμωρηθή από τον ανώτερο του και ότι θα επιστρέψη και αυτός και οι στρατιώτες του σώοι στην πατρίδα τους. Ο Κοντάου, στην αρχή έδειχνε ψυχρός και ασυγκίνητος. Συνολικά ο Άγιος τού εμφανίσθηκε τρεις φορές για να τον πείση πως πρόκειται για κάτι το υπερφυσικό και πρέπει να υπακούση.Το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο Αγιος παρουσιάσθηκε και στον Γερμανό στρατηγό στην Τρίπολι. Το πρωί ο Κοντάου εζήτησε τους ιερείς των τεσσάρων ενοριών της πόλεως. Εκείνοι παρουσιάσθηκαν έντρομοι εμπρός του. Που να ήξεραν το τι είχε μεσολαβήσει εκείνη την νύχτα!
Μαζί τους εγύρισε στις Εκκλησίες των Φιλιατρών και παρατηρούσε τις εικόνες. Στην τέταρτη Εκκλησία, στα Εισόδια της Θεοτόκου, στην επιλεγόμενη «Γουβιώτισσα» βλέποντας μία εικόνα — ένα γέροντα με κάτασπρη γενειάδα, ντυμένο ιερατικά άμφια — ανεφώνησε: «Να! αυτός είναι!» και έπεσε εμπρός του να τον προσκυνήση. Μόλις σηκώθηκε λέει στους έκπληκτους ιερείς: «Σας έσωσε ο Άγιος αυτός, που έσωσε κι’ εμένα από βαρύ κρίμα».
Έτσι με την επέμβαση τού πολιούχου η πόλις εγλύτωσε από την φωτιά και την σφαγή. Θαύμα ολοζώντανο και συγκλονιστικό. Οι ψυχές όλων των Χριστιανών βυθίσθηκαν σε βαθειά συγκίνηση.
Το 1945 ενώ πια ο πόλεμος είχε λήξει, οι επίσημοι των Φιλιατρών ειδοποιήθηκαν από τον Κοντάου, να τον περιμένουν κι’ αυτόν στην πανηγύρι τού Αγίου. Θα ερχόταν με την οικογένειά του να ευχαριστήση τον Άγιο που, όπως τού υποσχέθηκε, τον επέστρεψε σώο στην πατρίδα του. Έτυχε μάλιστα λόγω βλάβης τού αυτοκινήτου του και μερικών άλλων εμποδίων να φθάση στις 12 Φεβρουαρίου.Οι Φιλιατρινοί και όλοι οι κάτοικοι της περιφερείας τού επεφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή. Προς χάρι του επανέλαβαν την πανηγύρι. Εκείνος ανέβηκε σ’ έναν εξώστη και μίλησε ελληνικά προς τα πλήθη. Τους είπε μάλιστα ότι πριν αναχώρηση για την Ελλάδα είδε πάλι στον ύπνο του τον Άγιο Χαράλαμπο και τού είπε: «Σε περιμένω στα Φιλιατρά, όπου έδειξες την πίστι σου. Όλοι θα σε υποδεχθούν με μεγάλη χαρά». Συγκίνησις και ιερός ενθουσιασμός είχε καταλάβει τους πάντες.Και το τοπικό αγιολόγιο σημειώνει: «Τη αυτή ημέρα, δεκάτη ενάτη Ιουλίου, μνήμην ποιούμεθα τού εξαισίου θαύματος τού Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, ος ταίς προς Θεόν πρεσβείαις πολλοί των πολιτών της Εράνης εσώθησαν εκ βεβαίας εις θάνατον καταδίκης υπό των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής εν έτει 1944». Πράγματι, «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».[6]
Πηγές, βιβλιογραφία:
1. «Το ΟΧΙ του κλήρου (της Ορθόδοξης Εκκλησίας) κατά των επιδρομέων και κατακτητών (1940-1944)» Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος. Περιοδικό «Απολύτρωσις» o-nekros.blogspot.gr
2. «Πάτερ Ανυπόμονος ~ Άρης Βελουχιώτης (ο παπάς του Άρη)». Αρχείο για τον Άρη, arxeioari.blogspot.gr και www.youtube.com
3. Βιογραφικά Στοιχεία του Παπα-Χολέβα (Δημήτριος Κ. Χολέβας) papaholevas.blogspot.gr
4. «Έλληνες Νεομάρτυρες ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο» Του π. Κωνσταντίνου Δ. Βαστάκη ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΟΛΜΗ» ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2001 o-nekros.blogspot.gr Ψηφιοποίηση Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον.
5. «Το Μαρτύριο του π. Δημητρίου Βαστάκη» Από το βιβλίο: Εκτελεσθέντες & μαρτυρήσαντες κληρικοί 1941-1949, Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου. www.pemptousia.gr
6. Απόσπασμα από το αφιέρωμά μας στον Άγιο Χαράλαμπο. www.sophia-ntrekou.gr/agiosxaralampos
Το οπτικοακουστικό υλικό (Βίντεο) από www.YouTube, εταιρεία της Google.
Φωτογραφίες που σημάδεψαν την ανθρώπινη ιστορία. www.sophia-ntrekou.gr
Ηλ. πηγή: www.sophia-ntrekou.gr – αέναη επΑνάσταση
1η δημοσίευση 26 Οκτωβρίου 2014.
Τελευταία ενημέρωση και έλεγχος συνδέσμων:
26 Οκτωβρίου 2017 στις 10:21 www.sophia-ntrekou.gr
Έφυγε από τη ζωή ο παπάς που κήδεψε τον Νίκο Καζαντζάκη
Σε ηλικία 86 ετών έφυγε από τη ζωή ο παπά Σταύρος Καρπαθιωτάκης, που κήδεψε που πριν από 61 χρόνια τον Καζαντζάκη. Η κηδεία του ιερέα θα γίνει στις 12 το μεσημέρι της Κυριακής από τον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Κνωσού.
Μάλιστα την ταυτότητά του στην κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη το Νοέμβριο του 1957, αποκάλυψε ο ίδιος το 1972:
«Τον Νοέμβριο του 1957 ήμουν στρατιώτης και παπάς, και υπηρετούσα τη θητεία μου στο Ηράκλειο. Μια ημέρα πριν από την κηδεία του Καζαντζάκη ο διοικητής κάλεσε όλους τους στρατιωτικούς και έδωσε διαταγή να μη βγει κανείς έξω από το στρατόπεδο στις 5 Νοεμβρίου. Οι Αρχές και ο Στρατός φοβούνταν μεγάλες φασαρίες, γιατί είχε έρθει εκκλησιαστική διαταγή να μην ταφεί ο Καζαντζάκης. Οταν θα το ‘παιρναν χαμπάρι οι Κρητικοί, θα έκαναν μεγάλες φασαρίες. Εγώ, ως παπάς, ένιωσα πολύ άσχημα. Η συνείδησή μου με πείραζε πολύ. Ημουν παπάς. Δεν άντεχα να πάρω στον λαιμό μου τέτοιο άδικο. Δεν μπορούσα να αρνηθώ τα ιερά μυστήρια σ’ έναν βαφτισμένο χριστιανό, που δεν έκανε ποτέ κάτι ανήθικο ή εγκληματικό. Οσον αφορά τα βιβλία του, δεν είμαι εγώ άξιος να τον κρίνω. Το ‘σκασα κρυφά από τον Στρατό την ημέρα της κηδείας. Πήρα αθόρυβα τα ράσα μου και έτρεξα στον Μαρτινέγκο και τον έθαψα. Ολοι νόμισαν ότι με έστειλε η Εκκλησία να τον κηδέψω. Είχαν δει και τον Μητροπολίτη Ευγένιο στον Αγιο Μηνά. Δεν ήξερε κανείς τι γινόταν στα παρασκήνια! Πέρασα από στρατιωτικό δικαστήριο και μπήκα φυλακή για έξι μήνες!»
Ο π. Καρπαθιωτάκης τιμωρήθηκε από στρατιωτικό δικαστήριο απλώς επειδή το έσκασε από το στρατόπεδο την ημέρα της κηδείας. Ισως δεν γνώριζαν τι ακριβώς είχε κάνει τις ώρες που έφυγε από τη μονάδα του, γιατί τότε η τιμωρία του μπορεί να ήταν αυστηρότερη. Στον π. Σταύρο, με το αιτιολογικό ότι απουσίασε από την υπηρεσία του χωρίς άδεια, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 20 ημερών.
Πηγή:cretapost.gr
Με αφορμή τη συζήτηση που και πάλι άνοιξε η ανακοίνωση της ΔΙΣ, οι διαρροές του Υπουργείου Εξωτερικών, αλλά και την κουβέντα μας προ ολίγου με τη Σοφία Πακαλίδου στον 102fm ΕΡΤ3 : “[…] η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως σώμα πλήρως αυτοδιοίκητο με παρουσία και λόγο στη δημόσια πλατεία -ένας λόγος κατά πάντα πολιτικός και ταυτόχρονα αντιεξουσιαστικός-, έχει τη συνευθύνη της συνοχής, αλλά και της ειρηνικής συνύπαρξης των μελών της κοινωνίας. Εξάπαντος, όμως, δεν αποτελεί γρανάζι της κρατικής εξουσίας. Η διακονία της, που στηρίζεται στους κανόνες και τα δρώμενα του σώματος, είναι «αμέτοχη παντελώς σε κάθε μορφή έννομης εξουσίας», η οποία ανήκει αποκλειστικά στην κρατική εξουσία”.
και η άλλη πλευρά
Ο Kanellos Dodos βρίσκεται στην τοποθεσία Βλαχογιάννειο Μουσείο – Vlahogiannio Museum.
Φωτογραφία του ιερέα Νικόλαου Μπερτσέκα ο οποίος ήταν εφημέριος στο χωριό Στιμάγκα του Ν.Κορινθίας, και ο οποίος συνελήφθει την 25-Μαρτίου του 1944 (ημέρα εορτασμού εθνικής εορτής) από αντάρτες του ΕΛΑΣ μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, διότι είχε αρνηθεί στην ηγεσία του ΕΛΑΣ να προσκομίσει ονομαστική κατάσταση συγχωριανών του οι οποίοι δεν ήταν φιλικά προσκείμενοι στο ΚΚΕ. Εν συνεχεία ο ιερέας μεταφέρθηκε από τους ΕΛΑΣίτες έξω από το χωριό όπου βασανίστηκε απάνθρωπα αφού αρχικά του ξερίζωσαν τα νύχια και στην συνέχεια με καδρόνια του έσπασαν τα οστά των ποδιών και των χεριών, και τελικά τον έπνιξαν σε παρακείμενο λάκκο με λασπόνερα.
Η κατοχή, η δικτατορία και ο αρχιεπίσκοπος
arxiepiskopos.jpg
Παπαδόπουλος, Παττακός και Μακαρέζος με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τους στενούς συνεργάτες του Ανθιμο (Ρούσσα) και Χριστόδουλο (Παρασκευαΐδη)Δεν θα ’πρεπε να μας ξαφνιάσει το γεγονός ότι ο αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να κηρύξει προσωπικό πόλεμο στον υπουργό Παιδείας.
Ο κ. Ιερώνυμος ακολουθεί πιστά τη γνωστή τακτική των προκατόχων του, σύμφωνα με την οποία, όταν οι κυβερνήσεις έθιγαν τον σκληρό πυρήνα της εκκλησιαστικής εξουσίας σε οικονομικά ή πολιτικά ζητήματα, η Ιεραρχία ξεσηκωνόταν και μετέθετε το ζήτημα στον χώρο της «πίστης» ή της «παράδοσης».
Μιλά πλέον ο «Θεός» απ’ τη μια μεριά και ο «Σατανάς» από την άλλη.
Μόνο που έτσι ο δρόμος στρώνεται για τους φονταμενταλιστές, με τους οποίους μέχρι τώρα απέφευγε να ταυτιστεί ο αρχιεπίσκοπος.
Πρώτος τον Μάιο ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος ζητούσε να «σαπίσει και να ξεραθεί» το χέρι του κ. Φίλη, ενώ η καθηγήτρια Μαντουβάλου ευχόταν προχτές «να τον τρελάνει ο Θεός», από τη ραδιοσυχνότητα που διαθέτει ακόμα ο άλλος πιστός χριστιανός, ο Γιώργος Καρατζαφέρης.
Ο κ. Ιερώνυμος πιάστηκε από μια φράση του υπουργού Παιδείας, ο οποίος τόλμησε να ξεστομίσει το αυτονόητο, ότι δηλαδή δεν τιμά την Εκκλησία ο ρόλος επιφανών στελεχών της σε δυο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής Ιστορίας, την κατοχή και τη δικτατορία.
Φρονίμως ποιών, ο κ. Ιερώνυμος απέφυγε στην πρώτη του επιστολή κάθε αναφορά στη δικτατορία, εφόσον είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από αυτή την περίοδο.
Και περιορίστηκε αρχικά σε μια συμβολική αλλά επιδεικτική κίνηση.
Προσέφερε διά του προέδρου της Βουλής προς τους βουλευτές τον τόμο που είχε εκδοθεί επί Χριστόδουλου, με τον οποίο υποτίθεται ότι αποκαθίσταται η «αντιστασιακή» δράση της Εκκλησίας επί κατοχής (Χαραμαντίδης, 2000).
Ισως έτσι θέλησε να «τιμωρήσει» και τον κ. Βούτση, ο οποίος είχε ήδη ξεκαθαρίσει ότι οι θέσεις του υπουργού Παιδείας είναι ώριμες κυβερνητικές θέσεις, στις οποίες μάλιστα συγκλίνει μια ευρύτατη πολιτική συναίνεση.
Αστοχη η χειρονομία του αρχιεπισκόπου. Διότι ο τόμος αυτός παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 2000 από τον Χριστόδουλο ως κίνηση αποκατάστασης των δύο μοναδικών αντιστασιακών μητροπολιτών, του Ιωακείμ Κοζάνης και του Αντωνίου Ηλείας, οι οποίοι είχαν καθαιρεθεί από την Εκκλησία ακριβώς για την αντιστασιακή τους δράση!
Μάλιστα η έκδοση του τόμου χαρακτηρίστηκε «φαρισαϊκή πράξη» από τις τρεις βασικές αντιστασιακές οργανώσεις, οι οποίες κατήγγειλαν ότι «ο κ. Χριστόδουλος θεωρεί και σήμερα αμάρτημα το υψηλό και έμπρακτο παράδειγμα πατριωτισμού και αυταπάρνησης ιερωμένων, όπως οι αείμνηστοι μητροπολίτες Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιος, το οποίο αυτός ο οσφυοκάμπτης της χούντας μεγαλόψυχα συγχωρεί!» («Ριζοσπάστης», 25/11/2000).
Μικρή λεπτομέρεια που έχει σήμερα κάποια σημασία.
Ο γνωστός ακροδεξιός εκδότης Γρηγόρης Μιχαλόπουλος δήλωσε τότε ότι δεν πήγε στην εκδήλωση αποκατάστασης των δύο μητροπολιτών διότι «υπήρξαν κομμουνιστές και μάλιστα κακής ποιότητος» και διότι ο Ιωακείμ «υπήρξε ο πρώτος που ζήτησε να καταργηθούν τα Θρησκευτικά» («Ελεύθερη Ωρα», 27/11/2000).
Δωσιλογισμός και Εκκλησία
Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός με τον πρωθυπουργό της πρώτης δωσιλογικής κυβέρνησης Γ. Τσολάκογλου | Χωρίς, λοιπόν, τους δύο ΕΑΜίτες μητροπολίτες, η συνεισφορά της Εκκλησίας στην αντίσταση περιορίζεται στον κατώτερο κλήρο, με πιο εμβληματική την περίπτωση του αρχιμανδρίτη Γερμανού Δημάκου, συμπολεμιστή του Αρη Βελουχιώτη με το ψευδώνυμο παπα-Ανυπόμονος.
Αντίθετα, για τους μητροπολίτες χρειάστηκε ακόμη και ειδικός αναγκαστικός νόμος για να μην το σκάσουν από τις επαρχίες τους, όταν άρχισε να διαφαίνεται η ήττα (Α.Ν. 2754/10/1/1941).
Υπάρχει βέβαια ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, ο οποίος αρνήθηκε να μετάσχει στην παράδοση της Αθήνας στους κατακτητές και να ορκίσει την πρώτη δωσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου.
Αλλά αυτός απομακρύνθηκε αμέσως και τοποθετήθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο εκλεκτός των Γερμανών Δαμασκηνός.
Η εκλογή του ενθουσίασε τόσο τους γερμανόφιλους, ώστε τηλεγράφησαν την επιτυχία τους στον ίδιο τον Χίτλερ (Τσιρώνης, 2010, σ. 422).
Ο Χρύσανθος αποκαταστάθηκε με τα χίλια ζόρια το 1949, λίγο προτού πεθάνει.
Οσο για τον Δαμασκηνό, αυτός υποτίθεται ότι υπήρξε μέγας αντιστασιακός και προστάτης του εβραϊκού στοιχείου.
Μόνο που όλα αυτά συνέβησαν από τα τέλη του 1943, όταν άρχισε να αποκαθιστά σχέσεις με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση και τους Αγγλους, προετοιμάζοντας τη διάδοχη κατάσταση.
Εως τότε, η ηγεσία της Εκκλησίας «αποδείχτηκε ικανότερος συνεργάτης για τους κατακτητές από όσο οι δύο πρώτες ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις» (Ψαλλίδας, 2016, σ. 17).
Ειδικά τα κείμενα διαμαρτυρίας του αρχιεπισκόπου προς τον πρωθυπουργό και τις κατοχικές αρχές επιδόθηκαν κατόπιν εορτής και μόνο όταν είχαν ήδη αρχίσει οι εκτοπίσεις των Εβραίων προς τα στρατόπεδα του θανάτου (Μαργαρίτης, 2005, σ. 112-132).
Ακόμα και μετά την απελευθέρωση, ο Τσόρτσιλ αποκαλούσε «Κουίσλιγκ» τον Δαμασκηνό και ήταν δύσπιστος στην ανάδειξή του σε αντιβασιλέα, διότι υπήρξε «όργανο των Γερμανών», τους οποίους «πρόδωσε» στη συνέχεια (H. Macmillan, «War Diaries», σ. 558 κ.ε., και Σπύρος Μαρκεζίνης, «Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος, τ. Β΄, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 1994, σ. 52).
Οσο για τους λοιπούς μητροπολίτες, περισσεύουν οι εκδηλώσεις νομιμοφροσύνης προς τους κατακτητές.
Ο μητροπολίτης Πατάρων Μελέτιος, ως επίτιμος πρόεδρος μιας «Κεντρικής Επιτροπής Λαού Αλεξανδρουπόλεως», έσπευσε ήδη από τις 10/4/1941 να απευθύνει «προς την Αυτού Εξοχότητα τον Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ, Κύριον Κύριον Αδόλφον Χίτλερ, τας ολοψύχους ευχαριστίας και την εις το διηνεκές αναλλοίωτον ευγνωμοσύνην» του ποιμνίου του «διά την άκραν ευγένειαν και τον ιπποτισμόν τον οποίον επεδείξαντο απέναντί του τα ηρωικά στρατεύματα της κατοχής».
Ευχαριστήρια επιστολή προς τον Χίτλερ που υπογράφει ο Πατάρων Μελέτιος | Εχουν διασωθεί και οι ομιλίες τεσσάρων ιεραρχών της Βόρειας Ελλάδας κατά την περιφορά της προπαγανδιστικής έκθεσης των ναζί «ο σοβιετικός παράδεισος».
Ο Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης Κωνσταντίνος αναπολεί νοσταλγικά την «παλαιά ευτυχία των Ρώσων» επί τσάρου και διατυπώνει την άποψη ότι «ο μπολσεβικισμός δέον να θεωρηθή μία κίνησις παρά κατωτέρω λαώ, ανίκανος να ηλεκτρίση άλλους λαούς προηγμένους εις τον πολιτισμόν», όπως ο ελληνικός («Ο αγών της Ελλάδος», 1943, σ. 11-12).
Ο Εδέσσης Παντελεήμων θα ταχθεί πιο ανοιχτά υπέρ των ναζί: «Ο Ελλην τάσσεται παρά το πλευρόν των δυνάμεων αίτινες καταπολεμούν το υλιστικόν τούτο σύστημα και ελπίζει ότι ούτω θα επιτύχη να εξασφαλίση εν ελεύθερον και ευτυχές μέλλον εν τω πλαισίω της νέας Ευρώπης».
Ο Φλωρίνης Βασίλειος θα θεωρήσει τον Χίτλερ όργανο του Θεού κατά του διαβόλου:
«Καθώς άλλοτε η Θεία Πρόνοια, εν τω προσώπω του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εθριάμβευσε κατά των διωγμών της ειδωλολατρίας, τοιουτοτρόπως σήμερον, εν τω προσώπω του Μεγάλου Ηγέτου του ενδόξου Γερμανικού έθνους, θα θριαμβεύση και κατά του διωγμού τούτου» (στο ίδιο, σ. 8-9).
Ο μητροπολίτης Κασσανδρείας Ειρηναίος θα προσθέσει:
«Ευνόητος η χαρά και ανακούφισις ην ησθάνθην όταν ο Μέγας Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ εκήρυξε τον κατά των Μπολσεβίκων πόλεμον, προς απαλλαγήν της Αγίας Ορθοδόξου Ρωσίας από των σκληρών και αφορήτων αυτών τυράννων και βασανιστών. […] Ας ευχηθώμεν εις τα γερμανικά όπλα επιτυχίαν […] Οφείλομεν λοιπόν μεθ’ υπομονής και ησυχίας να επιδιδώμεθα εις τα ειρηνικά ημών έργα, παρέχοντες προθύμως την προσωπικήν ημών εργασίαν δι’ έργα οδοποιίας και οχυρωματικά τοιαύτα, αφ’ ου μάλιστα διά των τοιούτων ποικίλως ωφελείται και προάγεται η γλυκεία ημών Πατρίς, της οποίας την ελευθερίαν και διακυβέρνησιν υπό της ελευθέρας θελήσεως του Ελληνικού Λαού, μετά την πολυπόθητον ειρήνην ολοκλήρου της ανθρωπότητος, υπεσχέθησαν οι ευγενείς κατακτηταί μας, διά του γνωστού διαγγέλματος του σοφού και φιλοπάτριδου πρωθυπουργού ημών κ. Λογοθετοπούλου»(σ. 14-15).
Οι Αγιοι Πατέρες και ο Χίτλερ
Γερμανοί αξιωματικοί με ηγούμενους στο Αγιο Ορος | Η πιο γλοιώδης συμπεριφορά προς τους κατακτητές υπήρξε δυστυχώς εκείνη του Αγίου Ορους.
Οι εκπρόσωποι των είκοσι μονών έστειλαν στις 26/4/1941, μια μέρα προτού μπουν οι κατακτητές στην Αθήνα, επιστολή προς την «Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους Κύριον Αδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον», ζητώντας «όπως αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον».
Με την επιστολή οι ηγούμενοι του Αγίου Ορους ζητούσαν να διατηρήσουν τα κτήματα και τα δικαιώματά τους.
Και κατέληγαν:
«Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Ορει ενασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς και εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν και την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν Αυτής. Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητι υγείαν και μακροημέρευσιν επ’ αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Εθνους».
Την ύπαρξη της επιστολής επιβεβαιώνει και ο τόμος που παρέδωσε στον πρόεδρο της Βουλής ο αρχιεπίσκοπος, χωρίς βέβαια να αναφέρει το περιεχόμενό της (σ. 355).
Η χούντα και η Εκκλησία
Πιεσμένος προφανώς από τους εκκλησιαστικούς και πολιτικούς παράγοντες που θεώρησαν ανεπαρκή την πρώτη του επιστολή, ο κ. Ιερώνυμος επανήλθε με νέα, στην οποία κατονομάζει τον κ. Φίλη και επιχειρεί να ανατρέψει αυτό που όλοι γνωρίζουμε:ότι δηλαδή η διοικούσα Εκκλησία συντάχθηκε πλήρως με τη δικτατορία.
Και εδώ δεν υπάρχει καμιά εξαίρεση. Ισχύει αυτό που δήλωνε ο αντιστασιακός πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Θ. Πυρουνάκης μετά την πτώση της δικτατορίας:
«Ολοι τους [οι μητροπολίτες] υπηρέτησαν και υπέθαλψαν τη χούντα. Σημειώστε:μηδενός εξαιρουμένου. Ολοι αναγνώρισαν το καθεστώς και όλοι έσπευσαν να το υπηρετήσουν. Και συναγωνίζονταν μάλιστα ποιοι θα είναι περισσότερο εξυπηρετικοί» (συνέντευξη στον Κ. Χαρδαβέλλα, «Τα Νέα», 19/10/1978).
Ο κ. Ιερώνυμος το γνωρίζει πολύ καλά. Και έτσι απλά διατυπώνει κάποια ερωτήματα, υπονοώντας ότι η χούντα επιβλήθηκε με τη βία στην Εκκλησία.
Βασικό του επιχείρημα, το ότι υπήρξε συνεχής αναβολή της σύγκλησης της Ιεραρχίας.
Το τραγικό είναι ότι οι ίδιοι οι δεσποτάδες ζητούσαν αυτή την αναβολή.
Ο μητροπολίτης Κωνστάντιος Αλεξανδρούπολης έγραφε στον Παπαδόπουλο:
«Με το θάρρος που μου δίδει η αφοσίωσίς μου προς το πρόσωπόν Σας και η ειλικρινής αγάπη μου προς το έργον της Επαναστάσεως, έρχομαι να θέσω υπ’ όψιν Σας την αγανάκτησιν και τον αναβρασμόν, ο οποίος επικρατεί εις την παράταξιν των Αρχιερέων που προήλθαν μετά την Επανάστασιν της 21ης Απριλίου […] Φρονώ ότι εν όψει του Δημοψηφίσματος, διά την επιτυχίαν του οποίου όλοι μας εργαζόμεθα, επιβάλλεται η αναστολή των εργασιών της Ιεράς Συνόδου».
Ολοι οι μητροπολίτες είχαν ένα καλό λόγο για τους χουντικούς:
■ Ο Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος δήλωνε: «Η Εθνική Κυβέρνησις έχει επιτελέσει τεράστιον εθνικόν έργον. Το σύνθημα του Προέδρου της Εθνικής Κυβερνήσεως “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” μοναδικόν και ιστορικόν, ήχησεν ως εγερτήριον σάλπισμα».
■ Ο Σάμου Παντελεήμων χτυπούσε τις καμπάνες όταν τον επισκεπτόταν ο Παττακός και είχε αναρτήσει τη σημαία της χούντας στη μητρόπολή του.
■ Ο Κιλκισίου Χαρίτων δήλωνε ότι «η Επανάστασις εδώ είμεθα ο κ. Νομάρχης, ο κ. Διοικητής, και εγώ».
■ Ο Καστοριάς Δωρόθεος χαρακτήριζε την 21η Απριλίου «λαμπροφόρο νύκτα» και καλούσε τους πιστούς να ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα της χούντας («Φωνή της Καστοριάς», 15.9.1968).
■ Ο Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Κωνσταντίνος ανακοίνωσε την «περίλαμπρον νίκην» του χουντικού δημοψηφίσματος.
■ Ο Λαρίσης Θεολόγος με εγκύκλιό του αποφαινόταν ότι όσοι δεν ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα δεν είναι χριστιανοί (6/1207/20.9.1968).
■ Ο Ζακύνθου Απόστολος, καταπατώντας την παράδοση, έδινε στον Παττακό το σκήνωμα του Αγίου Διονυσίου κατά τη λιτανεία.
■ Ο Καβάλας Αλέξανδρος θεωρούσε το χουντικό Σύνταγμα «το καλύτερο, αρτιώτερο, σαφέστερο και πλέον δημοκρατικό και φιλελεύθερο από κάθε προηγούμενο του τόπου μας».
■ Ο Ζιχνών (και μετέπειτα Πατρών) Νικόδημος είχε συντάξει παρόμοια εγκύκλιο (576/20.9.1968).
Ο θλιβερός κατάλογος δεν έχει τέλος. Αν εξαιρέσουμε τον Χρυσόστομο Πειραιώς, οι υπόλοιποι μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδας δέχτηκαν μετά χαράς να αναλάβουν τον ρόλο εκφωνητή της χουντικής προπαγάνδας.
Ο πρώτος που τα γνωρίζει από πρώτο χέρι όλα αυτά είναι ο ίδιος ο σημερινός αρχιεπίσκοπος.
Και είναι πράγματι κρίμα που για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας επιχειρεί να τα συσκοτίσει και έτσι ταυτίζεται με τον Αμβρόσιο, ο οποίος βέβαια επί χούντας ήταν ταγματάρχης της χωροφυλακής.
Πηγές
● Αρχιμανδρίτης Αγαθάγγελος Χαραμαντίδης (επιμ.), «Μνήμες και μαρτυρίες από το ’40 και την κατοχή. Η προσφορά της Εκκλησίας», Κλάδος Εκδόσεων Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 2000.
● «Ο αγών της Ελλάδος κατά του μπολσεβικισμού», Νέα Ευρώπη, Θεσσαλονίκη 1943.
● Γρηγόρης Ψαλλίδας, «Συνεργασία και ανυπακοή. Η πολιτική της ηγεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην κατοχή (1941-1944), εκδ. Εστία, Αθήνα 2016.
● Θεοδόσης Αθ. Τσιρώνης, «Εκκλησία πολιτευομένη. Ο πολιτικός λόγος της Εκκλησίας της Ελλάδος (1913-1941)», εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2010.
● Γιώργος Ν. Καραγιάννης, «Η Εκκλησία από την κατοχή στον εμφύλιο», εκδ. Προσκήνιο, Αθήνα 2001.
● Γιώργος Δ. Καρανικόλας, «Ρασοφόροι. Συμφορά του Εθνους», εκδ. Θουκυδίδης, Αθήνα 1985 [1976].
● Γιώργος Μαργαρίτης, «Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες. Στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων της Ελλάδας», Βιβλιόραμα, Αθήνα 2005.
«Αδέλφια, πεθαίνουμε για ιερό σκοπό». O αρχιμανδρίτης Κοζάνης Ιωακείμ Λιούλιας που έπεσε μαζί με άλλους 49 πατριώτες στο εκτελεστικό απόσπασμα των Γερμανών στην κατοχική Θεσσαλονίκη 03/08/2017 Κατηγορίες: FEATURED, Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ Ετικέτες: εκκλησία, εκτελέσεις, Κατοχή, Λιούλιας Ι., ναζί, Παύλου Μελά, Σπύρος Κουζινόπουλος του Σπύρου Κουζινόπουλου Ένα από τα φριχτότερα ομαδικά εγκλήματα των χιτλερικών κατακτητών και των ελληνόφωνων συνεργατών τους στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής, ήταν η εκτέλεση στις 2 Ιουλίου 1943, στην περιοχή των Σφαγείων, πενήντα πατριωτών που τους είχαν πάρει από το Γεντί-Κουλέ και το στρατόπεδο Παύλου Μελά. Ανάμεσα στους εκτελεσμένους εκείνης της ημέρας, ήταν μία εμβληματική μορφή με ράσο: Ο Αρχιμανδρίτης Κοζάνης Ιωακείμ Λιούλιας. Σύμφωνα με την περιγραφή που δημοσίευσε η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Λαϊκή Φωνή» στις 5-7-1945, ο Παπαλιούλιας, όπως τον αποκαλούσαν και οι συγκρατούμενοί του, πριν την εκτέλεσή τους βασανίστηκαν φριχτά, ενώ ο Αρχιμανδρίτης τη στιγμή της εκτέλεσης και πριν ο επικεφαλής του γερμανικού εκτελεστικού αποσπάσματος διατάξει πυρ, φώναξε προς τους συγκρατουμένους του με τη βροντερή του φωνή: «Αδέλφια, πεθαίνουμε για ιερό σκοπό»! Ο τότε Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών, Διονύσιος Χαραλάμπους, που ήταν κι αυτός στις ίδιες φυλακές, στο βιβλίο «Μάρτυρες» που είναι ένα πικρό ημερολόγιο από τα χρόνια της κατοχής, γράφει για τον Ιωακείμ Λιούλια: «Τα μαρτύριά του στην ώρα της ανάκρισης που κράτησε δυόμιση ώρες, ήταν εφιαλτικά. Όταν τον αντίκρισαν οι συγκρατούμενοί του ήταν παραμορφωμένος από το ξύλο, χωρίς ράσο και αντερί. Όταν τους έβγαζαν στην αυλή, εκείνος που τραβούσε περισσότερο την προσοχή, ήταν ο Πατέρας Ιωακείμ. Περπατούσε καμαρωτός, πάντα με ψηλά το κεφάλι, γεμάτο κατάμαυρα σγουρά μαλλιά. Στην όψη του ήταν απλωμένη η χριστιανική ηρεμία και γαλήνη. Κι όλο σιγόψελνε όμορφα και κατανυκτικά». Ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ ήταν κληρικός από τους σπάνιους. Όλες τις ώρες που έμεινε εκεί, έψελνε και προσευχόταν με ευλάβεια. Όπως έγραφε τη μεθεπόμενη ημέρα, 4 Ιουλίου 1943 η εφημερίδα Νέα Ευρώπη που εκδίδονταν με τη συνεισφορά των δυνάμεων κατοχής: «… 50 κομμουνισταί και καταδικασμένοι εγκληματίαι εξετελέσθησαν προχθές προς εξιλασμόν κακουργημάτων διαπραχθέντων υπό των κομμουνιστικών συμμοριών κατά των δυνάμεων κατοχής». Σύμφωνα με μία εκδοχή η εκτέλεση έγινε σε αντίποινα για το φόνο του γερμανού Φρούραρχου της Νάουσας. Ο κρατούμενος εκείνη την περίοδο στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά», Λεωνίδας Γιασημακόπουλος, αναφέρει στο ημερολόγιο που τηρούσε ότι από τους εκτελεσμένους οι 32 κρατούνταν στου «Παύλου Μελά» και οι 18 στις φυλακές Επταπυργίου. Η εκτέλεση έγινε στο χώρο της πλινθοποιίας Παπαγεωργίου, που υπήρχε στα Σφαγεία Θεσσαλονίκης, ενώ σύμφωνα με ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Μακεδονία, στις 9 Απριλίου 1945, δύο από τους πενήντα μελλοθάνατους προσπάθησαν να δραπετεύσουν και ίσως ο ένας να το κατόρθωσε. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι στο Ληξιαρχείο Θεσσαλονίκης καταγράφτηκαν 49 ονόματα. Ποιος ήταν ο Ιωακείμ Λιούλιας Ο Ιωακείμ Λιούλιας, εθελοντής στο αλβανικό μέτωπο εμψυχώνει τους στρατιώτες Ο Ιωακείμ Λιούλιας είναι μια ηρωική προσωπικότητα της νεότερης ιστορίας της πατρίδας μας, που πορεύθηκε αγέρωχα στη ζωή και στο θάνατο. Γεννήθηκε το 1919 στο χωριό Κρόκος Κοζάνης. Ο πατέρας ήταν δάσκαλος που υπηρέτησε σε διάφορα χωριά της Μακεδονίας. Έπειτα έγινε παπάς και πήγε στον Kρόκο. Έτσι ο γιός του έζησε από μικρός στην ατμόσφαιρα της εκκλησίας και του σχολείου. Γι’ αυτό από νωρίς γεννήθηκε μέσα του η επιθυμία, να σπουδάσει τα ιερά γράμματα και να μπει στη δούλεψη της Εκκλησίας. Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο έφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, γράφτηκε στη θεολογική σχολή Χάλκης. Μέσα στο περιβάλλον της ιστορικής αυτής σχολής του Πατριαρχείου, ο Ιωακείμ Λιούλιας θέρμαινε πιο πολύ τη φλόγα της ψυχής του για την ολοκληρωτική αφιέρωση. Όταν πήρε το πτυχίο του, αριστούχος μάλιστα, γύρισε στην πατρίδα του, όπου διορίστηκε ιεροκήρυκας στην ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης. Από τις πρώτες ημέρες φάνηκε η ζωντανή πίστη του. Τρέχοντας σε πόλεις και χωριά για να κηρύξει το λόγο του Θεού στους Μακεδόνες συμπατριώτες του. Στη συνέχεια, κλήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα ως έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού. Όταν απολύθηκε, πήρε τη μεγάλη απόφαση να γίνει κληρικός και χειροτονήθηκε διάκονος. Δύο χρόνια αργότερα, το 1939 πήρε μετάθεση στην Αθήνα. Τον τοποθέτησαν προϊστάμενο στον ναό του Αγίου Γεωργίου Κοκκινιάς. Εκεί πήρε το βαθμό του πρεσβύτερου και τον τίτλο του Αρχιμανδρίτη. Εθελοντής στο αλβανικό μέτωπο Δεν έμεινε για πολύ εκεί, γιατί όταν άρχισε η επίθεση των Ιταλών εναντίον της χώρας μας, ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ, άφησε την ήσυχη ζωή της Αθήνας και βρέθηκε στις πρώτες γραμμές των πολεμικών επιχειρήσεων. Ως στρατιωτικός ιερέας με το βαθμό του Λοχαγού, υπηρέτησε στη 15ημεραρχία πεζικού. Με κίνδυνο τη ζωή του έτρεχε κοντά στους στρατιώτες που πολεμούσαν με αυτοθυσία τον ξένο επιδρομέα. Σ’ ένα γράμμα του από το μέτωπο έγραφε: «είναι μεγάλο πράγμα και ενίσχυση για μας, τους αγωνισαμένους στις πρώτες γραμμές του πυρός στις χιονισμένες βουνοκορφές των αγρίων Αλβανικών βουνών και να αισθανόμαστε στη λόγχη μας, την πνοή ολόκληρου του έθνους». Όταν όμως οι σιδερόφραχτες Γερμανικές στρατιές έσπασαν την ηρωική αντίσταση των γενναίων υπερασπιστών της πατρίδας μας, οι κατακτητές πλημμύρισαν την Ελλάδα και έτσι άρχισε η περίοδο της κατοχής. Ο Ιωακείμ Λιούλιας έμεινε στις ακριτικές περιοχές, πρώτα σαν Ιεροκήρυκας στην Μητρόπολη των Γρεβενών και έπειτα στην Κοζάνη. Τότε εκδηλώθηκε όλη η δημιουργική δραστηριότητά του. Με το κήρυγμα, την εξομολόγηση, την φιλανθρωπία συμπαραστάθηκε ενεργά στις δύσκολες ώρες των Ελλήνων. Για να βοηθήσει το λαό, εντάχθηκε στην οργάνωση της «χριστιανικής αλληλεγγύης» και πολλοί κάτοικοι της πόλης και της περιοχής σώθηκαν από το θάνατο, τις φυλακές και τα βασανιστήρια, χάριν στις δικές του φροντίδες και ενέργειες. Δυνατός και αποφασιστικός, αντιμετώπιζε τις δυσκολίες και τα εμπόδια με ψυχραιμία και αισιοδοξία. Δεν τον φόβιζε ο κίνδυνος και ο θάνατος. Έγραφε σ’ ένα γράμμα του: «Μη μας τρομάζει ο θάνατος. Υπάρχει πολλές φορές ζωή στο θάνατο και θάνατος στη ζωή». Τι σημασία έχει η ζωή μπροστά στην πρόοδο και το καλό του συνόλου; με τέτοια ηρωική διάθεση αγωνιζόταν τα χρόνια της κατοχής. Έτσι εμψύχωνε και ενθάρρυνε το λαό και δούλευε για τη λευτεριά της σκλαβωμένης Ελλάδας. Ερχόταν σε επικοινωνία με καπετάνιους της εθνικής αντίστασης και διευκόλυνε το έργο τους. Συχνά τους πληροφορούσε για τις κινήσεις των κατακτητών αλλά οι Γερμανοί δεν άργησαν να το μάθουν. Τότε ο Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ, που κι αυτός είχε μυηθεί στην εθνική αντίσταση, εγκατέλειψε τη Μητρόπολη και βγήκε στα βουνά που υπήρχαν ένοπλα τμήματα της εθνικής αντίστασης. Τον παρότρυναν να φύγει και εκείνος αλλά αυτός δεν ήθελε να αφήσει το ποίμνιό του απροστάτευτο, παρέμεινε καίτοι γνώριζε τους πολλαπλούς κινδύνους που τον απειλούσαν. Κι αυτό δεν άργησε να έλθει. Ήταν η 5η Μάιου 1943, όρμησαν οι Γερμανοί μέσα την ώρα που κοιμόταν. Τον σήκωσαν με τις κλωτσιές και δεν τον άφησαν να ντυθεί. Τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου είχαν κλείσει και άλλους συμπατριώτες του. Τους κτυπούσαν και τους βασάνιζαν. Έπειτα από δυο ημέρες τον μετέφεραν στις τρομερές γερμανικές φυλακές «501» της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη. Εκεί του έκαναν εξαντλητική ανάκριση για να του αποσπάσουν μυστικά της εθνικής αντίστασης, τον κακοποιούσαν πολλές ημέρες συνέχεια, τον άφηναν νηστικό και όταν ζητούσε νερό του έδιναν κάποιο υγρό που τον έκανε να διψάει πιο πολύ. Παρ’ όλες τις ταλαιπωρίες και τα μαρτύρια ο Πατέρας Ιωακείμ αρνήθηκε επίμονα να φανερώσει αυτά που ζητούσαν οι εχθροί της Ελλάδας. Είχε βαθιά πίστη κι αυτό, τον έκανε να μη χάσει το θάρρος του ως την τελευταία στιγμή. Όλοι τον θαύμαζαν. Όταν μια μέρα ο Γερμανός φρουρός τον πείραξε περιφρονητικά για τον κλήρο αυτός με αξιοθαύμαστο θάρρος απάντησε: «Είμαι έλληνας παπάς και θα πεθάνω για τη θρησκεία και την Ελλάδα». Δεν υπολόγιζε τον κίνδυνο, στο νου του ερχόταν οι λόγοι του Αρχηγού των μαρτύρων. ‘’Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανο της ζωής». Τον πήραν από τη φυλακή μαζί, με άλλους πενήντα πατριώτες και όταν τους ντουφέκισαν ο Ιωακείμ ζητωκραύγασε για την Πατρίδα. Ήταν 2 Ιουλίου 1943. Και συνεχίζει στους «Μάρτυρες» ο αείμνηστος Μητροπολίτης Τρίκκης: «τον κλαίω και τον θαυμάζω συγχρόνως». Η εκκλησία μας έχασε ένα καλό στρατιώτη και το έθνος ένα πατριώτη, με αλόγιστο εθνικό φρόνημα. Ο αείμνηστος Ιωακείμ Λιούλιας δεν πέθανε, ζει μέσα στις καρδιές μας για να παραδειγματίζει τις νεότερες γενιές και να τις υποδεικνύει το δρόμο του χρέους, του καθήκοντος και της θυσίας. Ο αγρότης από τη Φλώρινα Κώστας Φαχαντίδης (αριστερά) καικαι ο Σερραίος κουρέας Δημήτρης Τσίγκας (δεξιά)…
Επίθεση διαδηλωτών κατά του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου (ΒΙΝΤΕΟ)
Πλήθος Παλαιστίνιων διαδηλωτών επιτέθηκε στο αυτοκίνητο του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλου Γ΄ την ώρα που προσερχόταν για την λειτουργία των Θεοφανείων στη Βηθλεέμ.
Οι διαδηλωτές, που διαμαρτύρονται για την απόφαση του πατριαρχείου να πουλήσει γη σε εβραϊκές κοινότητες, επιτέθηκαν στο αυτοκίνητο πετώντας μπουκάλια και πέτρες, ενώ κάποιοι εξ’ αυτών χτυπούσαν το όχημα με τις μπουνιές τους, φωνάζοντας του «Προδότη, Προδότη»! προτού απομακρυνθούν από τις παλαιστινιακές δυνάμεις ασφαλείας.
Τριών αυτοκινήτων από το κονβόι, αλλά όχι εκείνου που μετέφερε τον πατριάρχη, έσπασαν τα τζάμια.
Όπως σχολιάζει το Reuters, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αποτελεί έναν εκ των σημαντικότερων ιδιοκτητών γης στους Αγίους Τόπους και τα τελευταία χρόνια έχει δεχτεί επικρίσεις τόσο από Ισραηλινούς, όσο κι από Παλαιστινίους μετά την απόφαση του να πουλήσει «φιλέτα» γης σε επενδυτές.
Ο διαδηλωτής Ελιέφ Σαγέχ είπε: «Αυτό που συνέβη σήμερα είναι ένα μήνυμα προς την Παλαιστινιακή Αρχή και την Ιορδανία ότι δεν θα επιτρέψουμε αυτός ο προδότης να παραμείνει στην Εκκλησία».
Οι εκκλησιαστικές αρχές έχουν δηλώσει ότι είναι αναγκαία η πώληση γης προκειμένου να αποπληρωθεί το χρέος το οποίο έχει συσσωρευθεί με την πάροδο των χρόνων. Μέχρι σήμερα η εκκλησία μίσθωνε τη γη σε κατοίκους με μακροπρόθεσμα συμβόλαια.
Κάποιοι ισραηλινοί βουλευτές επιχειρούν να μπλοκάρουν τις συμφωνίες φοβούμενοι ότι μπορεί να οδηγήσουν σε μεγάλες αυξήσεις στις τιμές των ακινήτων. Οι Παλαιστίνιοι αντιτίθενται στην πώληση γης σε εβραϊκές και ισραηλινές κοινότητες και το θεωρούν προδοσία.
Οι διαδηλωτές ήταν χριστιανοί από την Βηθλεέμ, την Ναζαρέτ και άλλες πόλεις εντός του Ισραήλ.
Θυμός και αποτροπιασμός στην Αθήνα
Στην Αθήνα, η επίθεση εναντίον της αυτοκινητοπομπής που μετέφερε τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ΄ αντιμετωπίστηκε με θυμό και αποτροπιασμό. Επίθεση δέχθηκε επίσης ελληνικό διπλωματικό αυτοκίνητο και οι παλαιστινιακές αρχές όφειλαν να προστατέψουν την πομπή πράγμα που δεν έκαναν
Επιστολή στήριξης του Βαρθολομαίου στον Ερντογάν για την επιχείρηση στην πόλη Αφρίν
22:40 Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018 – Ανανεώθηκε 22:45
Στο πλευρό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φέρεται να τάσσεται ο ΟικουμενικόςΠατριάρχης Βαρθολομαίος, όσον αφορά στις στρατιωτικέςεπιχειρήσεις της Τουρκίας στο Αφρίν της Βόρειας Συρίας.
Σε επιστολή του προς τον Τούρκο πρόεδρο, σημεία της οποίας δημοσιεύει η τουρκική εφημερίδα Hurriyet, ο κ. Βαρθολομαίος αναφέρει ότι η εκκλησία προσεύχεται στο Θεό για να αποκατασταθεί η ειρήνη στη Συρία.
«Ως παράδοση της εκκλησίας μας, προσευχόμαστε πάντα για το κράτος μας, την υγεία των ηγετών μας και την ευτυχία και καλοδαιμονία του λαού μας. Δεν έχουμε ξεχάσει τους εκατοντάδες που έχουν εκτοπισθεί εξαιτίας των συγκρούσεων στη νότια γειτονιά μας, και ειδικά στη Συρία» αναφέρει, πάντα σύμφωνα με την Hurriyet, η επιστολή.
Την ίδια ώρα, τονίζεται ότι «επιθυμία της κοινότητάς μας είναι το έθνος μας να αναπτυχθεί τάχιστα σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, με το τέλος αυτής της αρρώστιας που είναι ο τρόμος, ο οποίος έχει επηρεάσει όλους τους πολίτες μας αλλά κυρίως τους Κούρδους πολίτες που ζουν στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας».
Γίνεται δε, λόγος, για «αποφασιστική στάση του Ερντογάν» και τονίζεται ότι το Πατριαρχείο «προσεύχεται» για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.
Καταγγελίες σοκ Κ. Λούλη ~ ΜΕ ΕΞΩΔΙΚΟ ΣΤΗΝ Ι.Μ.Δ. ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ
Τελευταία ενημέρωση: 2013-06-30,
Με αφορμή διαχείριση δωρεάς του Αλευροβιομήχανου – Με ήπια ανακοίνωση απαντάει η Μητρόπολη Δημητριάδος
Με δεκασέλιδο εξώδικο, αυστηρό σε ύφος και με σοβαρότατες καταγγελίες στο περιεχόμενο του, ο γνωστός αλευροβιομήχανος Κώστας Λούλης στρέφεται κατά του Μητροπολιτικού Συμβουλίου και του Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ.κ. Ιγνατίου.
Ο Βολιώτης βιομήχανος υποστηρίζει ότι δεν τηρήθηκαν, σε βαθμό αλλοίωσης της βούλησής του, οι όροι της δωρεάς του για τη δημιουργία κέντρου αποκατάστασης και αποθεραπείας και ταυτόχρονα αφήνει εντονότατες αιχμές για κακοδιαχείριση σημαντικών ποσών.
Το επεισόδιο αποκτάει ξέχωρη σημασία εξαιτίας της στενής σχέσης του Κώστα Λούλη με την εκκλησία, αφού ο συγκεκριμένος, εκτός των άλλων, υπήρξε και διοικητής του Αγίου Όρους. Η Μητρόπολη αργά χθες το απόγευμα απάντησε με ανακοίνωση που διακρίνεται για το ήπιο και κατευναστικό ύφος της.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Βάσω Σαμακοβλή
Εξηγώντας τους ιδιαίτερα σοβαρούς λόγους, δηλώνει την απόφασή του να κινηθεί νομικά για την οριστική ανάκληση της δωρεάς του, κατευθύνοντας το ποσό σε πραγματικά, όπως λέει, κοινωφελές έργο, άνευ αμοιβών, αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας του, Εύης Λούλη.
Ο κ. Λούλης σχετικά με τη δωρεά του -ατυχή όπως πλέον τη χαρακτηρίζει, λέγοντας ότι τελικά δημιούργησε μόνο πόνο και απογοήτευση τόσο στην οικογένειά του, όσο και στον ίδιο- προς τη Μητρόπολη Δημητριάδος, εμφανίζεται σφόδρα δυσαρεστημένος καταρχήν για την οριστική εγκατάλειψη της υλοποίησης του Κέντρου Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Κλειστής Νοσηλείας Εύης Λούλη «Η Αγία Υπομονή».
Ως αποκλειστικά υπαίτιο δείχνει τον Μητροπολίτη, ο οποίος «με τη δικαιολογία ότι υπεύθυνη για τη μη πραγματοποίηση του έργου αυτού είναι η ελληνική γραφειοκρατία (!) την οποία αγνοούσε δήθεν και επί δέκα ολόκληρα χρόνια (!) δεν μπόρεσε… να την αντιμετωπίσει!».
Χαρακτηρίζοντας τη δικαιολογία απαράδεκτη, ο κ. Λούλης συνεχίζει στο εξώδικο ότι με βάρος ψυχής και κατ’ ανάγκη δέχθηκε να γίνει ο βρεφονηπιακός σταθμός Αγριάς, υπό απαρέγκλιτες προϋποθέσεις.
Η βασικότερη προϋπόθεση, η οποία όπως λέει παραβιάστηκε, ήταν ότι για την κατασκευή του βρεφονηπιακού (προϋπολογισμοί, επιλογή εργολάβου, επίβλεψη, καταβολές, αμοιβών, χρονικές δεσμεύσεις, έλεγχος για την ασφάλεια των παιδιών) θα συγκαλούνταν συμβούλια, θα διατυπώνονταν προτάσεις, θα εγκρίνονταν προϋπολογισμοί και κάθε συμφωνία ως προϊόν συναπόφασης θα διατυπώνονταν γραπτώς. Κανένα, όμως, συμβούλιο, σύμφωνα με τον κ. Λούλη δεν συγκλήθηκε. Η ίδια τακτική είχε συμφωνηθεί και για το Κέντρο «Αγία Υπομονή», αλλά ουδέποτε από το 2000 πραγματοποιήθηκε συμβούλιο ή δεν προσκλήθηκε ως δωρητής, παρά τη ρητή δέσμευση ότι δε θα γίνονταν δαπάνη χωρίς συνεννόηση και κοινές αποφάσεις.
«Από την καταβολή του σοβαρού για την εποχή εκείνη ποσού των 100.000.000 δρχ. το έτος 2000, σε απολύτως κανένα συμβούλιο δεν εκλήθη να συμμετέχω ως δωρητής και απολύτως καμία οικονομική ενημέρωση οποτεδήποτε μου δόθηκε μέχρι και σήμερα!», αναφέρει.
Οι υπόλοιπες προϋποθέσεις για την αλλαγή του χαρακτήρα της δωρεάς ήταν ότι σύμφωνα με την αρχική εκτίμηση για τον βρεφονηπιακό σταθμό Αγριάς, το Μάρτιο του 2012, ο προϋπολογισμός του έργου δεν θα υπερέβαινε το ποσό των 300.000 ευρώ, δηλαδή ισόποσο της αρχικής δωρεάς του και ότι θα ολοκληρώνονταν σε διάστημα έξι μηνών, καθώς και να γίνει δεκτή από την Ι.Μ.Δ. η επιθυμία του δωρητή για καταβολή από τη δωρεά ποσού 30.000 ευρώ σε δόσεις για τη δαπάνη συγκεκριμένου τέμπλου στο Ναό της Αγίας Αννης.
Ο κ. Λούλης σχολιάζει ότι το έργο που επέλεξε η Μητρόπολη να γίνει είναι ένα έργο παροχής υπηρεσιών επί πληρωμή από όσους τους παρασχεθούν οι υπηρεσίες. Εξάλλου, όπως σημειώνει, κάτι ανάλογο είχε προτείνει ο Μητροπολίτης, προ διετίας, για ξενώνα επ’ αμοιβή, έναντι του Νοσοκομείου, κάτι που ο κ. Λούλης απέρριψε εξηγώντας ότι δεν συνάδει με την έννοια της δωρεάς του.
Καμία από τις προϋποθέσεις, σύμφωνα με τον κ. Λούλη δεν τηρήθηκαν, καθώς 15 μήνες μετά το έργο είναι ανολοκλήρωτο, ενώ η αρχική οικονομική πρόβλεψη για την ολοκλήρωση του έργου υπερδιπλασιάστηκε, φτάνοντας τις 700.000 ευρώ.
Εκείνο, όμως, που όπως περιγράφει τον πίκρανε περισσότερο και τελικά τον εξόργισε, είναι η κατηγορηματική άρνηση του Μητροπολίτη και των αρμοδίων του Μητροπολιτικού Συμβουλίου από τα χρήματα της αρχικής δωρεάς να ολοκληρωθεί το τέμπλο του Ναού της Αγίας Αννης, «καταλήγοντας στο πρωτοφανές και εξοργιστικό συνάμα αποτέλεσμα να μην είναι ο δωρητής εις θέσιν να υποδείξει που επιθυμεί να χρησιμοποιηθεί έστω και ένα ελάχιστο ποσόν από το συνολικό της δωρεάς του, παρότι από καθαρή υπαιτιότητα σας το σημαντικό ποσό των 100.000.000 δρχ. που κατεβλήθη από εμένα καλοπροαίρετα με αγάπη και απόλυτη εμπιστοσύνη το έτος 2000, παρά δε και τον υπερδιπλασιασμό του από τους τόκους, έχει υποστεί τελικά σοβαρότατη απαξίωση ως συνολικό κεφάλαιο κατασκευής ενός έργου, με την παρέλευση παντελώς απράκτων δεκατριών ετών!»
Χωρίς την τήρηση των προϋποθέσεων, ουδεμία «συμφωνία» υφίσταται, δηλώνει με το εξώδικο ο κ. Λούλης. Δηλώνει δε ότι την ολοκλήρωση του τέμπλου του Ναού της Αγίας Αννης θα πραγματοποιήσει ο ίδιος, μετά την «απαράδεκτη άρνηση του Μητροπολίτη» και καλεί τη Μητρόπολη να απέχει από οποιαδήποτε ενέργεια για το τέμπλο αυτό στο μέλλον.
«Ιδρυμα» μόνο τίτλος Το «Ιδρυμα», δηλαδή, το Κέντρο Αποθεραπείας, η υλοποίηση του οποίου ματαιώθηκε οριστικά, οδηγήθηκε να είναι μόνο ένας τίτλος, χωρίς καμία δραστηριότητα, αναφέρει ο κ. Λούλης και μιλά για τακτική εμπαιγμού του.
Συνεχίζοντας, στο πολυσέλιδο εξώδικο περιγράφει:
* «Από την κίνηση του αρχικού λογαριασμού την αποτύπωση του οποίου έλαβα στις 26-3-2012 με κατάπληξη πληροφορήθηκα ότι μετά την ευρωποίηση του ποσού το έτος 2002,διά Λεωνίδα Αντωνάκη κυρίως, αλλά και για ανεξήγητες πληρωμές επιταγών, έγιναν αναλήψεις π.χ 8.804,11 ευρώ, 64.909,00 ευρώ, 30.00 ευρώ, 36.000 ευρώ, 20.000 ευρώ, 30.000 ευρώ, 50.000 ευρώ, 3.000 ευρώ, 50.000 ευρώ, 15.000 ευρώ,6.000 ευρώ, 11.000 ευρώ κ.λ.π
Οταν κατά τη συνάντηση του β’ εξ υμών με την πληρεξούσια μου δικηγόρο αυτή, σας έθεσε, το εν λόγω θέμα, αυθορμήτως στην αρχή απαντήσατε ότι τα ποσά αυτά ήταν σε δραχμές και όχι σε ευρώ! όταν δε, σας επέδειξε την κίνηση του λογαριασμού από την οποία φαίνεται ότι τα ποσά αυτά που αναλαμβάνονταν από τον λογαριασμό προφανέστατα και ήταν σε ευρώ απαντήσατε ότι κατά καιρούς υπήρχαν άλλες ανάγκες της Ιεράς Μητροπόλεως, παντελώς άσχετες, με την δωρεά και τους σκοπούς της και ότι με τη… σύμφωνη δήθεν γνώμη μου (!) χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα αυτά για να καλύψουν αυτές τις ανάγκες και ότι μετά τα ποσά θα επανατοποθετούνταν στον λογαριασμό(!)»
«Σε σχετική έρευνα εμού και των νομικών μου παραστατών στο διαδίκτυο για το Ιδρυμα, ανακαλύψαμε με κατάπληξη επίσης: αφενός μεν ότι εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Διαύγεια» του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, το οποίο σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και τα Προγράμματα ΕΣΠΑ, επιδοτεί θέσεις εργασίας και εντάχθηκε το Ίδρυμα στο Πρόγραμμα αυτό, επιδοτήθηκε για θέσεις εργασίας, ενώ στο/για το Ιδρυμα-Πράξη «Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Κλειστής Νοσηλείας Εύης Λούλη «Η Αγία Υπομονή» ουδεμία εργασία γίνεται εδώ και χρόνια –πλέον της δεκαετίας- και αυτό είναι απόλυτα αδρανές, συνεπώς η ένταξη στο πρόγραμμα αυτό κατά την άποψή μας, δεν είναι σύννομη, δεδομένου δε ότι εμπλέκεται σ’ αυτή, πάντοτε εν αγνοία μου, το όνομα μου, θα προβώ σε σχετική αναφορά προς τις αρμόδιες υπηρεσίες, στην οποία αναφορά μου κρίνω αναγκαίο να δώσω και την απαραίτητη δημοσιότητα και αφετέρου δε ότι σε όλες τις σχετικές δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο απαραδέκτως φέρεται ως ταμίας του Ιδρύματος… η σύζυγός μου Άννα Λούλη (!), η οποία ουδεμία γνώση περί αυτού έχει, ουδέποτε εξεδήλωσε παρόμοια επιθυμία, ουδέποτε συνήνεσε σε κάτι τέτοιο, η δε χρήση του ονόματός της είναι αυθαίρετη και παράνομη και μάλιστα στην ευαίσθητη θέση του ταμία».
* «Πληροφορούμαι από τις εφημερίδες ή από επιστολές του Μητροπολιτικού Συμβουλίου ότι:
Α) Ο αρχικός προϋπολογισμός των 300.000 ευρώ αναπροσαρμόστηκε (πάντοτε στα λόγια!) σε ύψη δυσθεώρητα, παντελώς αδικαιολόγητα και πάντοτε εν αγνοία μου, χωρίς το έργο οποτεδήποτε να έχει επισήμως και αρμοδίως πρϋυπολογισθεί.
Β) Η σύζυγός μου να είναι… ταμίας του Ιδρύματος Σας καλώ να προσκομίσετε πρακτικά και παραστατικά με τις υπογραφές ενός… ταμία μητροπολιτικού ιδρύματος, ο οποίος ουδέποτε έχει επισκεφτεί τα γραφεία της Μητροπόλεως(!)
Γ) Προσλαμβάνονται άτομα μισθοδοτούμενα μάλιστα από προγράμματα της Ευρωπαικής Ένωσης σε ένα… ανενεργό ίδρυμα (!) που φέρει μάλιστα το όνομα της μητέρας μου!
Δ) Δεν μπορεί δήθεν να γίνει ανάκληση δωρεάς, όπως επικαλείσθε με το από 9-3-2012 Πρακτικό Συνεδριάσεως Μητροπολιτικού Συμβουλίου Δημητριάδος, με την πρόφαση ότι έχει δήθεν… παρέλθει δεκαετία από την καταβολή της δωρεάς στο ταμείο της Μητροπόλεως, ενώ η καταβολή της δωρεάς προς την Μητρόπολη έγινε αναμφισβητήτως το έτος 2007!
Η επιστολή που εστάλη κατόπιν αυτού από εμένα προς την Πρωτοδίκη κ. Ιωάννα Κρουσανιωτάκη και προς την Διευθύντρια της ΔΟΥ κ. Ελένη Κοπάνου, με συνημμένα τα αποδεικτικά στοιχεία, αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι δεν παρήλθε η δεκαετία, που θα επιθυμούσατε, ώστε να υπάρχει η παραγραφή του νόμιμου δικαιώματος μου για ανάκληση της δωρεάς μου!»
Απάντηση της Ι.Μ.Δ.
«Εφόσον ο αξιότιμος κ. Κωνσταντίνος Λούλης επιλέξει να ανακαλέσει τη δωρεά προς την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος για την ανέγερση του Ιδρύματος Χρονίων Πασχόντων «Ίδρυμα Εύης Λούλη, η Αγία Υπομονή», ανάκληση την οποία η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος θεωρεί αβάσιμη και αναιτιολόγητη, η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος θα αναμείνει την απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, ενώπιον της οποίας θα εκθέσει τα επιχειρήματα της και θα σεβαστεί την όποια απόφαση εκδοθεί.
Εν τω μεταξύ θα προχωρήσει τις εργασίες ολοκλήρωσης του νέου Βρεφονηπιακού Σταθμού στην Αγριά Μαγνησίας, οι οποίες βρίσκονται σε ικανοποιητικό σημείο, προκειμένου ο εν λόγω βρεφονηπιακός σταθμός, σε σύντομο χρονικό διάστημα να τεθεί σε λειτουργία (όπως άλλωστε είχε συμφωνηθεί μεταξύ Ιεράς Μητροπόλεως και Κωνσταντίνου Λούλη).
Επίσης θα σεβαστεί όλους του όρους υπό τους οποίους τελούσε η δωρεά και θα ικανοποιήσει όποια άλλη μεταγενέστερη επιθυμία του κ. Κωνσταντίνου Λούλη κρίνει δίκαιη και εύλογη, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της για την ανωτέρω δωρεά. Τέλος η Ιερά Μητρόπολη θα συνεχίσει να τιμά και να μνημονεύει τον κ. Κωνσταντίνο Λούλη ως μεγάλο ευεργέτη της».
Κ. Λούλης: Στην Εκκλησία γνώρισα τη θεοποίηση του χρήματος(εφημ.Θεσσαλια)
Λάβρος εμφανίζεται σε δηλώσεις του ο γνωστός βιομήχανος κ. Κώστας Λούλης κατά του μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνατίου καθώς 13 χρόνια μετά διαπιστώνει ότι ένα ποσό 100 εκατομμυρίων δραχμών (300.000 περίπου ευρώ με τους τόκους φτάνει τις 700.000 ευρώ) που είχε προσφέρει στην Μητρόπολη το 2000 για κατασκευή και λειτουργία ενός ιδρύματος για χρόνια πάσχοντες χάθηκε με ευθύνη του μητροπολίτη, όπως υποστηρίζει. Ο κ. Λούλης στις 3 Ιουνίου έστειλε εξώδικο στη Μητρόπολη, 10 σελίδων, όπου εκθέτει τα γεγονότα και δηλώνει πως θα προβεί σε όλες τις «νόμιμες ενέργειες». Ο βιομήχανος εμφανίζεται ιδιαίτερα επικριτικός για την «κοροϊδία» -όπως λέει- σε βάρος του επί 13 χρόνια και καλεί με δηλώσεις του στη «Θ» το μητροπολίτη να δοθούν τα χρήματα σε ανέργους, απόρους και αστέγους. «Ακούμε το μητροπολίτη από άμβωνος να αναφέρεται στα θύματα της οικονομικής κρίσης. Του ζητώ λοιπόν να προσφέρει τα χρήματα αυτά, 700.000 ευρώ, σε ανθρώπους που έχουν μεγάλη ανάγκη» σημειώνει -μεταξύ άλλων- χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι δεν θα επιμείνει στη συναινετική ανάκληση της δωρεάς που είχε κάνει στη μνήμη της μητέρας του Εύης Λούλη, καθώς δεν είχε θέσει συγκεκριμένους όρους, όπως τον προκαλεί με την απάντησή της η Μητρόπολη. Και δεν είχε θέσει όρους, επισημαίνει, επειδή τότε δεν πίστευε ότι θα γινόταν κατάχρηση της εμπιστοσύνης του…
Ο κ. Λούλης με τα λεγόμενά του εμφανίζεται ιδιαίτερα οργισμένος. Αναφέρει δε πως η Εκκλησία για εκείνον ήταν πηγή πνευματικής έμπνευσης, φάρος στο δρόμο της ζωής του, στήριγμα σε κάθε του βήμα. Ήταν όμως, τονίζει χαρακτηριστικά, και ένα μεγάλο σχολείο. Ένα μεγάλο περιβόλι, όπου οι καρποί των φρούτων φαίνονται όμορφοι, αλλά είναι πολύ πικροί. «Η Εκκλησία μού ενδυνάμωσε την πίστη μου. Γνώρισα ιεράρχες οι οποίοι τιμούν την αποστολή τους. Γνώρισα όμως από ορισμένους τις έννοιες του συμφέροντος και της υποκρισίας, που δεν βλέπει κανείς στο καλύτερο θέατρο του κόσμου. Στην Εκκλησία γνώρισα τη θεοποίηση του χρήματος, κάτι που δεν είδα ούτε τον επαγγελματικό μου βίο. Με κορόιδεψε ένας δεσπότης και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο», λέει με ιδιαίτερη πικρία ο κ. Λούλης.
Ο κ. Λούλης, όπως καταγγέλλει, είχε δωρίσει 100 εκατομμύρια δραχμές στη Μητρόπολη για ένα ίδρυμα ατόμων με χρόνιες παθήσεις. Μάλιστα όπως αναφέρει ο κ. Λούλης η προσφορά του έγινε στις 13 Ιουνίου 2000 και λίγες ημέρες μετέβη με τον κ. Ιγνάτιο στη Σπάρτη όπου λειτουργεί ένα ανάλογο Κέντρο που φιλοξενεί παιδιά σε βεβαρημένη κατάσταση. «Το ίδρυμα εκείνο είχε κοστίσει, όπως μας πληροφόρησαν 90 εκατομμύρια δραχμές. Με τα 100 της δικής μου προσφοράς θα μπορούσε να γίνει κάτι ανάλογο στο Βόλο» λέει ο κ. Λούλης. Λίγο διάστημα μετά ενημερώθηκε από το μητροπολίτη ότι για την κατασκευή του ιδρύματος είχε γίνει δωρεά από μία γυναίκα οικοπέδου 10 στρεμμάτων στον Πλάτανο Αλμυρού. Επίσης το οικόπεδο δεν μάθαμε τι απέγινε..» προσθέτει.
Με αφορμή τη συζήτηση που και πάλι άνοιξε η ανακοίνωση της ΔΙΣ, οι διαρροές του Υπουργείου Εξωτερικών, αλλά και την κουβέντα μας προ ολίγου με τη Σοφία Πακαλίδου στον 102fm ΕΡΤ3 : “[…] η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως σώμα πλήρως αυτοδιοίκητο με παρουσία και λόγο στη δημόσια πλατεία -ένας λόγος κατά πάντα πολιτικός και ταυτόχρονα αντιεξουσιαστικός-, έχει τη συνευθύνη της συνοχής, αλλά και της ειρηνικής συνύπαρξης των μελών της κοινωνίας. Εξάπαντος, όμως, δεν αποτελεί γρανάζι της κρατικής εξουσίας. Η διακονία της, που στηρίζεται στους κανόνες και τα δρώμενα του σώματος, είναι «αμέτοχη παντελώς σε κάθε μορφή έννομης εξουσίας», η οποία ανήκει αποκλειστικά στην κρατική εξουσία”.