ο στόχος των ξεσηκωμένων δούλων ήταν η αλλαγή των θέσεων και των ρόλων μέσα στο ίδιο κοινωνικό σύστημα.(Κορνήλιος Καστοριάδης)…

..τις περισσότερες φορές το μόνο που παρατηρούμε είναι μια ατομική αντίδραση των καταπιεζομένων ατόμων.σχεδόν ποτέ,εκτός απο τον αρχαίο ελληνικό δήμο και απο τον δυτικοευρωπαικό χώρο και τις προεκτάσεις του,τα καταπιεζόμενα στρώματα δεν θέτουν ως σκοπό την αλλαγή της κοινωνικής θέσμισης .στήν καλύτερη από τις γνωστές περιπτώσεις εξεγέρσεων δούλων στην αρχαιότητα, ο στόχος των ξεσηκωμένων δούλων ήταν η αλλαγή των θέσεων και των ρόλων μέσα στο ίδιο κοινωνικό σύστημα.(Κορνήλιος Καστοριάδης)…

Φωτογραφία του χρήστη Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής.

Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

Βάφτισες τα προβλήματα σου, «ο χαρακτήρας των άλλων», «οι κακοί πολιτικοί ηγέτες», «ανάδρομος Ερμής…», «οικονομική κρίση», άγχος, φοβίες, κατάθλιψη, πανικός.
Το πρόβλημά σου όμως είναι μόνο ένα: εσύ.
Ζητάς γνώσεις και λύσεις.
Θέλεις να σου δώσω την σωστή απάντηση στα δισμύρια ερωτήματά σου.
Νομίζεις πως έτσι θα ησυχάσεις.
Δεν πρόκειται όμως να ειρηνέψεις, αν πρώτα δεν συνειδητοποιήσεις πως η μοναδική απάντησή στα ερωτήματά σου είσαι πάλι εσύ!
Χρησιμοποίησε τα εργαλεία που σου δίνει η ψυχή για να την ανακαλύψεις, κι άφησέ την να σε δια-μορφώσει μέσα από την καθαρή βίωση της αλήθειας.
Όταν εσύ γίνεις το ερώτημα και η απάντηση μαζί, τότε κάθε έξωθεν «γνώση» και «λύση» θα γίνουν αυτό που πάντα ήταν: περιττά…

Χρήστος Γιανναράς ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Θρηνητική ειλικρίνεια

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 01.01.2017

Πρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας.

Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;

Nα ευχηθείς τι στις νεκρές ψυχές των παραλογιασμένων από την απόγνωση ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδων, που ξεκινάνε σήμερα την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη χρονιά ανέλπιδης επιβίωσης, δίχως ίχνος από φως στο οποιοδήποτε βάθος του τούνελ.

Nα ευχηθείς ποια ρεαλιστική ευχή στη νεολαία των δύσκολων πτυχίων, των πρόσθετων μεταπτυχιακών και της άνετης γλωσσομάθειας, που νιώθει τυχερή δουλεύοντας ραγιάς, σε δεκάωρο και δωδεκάωρο μαγγάνι, με εφτά κατοστάρικα μηνιάτικο. O κάθε χυδαίος, ευνοημένος τυχάρπαστος «επενδυτής» μπορεί να καταλύει κάθε ίχνος «κοινωνικού κράτους» επιβάλλοντας εργασιακό μεσαίωνα απανθρωπίας, αποκλείοντας όνειρα προσωπικής ζωής στις ψυχές που εν ψυχρώ καταρρακώνει.

Tι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια τους συνανθρώπους του καταβάλλοντας, κάθε μήνα, με άψογη συνέπεια τα όσα απαιτούσε το ασφαλιστικό του ταμείο, που τώρα τον καταδικάζει σε λιμοκτονία ανταποδίδοντάς του 650 ευρώ μηνιαίο εισόδημα.

Eφιαλτική ανεργία, κακουργηματική εκμετάλλευση της εργασίας, ατίμωση και εξόντωση όσων εμπιστεύθηκαν το κράτος και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Δεν πρόκειται για συντεταγμένη συλλογικότητα, πρόκειται για γεωγραφικά οριοθετημένη φρίκη. Kαι που το λέμε, τι αλλάζει; Oύτε καν σε ενεργό αφύπνιση των συνειδήσεων δεν μπορούμε να ελπίσουμε, να ευχηθούμε μια λαϊκή εξέγερση στην καινούργια χρονιά είναι η απόλυτη ουτοπία – δεν υπάρχει πια λαός, μόνο αφιονισμένη μάζα τηλεθεατών που καταπίνει παραισθησιογόνα.

Aν φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών, είναι γιατί η «πληροφόρηση», η ηλεκτρονική κυρίως, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη λογική του μάρκετινγκ, λογική της μεθοδικής εξαπάτησης. Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας.

Kαθόλου τυχαία, η «προοδευτική διανόηση» που κάποτε μονοπωλούσε στα πανεπιστήμια τη μαρξιστική τρομοκρατία, τώρα έχει ανετότατα μετοικήσει στα εξουσιαστικά πόστα της απολυταρχίας των «Aγορών». O Iστορικός Yλισμός (αυτοσυνειδησία μαρξισμού και καπιταλισμού, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο Λούκατς) μηδενίζοντας κάθε «νόημα» των σχέσεων κοινωνίας, έγινε η κοινή πολιτική ταυτότητα των «κομμάτων εξουσίας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμένοι δήθεν αντίπαλοι, που δίχασαν με πείσμα τυφλό τη χώρα («πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία), έφτασαν να συγκυβερνήσουν αδιάντροπα πετώντας τα προσωπεία και μοιράζοντας τα λάφυρα (ιλιγγιώδη δανεισμένα ποσά) σε μια αδίσταχτη πλέμπα νεόπλουτων αγροίκων. Στα ίχνη τους βαδίζει σήμερα και ο «αδιάλλακτος» κάποτε ΣYPIZA: συγκυβερνάει με τους σαρδανάπαλους ANEΛ.

Tα πρόσωπα που έχουν την ευθύνη της σημερινής καταστροφής και της εφιαλτικής ανελπιστίας είναι συγκεκριμένα, επώνυμα, σε όλους γνωστά, καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τα αμνηστεύσει. Πριν από τρεις ίσως γενεές, όταν ακόμα επιβίωνε στην Eλλάδα αστική τάξη και στην ύπαιθρο «νοικοκυραίοι», θα πρώτευε στις συζητήσεις επώδυνη η απορία: «Πώς μπορούν και κοιμούνται τις νύχτες οι αυτουργοί τέτοιας καταστροφής, πώς μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια;». Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, Παπανδρέου ο ολίγιστος, Σαμαράς ο μοιραίος, Tσίπρας ο ολέθριος θα κριθούν από την Iστορία, αλλά αυτή η σκέψη δεν παρηγορεί ούτε μεταβάλλει το πνιγερό αδιέξοδο, την εφιαλτική ανελπιστία εκατομμυρίων Eλλήνων σήμερα. Kαι μάλιστα όταν τα κόμματα στα οποία αρχήγευσαν οι αυτουργοί, συνεχίζουν, δίχως ίχνος αυτογνωσίας, ντροπής ή μετάνοιας, την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά σιχαμερής εξουσιολαγνείας, με αρχηγούς και «στελέχη» όλο και ευτελέστερων προδιαγραφών.

Tο τερατωδέστερο αποκύημα των εγκλημάτων της κομματοκρατίας δεν είναι η ανεργία, ο εργασιακός μεσαίωνας, η απάνθρωπη κοινωνική αδικία ούτε η εξευτελιστική επιτρόπευση, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, οι απειλές να κατατεμαχιστεί η χώρα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γειτόνων μας. Tο εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. Eχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο Mνημόνιο (3 Mαΐου 2010) και από τότε προστέθηκαν ακόμα δύο, επαχθέστερα. Aκούμε ότι το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από πάμπολλες δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα τρία Mνημόνια, δεν εμφανίστηκε όμως, στα εφτά χρόνια, ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος αστικού κέντρου, μια ένωση δικαστών, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια παρέα έστω απόμαχων Aρεοπαγιτών ή Eισαγγελέων ή Συμβούλων της Eπικρατείας να καταγγείλει την ανομία, να διαφωτίσει τους πολίτες – δεν βρέθηκε ένας Λυκουρέζος να μηνύσει τους «πρωταίτιους».

Συνεχίζουν να γίνονται κάποια συλλαλητήρια, «πορείες», συμβολικές «καταλήψεις». Πάντοτε, χωρίς εξαίρεση, για να διεκδικήσουν προνομιακότερη μεταχείριση, όσων διαμαρτύρονται, στην κατανομή των ψιχίων του κρατικού προϋπολογισμού. Ποτέ, καμιά διαμαρτυρία για τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, τα γκανγκεστερικής λογικής κάπιταλ κοντρόλς, την ωμή καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, τις αμείωτες εξωφρενικές προνομίες των κομμάτων, των βουλευτών, των υπαλλήλων της Bουλής. Ποτέ, κανένα συλλαλητήριο για τον εργασιακό μεσαίωνα.

Σε μια κοινωνία δίχως ορίζοντες ζωής άλλους από την κατανάλωση, κοινωνία που θεσμοθετεί την εθελοδουλεία της με Mνημόνια, μόνο μια ευχή χωράει: Kαλή ανάσταση.

.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ   ΤΩΝ  ΤΡΙΩΝ  ΙΕΡΑΡΧΩΝ                                              (30-1-2019)

Δέν ξέρεις πώς ἡ παρούσα ζωή εἶναι ἕνα ταξίδι ;δοιπόρος εἶσαι. Δέν εἶσαι πολίτης, ἀλλά διαβάτης εἶσαι καί ὁδοιπόρος… Τά παρόντα εἶναι δρόμος.όλα είναι δρόμος και  πανδοχεῖο εἶναι ἡ παρούσα ζωή. Μπήκαμε και διανύουμε τήν παρούσα ζωή, ας φροντίζουμε νά βγοῦμε μέ καλή ελπίδα..»

∽απόσπασμα από ομιλία του Άγιου  Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Είμαστε περαστικοί, επιβάτες χωρίς αποσκευές,  ταξιδευτάδες όπου τίποτε δεν είναι δικό μας: ούτε το σώμα μας, ούτε τα χέρια μας, ούτε η υγεία μας….. ούτε και καθετί υλικό του περιβάλλοντα κόσμου μας….. ……….διδάσκει από τα βάθη του 3αι. πχ ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος.

Είμαστε διαχειριστές και φροντιστές στη Θεόδοτη τούτη ζωή και όχι ιδιοκτήτες και σφετεριστές της αγάπης του Θεού. Μέσω όμως της αντιληπτικής ικανότητας και της ερμηνευτικής προσέγγισης του Θείου έργου που διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, οδηγούμαστε σε πτώσεις και διαστρεβλώσεις…. και έτσι «από τη μέρα που ο άνθρωπος ξεστόμισε-αυτό είναι δικό μου-από τη στιγμή εκείνη γεννήθηκε η βία και το ψέμα. Για τους τιμώμενους σήμερα Τρείς Ιεράρχες, το πρόβλημα της ανισοκατανομής των αγαθών δεν αποδίδεται στο θέλημα του Θεού, ούτε σε φυσικές αιτίες και τυχαία γεγονότα αλλά σε συγκεκριμένες ενέργειες αυτών που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο. (σημειώνει σε ομιλία του ο συνάδελφος  θεολόγος Ανδρέας Αργυρόπουλος.) …..γιατί  «μονάχα όσα έδωσες, αυτά είναι δικά σου!!!Και αυτά που δίνεις είναι για πάντα δικά σου και  Δεν κινδυνεύουν από κανενός είδους κλέφτη!!»

 

Ζούμε σε μια παρακμιακή εποχή, όπου η αλλοτριωμένη φύση της ανθρώπινης οντότητας επιφέρει μια σειρά από  αλλαγές και παραμορφώσεις στο σύστημα αξιών, στις κοινωνικές σχέσεις, στο πολιτικό γίγνεσθαι, στη στάση ζωής… Ο σημερινός άνθρωπος  μη μαθημένος σε αγώνες, αμφισβητήσεις, ανατροπές…. ψάχνοντας για λύσεις στα αδιέξοδα που ο ίδιος δημιούργησε… κρατάει καλά ένα μυστικό στα μύχια της εγκεφαλικής του λειτουργίας,  περιμένοντας υπομονετικά και ως δια μαγείας ότι θα πιάσουμε πάτο και θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την ανάπτυξη και την ευημερία…… Λυπάμαι που θα μας διαψεύσω αλλά αυτό το βαρέλι δεν έχει πάτο και αυτός ο κατήφορος δεν θα έχει σταματημό, αν δεν ενεργοποιηθούμε και εμπλακούμε προσωπικά και συλλογικά στον ρού της ανθρώπινης ιστορίας ….. ..Σε μια καταναλωτική, ευδαιμονιστική και ατομικιστική κοινωνία, ευτυχισμένα είναι μόνο τα κοτόπουλα και τα βόδια στις σύγχρονες φάρμες  που περιμένουν ήρεμα και ήσυχα τη σφαγή τους!!!! Σημειώνει ο ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Καραγιάννης στο βιβλίο του «ο άνθρωπος αλλάζει», επικαλούμενος τον αρχαίο έλληνα  φιλόσοφο Ηράκλειτο.

Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί μαθητές, αγαπητοί μου αδελφοί

Αποτελεί πραγματικότητα η σύγκληση των ειδικών, ότι τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου είναι καθοριστικής σημασίας για την μετέπειτα εξέλιξη της ζωής του. Όμως ο άνθρωπος αλλάζει!!! Η διαμόρφωση της ταυτότητάς του, το κτίσιμο ενός καινούργιου Εαυτού συνεχίζεται μέχρι και την τελευταία αναπνοή της ζωής του…..  ¨απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού¨. Χάσατε τον εαυτό σας, μην ανησυχείτε, οικοδομείστε έναν καινούργιο με τα υλικά του σεβασμού, της αγάπης, της αλληλεγγύης, τη δίψα για σωτηρία…. ,ο άγιος ληστής αλλάζει και σώζεται πάνω στο σταυρό, στη δύση της επίγειας ζωής του… όταν προσανατολίζεται και στρέφεται άμεσα στον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό, λέγοντας το, «μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου.»……. 

υποσημείωση:   «Άλλαζε  απόψεις, αλλά κράτα τις αρχές σου

                                  Άλλαζε τα φύλλα, αλλά κράτα άθικτες τις ρίζες σου.»                          

Ο άνθρωπος με τη χάρη του Κυρίου και των πρεσβειών των τιμώμενων σήμερα αγίων Μεγάλου Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αλλάζει μεταμορφώνεται και μορφώνεται σε άνθρωπο της Ζωής, του Φωτός, της Αλήθειας…. γίνεται κύριος του εαυτού του, απελευθερωμένος από την κληρονομικότητα του γενετικού κώδικα…. ελευθερωμένος από τη δεσποτεία του ασυνειδήτου, της μοίρας και του πεπρωμένου.

«Μέχρι να κάνεις το ασυνείδητο, συνειδητό, εκείνο θα κατευθύνει τη ζωή σου και εσύ θα το ονομάζεις μοίρα» – Carl Jung

Μελέτες  σύμφωνα με ερευνητές, ψυχολόγους ψυχοθεραπευτές…. έχουν δείξει ότι οι σκέψεις από μόνες τους, μπορούν να βελτιώσουν την όραση, τη φυσική κατάσταση και τη δύναμη.  Πιο συγκεκριμένα:

  1. Οι σκέψεις προγραμματίζουν τα κύτταρά σας…… Έτσι, εάν έχετε βομβαρδίσει τα κύτταρά σας με πεπτίδια από αρνητικές σκέψεις, κυριολεκτικά προγραμματίζετε τα κύτταρά σας για να λαμβάνουν περισσότερα από τα ίδια αρνητικά πεπτίδια στο μέλλον. Αυτό που είναι ακόμα χειρότερο είναι ότι μειώνετε τον αριθμό των υποδοχέων των θετικών πεπτιδίων στα κύτταρα, καθιστώντας τον εαυτό σας να τείνει περισσότερο προς την αρνητικότητα.

 

  1. Οι σκέψεις σας ενεργοποιούν τα γονίδιά σας…… Η βιολογία δεν καθορίζει το πεπρωμένο σας και δεν ελέγχεστε από τη γενετική σύνθεσή σας. Η επιγενετική αποδεικνύει ότι οι αντιλήψεις και οι σκέψεις σας, μπορούν να ελέγξουν τη βιολογία σας, κάτι που σας τοποθετεί στη θέση του οδηγού του εαυτού και του εγώ σας.

 

      Σημείωση π. Ανδρέου Κονάνου: « Ό,τι  σκέφτεσαι σε καθορίζει….., ό,τι σκέφτεσαι σε επηρεάζει…. Λογισμούς έχουμε όλοι. Δεν είμαστε οι σκέψεις μας, αλλά οι σκέψεις που εμείς αναλόγως χειριζόμαστε.»    Συνεπώς:

 

Δεν είμαστε ότι σκεφτόμαστε, δεν είμαστε ότι νιώθουμε….. Είμαστε των σύνολο των αποτυχιών μας , είμαστε το νόημα που δίνουμε  στη ζωή μας, είμαστε…. (όπως γράφει ο Αλμπέρ  Καμύ -γάλλος συγγραφέας τιμημένος με νόμπελ το 1957……)«το άθροισμα των επιλογών μας» και πράγματι, η ζωή μας είναι επιλογή και όλες μας οι επιλογές αποτελούν τη ζωή μας! Και είναι δική μας επιλογή να ζήσουμε μια ζωή που είναι δική μας κι όχι των άλλων! 

Ο Τζόσσεπ  Μέρφι στο βιβλίο του: η  ¨δύναμη του υποσυνειδήτου¨  γράφει και υπογραμμίζουμε: «Εσείς είστε ο κηπουρός όπου φυτεύεται στο κήπο σας(εννοείται στο  υποσυνείδητο) σπόρους, δηλαδή σκέψεις….. και την ώρα του θερισμού θα θερίσετε αναλόγως : με ότι σκέψεις, συναισθήματα,  αρνητικότητα… ταΐζεις το υποσυνείδητό σου ,αυτά θερίζεις….  Και Έτσι Στην Ορθόδοξη θεολογία και πίστη μας, επιβεβαιώνεται ότι υπάρχει μόνο Θεός και δημιουργία και απορρίπτεται κάθε έννοια του  μεταφυσικού.

Αγαπητά μου παιδιά

Τιμούμε σήμερα τους Τρείς Ιεράρχες, προστάτες του πνεύματος και της παιδείας

Παιδεία: Κανένας απ’ τους φιλοσόφους δεν όρισε τον όρο «εκπαίδευση» παρά μόνο τον όρο της παιδείας, και ποτέ δεν έκανε το λάθος να τους ταυτίσει. Ίσως γιατί ήξεραν ποιο απ᾽ τα δυο είναι ο θεμέλιος λίθος μιας υγιούς προσωπικότητας και κοινωνίας.

Εκπαίδευση χωρίς παιδεία μοιάζει με δέντρο χωρίς κορμό. Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους με πτυχία, μα με παιδεία λίγους. Κι ας πιστεύουν λανθασμένα πως το ένα επιφέρει το άλλο.

Αν υπήρχε ουσιαστική παιδεία θα υπήρχε σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Θα υπήρχε δικαιοσύνη. Ο κόσμος θα έβλεπε όμορφες και άσπρες μέρες. Οι μαύρες και κόκκινες μέρες που ζούμε είναι προϊόν της εκπαίδευσης που χρησιμοποιείται απ τους μεγάλους για να χειραγωγήσουν τους λαούς. ………..Το χέρι του ανθρώπου που έχει γαλουχηθεί με τα ιδανικά της παιδείας δεν οπλίζεται ποτέ για να επιτεθεί. Ο άνθρωπος ο πεπαιδευμένος δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή, την τιμά, τη σέβεται και την υπερασπίζεται.

Σεβαστοί Πατέρες-αγαπητοί αδελφοί

Ένα ερώτημα πλανιέται στους διαδρόμους εκπαιδευτικής κοινότητας μετά το πέρας των διακοπών των Χριστουγέννων… θα πάμε εκκλησία των Τριών Ιεραρχών;;;;

Αγαπητοί αδελφοί

Το ζήτημα σήμερα  δεν  είναι μόνο αν θα πάμε εκκλησία. Η ουσία βρίσκεται στο αν θα γίνουμε Εκκλησία!!!  Ο π. Βασίλειος Θερμός μας διαφωτίζει, ας τον ακούσουμε:

Χίλιοι εξακόσιοι νέοι 15-29 ετών ερωτήθηκαν το 2005 από την Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς για την θέση τους σε ποικίλα ζητήματα.

1      Μεταξύ άλλων, δηλώνουν ότι προσεύχονται κάθε μέρα οι 6 στους 10 και πως η θρησκεία βρίσκεται γι’ αυτούς στο 7,9 της δεκάβαθμης κλίμακας αξιών. Όμως το 44% δεν πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών και το 19% αδυνατούν να απαντήσουν σε αυτή την ερώτηση!

2     Έχουμε νέους (και μεγαλύτερους φυσικά) οι οποίοι δηλώνουν ορθόδοξοι πιστοί, αλλά είτε δεν ξέρουν τι πιστεύουν, είτε πιστεύουν απόψεις καταφανώς ασύμβατες με την ορθόδοξη πίστη. Αυτοί γίνονται ανάδοχοι σε βαπτίσεις! Και διαπαιδαγωγούν και τα δικά τους παιδιά, αντίστοιχα!

Κατ’ εμέ, συνεχίζει ο π. Βασίλειος , η κραυγαλέα αυτή αντίφαση δείχνει πως οι νέοι παρέλαβαν από τους γονείς τους και από τους παππούδες τους έναν ληξιαρχικό χριστιανισμό, που χρησιμεύει σε δύο κυρίως πράγματα:

 στη δημιουργία εθνικής ταυτότητας και στη συμβατική «ευλογία» των καίριων ορόσημων της ζωής (γέννηση, γάμος, θάνατος). Στο μόρφωμα αυτό πρόσθεσαν και τη μεταμοντέρνα πινελιά τους: ως γνήσια παιδιά της εποχής τους όταν εκκλησιάζονται και προσεύχονται το κάνουν με στόχο την ψυχολογική εμπειρία, κυρίως εκείνη της ηρεμίας. Μια τέτοια επιδίωξη συμβιβάζεται άριστα με άθεη «πίστη» και με θρησκευτικά αντιφατική ζωή.

πιστεύουν στη Δευτέρα Παρουσία και το 42% δεν πιστεύουν στα θαύματα!

 

Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί       Χριστός Ανέστη!!!! Δια των πρεσβειών των  Τριών Ιεραρχών Θεία Φώτιση σε όλους μας… Αμήν.

 

ΑΔΙΕΞΟΔΟ…ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ;;;

  1.     …γιατί φυσικά όλα αυτά που λέμε,σημαίνουν,όχι μόνο πως δεν έχουμε εμείς όλες τις λύσεις μέσα στό κεφάλι μας,αλλά πώς θα ήταν μια γελοία αντίφαση να νομίζουμε πώς τις έχουμε.Μόνο η έκρηξη και η ανάπτυξη της αυτόνομης συλλογικής δραστηριότητας των ανθρώπων μπορεί να δώσει λύση σε αυτά τα προβλήματα.                                       (Κορνήλιος Καστοριάδης)

   2.   Δεν θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας τις λύσεις,αλλά να τα καταστήσουμε ικανά να βρίσκουν λύσεις.                                                                                                                 (π. Βασιλειος Θερμός)

Φωτογραφία του χρήστη Σοφά Λόγια.

   3.       καλά και τι μπορώ να κάνω εγώ μόνος; ”ένας κούκκος δεν φέρνει την άνοιξη”Προσωπικά πιστεύω το αντίθετο.Ότι ένας κούκκος φέρνει την άνοιξη ,γιατί οι άλλοι τον ακολουθούν.                                                                            (Ιάκωβος Μαρτίδης)

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ποίημα στους φίλους

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

[Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1995 ]

+Αρχ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

-Γέροντα, ζούμε σε μια περίοδο κρίσης. Προβλήματα παντού, οικονομικά, εθνικά, ηθικά… Γιατί επιμένεις να μας μιλάς πνευματικά και δεν μας δίνεις κατευθύνσεις για κάθε ζήτημα ξεχωριστά, πώς να κινηθούμε, πώς να το αντιμετωπίσουμε; Σε τέτοιες, κρίσιμες στιγμές όλοι ζητούν κατεύθυνση από τους πνευματικούς πατέρες.

-Παιδί μου, είναι όντως κρίσιμες και πονηρές οι στιγμές που βιώνουμε. Χρειάζεται εγρήγορση και αγώνας για να τις ξεπεράσουμε. Πώς θα σε στείλω σε αγώνα, αν δεν μάθεις πρώτα να αγωνίζεσαι; Πώς θα σε στείλω ακόμη και να θυσιαστείς, αν χρειαστεί, αν δεν αντέχεις καν τον πόνο;

Ο προπονητής προετοιμάζει τον αθλητή του για τον αγώνα. Η προετοιμασία περιλαμβάνει τρία στάδια:

Πρώτον, άσκηση του σώματος για καλή φυσική κατάσταση,

δεύτερον, εκμάθηση τακτικής, για να ξέρει πώς να αγωνιστεί

και, τρίτον, ανάπαυση πριν τον αγώνα.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην ζωή μας, η οποία είναι ένας διαρκής αγώνας. Για να είσαι έτοιμος να αγωνιστείς, πρέπει να έχεις ψυχική και σωματική υγεία, πρώτα, για να αντέξεις εσύ και, έπειτα, για να στηρίξεις τον αδελφό σου όποτε σε χρειαστεί. Μέσω της προσευχής είσαι ήρεμος και γαλήνιος, «ξεκούραστος». Αυτήν την υγεία θα αποκτήσεις έχοντας, πρώτα, εσύ την ανάλογη θέληση και την διάθεση και, κατόπιν, ακολουθώντας τις συμβουλές του πνευματικού σου.

Συνεπώς, για να σου πω να αγωνιστείς, πρέπει να σε μάθω να αγωνίζεσαι. Ο πρώτος αγώνας είναι με τον εαυτό σου. Όταν καταφέρεις να αγωνιστείς και να ελέγξεις τον εαυτό σου, αποκτάς αγωνιστική εμπειρία και είσαι έτοιμος για μεγαλύτερους αγώνες. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι η χαλαρή πίστη σου θα σε προδώσει την ώρα της «μάχης», θα δειλιάσεις, όταν θα χρειάζεσαι βοήθεια για να αντέξεις την δυσκολία και να την ξεπεράσεις.

Όντως, όλοι περιμένουν από τους πνευματικούς πατέρες να κατευθύνουν τον κόσμο αυτές τις κρίσιμες στιγμές. Ο πνευματικός λόγος είναι η μόνη λύση για να ξεφύγουμε από την δυσκολία. Είναι το «πρώτο μάθημα», που χρειαζόμαστε για να ξεκινήσουμε την προσπάθεια. Δεν πηγαίνεις πανεπιστήμιο, αν δεν περάσεις από το δημοτικό.

Έχουμε «ξεχαστεί». Δεν γνωρίζουμε τα στοιχειώδη της πίστης μας. Ντρεπόμαστε να κάνουμε και τον σταυρό μας ακόμη. Δεν γνωρίζουμε τα ιδανικά μας για τα οποία -υποτίθεται- θέλουμε να αγωνιστούμε. Χρειαζόμαστε επανευαγγελισμό, επανεκκίνηση στον εαυτό μας. Ο πνευματικός λόγος θα μας ενισχύσει, θα μας στηρίξει και θα μας ενθαρρύνει να δώσουμε τον αγώνα μας, με μόνο σκοπό την νίκη!+Αρχ. Βαρθολομαίος

 

Μα τι κάνουν οι άνθρωποι του πνεύματος;10/07/2018 [12:43]

Μα τι κάνουν οι άνθρωποι του πνεύματος;

Ολο και συχνότερα ακούμε να διατυπώνεται το ερώτημα τι κάνουν οι άνθρωποι του πνεύματος, πώς αντιδρούν ή γιατί δεν αντιδρούν οι διανοούμενοι σε όσα στραβά και περίεργα συμβαίνουν στον δημόσιο βίο.
Το ερώτημα διατυπώνεται αβίαστα στον δημόσιο λόγο, από απλούς πολίτες έως κατέχοντες εξουσίες, αλλά και αρκετούς διαχειριστές των μέσων επικοινωνίας και ενημέρωσης, οι οποίοι μάλιστα κατά το παρελθόν επιχείρησαν να λοιδορήσουν ακόμη και να κατακρεουργήσουν ανθρώπους της τέχνης και διανοούμενους, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Χρόνης Μίσσιος, ο Γιάννης Τσαρούχης, κ.ά., των οποίων η ανεξάρτητη και αιχμηρή φωνή ενόχλησε μηχανισμούς και συμφέροντα.
Ποια πρέπει επομένως να είναι η στάση των πνευματικών ανθρώπων απέναντι στα σύγχρονα θέματα της κοινωνίας;
Πρέπει να κρατούν αποστάσεις περιμένοντας να κατασταλάξουν τα γεγονότα ή να παίρνουν θέση και να παρεμβαίνουν και πώς;
Συχνά βλέπουμε άνθρωποι από τον καλλιτεχνικό και ευρύτερο πνευματικό χώρο, άλλοτε με ενέργειές τους να εντάσσονται ή να συστρατεύονται με ιδεολογικοπολιτικούς χώρους και άλλοτε διατυπώνοντας έναν λόγο ακραίο με «επαναστατικό» πρόσημο, που απευθύνεται στο θυμικό του λαού, αναλαμβάνουν συχνά το ρόλο αγκιτάτορα, που ευαγγελίζεται εξεγέρσεις και ανατροπές και όχι την ουσιαστική ανάδειξη και αντιμετώπιση των καταστάσεων.
Διανοούμενοι όμως με ουσιαστική παρουσία, με το ίδιο το έργο τους, με τη στάση και τον λόγο τους, μπορούν να αποτελέσουν καταλυτική παρουσία μέσα στο θολό τοπίο, όπως για παράδειγμα έκανε ο Μάνος Χατζιδάκις με το μουσικό του έργο, τη στάση ζωής και τη δημόσια έκφραση άποψης όταν έγραφε μεταξύ άλλων «σαν αρχίζει το πρόσωπο του Τέρατος να μην μας τρομάζει, πάει να πει πως αρχίζουμε να του μοιάζουμε. Και αυτή ήταν η ιδέα που μου ξανάρθε τυραννικά στον νου σαν είδα την παθητικότητα της κοινής γνώμης σε όσα αηδιαστικά συμβαίνουν γύρω μας και μες στη χώρα μας» και «η κρατική εξουσία αγαπά τους εραστές της και καταδιώκει όσους την αντιπαθούν και την εχθρεύονται. Είναι μία εγωπαθής και ανεγκέφαλη Κυρία, που εννοεί να οικειοποιείται, με τους εκάστοτε επίσημους εραστές της, τις έννοιες Πατρίδα, Εθνος, Εκκλησία, Οικογένεια και όλα τα καταλήξαντα σε αντιπαθή και ανυπόληπτα οχυρά των κρατούντων».


ΞΕΝΟΦΩΝ ΑΡΓ. ΠΑΠΑΕΥΘΥΜΙΟΥ
συντηρητής έργων τέχνης – μουσειολόγος
 

ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ—ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ—–ΑΚΤΗΜΟΣΥΝΗ

Η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη, ενώ όλα τα υλικά πράγματα είναι φθαρτά, εφήμερα, σκέτος πηλός. Όλα ανήκουν στον Θεό, τίποτα δεν είναι δικό μας. Να εκτιμήσεις την τιμή του ανθρώπου γιατί είναι εικόνα του Θεού. Κι όταν βρίσκεται σε ανάγκη, μην τσιγκουνεύεσαι οποιαδήποτε υλική βοήθεια.
                                                Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Φωτογραφία του χρήστη Πατέρες της Εκκλησίας.

Στα μοναστικά κοινόβια συνεχίζεται παρά τις ατέλειες η αλληλόδιακονία,η ακτημοσύνη και η κοινοκτημοσύνη,ο κομμουνισμός της αγάπης,όπου ο καθένας εργάζεται κατά τις δυνάμεις του και απολαμβάνει κατά τις ανάγκες του.έτσι χάνεται κάθε υποψία εκμετάλλευσης και υπεραξίας,αφού ο στόχος δεν είναι το κέρδος αλλά η αδελφική κοινωνία.

(π.Γεώργιος Μεταλληνός)

Αποτέλεσμα εικόνας για η καθημερινη ζωη των μοναχων στο αγιον ορος εικονες

ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΔΙΚΙΑ
Από άρθρο του νομπελίστα οικονομίας Ανγκους Ντίτον (ΝΕΑ 1.1.18):
“Η ανισότητα θεωρείται ο ένοχος για την έκρηξη του λαϊκισμού το 2016 και το 2017 ”
“Η ανισότητα δεν είναι το ίδιο με την αδικία”
“Στην περίπτωση της ανισότητας είναι δύσκολο να τα βάλει κανείς με ανθρώπους που έγιναν πλούσιοι προωθώντας προϊόντα τα οποία ωφελούν την ανθρωπότητα” 
“Από την άλλη μεριά το να γίνεσαι πλούσιος δωροδοκώντας το κράτος προκειμένου να έχεις ειδική μεταχείριση είναι σαφώς άδικο και καταδικαστέο”
“Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι εις βάρος όλων των υπολοίπων”
“Η παγκοσμιοποίηση καθιστά την ζήτηση για εργασία πιο ελαστική. Ετσι ακόμα κι αν η παγκοσμιοποίηση δεν μειώνει ευθέως τους μισθούς κάνει δυσκολότερη την αύξηση του μισθού ενός εργαζομένου”

..παρόμοια και ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων,ο Χρυσόστομος,ο Μέγας Βασίλειος,ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος κ.ά. επιμένουν ότι η γη δόθηκε από το Θεό σε όλους από κοινού κι ότι το δικαίωμα της ιδιοκτησίας(και, πολύ περισσότερο,η ανισότητα στην ιδιοκτησία)αποτελεί αυθαιρεσία.(Θανάσης Παπαθανασίου)

Οι Πατέρες θέσεις προσφέρουν τη βάση για μια ριζική αμφισβήτηση της ταξικής κοινωνίας.        (του ιδιου)     “Δικό του τίποτα δεν κράτησε.
Το πιο δικό του ήταν εκείνο που έδινε.
Και τούτο πάντα ήταν το πιο πολύ.”
Γ. Ρίτσος                                  

Πλούσιος είναι αυτός που χαίρεται τα λίγα ή τα πολλά που έχει,και ταυτόχρονα μπορεί και τα μοιράζεται.Ένα μέρος τουλάχιστον.Υλικά,πνευματικά,σκέψεις,συναισθήματα,χρόνο….“μονάχα όσα έδωσες αυτά είναι δικά σου.”Και αυτά που δίνεις είναι για πάντα δικά σου.Δεν κινδυνεύουν από κανενός είδους κλέφτη.     Ιάκωβος Μαρτίδης

 

Ελεύθερος είναι εκείνος που δεν ιδιοποιείται τίποτα,αφού η ζωή του χαρίστηκε και ο κόσμος μέσα στον οποίο ζεί του δωρήθηκε…Η κατάργηση του “δικό μου” σε επίπεδο πνευματικό,υλικό…η κατάργηση κάθε εξουσίας που σφετερίζεται το δικαίωμα κάθε ανθρώπου για ζωή ίσως ανοίγει το δρόμο για την ελευθερία της ανθρώπινης οντότητας και αν δεν υπάρχει, να τόνε φτιάξουμε!! Το καράβι δεν το πάει ο καπετάνιος (αρχηγός) στο προορισμό του,αλλά όλοι εκείνοι που εργάζονται συντονισμένα στα πόστα τους…

 

Είναι «φυσική» η ανισότητα;

· «Τελειότατη κοινωνία ονομάζω αυτήν, όπου έχει καταργηθεί η ιδιοκτησία….

«Εσύ δεν είσαι πλεονέκτης; Δεν είσαι άρπαγας; Δεν κρατάς για τον εαυτό σου όσα σου δόθηκαν για να τα διαχειρισθείς προς όφελος όλων; Αυτός που γδύνει τον ντυμένο θα ονομαστεί λωποδύτης, αλλά αυτός που δεν ντύνει τον γυμνό μήπως δεν αξίζει αυτή την ονομασία; Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα ‘χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μη στα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις.»
«Τελειότατη κοινωνία ονομάζω αυτήν, όπου έχει καταργηθεί η ιδιοκτησία, έχουν εκλείψει οι προσωπικές διαφορές και έχουν εξαφανιστεί οι έριδες και οι φιλονικίες. Είναι η κοινωνία όπου όλα είναι κοινά. Οι πολλοί είναι ένας και αυτός ο ένας δεν υπάρχει μόνος του, αλλά ζει μέσα στους πολλούς.»
Μ. Βασιλείου, «Ασκητικές Διατάξεις»

“Από τη μέρα που ένας άνθρωπος ξεστόμισε “αυτό είναι δικό μου”, από τη στιγμή εκείνη γεννήθηκε η βία και το ψέμα”.

Η απαίτηση για πραγματική ισότητα είναι ένα αίτημα διαρκές.

Για τους Τρείς Ιεράρχες το πρόβλημα της ανισοκατανομής των αγαθών δεν αποδίδεται στο θέλημα του Θεού,ούτε σε φυσικές αιτίες και τυχαία γεγονότα αλλά σε συγκεκριμένες ενέργειες αυτών, που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο.

(Ανδρέα Αργυρόπουλου)

 

Της Ελένης Προκοπίου

Στις δημοκρατικές καπιταλιστικές κοινωνίες, ο νόμος αναγνωρίζει την δικαιική ισότητα και την ελευθερία των πολιτών ως απόλυτα και απαραβίαστα δικαιώματα, όμως όπως γνωρίζουμε πλέον όλοι η ηθική – δικαιική ισότητα είναι μία ισότητα αφηρημένη, τυπική, «νομική» ισότητα, δεν είναι δηλαδή ισότητα «πραγματική», με κοινωνικό περιεχόμενο.
Το εξισωτικό αίτημα είχε τεθεί από την εποχή του Ρουσό ως οικουμενικό αίτημα της «προσωπικής αξίας», δηλαδή ως απαίτηση της κοινωνικής αναγνώρισης κάθε ατόμου με τις ιδιαιτερότητές του. Η αναγνώριση λοιπόν του κάθε προσώπου ετέθη ως προϋπόθεση της «πραγματικής» ισότητας που είναι κοινωνικής φύσεως: είναι δηλαδή δικαίωμα στην κοινωνική αναγνώριση των προσωπικών ικανοτήτων με σκοπό την κοινωνική εκπλήρωση του ατόμου και της προσωπικότητάς του.
Ο μαρξισμός επισημαίνει την ανάγκη της οικονομικής αναγνώρισης των ανισοτήτων ή διαφορών των ατόμων, ασκώντας κριτική στην αστική αρχή του ίσου δικαιώματος, διότι δεν λαμβάνει υπόψιν τις πραγματικές συνθήκες της παραγωγής, καθώς και τις υποκειμενικές ικανότητες των ατόμων, που είναι άνισες, θεωρεί δε ότι το ίσο δικαίωμα είναι «άνισο δικαίωμα για άνιση εργασία» (βλ. Κριτική του Προγράμματος της Γκότα), γι’ αυτό και η μαρξιστική κριτική στρέφεται εναντίον της αφηρημένης, τυπικής ισότητας των δικαιωμάτων.
Όμως, το αίτημα της ισότητας δεν είναι υπόθεση των δικαιωμάτων, αφού η πραγματική, ουσιαστική ισότητα, δεν είναι ισότητα όρων ή ισότητα ευκαιριών, ούτε ισότητα δικαιωμάτων. Το αίτημα της ισότητας είναι στενά συνυφασμένο με την ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το εξισωτικό αίτημα της δικαιοσύνης εκφράζεται σε «δίκαιες σχέσεις» των ατόμων, σε ό,τι αφορά την «δίκαιη διανομή», δηλαδή την ισότητα στην κατανομή ωφελημάτων και βαρών, που θεμελιώνεται στην έννοια του κοινού αγαθού. Η ισότητα αυτή δεν μπορεί να είναι απόλυτη, «αριθμητική» ισότητα, αλλά θα είναι «αναλογική» ισότητα, όπως την ανέλυσε ο Αριστοτέλης. Αναλογική ισότητα με βάση την αξία των προσώπων που είναι διαφορετικά. Το δίκαιον είναι το ίσον, όχι όμως μεταξύ όλων, αλλά μεταξύ των ίσων. Το μεταξύ ποίων είναι το κρίσιμο σημείο, διότι, «για τους διαφέροντες διάφορον είναι το δίκαιον, διότι δεν είναι απλώς το ίσον, αλλά το κατ’ αξίαν ίσον» (Πολιτικά).
Συνεπώς, η αρχή της ισότητας ως ίση μεταχείριση σε όλους θα πρέπει να λάβει υπόψιν ότι οι άνθρωποι είναι ίσοι ή άνισοι κάτω από κάποιες σχέσεις, δηλαδή με σχετικό και όχι απόλυτο τρόπο, σε σχέση δηλαδή με καθορισμένες ιδιότητες.
Η θεμελιώδης αρχή της δικαιοσύνης, το jus suum cuique tribuere ( να αποδίδουμε στον καθένα αυτό που του ανήκει) όπως εκφράζεται με την αναλογική ισότητα, εγκαθιδρύει την στενή συνάφεια ισότητας και διανεμητικής δικαιοσύνης με την επιδίωξη της εξίσωσης ανάμεσα στον καθένα και στο μερίδιο που του αναλογεί, σε μία «δίκαιη σχέση» που αφορά τα εξωτερικά αγαθά, σχέση δηλαδή προσώπων και πραγμάτων.
Η αποδοχή της διαφορετικότητας των προσώπων, η οποία εισάγει την διαφορετική μεταχείρισή τους, αφού κάθε άτομο ως διαφορετικό χρήζει ιδιαίτερης μεταχείρισης, δεν μπορεί να οδηγεί στην ιδεολογία της ικανότητας του δόγματος του οικονομικού φιλελευθερισμού, το οποίο, με την αποδοχή ότι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι από την φύση, εγκαθιδρύει ως «φυσικό» τον χαρακτήρα της αγοράς, δηλαδή έναν «αναπόδραστο» οικονομικό μηχανισμό, εντός του οποίου η αξία και η τιμή παίρνουν τον χαρακτήρα μιας οιονεί «φυσικής δύναμης», που κατευθύνει τους μηχανισμούς της αγοράς ποδηγετώντας όλο το αξιακό σύστημα της κοινωνίας και της πολιτικής.
Η τάχα «φυσική» αυτή λειτουργία της αγοράς καθιστά εμπορεύματα τα πάντα με καταστροφή των ατόμων, αποστερώντας τα από την ανθρώπινη διάστασή τους, προκαλεί δε συνεχώς νέες τεράστιες ανισότητες, που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το δόγμα της φυσικής ισότητας των ανθρώπων, το οποίο διακήρυξε άλλωστε η εποχή του χριστιανισμού και το οποίο αφορά την ίδια την αξία της ανθρώπινης ζωής (dignitas) και την αξία διατήρησης της ανθρώπινης ύπαρξης, που συνιστούν φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου.
Η αναζήτηση λοιπόν της δικαιοσύνης εκφράζεται στην «θεωρία της δίκαιης τιμής», του δίκαιου μισθού ή της δίκαιης αμοιβής και κατ’εξοχήν της δίκαιης διανομής μεταξύ προσώπων και πραγμάτων.
Συνεπώς, η αναγνώριση των «διαφορών» γίνεται δεκτή μόνο στην προοπτική της «ουσιαστικής» δικαιοσύνης που αφορά πραγματικούς ανθρώπους και δεν μπορεί να οδηγεί στην εγκαθίδρυση της ανισότητας ως «φυσικής», οδηγώντας στην επικράτηση του νόμου του ισχυροτέρου, αφού η «φύση» δεν είναι το χάος της φυσικής κυριαρχίας του ισχυρού αλλά είναι μία «τάξις», ένας κόσμος ως ολότητα, εντός του οποίου αναζητείται η ισορροπία, η οποία εγκαθιστά το δίκαιο «μέσα στον κόσμο».
Σε τελική ανάλυση, η απαίτηση για πραγματική ισότητα είναι ένα αίτημα διαρκές, το μόνο απόλυτα συμβατό με την αρχή της δημοκρατίας βάσει της οποίας όλοι υπόκεινται στο δημοκρατικό σύμφωνο ισότητας, το οποίο δεν επιτρέπει την φυσική κυριαρχία των ισχυρών και την δημιουργία μεγάλων ανισοτήτων, γι’ αυτό η ισότητα μόνο σε στενή σχέση με την διανεμητική δικαιοσύνη μπορεί να αποκτήσει το πραγματικό της περιεχόμενο.

 

amerikis dimitrios

Του Θεόδωρου Καλμούκου | Εθνικός Κήρυκας


Ο Αρχιεπίσκοπος Γέρων Αμερικής κ. Δημήτριος δήλωσε «άστεγος» και «φτωχός» που δεν έχει διόλου χρήματα, παρά μονάχα λίγα για τον ενταφιασμό του, αφήνοντας τους πάντες άφωνους, κληρικούς και λαϊκούς, που συμμετείχαν το περασμένο Σάββατο 3 Μαρτίου 2018 στην τοπική Κληρικολαϊκή Συνέλευση της Αμεσης Αρχιεπισκοπικής Περιφέρειας.

Η Κληρικολαϊκή έγινε στις νεόδμητες εγκαταστάσεις της κοινότητας του Αγίου Μιχαήλ στο Port Washington του Λονγκ Αϊλαντ.

Ο Αρχιεπίσκοπος είπε πως στην ουσία είναι «άστεγος» ενώ χρησιμοποίησε το όρο «homeless» στα αγγλικά, πλην όμως δεν προχώρησε για να πληροφορήσει την ολομέλεια πού διέμενε κατά τα περασμένα δέκα χρόνια.

Υπενθυμίζεται ότι αρνήθηκε να μείνει στην πρώην οικία του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Ιακώβου στην περίοπτη θέση στο Rye της Νέας Υόρκης επικαλεσθείς την απόστασή της από τα Γραφεία της Αρχιεπισκοπής στο Μανχάταν.

Η οικία πωλήθηκε στην τιμή των $3,0 εκατομμυρίων όταν η αγορά και οι τιμές των ακινήτων βρίσκονταν στο κατώτερο επίπεδο τους. Εκ των $3,0 εκατομμυρίων οι $800.000 χρησιμοποιήθηκαν για την επισκευή της οροφής της Αρχιεπισκοπής και τα υπόλοιπα αγνοούνται καθότι δεν δόθηκε ποτέ απολογισμός, ούτε εμφανίστηκαν σε καμία αναφορά οικονομικών όπως απεκάλυψε ο «Εθνικός Κήρυκας».

Είπε ακόμα πως οι γονείς του τους δώρισαν με τον αδελφό του το σπίτι που είχαν στην Αθήνα, το μοιράσανε, και το δικό του μερίδιο το διαθέτει για υποτροφίες σε παιδιά.

Ανέφερε ακόμη, ότι δεν έχει αυτοκίνητο. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν ότι η Αρχιεπισκοπή παρέχει αυτοκίνητο και μάλιστα μάρκας Audi υψηλών προδιαγραφών και δύο Διακόνους ως οδηγούς.

Τόνισε ότι δεν χρησιμοποίησε ποτέ την πιστωτική κάρτα που του είχαν δώσει όταν ήλθε και μάλιστα τώρα που τις ζητούσαν για να τις κόψουν είχε δυσκολία να την εντοπίσει.

Βέβαια την πιστωτική κάρτα την χειρίζονται οι Διάκονοι που τον συνοδεύουν διότι δεν είναι πρέπον ο Αρχιεπίσκοπος να βγάζει ο ίδιος την πιστωτική κάρτα και να πληρώνει.

Μιλώντας για τα οικονομικά ο Αρχιεπίσκοπος κ. Δημήτριος είπε ότι όταν ήλθα βρήκα από τον Σπυρίδωνα χρέος εκατομμυρίων δολαρίων, κι έκανα τις σχετικές επεμβάσεις και μέσα σε λίγο καιρό διορθώθηκαν όλα.

Αποκάλυψε πως είχα το δικαίωμα να σηκώσω το τηλέφωνο και να πω σ’ ένα φίλο πως χρειάζομαι ένα $1,0 εκατομμύριο.

Κι εκείνος μου έλεγε εντάξει και την άλλη μέρα λάμβανα επιταγή με το ποσό του $1.200.000 (ενός εκατομμυρίου διακοσίων χιλιάδων δολαρίων). Και του έλεγα σου ζήτησα $1,0 εκατομμύριο, κι εκείνος μου απαντούσε μα έχεις και έξοδα.

Σε άλλο σημείο φέρεται να είπε πως λένε ότι η Αρχιεπισκοπή είναι πεσμένη οικονομικά και πρόσθεσε διερωτώμενος: τα ιδρύματα, η εκκλησία στο Σάουθχαμπτον, τίνος είναι; Είναι της Αρχιεπισκοπής.

Τόνισε πως περίμενα να έλθουν οι πλούσιοι να δώσουν τα χρήματα για την Αρχιεπισκοπή και για τον Αγιο Νικόλαο και αντ’ αυτού δεν έγινε τίποτε.

Υπογράμμισε πως εργάσθηκε σκληρά κι έφερε ειρήνη και αγάπη στην Εκκλησία. Επανέλαβε ότι δεν γνώριζε τίποτε για τα γενόμενα στην Αρχιεπισκοπή γύρω από τα οικονομικά, διαψεύδοντας τον μέχρι πρόσφατα στενό και εξ’ απορρήτων συνεργάτη του, τον κ. Τζέρι Δημητρίου Εκτελεστικό Διευθυντή της Αρχιεπισκοπής, ο οποίος στην επιστολή που του έστειλε στις 24 Ιανουαρίου 2018 του είπε ότι όχι μόνο γνώριζε τα πάντα αλλά ο ίδιος (ο Αρχιεπίσκοπος) απεφάσιζε.

Στην Κληρικολαϊκή μίλησε ο κ. Μιχάλης Ψαρός, Ταμίας του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου, ο οποίος αναφέρθηκε στην προσπάθεια που καταβάλλεται για την οικονομική εξυγίανση και ανασυγκρότηση της Αρχιεπισκοπής. Ανέφερε ότι η Αρχιεπισκοπή λειτουργεί ήδη σε σταθερές οικονομικές βάσεις.

Οτι απέλυσαν τριάντα τρία τοις εκατό του υπαλληλικού προσωπικού. Οτι πήραν τις πιστωτικές κάρτες διότι ο καθένας είχε την κάρτα του και τη χρησιμοποιούσε όπως ήθελε. Οτι δεν υπήρχε λογαριασμός πόσες πιστωτικές κάρτες και πόσα κινητά τηλέφωνα υπήρχαν.

Ο πρόεδρος του κοινοτικού συμβουλίου της κοινότητας των Αρχαγγέλων του Port Washington υπέβαλλε σειρά ερωτήσεων όπως πού πήγαν τα χρήματα; Ποιος τα πήρε; Δεν μπορεί να μην ξέρετε πόσα είναι. Πώς ήταν δυνατόν να ήταν υπεύθυνος μόνο ένας άνθρωπος, ο κ. Τζέρι Δημητρίου;

Ο «Εθνικός Κήρυκας» είναι σε θέση να γνωρίζει ότι στο τέλος της Κληρικολαϊκής ιερείς αλλά και λαϊκοί έλεγαν ότι δεν πίστευαν στα αυτιά τους όταν άκουγαν τον Αρχιεπίσκοπο να κάνει ο ίδιος την αγιογραφία του.

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΟΤΙ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ. | PSYCHOLOGOS-MARIAKORAKA.GR

 Μπορείς να γίνεις ότι επιλέξεις. | Psychologos-MariaKoraka.Gr

Όλη η ομορφιά που κρύβεις μέσα σου, όλες σου οι χάρες, είναι για μοίρασμα.

Τι τα κάνεις σκλαβωμένα μέσα σου; Δεν τα νιώθεις που ασφυκτιούν;

Πρόσφερέ τα απλόχερα, στον εαυτό σου και στους γύρω σου.

Φώτισε τον κόσμο με την πιο λεπτή σου ενέργεια.

Καλλιέργησε τα ταλέντα σου,αξιοποίησε όλα σου τα χαρίσματα.

Επινόησε δημιουργικούς τρόπους να εκφράσεις και να υλοποιήσεις τη συμμετοχή σου στη Ζωή.

Ανοίξου και επέτρεψε στους άλλους να ευεργετηθούν. Κάποιοι έχουν ανάγκη τα ταλέντα σου.

Το κάθε ταλέντο μας, το κάθε χάρισμά μας, ευλογεί τη Ζωή, θεραπεύει, εξυγιαίνει, δίνει ομορφιά, δίνει χαρά, φωτίζει.

Ίαμα – φάρμακο είναι κάθε ουσία ή παρασκεύασμα που χορηγείται για τη θεραπεία ασθένειας ή για την ανακούφιση από τον πόνο.

Σωματικό η ψυχικό.

Ίαμα είναι επίσης η Παρουσία και η δύναμη που ενσωματώνονται σε πρόσωπα, πράξεις, αντικείμενα, τόπους η γεγονότα, η πνευματική δύναμη και δυνατότητα.

Ο κάθε άνθρωπος ενσωματώνει,με τις ιδιότητές του, τα ταλέντα και τις χάρες του, την δύναμη του ιάματος. Δεν χρειάζεται να είσαι θεραπευτής για να εκφράσεις το προσωπικό σου ίαμα, το medicine σου.

Μπορεί να είναι μια κουβέντα, ένα νοιάξιμο, ένα φαγητό, μια ζωγραφιά . Οτιδήποτε κάνεις καλά.

Άλλωστε, θα σου επιστραφεί κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο, στο πολλαπλάσιο.

Ποιος σου είπε ότι είσαι άχρηστος και τον πίστεψες;

Και γιατί η άποψη ενός είναι τόσο σημαντική.

Ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάποιοι θα μπορούσαν να ωφεληθούν από σένα.

Απαξιώνεσαι, αδικείς τον εαυτό σου, υποτιμάς τα χαρίσματά σου, κακοποιείς και βιάζεις τη ροή της ζωτικής ενέργειας, τη ροή της Ζωής και νομίζεις ότι αποφεύγοντας την φύση σου, είσαι ασφαλής.

Πόσο νομίζεις ότι η ψυχή σου εξελίσσεται έτσι; Νομίζεις ότι έχεις χρόνο. Βαυκαλίζεσαι.

Κάθε λεπτό είναι πολύτιμο. Κάθε μέρα δεν θα επαναληφθεί.

Από τα πολλά χρόνια που μισείσαι τη στρουθοκάμηλο, δεν θυμάσαι, πως είναι να μην είσαι.

Οι οδηγίες είναι τόσο απλές.

Επιτρέπεις και προ τρέπεις, με ταπεινότητα και σεβασμό,με αγάπη και δύναμη, να ξεδιπλωθεί από μέσα σου, όλο το τσαλακωμένο και συμπιεσμένο φως.

Η εποχή μας, οι ζωές μας χρειάζονται το φως. Ναι, και το Δικό σου Φως.

Και βέβαια μπορείς.

Δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Ίσως , λίγο από το Εγώ σου.

 

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω, κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…

Από μπροστά του βλέπει να περνάει όλη του η ζωή. Κλείνει τα μάτια περιμένοντας το χειρότερο, και ξαφνικά, νιώθει στο πρόσωπο του ένα χτύπημα από σχοινί. Χωρίς καθόλου να σκεφτεί, πιάνεται από το σχοινί με μια ενστικτώδη κίνηση. Ποιος ξέρει… Το σχοινί αυτό μπορεί να έμεινε εκεί κρεμασμένο από κάποιον πάσσαλο… κι αν είναι έτσι, θα μπορέσει να τον κρατήσει και να σταματήσει την πτώση του.

Κοιτάζει προς τα πάνω, αλλά το μόνο που βλέπει είναι η χιονοθύελλα και το πυκνό χιόνι που πέφτει πάνω τον. Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες σ’ αυτό το κατρακύλισμα που γίνεται όλο και πιο γρήγορο και μοιάζει να μην τελειώνει… Ξαφνικά, το σχοινί τινάζεται και νιώθει αντίσταση. Ο ορειβάτης δεν βλέπει τίποτε, ξέρει όμως ότι προς το παρόν έχει σωθεί. Το χιόνι πέφτει ασταμάτητα, κι αυτός εκεί, δεμένος με το σχοινί, μέσα στο φοβερό κρύο, κρεμασμένος από ένα κομμάτι λινάρι, που τον κρατάει για να μην τσακιστεί πέφτοντας στη χαράδρα ανάμεσα στα βουνά.

Προσπαθεί να δει τι υπάρχει γύρω του, αλλά μάταια’ δεν ξεχωρίζει τίποτε. Φωνάζει δυο-τρεις φορές, αλλά καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ακούσει κανείς. Η πιθανότητα να σωθεί είναι απειροελάχιστη. Και να δουν ότι λείπει, δεν θα μπορέσει κανείς ν’ ανέβει να ψάξει γι’ αυτόν πριν σταματήσει η χιονοθύελλα, αλλά και τότε ακόμη, πώς να ξέρουν ότι βρίσκεται κρεμασμένος στο γκρεμό;

Αντιλαμβάνεται πως αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, αυτό θα είναι το τέλος του.

Όμως, τι να κάνει;

Θα μπορούσε ίσως να σκαρφαλώσει προς τα πάνω και να προσπαθήσει να φτάσει στο καταφύγιο, αμέσως όμως καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ξαφνικά… ακούει μια φωνή από μέσα τον που τον λέει «λύσου!» Μπορεί να είναι η φωνή του Θεού, ή η φωνή της εσωτερικής τον σοφίας, μπορεί όμως να είναι κάποιο κακό πνεύμα, ή παραίσθηση… ακούει πάντως τη φωνή να επιμένει «λύσου, λύσου!»

Σκέφτεται πως αν λυθεί αυτή τη στιγμή σίγουρα θα σκοτωθεί. Θα είναι ένας τρόπος για να τελειώσει το μαρτύριο του. Μπαίνει στον πειρασμό να επιλέξει το θάνατο για να σταματήσει να υποφέρει. Σαν απάντηση όμως στη φωνή δένεται ακόμη πιο σφιχτά. Και η φωνή επιμένει «λνσον!…

Μη βασανίζεσαι άλλο, δεν έχει νόημα τόσος πόνος… λνσον!» Εκείνος, όμως, δένεται ακόμη πιο σφιχτά, ενώ πολύ αποφασιστικά λέει μέσα τον πως καμία φωνή δεν πρόκειται να τον πείσει να αφήσει αυτό που χωρίς αμφιβολία του έχει σώσει τη ζωή. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται για ώρες, ο ορειβάτης όμως εξακολουθεί να είναι δεμένος μ αυτό που νομίζει πως είναι η μοναδική του δυνατότητα για να σωθεί.

Ο μύθος λέει ότι την άλλη μέρα η ομάδα διάσωσης βρήκε τον ορειβάτη μισοπεθαμένο. Η ζωή τον κρεμόταν από μια κλωστή. Ακόμα λίγα λεπτά, και ο ορειβάτης θα είχε πεθάνει από το κρύο, παγωμένος, και, παραδόξως, δεμένος με το σχοινί του… σε απόσταση λιγότερο από ένα μέτρο από το έδαφος.

Λέω, λοιπόν, ότι, καμιά φορά, το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος.

Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ’ έσωσε.

Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση.

Όλοι έχουμε αυτήν την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δενόμαστε με ανθρώπους, με χώρους, με τόπους γνωστούς, γιατί είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει. Πιστεύουμε στο «γνώριμο κακό», όπως λέει ένα γνωστό γνωμικό.

Και παρόλο που από διαίσθηση καταλαβαίνουμε ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατο, συνεχίζουμε να μένουμε αγκιστρωμένοι σ’ αυτό που πια δεν μας χρειάζεται, σ’ αυτό που δεν υπάρχει πια, τρέμοντας τις φανταστικές συνέπειες αν αποδεσμευτούμε.

 Χόρχε Μπουκάι – Ο Δρόμος των Δακρύων – Εκδόσεις OPERA

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση