ΦΟΒΑΜΑΙ……….”ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΩΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΧΙ” (ΜΑΞ ΣΕΛΕΡ)

ΦΟΒΑΜΑΙ
ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι,και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου,βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας”δώστε τη χούντα στο λαό”.Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά τους,πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου κλειναν την πόρτα,μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα,τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες,και τα σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν, όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και απόψεις.Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν,και τώρα σε λοιδορούν γιατί λέει,δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.Φοβάμαι,φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.Νοέμβρης1983

Φωτογραφία του χρήστη Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα.

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες για ανθρώπους αλαζονες εγωιστες

….. Αν είσαι αμαρτωλός και νιώθεις ταυτόχρονα την αγάπη του Θεού, τότε η αμαρτία σου σε κάνει ταυτόχρονα και ταπεινό

Αγαπώντας, δεν φοβάσαι ούτε τη ζωή ούτε τον θάνατο. Λένε μερικοί: «Πώς θα πεθάνουμε ήσυχοι; Πώς γίνεται να πεθάνεις χωρίς να φοβάσαι τον Θεό, που θα σε δει και θα σε κρίνει;» Το είπαμε. Οσοι δεν αγαπούν, αυτοί φοβούνται. Φοβάσαι όταν έχεις μέσα σου ενοχές. Και γιατί έχεις ενοχές; Επειδή δεν έχεις φτάσει στο σημείο της αγάπης, αλλά βλέπεις τον Θεό ενοχικά. Σαν έναν μπαμπούλα που μαλώνει και τιμωρεί. Που κρατάει ένα μαστίγιο και σε χτυπά. Αυτή η αίσθηση σε πνίγει με ενοχές. Ενώ, αν είσαι αμαρτωλός αλλά ταπεινός αμαρτωλός, έχεις άλλη αίσθηση του Θεού. Αν είσαι αμαρτωλός και νιώθεις ταυτόχρονα την αγάπη του Θεού, τότε η αμαρτία σου σε κάνει ταυτόχρονα ταπεινό. Σε ταπεινώνει, σε προσγειώνει και λες: «Πωπώ, Χριστέ μου, είμαι τόσο κακός; Ναι, είμαι. Αλλά Εσύ μ’ αγαπάς, ε; Εχω θάρρος και Σε κοιτάω. Σε αντικρίζω, Χριστέ μου, με κλαμένα μάτια, διότι δεν είναι καθαρή η ψυχή μου. Και το ξέρω. Ταυτόχρονα όμως Σε κοιτώ με θάρρος. Διότι ξέρω ότι μ’ αγαπάς. Και όταν Σε αντικρίσω, θα σου πω: “Κύριε, εγώ, πάντως, Σε αγαπούσα. Ημουν αμαρτωλός, αλλά ήξερα πόσο καλός είσαι και, έτσι, δεν φοβάμαι”».«Η αγάπη», λέει, «έξω βάλλει τον φόβον» Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
των εκδόσεων Αθως

Αρθρογράφος: Αριστέα Λιάκου
Ψυχολόγος

Ο φόβος κανονικά εμφανίζεται όταν βρισκόμαστε σε πραγματικό κίνδυνο, και χρησιμεύει ως συναγερμός για να μας δείξει ότι κινδυνεύουμε, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προστατευτούμε από την απειλή. Τα συμπτώματα του φόβου είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να μας ενεργοποιούν είτε για να αποφύγουμε είτε για να «παλέψουμε» την επικείμενη απειλή (απάντηση πάλης ή φυγής).

Για παράδειγμα, η καρδιά μας χτυπάει δυνατά όταν βρισκόμαστε σε κίνδυνο για να αντλήσει περισσότερο αίμα, το οποίο περιέχει οξυγόνο. Το οξυγόνο μας δίνει περισσότερη ενέργεια για να ξεφύγουμε από τον κίνδυνο ή να «παλέψουμε» ενάντιά του.

Η παραπάνω διαδικασία είναι μία φυσιολογική απάντηση στον πραγματικό κίνδυνο, «true alarm», και έχει αναπτυχθεί εξελικτικά εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

Andreas Argyropoulos

19 Οκτωβρίου ·

Ο Ιάκωβος Μαρτίδης πρόσθεσε 2 νέες φωτογραφίες.

27 Σεπτεμβρίου στις 8:41 π.μ. ·

Η εφημερεύουσα σκέψη μου :

Υπαρξιακό κενό, πνευματικό κρύο, θλίψη, μοναξιά, αλλοτριωμένες συνειδήσεις…Πόνος, πολύς πόνος που περίσσεψε στις μέρες μας… Και όμως, οι ιστορίες των ανθρώπων είναι οι ιστορίες των τραυμάτων τους. Ο πόνος, -σωματικός, ψυχικός, υπαρξιακός-, είναι μια γέφυρα που “προσπαθεί” να ενώσει με νήματα όλα τα κοιτάσματα αλήθειας που υπάρχουν μέσα μας. Αν καταφέρουμε να ανακαλύψουμε ποιο είναι το προσωπικό μήνυμα που φέρνει ο πόνος μας, τότε αποκτά άλλα χαρακτηριστικά και άλλη προοπτική. Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε: «Μονάχα ένα φοβάμαι. Να είμαι ανάξιος της οδύνης μου, των μαρτυρίων μου».

«Ο πόνος, υπαρξιακός και κοινωνικός ως ευκαιρία αλλαγής». π. Βαρνάβας Γιάγκου, Παντελής Καλαϊτζίδης και ο υποφαινόμενος στην κεντρική αίθουσα του Δημαρχείου Βόλου 26/9/2014 Φωτογραφία του Ιάκωβος Μαρτίδης.

Ο φόβος αφανισμού όταν καλύπτεται μετατρέπεται σε χιούμορ και αποτυχημένες προσπάθειες δημιουργίας αίσθησης ευχαρίστησης. Όταν δεν ειναι ανεκτός μετατρέπεται σε θυμό, οργή, εκρηκτικότητα. Και όταν δεν υπόκειται σε μηχανισμούς μετατροπής, εμφανίζεται ως πανικός. Είναι δύσκολο συναίσθημα και είναι πολύ απειλητικό. Η παρηγοριά βοηθάει αν έχει κανείς κάποιον που ειναι διαθέσιμος να το κάνει συχνά. Η θεραπεία βοηθάει σταδιακά να ξεπεραστεί ο φόβος και να μεγαλώσει το μέρος της απόλαυσης της ζωης.

“Χρόνια σού ζητούσα άλλοτε παρακλητικά και άλλοτε επιτακτικά, να βγάλεις την μάσκα που φοράς. Κι όμως ποτέ δεν σκέφτηκα ότι πίσω από την μάσκα μπορεί να μην υπήρχε πρόσωπο. Και πώς θα ζούσες δίχως πρόσωπο; Αφού εσύ και η μάσκα είχατε γίνει ένα και άλλο τρόπο δεν ήξερες να ζήσεις δίχως να την φοράς; Είναι κι η μάσκα ένας τρόπος να αμύνεσαι απέναντι στην ζωή. Απλά πρόσεξε γιατί δεν αντέχει τα δάκρυα. Αυτά όταν κυλούν ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν…” (π. Λίβυος)

Τσαρλς #Μπουκόφσκι – ποιητής και συγγραφέας. Έγραψε πάνω από 50 βιβλία, (και ποιήματα και δοκίμια). Έχει αναγνωριστεί ως πολύ σημαντικός για το είδος του.

Σήμερα δεν ήταν η μέρα μου….. η εβδομάδα μου…. ο μήνας μου…. …. η χρονιά μου…. Η ζωή μου…. γαμώτο.

Η διαφορά ανάμεσα στη δημοκρατία και τη δικτατορία, είναι ότι σε μια δημοκρατία πρώτα ψηφίζεις και μετά λαμβάνεις εντολές. Σε μια δικτατορία δεν χάνεις χρόνο σε ψηφοφορίες.

Θέλω τόσα πολύ αυτό που δεν είναι εδώ και δεν ξέρω πού να παω.

Το πρόβλημα με μια μάσκα είναι ότι ποτέ δεν αλλάζει.

Η ομορφιά δεν είναι τίποτα, η ομορφιά δεν θα μείνει. Δεν ξέρετε πόσο τυχεροί είστε αν είστε άσχημοι. Γιατί αν αρέσετε στους άλλους, ξέρετε ότι είναι για κάτι άλλο.

Μπορείς να θυμηθείς ποιός ήσουν πριν σου πει ο κόσμος ποιός πρέπει να είσαι;

Όσο λιγότερα χρειαζόμουν, τόσο καλύτερα ένιωθα.

Αυτό που θέλει μια γυναίκα είναι μια αντίδραση. Αυτό που θέλει ένας άντρας είναι μια γυναίκα.

Σταμάτα να επιμένεις να καθαρίζεις τις σκέψεις σου. Αντιθέτως, καθάρισε την γ@μημένη την #καρδιά σου.

Εάν είναι να το δοκιμάσεις, πήγαινέ το μέχρι το τέλος. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει την απώλεια φίλων, συζύγου, συγγενών, θέσεων εργασίας και ίσως του μυαλού σου.

“ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΩΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΧΙ”
(ΜΑΞ ΣΕΛΕΡ)

Στο ταξίδι του απείρου….μικρόκοσμος-μακρόκοσμος…φοβόμαστε το άγνωστο και στο τέλος μας σκοτώνει το σίγουρο

Στήν απεραντοσύνη του σύμπαντος,στο ταξίδι του απείρου….
βάρκα και βαρκάρης ως όλον.

Αποτέλεσμα εικόνας για μοναχοι αγιου ορους με βαρκα
ο βαρκάρης ίσταται στο μέσον της βάρκας(κύριος της ζωής),με το ένα χέρι πίσω του κρατά το τιμόνι(δουλεύει το παρελθόν)και με το βλέμμα του προσηλωμένο εμπρός,ατενίζει και χαράζει πορεία στο ταξίδι τού απείρου……… ζώντας στο παρόν,γιατί θέλουμε το κόσμο και τον θέλουμε τώρα!!!

Σχετική εικόνα

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΚΑΤΟΙΚΗΜΕΝΟΣ

από Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη
στις 2 November 2017 στο Δακτύλιος του Κρόνου, Κριτική ποίησης, Λογοτεχνία, Ποίηση

Ένας κόσμος είναι κάθε άνθρωπος, κατοικημένοςαπό πλάσματα τυφλά σε σκοτεινή εξέγερσηενάντια στο βασιλιά Εγώ που κυριαρχεί πάνω τους.Σε κάθε ψυχή χιλιάδες ψυχές φυλακισμένες,σε κάθε κόσμο, κρυμμένοι κόσμοι χιλιάδεςκι αυτοί οι τυφλοί, αυτοί οι κάτω κόσμοιπαρότι ατελείς, πραγματικοί και ζωντανοί είναι,πραγματικοί και ζωντανοί όπως εμένα. Κι εμείς βασιλείς

και ηγεμόνες των χιλιάδων πιθανών μέσα μας

οι ίδιοι υποτελείς είμαστε, αιχμάλωτοι οι ίδιοι

σε κάποια ανώτερη ύπαρξη, της οποίας το εγώ και την ουσία

το ίδιο ελάχιστα κατανοούμε όπως ο ανώτερός μας

τον ανώτερό του. Από το θάνατο και την αγάπη τους

τα δικά μας συναισθήματα μια απόχρωση έχουν πάρει.

Όπως όταν ατμόπλοιο τεράστιο περνάει

μακριά εκεί έξω, κάτω από τον ορίζοντα, όπου βρίσκεται

τόσο λαμπρή εσπέρα. – Και δεν γνωρίζουμε γι’ αυτό

μέχρι που στο γιαλό δροσερό κύμα μας φτάνει,

πρώτα ένα, κι ακόμη ένα και πολλά περσότερα

που χτυπάνε και παφλάζουν μέχρις ότου όλα γίνουν

όπως πριν ίδια. – Τα πάντα διαφορετικά ωστόσο.

Έτσι σκιές εμείς καταλαμβανόμαστε από ανησυχία ασυνήθη

όταν κάτι μας λέει πως κόσμος έχει αναχωρήσει,

πως ορισμένοι από τους πιθανούς λυτρωθήκαν.

“Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’ αυτό το κόσμο…
Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης”

Γκούναρ Έκελεφ, Färjesång, 1941, Άπαντα τα ποιήματα, 1976

“Το ταυτόχρονο των πραγμάτων”, η Έλσα Κορνέτη γράφει για το “Ματς Πόιντ” του Κωνσταντίνου Μελισσά

Πέμπτη, Μαΐου 10, 2018

Στάθης Ιντζές

Κωνσταντίνος Μελισσάς – Ματς Πόιντ – Εκδόσεις Θράκα 2018

Το ταυτόχρονο των πραγμάτων«Η αισιοδοξία σας είναι πιο τραγική από τον πεσιμισμό μου» είχε πει στους αδερφούς Ταβιάνι ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις ο Βιττόριο Ταβιάνι, που έφυγε πολύ πρόσφατα από τη ζωή, είχε δηλώσει: «Tο να βιώνεις την πραγματικότητα είναι τραγικό, αλλά τη ζωή όχι και τόσο». «Η πανούκλα του πνεύματος» είναι γεγονός, «η άρνηση της παραίτησης» όμως κυριαρχεί όπως και η ανάγκη του ονείρου, της φαντασίας, της ελπίδας».

Η αποτυχία, η πιθανότητα, οι πιθανότητες και οι αυστηροί νόμοι που τις διέπουν, η υποθετική ιστορία και οι εκδοχές της, τα ανθρώπινα ιδανικά και οι αξίες, η συμφιλίωση με έναν καλύτερο κόσμο, η συμφιλίωση νικητή και χαμένου, η ανάμνηση του μέλλοντος, η προφητεία του παρελθόντος, η απόκλιση από το μονοπάτι, η αναμέτρηση με το σωστό και το λάθος, τη νίκη και την ήττα, το καλό και το κακό, είναι τα υλικά που συνθέτουν το ποιητικό τερέν του Κωσνταντίνου Μελισσά, με επίκεντρο το κομβικό εκείνο σημείο όπου κρίνεται το παιχνίδι, ένας αγώνας, η έκβαση του οποίου μπορεί να προβλεφτεί, μπορεί και όχι, κάνοντας την πραγματικότητα κατά τόπους τραγική, όμως τη ζωή όχι και τόσο. Όταν όμως κάθε στοίχημα μπορεί να χαθεί ή να κερδηθεί, αυτό που μένει είναι ο ενδιάμεσος κόσμος μιας επιστράτευσης δυνάμεων, όπως ξεχύνεται ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος μιας αναμέτρησης, όπου πρωταγωνιστούν η αγωνία, η αδρεναλίνη, ο αιφνιδιασμός, η κορύφωση, η κρίσιμη στιγμή, όταν αναμετρούνται αθάνατα ζεύγη πραγμάτων, όπως το προνόμιο και η εξουσία, η αλήθεια και το ψέμα, το δίκαιο και το άδικο. Το σώμα όμως θα τρέχει πια γοργά/ σ’ έναν άυλο μέλλοντα/ του τωρινού (παρ)ελθόντα/.

Και ίσως τότε να μπαίνει σε ισχύ η εμβληματική ρήση του Ουίνστον Τσώρτσιλ «ότι το μόνο που μετράει είναι το θάρρος να συνεχίσεις τον αγώνα».

Το παιχνίδι του κόσμου του ίδιου, όπως το θέτει ο Kώστας Αξελός, το παιχνίδι του χρόνου είμαστε εμείς, είμαστε παίκτες πιόνια εμπαιζόμενοι από τον κόσμο. Στο ερώτημα γιατί ξετυλίγεται ο Κόσμος, απαντά: γιατί είναι παιχνίδι. Όσο πιο στενά τα όρια που του δίνουμε, στενεύοντας έναν ορίζοντα, ο άνθρωπος παίζει με ρυθμό το παιχνίδι του κόσμου με μικρό κάπα, του μικρόκοσμού του, στο ανοικτό όλον υπακούοντας τον ρυθμό του χρόνου.

Και πώς ορίζεται από τον φιλόσοφο, αλλά και από τον ποιητή, το ιδεατό; Ως συμφιλίωση των οριζόντων. Όλοι οι ορίζοντες να συμφιλιώνονται. Η συμφιλίωση με το όλον και το μηδέν. Ένας κόσμος που περικλείει όλους τους κόσμους. Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε κύριος του κόσμου, ούτε του εαυτού του, κυρίως ο άνθρωπος δεν είναι ο μόνος πρωταθλητής.

Η αυγή μας χαράζει,/ το παρελθόν δεν ταράζει/. Το ξημέρωμα είναι γιορτή, κύριε Σαρλ/ μια γιορτή μόνο για σένα/.

Η ποίηση είναι ζωή ονειρική. Ευάλωτη κι ανασφαλής. Η υπό διαμόρφωση ποιητική φωνή, του Κωνσταντίνου Μελισσά εν προκειμένω, αντανακλά όσα έχει ζήσει και νιώσει, με δημιουργική περιέργεια και ανησυχία, συλλαμβάνοντας το ακαριαίο και το εφήμερο της στιγμής, όπως και το πραγματικό πίσω από το φαινομενικό, το θελκτικό πίσω από το θλιβερό.

Μια πικρή διαπίστωση διατρέχει όλη τη συλλογή με τα καταγεγραμμένα στιγμιότυπα καθημερινότητας: Ότι η ανθρώπινη συνθήκη είναι σκοτεινή και παίζει ένα άγριο παιχνίδι που εναλλάσσεται ανάμεσα στην τύχη και την ατυχία. Μια προσέγγιση όπως συμβαίνει στα ποιήματα του «Ματς Πόιντ» είναι μια προσέγγιση περιπαικτική, αυτοσαρκαστική, με χιουμοριστικές εκλάμψεις αυτοκριτικής του εαυτού, της κοινωνίας, του κόσμου, που μπορεί να φωτίσει την ανθρώπινη συνθήκη και τότε η τάξη πραγμάτων αλλάζει, όταν ο φωτισμός είναι διαφορετικός, χωρίς καμία ουτοπία, χωρίς καμία αυταπάτη. Ο ποιητής μοιάζει να υποδηλώνει, ότι το παιχνίδι σε κρατά ισόβιο παίκτη, παγιδευμένο στο εφιαλτικό του δίχτυ, μαζί με τη μπάλα, όμως εσύ μπορεί και να μην κινδυνεύσεις, αρκεί να ξέρεις τους κανόνες. Όλη μου η ζω/ή ένα ματς πόιντ/ που ακόμα δεν έχει χαθεί.

Όταν ο σπουδαίος σκηνοθέτης Μίχαελ Χάνεκε είχε δηλώσει ότι «κάνει ταινίες γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο», το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για τη λογοτεχνία και την ποίηση, ότι ο κόσμος δεν μπορεί ν’ αλλάξει με τις λέξεις κι ότι ίσως να γράφει κανείς, όπως ο Κωνσταντίνος Μελισσάς, γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο. Δαίμονες/ δεν μπορούσα να σας υποτάξω/ ούτε τα πάθη μου ν’ αλλάξω/ λίγες οι φορές που τα κατάφερα./

Αναμφίβολα όμως, κάθε ποιητική προσέγγιση μπορεί να λειτουργήσει ως νέα φωτιστική συνθήκη. Ένας νέος χώρος ελευθερίας κι αναμέτρησης, όπου «δεν ταλαιπωρείσαι πια με το ταυτόχρονο των πραγμάτων, αλλά κινείσαι μπρος και πίσω στον χρόνο εμπλουτίζοντας κάθε στιγμή της συνείδησης»*.

Δεν με νοιάζει/ αν στον βίαιο ουρανό/ ο πλανήτης Ν καταστραφεί απόψε/ αρκεί εσείς να είστε καλά.

Το καλό και το κακό μοιάζουν ν’ αναμιγνύονται δια παντός σε ένα θανάσιμο θαύμα. Μικρομέγαλες μάχες, μικρομέγαλοι άθλοι, μικρομέγαλα ανδραγαθήματα. Όνειρα χωρίς τόπο και χρόνο.

Όταν η ύπαρξη πυρακτώνεται έχουμε ανάγκη τη σιωπή να θυμίσει στους ανθρώπους την ανθρωπιά τους. Μια πνοή αναδύεται από τον πάτο του κουτιού της Πανδώρας: Η ελπίδα.

Πρέπει να δείξεις ανοχή/ πέτα τα λάθη, τη μαύρη εποχή/ διώξε μιζέρια και άσπρη ντροπή. / Γιατί δεν μπορείς/ να με νικήσεις/ να με καταρρίψεις/ να με συνθλίψεις/.

Ελσα Κορνέτη

(*) Απόσπασμα από κριτικό σημείωμα, επιστολής του Ρότζερ Φράι για τον Φάρο, στην Βιρτζίνια Γουλφ.

Βασίλειος Γούλας

19 Σεπτεμβρίου ·

Μοιράζομαι μαζί σας κάτι ἀπό τόν Λουδοβίκο τῶν Ἀνωγείων, ἕνας σπάνιος ἄνθρωπος, ἕνας τραγουδοποιός, που ἀναζητᾶ μέσα ἀπό τήν ποίησή του νόημα τῆς ὕπαρξης καί τῆς συνύπαρξης, καλή συνοδοιπορία σε αὐτό τόν ὑπέροχο ποιητικό στίχο, ἄς τον ψηλαφήσουμε με αὐθυπέρβαση ἐρωτική, μόνο ἔτσι θα τόν προσεγγίσουμε, ὅπως κατά μετοχήν προσεγγίζουμε τά οὐσιώδη!
“κατά μετοχήν γινόμαστε λογικοί”

https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=qtTstHmBgZw

Ο Μαριος Μπεγζος .

ΣΤΗΝ ΓΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ
Δεκαπέντε άτομα απέκτησαν μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών με την βοήθεια ενός δασκάλου και άλλοι τόσοι βρήκαν καλά αμειβόμενη και αξιοπρεπή θέση στην εκπαίδευση χάρη σε αυτόν τον δάσκαλο.
Κανένα άτομο ποτέ στο δεκαπενθήμερο των χριστουγεννιάτικων ή των πασχαλινών διακοπών δεν έστειλε ευχές στον δάσκαλο. Ποτέ σχεδόν κανένας / καμιά δεν προσήλθαν σε δημόσιες εκδηλώσεις του δασκάλου ούτε επικοινώνησαν μαζί του αιτιολογώντας την δικαιολογημένη ίσως απουσία τους, ακόμα κι όταν προσκλήθηκαν προσωπικά με τηλεφώνημα ή με ηλεκτρονικό μήνυμα!
Αυτό δεν είναι έλλειψη savoir vivre μα έλλειψη vivre ολότελα εν τέλει!
Ο αγωνιστής δάσκαλος μένει μόνος του στην γωνία με την αγωνία του αν άξιζε ο κόπος κι αν δεν πήγε χαμένος ο χρόνος που ασχολήθηκε με τα δεκαπέντε άτομα στα τριάντα χρόνια της θητείας του στην εκπαίδευση.
Δεν γίνεται επιπλέον λόγος για την αχαριστία ευεργετημένων νεωτέρων συναδέλφων που βρήκαν δουλειά σε εκπαιδευτήριο χάρη στον δάσκαλο τον οποίο αντάμειψαν με δημόσια περιφρόνηση έπειτα έχοντας εξασφαλίσει θέση, καριέρα και χρήματα από βραβεύσεις οφειλόμενες σε πρωτοβουλία του δασκάλου.
Η βιβλική συμπαράσταση είναι αδιάψευστη:
“λίθον όν απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες,
ούτος ευρέθη εις κεφαλήν γωνίας”
“πολλά τα τέκνα της ερήμου ή της εχούσης τον άνδρα”
“εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού”
“το αίμα αυτού εφ’ υμάς και επί τα τέκνα υμών”
“άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”

Εμψύχωση του αγωνιστή εαυτού

Αγωνιστής εαυτός είναι καθένας που καθημερινά, συνήθως σιωπηλά καταβάλλει τη δική του προσπάθεια σε όποιο στόχο ή στόχους έχει θέσει. Οι προσωπικοί αγώνες

ANTHOLOGION.

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ… | PSYCHOLOGOS-MARIAKORAKA.GR

12 Φεβ Ακολουθώντας το όνειρό σου… | Psychologos-MariaKoraka.Gr

Αυτογνωσία

Δεν ακολουθείς το όνειρο σου δουλεύοντας εννέα με πέντε. Σίγουρα δεν γίνεσαι καλός σε αυτό που κάνεις αν το ονομάζεις «δουλειά».

Χρειάζεται να είναι ανάγκη, μια πηγαία αγάπη που δεν έχει σχέση με χρήμα, δόξα ή οποιοδήποτε άλλο προσωπικό κέρδος που μπορεί να έρθει ή να μην έρθει μαζί με το όνειρο (όραμα) σου.

Διαφορετικά θα ζεις μια ζωή στη μετριότητα, όπως τόσες χιλιάδες ανθρώπους που περιμένουν απλά το μισθό του μήνα ή εύχονται να «πιάσουν τη καλή».

Ξέχασε τη λέξη «θυσία» αν είναι να ακολουθήσεις το όνειρο σου. Οι θυσίες πάντα επιστρέφουν για να σε στοιχειώνουν – αν ποτέ καταφέρεις να φτάσεις κάπου. Όταν θυσιάζεις, βρίσκεσαι διχασμένος ανάμεσα σε αυτό που πραγματικά θέλεις και αυτό που πιστεύεις πως πρέπει να κάνεις.

Η θυσία αφορά πειθαρχεία, μια επιβολή στον εαυτό σου που κρυφά επαναστατεί. Αυτό αποτελεί μια διαρκή εσωτερική πάλη.

Το όραμα σου αφορά τον σκοπό της ζωής σου, που είναι πάντα μοναδικός και ξεχωριστός. Θέλει τόλμη, ευαισθησία, υπομονή και επιμονή να το ακολουθήσεις – κόντρα στις προσταγές της κοινωνίας και των φόβων σου.

Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να έχεις εσωτερική ισορροπία, μια υγιή επικοινωνία και ειλικρινή σχέση με τον εαυτό σου και τις ανάγκες του.

Η εσωτερική ισορροπία και γαλήνη σε βοηθάει να ξεχωρίζεις το ψεύτικο από το πραγματικό, το πρόσκαιρο από το ουσιαστικό.

Οι περισσότεροι παρατάνε το όνειρο τους λίγο πριν το κατακτήσουν γιατί δεν πρόσεξαν τα σημάδια, δεν είχαν εσωτερική ηρεμία, δεν ήταν ευέλικτοι ώστε να χρησιμοποιούν τα βιώματα τους ως μαθήματα. Χωρίς εσωτερική αρμονία, ακόμα και η κατάκτηση του ονείρου σου, δεν θα καταφέρει να σου χαρίσει την ευτυχία που θέλεις.

Να σέβεσαι τις ανάγκες σου κάθε στιγμή και να μην ακολουθείς άκριτα τις ανάγκες των άλλων.

Σταμάτα να ζεις τη ζωή σου μέσα σε ένα πρόγραμμα.

Σταμάτα να συμπεριφέρεσαι σαν υπολογιστής.

Άρχισε να σκέφτεσαι με ολόκληρο τον εγκέφαλο σου: να ζεις στη στιγμή, να βλέπεις τη μεγάλη εικόνα, να ρωτάς τη θέληση της καρδιάς σου.

Η λογική δεν ξέρει να σου πει. Ποιος θέλεις πραγματικά να είσαι αυτή τη στιγμή; Η απάντηση απαιτεί συνειδητή παρουσία στο παρόν και όχι τόσο στόχευση.

Έτσι επιβιώνεις όταν έρχονται τα δύσκολα. Έτσι ξανασηκώνεσαι στα πόδια σου όταν πέφτεις «με τα μούτρα» και τσακίζεσαι. Γιατί θα συμβεί, μην έχεις καμία αμφιβολία για αυτό. Όσο περισσότερο ακολουθείς αυτό το όνειρο «ψυχή τε και σώματι», τόσες περισσότερες δυσκολίες θα συναντήσεις στο δρόμο σου.

Είναι ο τρόπος που το σύμπαν δοκιμάζει τη δύναμη της θέλησης και την εμπιστοσύνη σου. Κάποιες στιγμές θα νοιώθεις ότι βρίσκεσαι στο απόλυτο κενό. Κάποιες άλλες θα νοιώθεις πως βρίσκεσαι πάλι στην αρχή.

Ανάμεσα σε όλα αυτά μαθαίνεις, αλλάζεις, εξελίσσεσαι για να γίνεις ικανός να υποστηρίξεις αυτό που θέλεις και είσαι Εσύ.

Ακριβώς εκείνες τις στιγμές που λυγίζεις, απογοητεύεσαι, νοιώθεις εξαντλημένος ενεργειακά και στραγγισμένος από κάθε ιδέα, κάτι μαγικό φαίνεται να συμβαίνει μέσα σου (αν το επιτρέψεις).

Ένα «κλικ», μια έμπνευση, που σου δίνει και πάλι φτερά. Δεν μπορείς να το μεθοδεύσεις ή να το εμποδίσεις αυτό, ακόμα και αν το ήθελες. Γιατί η φλόγα που σιγοκαίει στην καρδιά σου εξακολουθεί να ζεσταίνει και να φωτίζει το όνειρο σου.

Είναι η πίστη σου, η ακλόνητη θέληση σου και η ζωντανή εικόνα του οράματος σου.

Το δικό σου όνειρο δεν έχει σχέση με τις επιθυμίες των άλλων, με τον εγωισμό (φόβο) σου ούτε αφορά τις προσταγές της κοινωνίας.

Όλες οι ζωτικές ανάγκες σου καλύπτονται παρόλα αυτά, όταν εσύ επιλέγεις να ακολουθείς το δρόμο σου, τον οποίο χαράσσεις μόνο μαζί με τον Εαυτό σου.

Μη ζητάς εκ των προτέρων εγγυήσεις όμως. Δεν υπάρχουν.

Πρώτα εσύ δηλώνεις αφοσίωση, παρουσία, πίστη και έπειτα «το σύμπαν συνωμοτεί» για να γίνει αυτό που θέλεις πραγματικότητα.

Να θυμάσαι: το όνειρο σου αφορά αυτό που είσαι, αυτό που αγαπάς, το χάρισμα σου, όχι κάποιο επιφανειακό προσωρινό, εγωιστικό κέδρος που κυνηγάς από φόβο.

Είτε το έχεις ανακαλύψει ήδη είτε όχι, το χάρισμα σου, η μοναδικότητα σου υπάρχει ήδη μέσα σου.

Περιμένει να το αναγνωρίσεις, να εστιάσεις την προσοχή σου και να το καλλιεργήσεις.

Το ιδιαίτερο προσωπικό χάρισμα είναι μια πηγαία ανάγκη που σου δίνει την αίσθηση της δημιουργίας, που κάνει το χρόνο να μοιάζει ασήμαντος.

Ότι άλλο και αν κάνεις στη ζωή σου, θα πρέπει να περιστρέφεται γύρω από αυτό, το οποίο είναι ο πυρήνας, η βάση σου.

Μην ψάχνεις την ευτυχία ή τη γαλήνη έξω από αυτό που είσαι. Δεν υπάρχει.

Το όνειρο σου φανερώνεται όταν μετατοπίζεις την προσοχή σου από έξω προς τα μέσα, από το μερικό στο σύνολο, το Όλον.

Αφορά αυτό που θα έκανες ακόμα και χωρίς κανένα προσωπικό όφελος, χωρίς αναγνώριση, χωρίς απαραίτητα λογικά επιχειρήματα.

Αφορά ένα βαθύτερο κομμάτι του εαυτού σου, ένα αναπόσπαστο μέρος του Είναι σου, που δεν ορίζεις, δεν ελέγχεις και δεν μπορείς να εμποδίζεις.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να το αναγνωρίσεις και να το ακολουθήσεις με αφοσίωση και ταπεινότητα.

Μα αν βιάζεσαι, καλύτερα να παραιτηθείς. Και αν φοβάσαι τις δυσκολίες, την αποτυχία και την απόρριψη, αν δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για αυτό που βγαίνει αβίαστα από μέσα σου, δεν θα πετύχεις.

Οι ελάχιστοι που πετυχαίνουν, που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν είναι αυτοί που τολμούν να διαφοροποιούνται, που έχουν το θάρρος να πάνε κόντρα στο ρεύμα της κοινωνίας, όποιο και αν είναι το τίμημα.

Οι υπόλοιποι, αρκούνται στην ασφάλεια του γνώριμου και του συνηθισμένου που αναπόφευκτα συνοδεύεται με εσωτερικό κενό.

Να θυμάσαι: έχεις έρθει με κάποιο ιδιαίτερο χαραχτηριστικό, ένα μοναδικό σκοπό που μόνο εσύ μπορείς να εκπληρώσεις. Δεν είναι κάτι που πρέπει να βρεις, είναι κάτι που πρέπει να επιτρέψεις να αποκαλυφθεί. Βρίσκεται μέσα σου.

Απλά πρέπει να μάθεις να βλέπεις, να ακούς και να σκέφτεσαι έξω από τα όρια.

Ποτέ δεν είναι αργά.

Όπου και αν βρίσκεσαι, ότι και αν έχεις επιλέξει μέχρι τώρα, κάθε στιγμή μπορεί να είναι μια νέα αρχή, μια νέα επιλογή, που θα σε οδηγήσει πιο κοντά στον Εαυτό σου, σε αυτό που είσαι, στο όνειρο σου.

Μαρτυρία και όχι …….Όλες οι επαναστάσεις είναι απλά και φυσικά, ενάντια στον άλλον- στους άλλους που φταίνε!!!!!

Άσε όμως τις παχυλές κι ανέξοδες ανθρωπιστικές αναρτήσεις και δηλώσεις,τις εικονικές σου διαμαρτυρίες……Αν δεν έχεις φράγκα κάνε μια προσευχή για όσους μακριά σου πονάνε Για τούς κοντινούς που πεινάνε η προσευχή δεν είναι αρκετή.Θέλει να απλώσεις και το χέρι στη τσέπη…..Γρηγόρης Βασιλειάδης

Το “ουρλιαχτό” του Πατέρα Αντώνιου Παπανικολάου

Οι πράξεις πάνω από προσευχές και κηρύγματα

Εκτιμώ τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου της «Κιβωτού» και το έργο του.

Μπροστά του δεν πιάνουν μια τα κηρύγματα, οι προσευχές, τα πολιτικά σχόλια «σφήνες» ανάμεσα στα Ευαγγέλια από τους άμβωνες, οι καλόγεροι που νομίζουν ότι αν κάποιος γυρίσει ένα διαφημιστικό στους βράχους θα έρθει η Συντέλεια του κόσμου.

Έβλεπα μια συνέντευξη που έδωσε πριν μερικούς μήνες.

Προσπαθούσε να πει με τον πιο ευγενικό τρόπο ότι στην αρχή είχε την ρετσινιά του «τρελού» όταν αποφάσισε να μαζέψει τα παιδιά από το δρόμο για να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή. Και μάλλον την έχει μέχρι σήμερα.

Είναι το τίμημα που πληρώνουν οι μονάδες όταν βγαίνουν από το πλαίσιο και αφήνουν στην άκρη τους τύπους για να κάνουν κάτι.

Άνθρωποι που δεν ακολουθούν την πεπατημένη όχι στα λόγια αλλά στις πράξεις. Και προσπαθούν να κρατήσουν το έργο τους μακριά από κομπασμούς και προβολή. Αυτές είναι οι υπερβατικές πράξεις του καιρού μας.

Σήμερα, όπου το «επαναστατικό» εξαντλείται στις φωνές, την διαμαρτυρία και το θόρυβο τέτοια παραδείγματα μας υπενθυμίζουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει από τις μονάδες, τους «τρελούς», αυτούς που δεν ακολουθούν το κοπάδι, που το ουρλιαχτό τους είναι οι πράξεις τους.

Και δεν (θα έπρεπε να) έχει σημασία αν είσαι πόρνη και θες να δωρίσεις χωρίς τυμπανοκρουσίες ένα φωτοτυπικό μηχάνημα σε σχολείο(σ.σ Κυρία Σούλα) ή αν είσαι παπάς και θες να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία στα παιδιά του δρόμου.

Θα έπρεπε να μετράει η πράξη και μόνο. Πράγμα δύσκολο σε μια κοινωνία που μετράει η ταμπέλα.

Φωτογραφία του χρήστη Οταν Χαραζει Στο Αιγαιο.

Ούτε ο Χριστός έβρισε το περιβάλλον Του, ούτε οι μαθητές Του ασχολήθηκαν με τις αθλιότητες που συνέβαιναν στις κοινωνίες που ζούσαν… Έμαθαν ότι ο Χριστός τους αξιολογεί ως αλάτι και προζύμι και αγωνιζόντουσαν να ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ. Οι παλαιοί χριστιανοί γνώριζαν όλες τις αθλιότητες που συνέβαιναν («είσασταν κι εσείς κάποτε έτσι» τους λέει ο απόστολος Παύλος), αλλά δεν τις διόρθωσαν … νομικά, αλλά ουσιαστικά. Ήξεραν ότι το προζύμι κάνει το αλεύρι ψωμί και το αλάτι κάνει το ψωμί νόστιμο και φαγώσιμο. Και φυσικά ήξεραν πολύ καλά, ότι κανείς δεν τρώει προζύμι και αλάτι!!

Είναι η βίωση του Ευαγγελίου που κάνει τους χριστιανούς ορατούς. Όχι τα λόγια. Οι πράξεις. Το να ζει κανείς σαν τον Χριστό. Να αγαπά κανείς όπως αγάπησε Αυτός, να βοηθάει τους άλλους όπως βοήθησε Αυτός. Κάτι τέτοιο εμείς οι χριστιανοί πρέπει να το ζητήσουμε ταπεινά απ’ τον Χριστό και να δουλέψουμε ουσιαστικά για την απόκτησή του. Πολλοί άνθρωποι σήμερα, πιστοί ή άπιστοι, φοβούνται πολύ να επιλέξουν και να δεσμευτούν σε κάτι οριστικό. Θέλουν πάντοτε μια «πόρτα εξόδου» και μια ασφαλιστική δικλίδα. Όμως στην πίστη η μόνη στάση είναι αυτή του αποστόλου Πέτρου: «Να, τα αφήσαμε όλα και Σε ακολουθήσαμε» (Ματθ. 19,27). Ό,τι θυσιάζεται σώζεται. Τα θυσιαστήρια της Παλαιάς Διαθήκης ήταν τεχνικές προτυπώσεις της ουσιαστικής σχέσης των ανθρώπων με τον Θεό. Αφού Τον αγαπάω (και στο μέτρο που Τον αγαπάω) θυσιάζω: θυμίαμα … προσφορές … ολοκαυτώματα! Διαβάθμιση που φανερώνει το βάθος της σχέσης. Δεν είναι το σπουδαιότερο βεβαίως το να φαίνεται εξωτερικά η χριστιανική ταυτότητα, γιατί όταν ο χριστιανός βιώνει την Επί του Όρους Ομιλία είναι ορατός, και όταν δρα με θυσιαστική αγάπη, γίνεται αιτία γέννησης και άλλων χριστιανών! Όταν διαβάζει κανείς την Επί του Όρους Ομιλία αντιλαμβάνεται ότι αφορά όλους τους ανθρώπους, ότι αγγίζει τις ψυχές όλων… όμως πολλοί απέρχονται περίλυποι! (Λουκ. 18,23).
π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Όλες οι επαναστάσεις είναι απλά και φυσικά ενάντια στον άλλον, στους άλλους που φταίνε. Καμιά επανάσταση σήμερα δεν ξέρουμε που να είναι επανάσταση για να δικαιώσει τον άλλον. Ο σταυρός είναι η επανάσταση του να δικαιώνω εγώ τους άλλους.

(π. Νικόλαος Λουδοβίκος)

Γιά τη βολεψή μας και μόνο;;;

Ας πούμε και ένα ανέκδοτο (είναι;)
Αφού ο Χριστός πέρασε απο το τραπέζι του Γάλλου και του Γερμανού και πρόσφερε θεραπεία…….τέλος ,περνά από το τραπέζι πού τα έπινε ο Έλληνας και ,πρίν προλάβει να ακουμπήσει το ατροφικό του χέρι,ο Ελληνας πετάγεται έντρομος και του φωνάζει”Μή, πρός Θεού μη!Μήν με αγγίζεις!Είκοσι χρόνια παίρνω σύνταξη,δε θέλω να τη χάσω!!

Η εχθρότητα του άνδρα προς τη γυναίκα

Η εχθρότητα του άνδρα προς την γυναίκα

Α. Ο άνδρας αισθάνεται ερωτικά υποδεέστερος από τη γυναίκα.Αυτή είναι η αρχέγονη αίσθηση, πάνω στην οποία θεμελιώνεται ο φόβος για την γενετήσια πράξη.Είναι ανδρικό το πάθος που ωθεί τον άνδρα να αμυνθεί,και αμύνεται περιφρονώντας από κοινού τη γυναίκα και την αφροδισία.Επεκτείνει έτσι την αποστροφή που νιώθει για το άλλο φύλο σε οποιαδήποτε ερωτική δραστηριότητα.Απομακρύνει από τη θρησκεία προπάντων τη γυναίκα και την αφροδισία και τις διώχνει από τους ναούς…
ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΟΥΜΠΑΡΤ

Β. Στο βιβλικό κείμενο, η γυναίκα δημιουργείται από τα πλευρά του άνδρα όταν αυτός βρίσκεται σε ύπνωση, άρα δεν μετέχει στη δημιουργία της γυναικός από τον Πατέρα Θεό,και αυτό σημαίνει ότι άνδρας και γυναίκα είναι ισότιμοι μεταξύ τους και απέναντι στο Θεό.Αν η γυναίκα δημιουργούνταν από την κεφαλή του άνδρα ίσως να καυχόνταν ανωτερότητα,αν δημιουργούνταν από τα πόδια ίσως να υπερηφανευόνταν ο άνδρας για ανωτερότητα δική του..
Άνδρας και Γυναίκα δημιουργηθήκαμε ίσοι μέσα στην Εκκλησία..είμαστε ίσοι;;;;