Το μέλλον για μια πιό επιτυχημένη θεραπευτική προσέγγιση της παχυσαρκίας, ίσως να βρίσκετε στην αποσαφήνιση του ρόλου συγκεκριμένων νευροπεπτιδίων, στα οποία τεράστιος όγκος ερευνών εστιάζει τα τελευταία χρόνια.

Πεπτίδια όπως το Νευροπεπτίδιο-Β, το Νευροπεπτίδιο-W και η γκρελίνη, εμπλέκονται στον έλεγχο της ενεργειακής ομοιόστασης του οργανισμού και αποτελούν αντικείμενο μελέτης πολλών ερευνητών.

Η γκρελίνη συντίθεται κυρίως από το στομάχι και δρα σε συγκεκριμένους υποδοχείς του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης, επηρεάζοντας τα επίπεδα της αυξητικής ορμόνης. Η γκρελίνη λοιπόν, φαίνεται από τα πρώτα δεδομένα να αυξάνει την όρεξη.

Σε μελέτες που έγιναν σε άτομα που έχασαν πολύ βάρος με αυστηρή δίαιτα, φάνηκε πως τα επίπεδα γκρελίνης αυξάνονται δραματικά και ίσως και αυτό το στοιχείο να συνηγορεί στο γιατί η συντήρηση του απολεσθέντος βάρους μετά από τέτοιου είδους δίαιτες, είναι πολύ δύσκολη. Βέβαια μέχρι να καταλήξουμε σε πιό σαφή συμπεράσματα για τον ρόλο της γκρελίνης, απαιτείται πολύ έρευνα ακόμα

Ενα από αυτά τα διατροφικά στοιχεία είναι και η οικογένεια των ω-3 λιπαρών οξέων, που έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές μελέτες για την κατάθλιψη. Οι περισσότερες έρευνες σχετικά με την κατάθλιψη και τα ω-3 λιπαρά οξέα έχουν γίνει με ιχθυέλαια.

Μάλιστα πολλοί επιστήμονες είναι τόσο ενθουσιασμένοι με τη δράση των διατροφικών συμπληρωμάτων των ιχθυελαίων, που πιστεύουν πως ίσως για πρώτη φορά μπορεί η αποτελεσματικότητα ενός συμπληρώματος διατροφής να συγκριθεί με μια συνθετική φαρμακευτική ουσία.

Τα ιχθυέλαια είναι ως γνωστό πλούσια σε δύο βασικά μέλη της οικογένειας των ω-3 λιπαρών οξέων και μέσω αυτής τους της σύνθεσης, παρουσιάζουν τις ευεργετικές τους επιδράσεις σε περιπτώσεις κατάθλιψης.

Λονδίνο: Οι επιστήμονες συστήνουν την προσθήκη αλατιού στα τρόφιμα μας καθώς ενισχύει τη διάθεση, αν και είναι γνωστό ότι η υπερκατανάλωση του κάνει κακό στην υγεία.

Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Αϊόβα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Psychology and Behavior, το αλάτι δρα ως φυσικό αντικαταθλιπτικό.

Πειράματα που έγιναν σε αρουραίους έδειξαν ότι εκείνοι που είχαν ανεπάρκεια άλατος αποσύρονταν από δραστηριότητες που φυσιολογικά απολάμβαναν, σημάδι κατάθλιψης.

Ο οργανισμός έχει ανάγκη το νάτριο, το χημικό στοιχείο που μαζί με το χλωρίδιο απαρτίζουν το αλάτι, για να λειτουργήσει, αλλά η υπερεπάρκεια του και η αυξανόμενη αρτηριακή πίεση σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου και εμφράγματος.

Σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες ο μέσος άνθρωπος θα πρέπει να περιορίζει το αλάτι σε 6 γραμμάρια την ημέρα. Η πρόσληψη του πέφτει, αλλά σύμφωνα με περσινά στοιχεία ήταν κατά μέσο όρο 8,6 γραμμάρια. Περίπου τα τρία τέταρτα του αλατιού που καταναλώνουμε προέρχεται από προ-παρασκευασμένα τρόφιμα.

Στα πειράματα που έκαναν οι Αμερικανοί ειδικοί, οι αρουραίοι με ανεπάρκεια αλατιού αποσύρονταν από δραστηριότητες όπως η κατανάλωση μιας ζαχαρώδους ουσίας ή η πίεση μιας μπάρας που διέγειρε μια ευχάριστη αίσθηση στον εγκέφαλο τους.

Η ψυχολόγος Κιμ Τζονσον εξηγεί «Πράγματα που φυσιολογικά ήταν ευχάριστα στους αρουραίους δεν εξήγαγαν ιδίου βαθμού ευχαρίστηση, γεγονός που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η έλλειψη αλατιού και η επιθυμία σχετίζονται με ότι μπορεί να προκαλέσει ένα απ’ τα κύρια συμπτώματα που σχετίζονται με την κατάθλιψη».

Η απώλεια ευχαρίστησης από φυσιολογικά ευχάριστες δραστηριότητες είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της ψυχολογικής κατάθλιψης.

Και σύμφωνα με τους ερευνητές υπάρχουν στοιχεία ότι το αλάτι προκαλεί εξάρτηση. Ένα σημάδι εξάρτησης είναι η χρήση του αν και είναι γνωστό ότι είναι επιβλαβές και ότι ενώ γνωρίζουμε ότι πρέπει να το περιορίσουμε, μας αρέσει η γεύση του και θεωρούμε τα ανάλατα φαγητά μονότονα.

Μια άλλη ισχυρή απόδειξη της εξάρτησης που προκαλεί το αλάτι είναι η έντονη επιθυμία γι’ αυτό, όταν το στερηθούμε.

Οι ερευνητές από την Αϊόβα σε παρόμοια τεστ που έκαναν εντόπισαν όμοιες αλλαγές στην εγκεφαλική δραστηριότητα είτε οι αρουραίοι είχαν εκτεθεί σε ναρκωτικές ουσίες είτε σε αλάτι.

Αυτό σημαίνει ότι η ανάγκη για αλάτι και η έντονη επιθυμία γι’ αυτό σχετίζονται με όμοιες εγκεφαλικές οδούς με εκείνες που σχετίζονται με την εξάρτηση από τα ναρκωτικά.

Είναι ουσιαστικά η πρώτη πειραματική απόδειξη ότι ο εγκέφαλος αλλάζει και αναδιοργανώνεται, όταν λαμβάνει χώρα η διαδικασία της μάθησης και η επεξεργασία νέων πληροφοριών.

Η έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Current Biology, μελέτησε πειραματικά τα νευρικά κύτταρα στον ιππόκαμπο, την περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται, μεταξύ άλλων, με την μνήμη και τον προσανατολισμό στο χώρο, κάνοντας χρήση της λειτουργικής τομογραφίας μαγνητικού συντονισμού (fMRI) και της ηλεκτροφυσιολογίας.

Προκαλώντας μια σειρά από ερεθίσματα στους νευρώνες, οι επιστήμονες μπόρεσαν να καταγράψουν πώς μεγάλοι πληθυσμοί νευρικών κυττάρων αναδιοργανώνονται σχηματίζοντας νέες συνδέσεις (συνάψεις) και κυκλώματα στον εγκέφαλο.

Η διαδικασία αυτή αποκαλείται πλαστικότητα του εγκεφάλου και είναι θεμελιώδης μηχανισμός για τη μνήμη και την μάθηση. Η αλλαγή των συνδέσεων των νευρώνων σε νέα κυκλώματα (δηλαδή η αναδιάταξη της οργάνωσης του εγκεφάλου) μπορεί να κρατήσει από λίγα λεπτά μέχρι μια ολόκληρη ζωή, με άλλα λόγια οι αλλαγές μπορεί να είναι σύντομες ή παντοτινές.

Οι ερευνητές του γερμανικού Ινστιτούτου για πρώτη φορά μελέτησαν το φαινόμενο της πλαστικότητας συστηματικά, συνδυάζοντας περισσότερες από μια μεθόδους: μέσω της λειτουργικής τομογραφίας μαγνητικού συντονισμού (fMRI) μπόρεσαν να έχουν εικόνες της αιμοδυναμικής ροής του αίματος (μια έμμεση ένδειξη για τις νευρωνικές δραστηριότητες), ενώ μέσω ηλεκτροδίων εμφυτευμένων στον εγκέφαλο μέτρησαν άμεσα την ηλεκτρική δραστηριότητα στα ίδια κυκλώματα.