Χρόνια πολλά στη μητέρα,στη ζωοδόχο πηγή της ζωής,στον φύλακα άγγελό μας που στέκεται ακοίμητη φρουρός στο πλάι μας,σιωπηλή συνοδοιπόρος στις λύπες μας,τις αγωνίες,τις χαρές μας! Χρόνια πολλά στη μητέρα η οποία είναι κάθε γυναίκα που προσέχει,φροντίζει,συμβουλεύει ένα παιδί είτε το γέννησε είτε όχι.
Στην πρώτη και παντοτινή μας αγάπη αξίζουν όλα τα δώρα του κόσμου μα εμείς αρκεστήκαμε να της φτιάξουμε ένα λιτό,χειροποίητο χιαστί τσαντάκι από ανακυκλώσιμα υλικά και συγκεκριμένα από κουτιά corn flakes. Το κάθε παιδί ζωγράφισε πάνω στο τσαντάκι της μητέρας του κι έγραψε προσωποποιημένες ευχές. Στη συνέχεια τα τυλίξαμε σε κόλλες Α3,τις οποίες επίσης διακόσμησαν οι μαθητές/τριες, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.Δε θα μπορούσε,όμως, να λείπει και η εφημερίδα μας η οποία είχε έκτακτο δισέλιδο αφιέρωμα στη μαμά. Χρόνια σας πολλά,μανούλες!
«Όταν ήμουν παιδί, η μητέρα μου μού είπε: «Αν γίνεις στρατιώτης, θα φτάσεις να γίνεις στρατηγός. Αν γίνεις μοναχός, θα φτάσεις να γίνεις πάπας». Τελικά έγινα ζωγράφος και έφτασα να γίνω ο Πικάσο». – Πάμπλο Πικάσο (1881-1973)
Η φύση ολάνθιστη και πολύχρωμη γιορτάζει τον ερχομό της άνοιξης,της αναγέννησης,της πανδαισίας χρωμάτων και συναισθημάτων.Συμμέτοχοι στη χαρά κι εμείς χορεύουμε στους ρυθμούς της, ανεμίζοντας ποικιλόχρωμες κορδέλες ροζ ευτυχίας,μιας χρωματιστής κι ευωδιαστής μπουγάδας χρόνων,ενός κίτρινου και λαμπερού,εκτυφλωτικού φωτός σαν του ήλιου,αλλά και κόκκινες,πορφυρές,πασχαλιάτικες κορδέλες που προμηνύουν Ανάσταση και φως. Όλα αυτά κι άλλα πολλά στο ανοιξιάτικο 4ο τεύχος της εφημερίδας της Γ΄τάξης “Τα προικισμένα παιδιά”,ένα τεύχος γεμάτο ζωηρά,ζωντανά χρώματα που σου ξυπνάνε μια ροζ,ποιητική ευφορία!Απολαύστε!
Πάσχα,μια μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης η οποία “μοσχοβολάει” άνοιξη,αναγέννηση,χαρά και θρίαμβο της ζωής έναντι του θανάτου. Σε ανάλογη διάθεση είναι και η δική μας προετοιμασία ψάλλοντας τα χαρούμενα κάλαντα του Λαζάρου,τα οποία προαναγγέλλουν την Ανάσταση του Χριστού, και φτιάχνοντας Λαζαράκια με χαρτί και τούλι.Δε θα μπορούσαν,όμως,να λείπουν τα παραδοσιακά κουνελάκια,τα οποία βέβαια δεν είναι σοκολατένια ,αλλά κατασκευασμένα από μία κάλτσα,ρύζι,κορδέλες και ματάκια και τα πασχαλινά καλαθάκια από χάρτινα πιάτα με αυγά στολισμένα με χαρτοπετσέτες μέσω της τεχνικής ντεκουπάζ.Καλό Πάσχα!
Οι ράφτες κάπας στα παλιά χρόνια λέγονταν καποτάδες ή καπάδες. Η κάπα είναι ένα υφαντό, μάλλινο πανωφόρι με κουκούλα. Αυτό το πανωφόρι ήταν απαραίτητο ένδυμα για τον τσοπάνη που ήταν νυχθημερόν κοντά στο κοπάδι του. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας οι κλέφτες χρησιμοποιούσαν την κάπα για να αντιμετωπίζουν τις δύσκολες καιρικές συνθήκες πάνω στα βουνά.Με αυτές τις κάπες στην πλάτη πολέμησε ο ελληνικός στρατός στα παγωμένα βουνά της Αλβανίας κι έγραψε το έπος του ’40.Ακόμη και σήμερα όμως τις φορούν οι εύζωνες στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα,όταν κάνει πολύ κρύο.
Το ξεχασμένο αυτό επάγγελμα και σε πολλούς άγνωστο έφερε στο φως ο μαθητής της Γ΄ τάξης, Ιάσονας Μ., ο οποίος περήφανος, πήρε συνέντευξη από τη γιαγιά του Κρυσταλλία η οποία είναι πλέον η μοναδική στον κόσμο παρασκευάστρια παραδοσιακής κάπας.
Με μεγάλη μας χαρά η κ. Κρυσταλλία δέχτηκε την πρόσκλησή μας να έρθει στην τάξη, να μας παρουσιάσει κάπες και ταγάρια που φτιάχνει,αλλά και να λύσει όλες μας τις απορίες.
Διαβάστε και ακούστε τη συνέντευξη που πήρε ο εγγονός από τη γιαγιά του.
Ιάσων : Γεια σας, είμαι ο Ιάσονας και σήμερα θα πάρουμε συνέντευξη από την Κρυσταλλία Γκιουλέκα, που θα μας μιλήσει για τις παραδοσιακές κάπες. Πότε άρχισαν οι κάπες;
Κρυσταλλία Γ. : Δε γνωρίζουμε ακριβώς, όμως υπάρχουν εικόνες από το 1821 όπου ήρωες της ελληνικής επανάστασης φορούν κάπες.
Ιάσων:Πόσοι άνθρωποι στον κόσμο κάνουν κάπες;
Κρυσταλλία Γ. :Αυτή τη στιγμή έχω μείνει μόνο εγώ απ’ όσο γνωρίζω. Μέχρι πριν μερικά χρόνια υπήρχε ένας κύριος στο Μέτσοβο όμως μεγάλωσε πολύ και έχει σταματήσει.
Ιάσων:Με τι υλικά γίνονται οι κάπες ;
Κρυσταλλία Γ.: Τα υφάσματα είναι από μαλλί προβάτου και μαλλί κατσίκας.
Ιάσων: Πότε αρχίσατε να ασχολείστε με τις κάπες;
Κρυσταλλία Γ. : Ξεκίνησα να ασχολούμαι πριν από 14 χρόνια.
Ιάσων: Πόσος καιρός χρειάζεται για να φτιαχτεί μια κάπα;
Κρυσταλλία Γ. :Συνήθως από 2 έως 7 ημέρες, ανάλογα με το σχέδιο που έχει ζητήσει ο πελάτης.
Ιάσων: Από πού αγοράζετε τα υλικά ;
Κρυσταλλία Γ. :Τα υλικά τα αγοράζουμε από διάφορους κτηνοτρόφους από όλη την Ελλάδα.
Ιάσων:Σε ποιες χώρες έχετε στείλει κάπες ;
Κρυσταλλία Γ. : Έχουμε στείλει σε πολλές χώρες όπως η Αγγλία, η Γερμανία, η Ελβετία, η Αυστραλία και στην Αμερική.
Ιάσων: Πώς σας ήρθε η ιδέα να ασχοληθείτε με τις κάπες;
Κρυσταλλία Γ. : Θέλαμε να ασχοληθούμε με την παράδοση και ήταν ένα επάγγελμα που σχεδόν είχε χαθεί στην Ελλάδα.
Ιάσων : Σας ευχαριστούμε πολύ.
Κρυσταλλία Γ. : Και εγώ.
Ξεφυλλίστε το βιβλίο με φωτογραφίες από παραδοσιακές κάπες που μας παραχώρησε η κ. Κρυσταλλία.
Όταν ξεδιψάς πίνοντας νερό,αλλά εξακολουθείς να ¨διψάς¨ για γνώση, τότε εφευρίσκεις διάφορους τρόπους να ικανοποιήσεις αυτή την αίσθηση. Κάπως έτσι κι εμείς συλλέγοντας τα πλαστικά καπάκια από τα μπουκάλια και χρησιμοποιώντας μπολ από γιαούρτια φτιάξαμε ένα ευχάριστο παιχνίδι εκμάθησης των ρημάτων,ουσιαστικών και επιθέτων.Ο εξοπλισμός που χρειαστήκαμε είναι πάμφθηνος και μπορείς να τον βρεις παντού. Η γραμματική έγινε παιχνίδι και η διάθεσή μας εκτοξεύτηκε.
Σε κάθε πρόβλημα υπάρχουν δύο όψεις, η αρνητική και η θετική. Κάθε ζήτημα,προσωπικό ή γενικό, αντιμετωπίζεται υιοθετώντας μια απαισιόδοξη στάση ή μια αισιόδοξη πρακτική. Κάθε περιβαλλοντική κρίση εγείρει δύο σημαντικά θέματα,τον κίνδυνο ή την ευκαιρία. Λόγω της τολμηρής ιδιοσυγκρασίας μας, εμείς επιλέγουμε τις ευκαιρίες,ειδικά τις δεύτερες ευκαιρίες, τόσο στους ανθρώπους,όσο και στα υλικά.
Ανακυκλώνουμε,επαναχρησιμοποιούμε και μετατρέπουμε τα απορρίμματα σε χρήσιμες πρώτες ύλες. Ονειρευόμαστε έναν κόσμο καλύτερο και “φωτεινότερο”. Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε χωρίς την ουσιαστική βοήθεια των ειδικών στις περιβαλλοντικές δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Η Γ΄τάξη του σχολείου μας είχε την τύχη και τη χαρά να δεχτεί πρόσκληση από το νηπιαγωγείο της Αγίας Μαρίνας το οποίο χρόνια τώρα συμμετέχει σε πρόγραμμα Φωτοκύκλωσης έχοντας τους ειδικούς κάδους συλλογής λαμπτήρων,ηλεκτρικού και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού.
Ο κ. Γιώργος Νικολαΐδης,μηχανικός Περιβάλλοντος και υπεύθυνος ενημέρωσης της Φωτοκύκλωσης,προσκεκλημένος του νηπιαγωγείου,μας παρουσίασε τις δράσεις της,τον τρόπο συλλογής και ανακύκλωσης λαμπτήρων,συσκευών και φωτοβολταϊκών,έριξε “φως” στις απορίες μας κι εξέθεσε τη σπουδαιότητα της ενεργής μας συμβολής στην προστασία του πλανήτη.
Εμείς από την πλευρά μας τραγουδήσαμε το οικολογικό τραγούδι ¨Μπες στο κλίμα¨των Ελένη Τσαλιγοπούλου, Ανδριάνας Μπάµπαλη, Νίκου Πορτοκάλογλου και Κώστα Λειβαδά και κατασκευάσαμε από χαρτόκουτα μια αφίσα με το σύνθημα ¨Ρίχνουμε φως στη φωτοκύκλωση¨.Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον κ. Νικολαΐδη για την εμπεριστατωμένη παρουσίαση και τη διάθεσή του να μας κάνει λίγο πιο ¨φωτεινά¨μυαλά απ΄ ότι είμαστε!
Γιορτάζει το παιδικό βιβλίο σήμερα και μαζί του κι εμείς. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι οι φιλαναγνώστες γιορτάζουν κάθε μέρα.Η σημερινή, όμως, ημέρα γενεθλίων του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν,του μεγαλύτερου παραμυθά σ’όλον τον κόσμο,2 Απριλίου είναι μια αφορμή για να κάνουμε κάποιες ξεχωριστές δράσεις τιμώντας αυτόν τον πολύτιμο φίλο και σύντροφο μας,το βιβλίο.
Καθότι λάτρεις της ανάγνωσης βιβλίων σήμερα βραβεύσαμε τους εαυτούς μας με επαίνους φιλαναγνωσίας και φτιάξαμε πρωτότυπους σελιδοδείκτες -ποτήρια γεμάτους με το ηδύποτο της γνώσης και της φαντασίας.
Κατασκευάσαμε το κουτί του συγγραφέα, όπου το κάθε παιδί θα μπορεί να γράφει παραμύθια, ποιήματα ή ιστορίες σε μικρά χειροποίητα βιβλιαράκια εμπλουτίζοντας το καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.¨Μαγειρέψαμε¨ παραμύθι στον φούρνο με πατάτες χρησιμοποιώντας τις λέξεις της εβδομάδας ή αλλιώς τις ζεστές μας πατάτες (βλέπε εδώ) και διάφορους ήρωες παραμυθιών.
Η γιορτή μας τελείωσε πανηγυρικά με το μότο: Διαβά-ζω για να ζω,ζω για να διαβά-ζω. Ελάτε στη βιβλιοχαρά μας, είστε όλοι καλεσμένοι!!
Τα αρχεία για τον έπαινο και το παραμύθι μπορείτε να τα βρείτε παρακάτω.
Ευτυχία είναι αυτή,να μην την απλώσουμε να μοσχοβολήσει ο τόπος; Στα πλαίσια συμμετοχής της τάξης μας στο πρόγραμμα ¨Απλώνω ευτυχία.Δυναμώνω τη φλόγα της καρδιάς¨,ένα πρόγραμμα στήριξης του Συλλόγου Γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια,ζωγράφισε το κάθε παιδί σε ένα άσπρο φανελάκι,που έφερε από το σπίτι του, την ευτυχία,όπως την αντιλαμβάνεται το ίδιο, χρησιμοποιώντας λέξεις και ζωγραφιές.
Στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων είχε προηγηθεί ευαισθητοποίηση και προβληματισμός των παιδιών γύρω από το νόημα της ευτυχίας. Η ευτυχία είναι απλή,τη φτιάχνουμε εμείς και κρύβεται μέσα σε καθημερινές πράξεις εθελοντισμού και προσφοράς.Μετά από εκτενή συζήτηση, οι μαθητές/τριες ζωγράφισαν τα μπλουζάκια κι άπλωσαν την μπουγάδα της ευτυχίας στο σχολείο και σε ανθισμένα δέντρα για να δουν όλοι τις ευτυχισμένες φανελίτσες και να πάρουν το ηχηρό μήνυμα της ευτυχίας.
Ευτυχία!Δυσεύρετη;Δύσκολη;Ίσως! Μέσα από μια άλλη οπτική όμως τόσο απλή και συγχρόνως τόσο καθημερινή. Τόσο κοντινή και τόσο χειροπιαστή όσο <<ένα κατοικίδιο πουλί στην αυλή μας>> όπως είχε πει και ο Ν. Καζαντζάκης.
Άνοιξη και ο ανθισμένος κάμπος της Ημαθίας σκορπάει ροζ ευτυχία.Θα πάρετε;Εμείς τη ρουφήξαμε αχόρταγα σε μεγάλες δόσεις!
Έτοιμη και η δική μας κυρα-Σαρακοστή με κάποιες παραλλαγές βέβαια! Αντί για 7 πόδια, βάλαμε 7 λουλουδάκια, καθώς μας φάνηκε πιο γλυκό και ανοιξιάτικο να κόβουμε κάθε εβδομάδα λουλούδια αντί για πόδια. Επίσης, η Σαρακοστή μας στάθηκε περήφανα μπροστά από ένα χάρτινο ποτήρι,το οποίο ντύθηκε με γκοφρέ χαρτί ή χρωματιστές χαρτοπετσέτες και βάζοντας το χέρι μέσα του μεταμόρφωσε την ίδια σε πρωταγωνίστρια κουκλοθέατρου. Οι δικές μας Σαρακοστές,όμως,αρκέστηκαν σε λίγες μόνο κουβέντες και σε ευχές του τύπου:<<Καλή Σαρακοστή σε όλους>>.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.