Ευτυχία είναι αυτή,να μην την απλώσουμε να μοσχοβολήσει ο τόπος; Στα πλαίσια συμμετοχής της τάξης μας στο πρόγραμμα ¨Απλώνω ευτυχία.Δυναμώνω τη φλόγα της καρδιάς¨,ένα πρόγραμμα στήριξης του Συλλόγου Γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια,ζωγράφισε το κάθε παιδί σε ένα άσπρο φανελάκι,που έφερε από το σπίτι του, την ευτυχία,όπως την αντιλαμβάνεται το ίδιο, χρησιμοποιώντας λέξεις και ζωγραφιές.
Στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων είχε προηγηθεί ευαισθητοποίηση και προβληματισμός των παιδιών γύρω από το νόημα της ευτυχίας. Η ευτυχία είναι απλή,τη φτιάχνουμε εμείς και κρύβεται μέσα σε καθημερινές πράξεις εθελοντισμού και προσφοράς.Μετά από εκτενή συζήτηση, οι μαθητές/τριες ζωγράφισαν τα μπλουζάκια κι άπλωσαν την μπουγάδα της ευτυχίας στο σχολείο και σε ανθισμένα δέντρα για να δουν όλοι τις ευτυχισμένες φανελίτσες και να πάρουν το ηχηρό μήνυμα της ευτυχίας.
Ευτυχία!Δυσεύρετη;Δύσκολη;Ίσως! Μέσα από μια άλλη οπτική όμως τόσο απλή και συγχρόνως τόσο καθημερινή. Τόσο κοντινή και τόσο χειροπιαστή όσο <<ένα κατοικίδιο πουλί στην αυλή μας>> όπως είχε πει και ο Ν. Καζαντζάκης.
Άνοιξη και ο ανθισμένος κάμπος της Ημαθίας σκορπάει ροζ ευτυχία.Θα πάρετε;Εμείς τη ρουφήξαμε αχόρταγα σε μεγάλες δόσεις!
Έτοιμη και η δική μας κυρα-Σαρακοστή με κάποιες παραλλαγές βέβαια! Αντί για 7 πόδια, βάλαμε 7 λουλουδάκια, καθώς μας φάνηκε πιο γλυκό και ανοιξιάτικο να κόβουμε κάθε εβδομάδα λουλούδια αντί για πόδια. Επίσης, η Σαρακοστή μας στάθηκε περήφανα μπροστά από ένα χάρτινο ποτήρι,το οποίο ντύθηκε με γκοφρέ χαρτί ή χρωματιστές χαρτοπετσέτες και βάζοντας το χέρι μέσα του μεταμόρφωσε την ίδια σε πρωταγωνίστρια κουκλοθέατρου. Οι δικές μας Σαρακοστές,όμως,αρκέστηκαν σε λίγες μόνο κουβέντες και σε ευχές του τύπου:<<Καλή Σαρακοστή σε όλους>>.
8 Μαρτίου και γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα γυναίκας παρέα με ένα γενναίο κορίτσι που μας διδάσκει θάρρος και ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Το όνομά της είναι Μαλάλα Γιουσαφζάι.
Η Μαλάλα ζούσε στο Πακιστάν κι,όταν οι Ταλιμπάν απαγόρεψαν στα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο,αυτή όρθωσε το ανάστημά της :<< Η παιδεία είναι δύναμη για τις γυναίκες.Οι Ταλιμπάν κλείνουν τα σχολεία των κοριτσιών επειδή δε θέλουν να είναι δυνατές οι γυναίκες>>.
Λίγο καιρό αργότερα θα δεχτεί επίθεση με όπλο και θα χτυπηθεί σοβαρά στο κεφάλι. Θα ζήσει,όμως,και ποτέ δε θα σταματήσει να αγωνίζεται μέχρι κάθε κορίτσι να έχει δικαίωμα στη μόρφωση.
<< Νόμισαν ότι οι σφαίρες θα μας έκαναν να σιωπήσουμε,αλλά απέτυχαν.Αφήστε μας να πάρουμε τα βιβλία και τα μολύβια μας.Είναι τα πιο ισχυρά όπλα>> είπε.Η Μαλάλα είναι το νεαρότερο άτομο που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Αξιοποιώντας τα βιβλία ¨Το μαγικό μολύβι της Μαλάλα¨ που μιλάει για τη ζωή της αλλά και το ¨Ιστορίες της καληνύχτας για Επαναστάτριες¨ πήραμε τα δικά μας μαγικά μολύβια και μεγαλουργήσαμε ζωγραφίζοντας και γράφοντας τι θα κάναμε εμείς αν είχαμε ένα μαγικό μολύβι.Εμείς πιστεύουμε στη μαγεία… Εσείς;
6 Μαρτίου,πανελλήνια ημέρα κατά της σχολικής βίας και σας κερνάμε μια ζεστή,πεντανόστιμη φιλιόπιτα.Η συνταγή που εξασφαλίζει σίγουρη επιτυχία παρακάτω:
ΥΛΙΚΑ:
Άπειρη αγάπη
Ατελείωτη χαρά
Απεριόριστη ευτυχία
1 τόνο διαφορετικότητα
Απίστευτο παιχνίδι
1.000 κ. της σούπας σεβασμό
1.000.000 αγκαλιές
ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Παίρνουμε το απίστευτο παιχνίδι,το βάζουμε μέσα στο μίξερ φιλίας και ρίχνουμε απεριόριστη ευτυχία,έναν τόνο διαφορετικότητα,άπειρη αγάπη και ατελείωτη χαρά. Ζυμώνουμε και περιχύνουμε με 1.000 κ.σ. σεβασμό. Βάζουμε τη ζύμη στον φούρνο και ψήνουμε. Στο τέλος τρώμε τη φιλιόπιτα κάνοντας 1.000.000 αγκαλιές.
Στην τάξη μας στηρίζουμε και προωθούμε τις δεύτερες ευκαιρίες. Δεύτερες ευκαιρίες στους φίλους μας και τις φίλες μας,στους γονείς μας, στον εαυτό μας,στη γνώση, στις αποφάσεις,στην αγάπη και σε τόσα άλλα ανεξάντλητα θέλω και μπορώ. Κάπως έτσι λειτουργούμε και με τα άψυχα αντικείμενα,όπως για παράδειγμα τα χαρτόκουτα,στα οποία δίνουμε απλόχερα μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μεταμορφώνοντάς τα σε κάτι δημιουργικό και πολύ χρηστικό:χαρτόκουτα-θήκες για τα βιβλία που δανειζόμαστε από τη βιβλιοθήκη και διαβάζουμε,τα οποία ζωγραφίσαμε για να θυμίζουν ράφια βιβλιοθήκης,αλλά και κουτιά από corn flakes τα οποία έγιναν φάκελοι για τις δανειστικές μας κάρτες και καρτέλες στις οποίες σημειώνουμε ποια βιβλία δανειστήκαμε. Τελικά όλοι και όλα αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή ,δε συμφωνείτε;
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.