«Γέμισε μια κούπα με καλοσύνη»

Μια δράση καλλιέργειας της καλοσύνης και της ενσυναίσθησης στη Β΄ Δημοτικού

Με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικοσυναισθηματικής ανάπτυξης των μαθητών/τριών μας, πραγματοποιήσαμε στη Β΄ Δημοτικού τη δράση «Γέμισε μια κούπα με καλοσύνη».

Αφορμή για τη δράση αποτέλεσαν οι μικρές καθημερινές πράξεις που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη και τις σχέσεις μας με τους άλλους πιο ουσιαστικές. Μέσα από μια δημιουργική και συνεργατική δραστηριότητα, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να σκεφτούν τι σημαίνει καλοσύνη, πώς εκφράζεται και πόσο σημαντικό είναι να τη δείχνουμε στους ανθρώπους γύρω μας.

Οι μαθητές εργάστηκαν σε δυάδες, συνεργάστηκαν και ζωγράφισαν τις δικές τους «κούπες καλοσύνης». Παράλληλα, διάβασαν και συζήτησαν τα μηνύματα που ήταν γραμμένα πάνω στις κούπες. Λέξεις και έννοιες όπως αγάπη, φιλία, σεβασμός, συνεργασία, βοήθεια, χαμόγελο, φροντίδα και μοίρασμα έγιναν αφορμή για σκέψη και συζήτηση.

Τα παιδιά μοιράστηκαν ιδέες και προσωπικές εμπειρίες και αναζήτησαν απλούς τρόπους με τους οποίους μπορούν να κάνουν μια πράξη καλοσύνης στην τάξη, στο σχολείο, στην οικογένεια και στην καθημερινότητά τους.

Η δράση έδωσε στα παιδιά τη δυνατότητα να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση, τη συνεργασία, την επικοινωνία και τον σεβασμό προς τους άλλους, ενώ παράλληλα δημιούργησε ένα θετικό κλίμα στην τάξη.

Υπεύθυνες εκπ/κοί: Ελισάβετ Παναγιωτοπούλου

Ευθυμία Φαϊτά

Στο πλαίσιο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων, τα παιδιά της τάξης μας δημιούργησαν μια νέα καθημερινή ρουτίνα: τον δικό τους τοίχο συναισθημάτων! Πέντε διαφορετικά πρόσωπα —Χαρά, Λύπη, Φόβος, Θυμός και Απέχθεια— στολίζουν πλέον έναν τοίχο της τάξης μας, καθένα με τη δική του κορδέλα.

Κάθε παιδί έφτιαξε το δικό του, ξεχωριστό μανταλάκι και το τοποθετεί καθημερινά στην κορδέλα του συναισθήματος που νιώθει εκείνη τη στιγμή.

Μέσα από αυτή την απλή, καθημερινή ρουτίνα, τα παιδιά μαθαίνουν να αναγνωρίζουν και να ονομάζουν αυτό που νιώθουν, κάτι που αποτελεί το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα για τη σωστή διαχείριση των συναισθημάτων. Παράλληλα, η ρουτίνα αυτή ενισχύει τις σχέσεις μέσα στην τάξη: όταν ένα παιδί βλέπει πού έχει κρεμάσει το μανταλάκι του κάποιος συμμαθητής του, μαθαίνει να τον κατανοεί, να δείχνει ενσυναίσθηση και να στέκεται δίπλα του όποτε χρειάζεται.

Τα πρότυπα-φιγούρες είναι από την εκπ/κή σελίδα Teaching Therapy by Christina Canaria.

Κάθε πρωί, τα παιδιά της Β΄ τάξης ξεκινούν τη μέρα τους με μια ιδιαίτερη συνήθεια: γράφουν μια καλημέρα σε ένα χαρτάκι, το βάζουν με προσοχή στην τσέπη τους, και το κρατούν εκεί… μέχρι το διάλειμμα! Βασική προϋπόθεση: να γράψουν μόνο κάποιο θετικό μήνυμα!

Τότε έρχεται η πιο όμορφη στιγμή: κάθε παιδί επιλέγει έναν συμμαθητή του —όχι πάντα τον καλύτερό του φίλο— ή και κάποιον εκπαιδευτικό και του χαρίζει, με αγάπη, την καλημέρα του.

Αυτή η μικρή, καθημερινή ρουτίνα έχει μεγάλη αξία για την τάξη μας. Βοηθά τα παιδιά να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, να καλλιεργούν την ενσυναίσθηση και να δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους στους συμμαθητές τους. Παράλληλα, σφυρηλατεί τις σχέσεις μέσα στην ομάδα, χτίζει νέες φιλίες ανάμεσα σε παιδιά που ίσως δεν θα επέλεγαν να πλησιάσουν το ένα το άλλο, και συμβάλλει καθημερινά στη συναισθηματική ευημερία όλων μας.

Μια καλημέρα που ταξιδεύει από τσέπη σε τσέπη, χτίζοντας κάθε μέρα λίγο περισσότερη αγάπη, εμπιστοσύνη και χαρά μέσα στην τάξη μας!

Η ιδέα αυτής της ρουτίνας είναι εμπνευσμένη από τον εκπαιδευτικό Μάριο Μάζαρη.

Την Δευτέρα  14 Σεπτεμβρίου 2026, οι μαθητές/τριες της Β΄ τάξης βρήκαν έναν ιδιαίτερο τρόπο να αποχαιρετήσουν το καλοκαίρι και να υποδεχτούν το φθινόπωρο: ζωγράφισαν πάνω σε πέτρες της θάλασσας τις εικόνες και τα συναισθήματα που τους έμειναν από τις καλοκαιρινές τους μέρες. Η κάθε πέτρα έγινε ένας μικρός καμβάς όπου τα παιδιά αποτύπωσαν όχι μόνο μια ανάμνηση, αλλά και το πώς τη βίωσαν: τη χαρά, τον ενθουσιασμό, τη νοσταλγία για στιγμές που πέρασαν. Μέσα από το χρώμα και τη ζωγραφιά, μπόρεσαν να «μιλήσουν» για όσα ένιωσαν, με έναν τρόπο απλό, δημιουργικό και βαθιά προσωπικό.

Η δραστηριότητα αυτή στάθηκε αφορμή για τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν πως οι εποχές αλλάζουν, το καλοκαίρι δίνει τη σκυτάλη στο φθινόπωρο, και μαζί με αυτή την αλλαγή αλλάζουν και τα δικά μας συναισθήματα, οι δραστηριότητες, ακόμα και ο χρόνος γύρω μας. Έτσι, επεξεργάστηκαν τα συναισθήματά τους για το καλοκαίρι που τελείωσε, ενώ ταυτόχρονα άνοιξαν την πόρτα για να υποδεχτούν με θετική διάθεση τη νέα εποχή και τη νέα σχολική χρονιά.

Οι πέτρες μας είναι πλέον μικρά, πολύχρωμα αποτυπώματα μιας εποχής που αλλάζει!