Το σχέδιο δράσης του σχολείου μας για τη μείωση των απορριμμάτων μας υλοποιήθηκε με βάση τρεις κεντρικούς πυλώνες: ελάττωση κατανάλωσης, ανακύκλωση και επαναχρησιμοποίηση. Η αξιολόγηση της δράσης ήταν ουσιαστικό κομμάτι της διαδικασίας, ώστε να δούμε αν οι προσπάθειές είχαν αποτέλεσμα και πραγματοποιήθηκε με δύο τρόπους:

1. Ποιοτικά δεδομένα: Μέσω συνέντευξης με την καθαρίστρια του σχολείου, πριν και μετά την υλοποίηση του σχεδίου, για να καταγραφούν αλλαγές στην καθημερινή εικόνα των κάδων.
2. Ποσοτικά δεδομένα: Μέσω παρατηρήσεων και καταγραφών της ποσότητας και του είδους των απορριμμάτων στους κάδους των τάξεων,  πριν και μετά την υλοποίηση του σχεδίου δράσης.

Τι διαπιστώσαμε:

• Σημαντική μείωση των ανακυκλώσιμων υλικών στους κάδους γενικής χρήσης
• Αύξηση της χρήσης των κάδων ανακύκλωσης, με τα υλικά να διαχωρίζονται πιο σωστά
• Αξιοσημείωτη μείωση κατά 20% της κατανάλωσης χαρτιού Α4, συγκριτικά με το προηγούμενο σχολικό έτος
• Καθημερινή εφαρμογή της επαναχρησιμοποίησης υλικών σε δραστηριότητες, χειροτεχνίες και κατασκευές
• Ελαχιστοποίηση της  χρήσης πλαστικών μιας χρήσης (σακούλες, αλουμινόχαρτο, μπουκάλια), χάρη στην ευαισθητοποίηση μαθητών και γονέων

Παράδειγμα στην πράξη
Τα σκηνικά αντικείμενα της γιορτής λήξης ήταν κατασκευασμένα σχεδόν εξ ολοκλήρου από ανακυκλώσιμα υλικά, αποδεικνύοντας πως η δημιουργικότητα και η οικολογική συνείδηση μπορούν να συνυπάρχουν.

Τελικό συμπέρασμα
Η αξιολόγηση έδειξε πως το σχέδιο δράσης δεν έμεινε στη θεωρία – άλλαξε συμπεριφορές και καλλιέργησε συνειδήσεις. Οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας εφαρμόζουν πλέον με συνέπεια τον οικο-κώδικά μας, συμβάλλοντας καθημερινά σε ένα πιο βιώσιμο σχολείο.

Μια γέφυρα  φροντίδας και εμπιστοσύνης

Στο σχολείο μας, η δράση «Εκτάκια υιοθετούν Πρωτάκια» έχει καθιερωθεί ως μία από τις πιο ζωντανές και ουσιαστικές εμπειρίες της σχολικής χρονιάς. Γεννήθηκε από την ανάγκη να υποδεχτούμε με φροντίδα τα πρωτάκια μας  και εξελίχθηκε σε μια παιδαγωγική σχέση εμπιστοσύνης και υποστήριξης ανάμεσα στους μεγαλύτερους και τους μικρότερους μαθητές.

Από την πρώτη μέρα, ένα χέρι να σε κρατά

Με την έναρξη της χρονιάς, κάθε πρωτάκι συνδέεται με ένα εκτάκι  που αναλαμβάνει ρόλο «μεγάλου φίλου».  Καλωσορίζει το μικρό παιδί και το βοηθά να προσαρμοστεί, το ξεναγεί στο σχολείο και στους κανόνες του, το στηρίζει στα διαλείμματα και στις πρώτες του κοινωνικές επαφές και του δίνει τη σιγουριά ότι δεν είναι μόνο του.  Έτσι ξεκινά μια σχέση που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, την ενσυναίσθηση και την αμοιβαία εκτίμηση.

Πολύτιμες κοινές στιγμές

Μαζί ζωγραφίζουν, παίζουν, διαβάζουν, δημιουργούν. Τα Εκτάκια αποκτούν ενεργό ρόλο και αντιλαμβάνονται την αξία του να φροντίζεις, να στηρίζεις, να δείχνεις τον δρόμο. Τα πρωτάκια αποκτούν αυτοπεποίθηση και νιώθουν σίγουρα, βλέποντας ότι κάποιος είναι εκεί για να τα καθοδηγήσει με καλοσύνη και σεβασμό.

Μια παιδαγωγική πρακτική με επίκεντρο τη σχέση

Η επιτυχία αυτής της δράσης στηρίζεται σε κάτι διαχρονικό και πολύτιμο, τη δύναμη της σχέσης. Μαθητές διαφορετικών ηλικιών συναντιούνται σε ένα κοινό πλαίσιο συνεργασίας, αποδοχής και αλληλοκατανόησης. Μέσα από την καθημερινή επαφή αναπτύσσονται δεξιότητες ενσυναίσθησης και υπευθυνότητας, καλλιεργείται το αίσθημα της  κοινότητας  και ενισχύεται η αίσθηση του ανήκειν. Για τους μαθητές της  έκτης τάξης  η εμπειρία αυτή λειτουργεί ως τελικός σταθμός ωρίμανσης πριν από  το πέρασμα στην επόμενη βαθμίδα.

 Σχέσεις που προστατεύουν: μια ασπίδα απέναντι στον σχολικό εκφοβισμό

Ένα από τα σημαντικότερα οφέλη της δράσης είναι ότι συμβάλλει ουσιαστικά στην πρόληψη του σχολικού εκφοβισμού. Ο σχολικός εκφοβισμός δεν γεννιέται μόνο από τη σύγκρουση. Συχνά ξεκινά από τη μοναξιά, την αίσθηση του αποκλεισμού και την έλλειψη κοινωνικής σύνδεσης. Η συγκεκριμένη δράση χτίζει προληπτικά ένα δίκτυο σχέσεων που μειώνει τις πιθανότητες περιθωριοποίησης.  Το Πρωτάκι νιώθει ότι ανήκει, το Εκτάκι γίνεται θετικό πρότυπο και το σχολείο αποκτά κλίμα αποδοχής και ασφάλειας.

Η πρόληψη του σχολικού εκφοβισμού δεν χρειάζεται πάντα παρεμβάσεις.  Ξεκινά με το να καλλιεργούμε κουλτούρα συμπερίληψης, συνεργασίας και φροντίδας.

 Ένα μήνυμα που μένει

Η δράση «Εκτάκια υιοθετούν Πρωτάκια» δεν είναι απλώς παράδοση στο σχολείο μας. Είναι μια επιλογή που δείχνει πώς η καθημερινότητα μπορεί να γίνει πεδίο μάθησης, σχέσης και ενδυνάμωσης.

«Έχω κάποιον δίπλα μου που με βλέπει, με νοιάζεται, με ενθαρρύνει.
Μια μέρα, θα είμαι εγώ αυτός που θα κάνει το ίδιο για κάποιον άλλον.»

Ανακύκλωση – Το παλιό γίνεται πολύτιμο

Σε μια εποχή που ο πλανήτης φωνάζει «φτάνει πια!», οφείλουμε να απαντήσουμε όχι μόνο με λόγια αλλά με πράξεις. Στο σχολείο μας, δεν αρκεστήκαμε σε ένα κεφάλαιο στο βιβλίο της Μελέτης ή μια εργασία στη Γλώσσα. Κάναμε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ενσωματώσαμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση σε όλα τα διδακτικά αντικείμενα και στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων – γιατί η αλλαγή δεν είναι απλώς θέμα πληροφορίας, είναι θέμα στάσης ζωής.

 Επαναχρησιμοποίηση – Η δεύτερη ζωή των υλικών

Παλιά αντικείμενα από το σπίτι, την τάξη και το σχολείο πήραν νέα πνοή μέσα από την κατασκευή έργων τέχνης. Ό,τι θεωρούνταν “άχρηστο”, μετατράπηκε σε πηγή δημιουργίας, έκφρασης και περιβαλλοντικού μηνύματος.

Και δεν μείναμε μόνο εκεί – προχωρήσαμε στη δημιουργία αφίσας με τον οικο-κώδικα, όπου οι μαθητές αποτύπωσαν με χρώμα, φαντασία και… πράσινη συνείδηση, όσα θέλουν να βλέπουν στον κόσμο τους.

Από χριστουγεννιάτικα στολίδια μέχρι τα  σκηνικά αντικείμενα για τη σχολική γιορτή, κάθε κατασκευή βασίστηκε σε υλικά που άλλοι θα είχαν ήδη πετάξει. Οι μαθητές έμαθαν ότι κάθε αντικείμενο έχει δεύτερη – και τρίτη – ευκαιρία, αρκεί να το δεις με άλλη ματιά.

Δημιουργήσαμε έργα τέχνης και χειροτεχνίες, όχι με υλικά από κάποια καταστήματα, αλλά με υλικά από… το καλάθι ανακύκλωσης. Επειδή η φαντασία δεν έχει όρια – ούτε και η συνείδηση.

Εκπαίδευση με σύμμαχο την Τεχνητή Νοημοσύνη

Μετά την επιμόρφωσή μας στην Τεχνητή Νοημοσύνη, συνεργαστήκαμε με τον ChatGPT για τη δημιουργία τετράστιχων μηνυμάτων με θέμα την ανακύκλωση. Τα παιδιά συνδύασαν γνώση, δημιουργικότητα και τεχνολογία, αποδεικνύοντας ότι η ευαισθητοποίηση μπορεί να γίνει… και ψηφιακά ποιητική!

Δράσεις με αντίκτυπο – Γιατί οι φωνές των παιδιών έχουν δύναμη

Η χρονιά κορυφώθηκε με τη δημιουργία αφισών με οικολογικά μηνύματα, πανό διαδήλωσης και – γιατί όχι; – μιας φουτουριστικής πόλης φτιαγμένης από ανακυκλώσιμα υλικά, στην οποία κυκλοφορούσε περήφανα κι ένας υπερήρωας της Marvel. Ναι, καλά διαβάσατε. Γιατί ακόμα και οι ήρωες χρειάζονται πλανήτη για να τον σώσουν.

Μάθημα ζωής, όχι μόνο σχολικό μάθημα

Δεν πρόκειται για ένα project που μπήκε στο πρόγραμμα «για το τυπικό». Είναι μια αλλαγή νοοτροπίας που καλλιεργείται μέρα με τη μέρα, μέσα από το παιχνίδι, την τέχνη, την τεχνολογία και – πάνω απ’ όλα – τη συμμετοχή. Οι μαθητές μας δεν έγιναν απλά γνώστες της ανακύκλωσης. Έγιναν πρεσβευτές μιας πιο καθαρής, πιο δίκαιης, πιο πράσινης ζωής.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, ξεκίνα από το θρανίο σου. Κι εμείς, ξεκινήσαμε.

Το απόγευμα της  Πέμπτης  5 Ιουνίου οι μαθητές και οι μαθήτριες των τριών μικρών τάξεων  του σχολείου μας, καθοδηγούμενοι από τη θεατρολόγο μας Μαίρη Στασινοπούλου, μας μάγεψαν με ένα δρώμενο που άφησε το αποτύπωμά του στην καρδιά μας.

Σε μια αυλή που παλλόταν από φως, ήχο και παιδικά σώματα σε κίνηση, η φύση έγινε πρωταγωνίστρια σε ένα μουσικοκινητικό ταξίδι –  ύμνο στην ευθραυστότητα και τη δύναμη του κόσμου μας.

Η ιστορία σχεδόν σιωπηλή, χωρίς παραμυθένια φίλτρα, ξεδιπλώνει τον κύκλο της ζωής,  της καταστροφής και  της ελπίδας μέσα από την εκτροπή και την ισορροπία των φυσικών στοιχείων. Ξεκινά με μια έκρηξη ηφαιστείου. Η γη σείεται και σκίζεται, ο αέρας γεμίζει στάχτες, η φωτιά θεριεύει και το νερό χάνεται. Τα παιδιά-στοιχεία καταρρέουν,  παγώνουν, σωριάζονται στο χώμα σαν κομμάτια ενός κόσμου που πονά. Ο ήλιος σβήνει και η  ζωή μοιάζει να τελειώνει.

Κι όμως ξαναβρίσκει τον δρόμο της.  Κάτω από τις στάχτες, μέσα στο άνυδρο χώμα, ετοιμάζει το επόμενο φύλλο. Τα δέντρα φυτρώνουν, βλασταίνουν και ψηλώνουν. Ο αέρας λυσσομανά, προσπαθεί να τα λυγίσει…  Εκείνα αντέχουν. Τρίζουν μα δεν πέφτουν…  Συνεχίζουν να στέκονται αγέρωχα σαν αρχαίοι ήρωες.

Και τότε έρχεται η φωτιά. Σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Φλόγες τυλίγουν κορμούς, φύλλα, καρδιές. Τα δέντρα καίγονται. Πάλι καταστροφή…  

Μα η ιστορία δεν τελειώνει εδώ… Το νερό στάζει απαλά στη γη, ξεπλένει τον πόνο και δροσίζει τις πληγές. Το χώμα ξεδιψάει, τα φύλλα ξαναβγαίνουν, τα δέντρα βλασταίνουν και ψηλώνουν. Μια πράσινη ανάσα, μια σιωπηλή υπόσχεση ότι η φύση δεν ξεχνά πώς να αρχίζει πάλι από την αρχή. Οι μαθητές κινούνται σαν ένα σώμα.  Μια χορογραφία ανάμεσα στην ελπίδα και την απώλεια, στην αντοχή και την προσφορά που καθηλώνει τους θεατές

Και τότε εμφανίζεται ο Γιάννης, ένα παιδί, ένας άνθρωπος, ένα σύμβολο. Κρατά ένα τσεκούρι. Μπροστά του στέκεται  το πεύκο ψηλό, δυνατό, αγέρωχο…  Η  ζωή ολόκληρη… Ο Γιάννης δεν διστάζει, το κόβει. Το πεύκο πέφτει και μαζί του χάνεται  η ισορροπία…

Δεν υπάρχει πια σκιά, δεν υπάρχει δροσιά. Ο αέρας καίει, το νερό στερεύει, η γη σκληραίνει, ο κόσμος ξεραίνεται… Ο Γιάννης μένει μόνος… Περπατά στην έρημο που δημιούργησε… Ψάχνει νερό,  ψάχνει σκιά, ψάχνει κάποιον… Δεν βρίσκει τίποτα και στο τέλος, σβήνει μόνος του, μέσα σε μια σιωπή που έφτιαξε με τα ίδια του τα χέρια.

Με λόγο μεστό, σωματική έκφραση, δυναμικές μουσικές εναλλαγές και συγκινητικές εικόνες, οι μικροί μαθητές, υπό την καθοδήγηση της θεατρολόγου, μίλησαν για την ανθρώπινη ευθύνη, την καταστροφή και τη δύναμη της φύσης να επιμένει,  να ξαναγεννιέται, να αντέχει και να διεκδικεί τη θέση της στον κόσμο, παρά τις πληγές που της αφήνουμε.

Ένα έργο που μας βύθισε στη σιωπή  αλλά άφησε μέσα μας  έναν σπόρο – έτοιμο να ριζώσει.

Ευχαριστούμε παιδιά… Ευχαριστούμε Μαίρη…

Δημιουργία του Οικο-Κώδικα στο Σχολείο μας

Στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και της καλλιέργειας οικολογικής συνείδησης, το σχολείο μας προχώρησε φέτος στη δημιουργία  του δικού του Οικο-Κώδικα, ενός συνοπτικού και ξεκάθαρου πλαισίου αρχών και συμπεριφορών με στόχο τη μείωση των απορριμμάτων, την ανακύκλωση και την επαναχρησιμοποίηση υλικών στον σχολικό χώρο.

Η διαδικασία ξεκίνησε με την επιμόρφωση των μαθητών/τριών των τάξεων Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄ και Ε΄ από μαθητές/τριες της Στ΄ τάξης, οι οποίοι ανέλαβαν ρόλο εμψυχωτή και μεταδότη των περιβαλλοντικών μας αξιών, μέσα από διαδραστικές παρουσιάσεις και  συζητήσεις.  

Στη συνέχεια, η ενημέρωση εμπλουτίστηκε και εμβαθύνθηκε μέσα από τα εργαστήρια δεξιοτήτων, αλλά και με διάχυση σε όλα τα μαθήματα: από τη γλώσσα και τα εικαστικά μέχρι τη μουσική και τη μελέτη περιβάλλοντος. Οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με έννοιες όπως:

• η ανακύκλωση και οι σωστοί κάδοι διαλογής υλικών
• η επαναχρησιμοποίηση
• η μείωση των σκουπιδιών στο σχολικό περιβάλλον
• και η συλλογική ευθύνη απέναντι στη φύση και στον χώρο που μοιραζόμαστε

Αφού συγκεντρώθηκαν όλες οι ιδέες και οι προτάσεις, ο Οικο-Κώδικας διαμορφώθηκε και συμφωνήθηκε από όλους τους μαθητές του σχολείου. Περιλαμβάνει απλές, καθημερινές πρακτικές που ενισχύουν την περιβαλλοντική υπευθυνότητα και γίνονται κομμάτι της σχολικής ζωής.

Στη συνέχεια, οι μαθητές της Α΄ τάξης δημιούργησαν ομαδικά την αφίσα του Οικο-Κώδικα, αποτυπώνοντας με εικόνες και σύμβολα τα κύρια μηνύματα του.

Ταυτόχρονα, με τη συμβολή εκπαιδευτικού, οι αρχές του Οικο-Κώδικα μετατράπηκαν σε στιχουργημένο hip-hop τραγούδι, που τραγουδήθηκε με ενθουσιασμό από τα παιδιά.
Ο ρυθμός βοηθά τους μαθητές να θυμούνται εύκολα τους κανόνες και να τους ενσωματώσουν στην καθημερινότητά τους, με τρόπο βιωματικό και ευχάριστο.

Ο Οικο-Κώδικας δεν είναι απλώς ένα κείμενο στον τοίχο. Είναι ένας ζωντανός οδηγός στάσης και πράξης που συνοδεύει τις καθημερινές μας επιλογές και αντικατοπτρίζει τις αξίες και τη συλλογική ευθύνη που καλλιεργείται στο σχολείο μας.

Αργότερα και με την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης μετατράπηκε σε αυθεντικό hip hop τραγούδι που μπορούμε να το ακούμε, να το τραγουδάμε και να το χορεύουμε στο σχολείο και σπίτι και να το μοιραζόμαστε με τους φίλους μας.

Την Πέμπτη 5 Ιουνίου,  Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος,  το προαύλιο του 90ού Δημοτικού Σχολείου Αθηνών γέμισε ζωή, συναίσθημα και… οικολογικά μηνύματα. Παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικοί έγιναν μια μεγάλη παρέα με κοινό σκοπό: να γιορτάσουν τη φύση, την αλληλεγγύη και τη συμμετοχή.

Η γιορτή ξεκίνησε με μια συμβολική μαθητική διαδήλωση διαμαρτυρίας για την προστασία του περιβάλλοντος, συνοδευόμενη από την ορχήστρα κρουστών Μαθητών – Γονέων και Εκπαιδευτικών, υπό την καθοδήγηση του μαέστρου κ. Νίκου Χριστοδουλή. Η συμμετοχή της ορχήστρας προσέδωσε στη δράση δυναμισμό αλλά και έντονο συμβολισμό, αναδεικνύοντας το πνεύμα συνεργασίας και κοινής ευθύνης που διαπερνούσε όλη την εκδήλωση.Τα παιδιά, κρατώντας πλακάτ και πανό με συνθήματα, έστειλαν ένα καθαρό και επίκαιρο μήνυμα: η προστασία του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων και δεν μπορεί να περιμένει.

Στον χαιρετισμό της, η Διευθύντρια του σχολείου υπογράμμισε πως η γιορτή δεν ήταν απλώς μια ανασκόπηση της χρονιάς, αλλά το αποτύπωμα μιας εσωτερικής και συλλογικής αλλαγής, στο πλαίσιο της ένταξης του σχολείου στο διεθνές δίκτυο των Οικολογικών Σχολείων

Το κύριο μέρος της εκδήλωσης περιλάμβανε θεατρικά, μουσικά και μουσικοκινητικά δρώμενα από μαθητές και μαθήτριες όλων των τάξεων με θεματολογία που αφορούσε την ανακύκλωση, τη δύναμη της ενσυναίσθησης, την ατομική και συλλογική ευθύνη και την ανάγκη για αλλαγή στάσης απέναντι στο περιβάλλον. Σημαντικό ρόλο είχε η χορωδία Γονέων – Εκπαιδευτικών – Μαθητών, η οποία συνόδευσε αρκετά σημεία της εκδήλωσης.

Παράλληλα, στον ισόγειο χώρο του σχολείου παρουσιάστηκαν:

• Λαογραφική έκθεση, με αντικείμενα και υλικό που ανέδειξαν πτυχές της ελληνικής παράδοσης και καθημερινότητας περασμένων δεκαετιών
• Έκθεση έργων τέχνης από επαναχρησιμοποιούμενα υλικά, που σε άλλη περίπτωση θα κατέληγαν στα σκουπίδια, με στόχο την προβολή της δημιουργικής επαναχρησιμοποίησης μέσα από την παιδική φαντασία και έκφραση.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν: Η Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της 2ης Δημοτικής Κοινότητας και μέλος της Περιβαλλοντικής Επιτροπής του σχολείου, κ. Τζούλια Τσαλίκη, ο Σύμβουλος Εκπαίδευσης κ. Προκόπης Μανωλάκος, διευθυντές σχολείων, εκπαιδευτικοί,  γονείς, συγγενείς και φίλοι μαθητών μας,  καθώς και παλαιότεροι μαθητές του σχολείου μας. Ο  Αντιδήμαρχος Παιδείας  κ. Πάρης Χαρλαύτης  εκπροσωπήθηκε από τον στενό συνεργάτη του  κ. Παπαρίζο.

Η Διευθύντρια του σχολείου, κατά το αποχαιρετισμό της στο τέλος της εκδήλωσης, αναφέρθηκε στη σημασία της συλλογικής προσπάθειας και στην ανάγκη να μετατρέψουμε την περιβαλλοντική γνώση σε στάση ζωής.   Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε: “Η Γη μας δεν ζητά μεγάλα λόγια. Ζητά φροντίδα. Και απόψε, τα παιδιά μας —με τον πιο αυθεντικό τρόπο— μας θύμισαν πως η αλλαγή ξεκινά από το σχολείο, από κάθε μικρή πράξη που γίνεται σπουδαία όταν την κάνουμε πολλοί μαζί“.

Στη συνέχεια εξέφρασε τις θερμές της  ευχαριστίες στους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και  τον Σύλλογο Γονέων του σχολείου,   τους τεχνικούς, τις καθαρίστριες  και όλους τους συντελεστές της γιορτής. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον μαέστρο κ. Νίκο Χριστοδουλή, που επιμελήθηκε την χορωδία Γονέων -Εκπαιδευτικών και την  ορχήστρα κρουστών και συνέβαλε καθοριστικά στην καλλιτεχνική αρτιότητα της εκδήλωσης.

Η βραδιά έκλεισε με ένα ηχηρό μήνυμα: το πιο σημαντικό στοιχείο του οικοσυστήματος είναι ο Άνθρωπος που νοιάζεται.

Η φετινή γιορτή δεν αποτέλεσε απλά  μια αποχαιρετιστήρια εκδήλωση ενόψει των καλοκαιρινών διακοπών, αλλά και μια πρόταση παιδαγωγικού περιεχομένου, που συνδέει τη σχολική κοινότητα με την κοινωνία και προβάλλει την ανάγκη για ενεργό περιβαλλοντική στάση στην πράξη.

Στις 15 Μαΐου 2025, στο Πολιτιστικό Κέντρο «ΜΕΛΙΝΑ» του Δήμου Αθηναίων, και στις 5 Ιουνίου στη γιορτή λήξης του σχολείου μας , οι μαθητές και οι μαθήτριες της τετάρτης  τάξης παρουσίασαν ένα πρωτότυπο θεατρικό δρώμενο με τίτλο “Μια πόλη…”. Ένα έργο με λίγα λόγια, αλλά δυνατά μηνύματα – ένα θεατρικό δρώμενο  που μιλά μέσα από το σώμα, την έκφραση και την αλήθεια των παιδιών.

Το δρώμενο παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της Μαθητικής Δράσης για την Προαγωγή της Αισθητικής Αγωγής στο Δημοτικό Σχολείο, που διοργανώθηκε από την Επόπτρια Ποιότητας  Εκπαίδευσης της ΔΙ.Π.Ε. Α΄ Αθήνας και τους Συμβούλους Εκπαίδευσης Εικαστικών, Μουσικής και Θεατρικής Αγωγής.

Αρχικά, το κοινό μεταφέρθηκε σε μια πόλη χαοτική. Το άγχος, η βιασύνη, οι φωνές και η σύγκρουση «μιλούσαν» με ελάχιστα λόγια: μέσα από γρήγορες κινήσεις, σφιγμένα σώματα, βλέμματα που απέφευγαν το ένα το άλλο. Η καθημερινότητα παρουσιαζόταν με εντάσεις, προστριβές και ψυχρότητα. Μια πόλη που δεν προλάβαινε να νιώσει.

Και ξαφνικά,  μικρές πράξεις  καλοσύνης – ένα άγγιγμα, μια χειρονομία, μια ματιά γεμάτη αποδοχή – άλλαξε τον ρυθμό. Οι κινήσεις μαλάκωσαν, τα σώματα πλησίασαν, οι καρδιές φάνηκαν να ανοίγουν. Η «πόλη» μεταμορφώθηκε σιγά-σιγά. Η ευγένεια, η ενσυναίσθηση, η φροντίδα πήραν τη θέση της σκληρότητας.

Με απλότητα, καθαρότητα και αφοσίωση, τα παιδιά αφηγήθηκαν μια ιστορία που όλοι μας γνωρίζουμε, γιατί την ζούμε καθημερινά. Και αυτό ήταν που άγγιξε βαθιά κάθε θεατή: η αναγνώριση, η ταύτιση, η ελπίδα για κάτι καλύτερο. Η παράσταση καταχειροκροτήθηκε τόσο στο Πολιτιστικό Κέντρο όσο και στο σχολείο. Γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές έφυγαν από τους χώρους της παρουσίασης  λίγο πιο σκεπτικοί, λίγο πιο ζεστοί, λίγο πιο συνδεδεμένοι.

Θερμά συγχαρητήρια στη θεατρολόγο Στασινοπούλου Μαρία και στους μαθητές και τις μαθήτριες της Δ΄τάξης, που μέσα από αυτό το δρώμενο κατάφεραν όχι απλώς να παρουσιάσουν ένα θεατρικό έργο, αλλά να καθρεφτίσουν τον κόσμο μας και να προτείνουν μια διαφορετική οπτική: πώς με λίγη ευγένεια, λίγη καλοσύνη, μπορούμε να αλλάξουμε ολόκληρη την πόλη.

Στις 5 Ιουνίου 2025, ημέρα της γιορτής λήξης, η αίθουσα Πληροφορικής του σχολείου μας μεταμορφώθηκε σε έναν μικρό λαογραφικό μουσείο. Παλιά αντικείμενα, υφαντά, παραδοσιακά σκεύη και εργαλεία «ζωντάνεψαν» μέσα από τη λαογραφική έκθεση που διοργανώθηκε με αγάπη και μεράκι από τη  δασκάλα τους μαθητές και τους γονείς της Β΄ τάξης.

Η έκθεση ήταν κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή παρουσίαση εκθεμάτων. Ήταν ένα ζωντανό μάθημα πολιτισμού. Οι επισκέπτες – μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς – είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά αντικείμενα που συνόδευαν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων σε παλιότερες εποχές: ξύλινα και μπρούτζινα γουδιά, παραδοσιακές ζυγαριές, χειροκίνητα εργαλεία, στόφες, σεμεδάκια, μπακιρένια σκεύη, παλιά ραδιόφωνα, τηλέφωνα και φωτογραφικές μηχανές κ. ά.

Τα εκθέματα ήταν προσεκτικά τοποθετημένα πάνω σε καλαίσθητα τραπεζομάντιλα και δαντελωτά υφαντά, ενώ κάθε αντικείμενο συνοδευόταν από καρτελάκια με πληροφορίες. Ο συνδυασμός της παράδοσης με το σχολικό περιβάλλον – με φόντο τις οθόνες των υπολογιστών και τα σύγχρονα γραφεία – δημιουργούσε ένα συγκινητικό κοντράστ ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Η έκθεση αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος της γιορτής λήξης, προσφέροντας στιγμές αναστοχασμού, συγκίνησης και θαυμασμού. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η ιστορία και ο πολιτισμός μας ζουν μέσα από τις μικρές, καθημερινές μνήμες και πως το σχολείο έχει τη δύναμη να τις αναδείξει με σύγχρονους τρόπους.

Θερμά συγχαρητήρια στη δασκάλα της Β΄ τάξης, στους μικρούς μαθητές και στους γονείς τους για την εξαιρετική πρωτοβουλία.
Μια πρωτοβουλία που απέδειξε πως η λαογραφία δεν είναι κάτι ξεχασμένο σε βιβλία — είναι ζωντανή, όταν τη διδάσκεις με καρδιά.