Τέλος Οκτωβρίου και για όσους δεν το ξέρετε υπάρχει η μέρα της αποταμίευσης. Πολλοί θα μας πείτε ότι κινδυεύει να γίνει μια “άγνωστη” πλέον λέξη όμως για μας είναι πολύ σημαντική λέξη …αν και μας δυσκόλεψε λίγο την πούμε (φωνολογικά). Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή!!
Αναρωτηθήκαμε: Γιατί άραγε χρειάζεται να αποταμιεύουμε; Ξεκινήσαμε από την καθημερινή μας ζωή και σκεφτήκαμε πως πολλές φορές θέλουμε ή χρειαζόμαστε κάτι που δεν μπορούμε να αποκτήσουμε αμέσως. Μπορεί να είναι ακριβό, μπορεί να μην έχουμε προβλέψει την ανάγκη του ή μπορεί απλώς να μην είναι η κατάλληλη εποχή ή να μην το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Τότε χρειάζεται να προνοήσουμε, να οργανωθούμε και να κρατήσουμε κάτι για αργότερα.
Κι εδώ μας βοήθησε πολύ να καταλάβουμε ένας πολύ γνωστός μύθος από τον Αίσωπο.
«Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας». Παρακολουθήσαμε τον εργατικό μέρμηγκα να μαζεύει και να αποθηκεύει την τροφή του για τον δύσκολο χειμώνα, ενώ ο τζίτζικας περνούσε τον καιρό του τραγουδώντας και διασκεδάζοντας. Όταν ήρθε το κρύο, καταλάβαμε πόσο σημαντικό είναι να σκεφτόμαστε και τις ανάγκες που θα ‘ρθουν!
https://www.youtube.com/watch?v=EWZpIaA46fA
Και φυσικά, ανακαλύψαμε πως δεν αποταμιεύουν μόνο οι άνθρωποι. Ακόμη και τα ζώα φροντίζουν να εξασφαλίζουν όσα χρειάζονται για τις δύσκολες μέρες!
Συνεχίσαμε μετρώντας και συγκρίνοντας και σιγά – σιγά γέμισε ο κουμπαράς μας!
Μετρήσαμε κέρματα και φασόλια, κάναμε τις δικές μας μικρές συγκρίσεις και θυμηθήκαμε τη σοφή παροιμία: «Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι!»Γιατί ακόμη κι αν βάζουμε κάθε φορά λίγα χρήματα στον κουμπαρά μας, σιγά σιγά το ποσό μεγαλώνει και κάποια στιγμή ο κουμπαράς μας γεμίζει!
Κι αν αποταμιεύαμε κάτι περισσότερο από χρήματα;
Εδώ η σκέψη μας ταξίδεψε λίγο πιο μακριά… Συζητήσαμε τι άλλο θα μπορούσαμε να αποταμιεύουμε, όχι για να γεμίσουμε τον δικό μας κουμπαρά, αλλά για να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.
Μήπως μπορούμε να αποταμιεύουμε χαμόγελα, καλοσύνη, αγάπη, όμορφες λέξεις, πράξεις φροντίδας και στιγμές συνεργασίας; Μήπως μπορούμε κάθε μέρα να προσθέτουμε κάτι μικρό στο μεγάλο σακούλι της ανθρωπιάς;
Γιατί, τελικά, η αποταμίευση είναι και μια όμορφη υπενθύμιση: Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρά πράγματα που κάνουμε με συνέπεια.
Αν κάθε μέρα προσθέτουμε κι από λίγο… λίγη καλοσύνη, λίγη αγάπη, λίγη φροντίδα για τους ανθρώπους και τη φύση, ίσως κάποια στιγμή ο κόσμος μας να γίνει πραγματικά καλύτερος!
Κι αυτός είναι ένας κουμπαράς που αξίζει να γεμίζουμε κάθε μέρα! ❤️
Αυτή την εβδομάδα ταξιδέψαμε πίσω στον χρόνο και γνωρίσαμε μια πολύ σημαντική στιγμή της ιστορίας μας: το 1940 και το μεγάλο ΟΧΙ! Πολλοί από εσάς θα παραξενευτούν και θα ρωτήσουν αν μπορούμε να κατανοήσουμε τόσο δύσκολα θέματα αλλά εμείς όλα τα καταλαβαίνουμε αρκεί να μας τα εξηγούν με ιστορίες, παιχνίδια και παραμύθια!! Και το πιο κατάλληλο παραμύθι για την επέτειο της 28ης Οκτββριου 1940 είναι 0 γίγαντας και ο νάνος.
Μια φορά κι έναν καιρό… ήταν ένας γίγαντας κι ένας νάνος! Ο γίγαντας κι ο νάνος ζούσαν ειρηνικά στις χώρες τους. Μια θάλασσα τούς χώριζε, αλλά κανείς τους δεν ενοχλούσε τον άλλον. Όλα κυλούσαν ήσυχα και όμορφα!
Ώσπου ένα βράδυ κάτι περίεργο συνέβη στο κεφάλι του γίγαντα! Το επόμενο πρωί φόρεσε μια στρατιωτική στολή, πήδηξε τη θάλασσα, έφτασε στο σπίτι του νάνου κρατώντας ένα όπλο και του φώναξε αυστηρά:
— Παραδώσου!
Ο νάνος στην αρχή νόμιζε πως όλα αυτά ήταν ένα παιχνίδι. Γρήγορα, όμως, κατάλαβε πως ο γίγαντας δεν αστειευόταν. Στενοχωρήθηκε πολύ, αλλά δεν το έβαλε κάτω! Αποφάσισε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και το σπίτι του.
— ΟΧΙ! Δεν θα παραδοθώ!
Και με τη σφεντόνα του έδιωξε τον γίγαντα!
Εμείς, λοιπόν, αναρωτηθήκαμε: Γιατί ο γίγαντας να θέλει να πάρει το σπίτι του νάνου; Γιατί να μην τον αφήσει να ζήσει ειρηνικά στη χώρα του; Και βήμα – βήμα περάσαμε στην ιστορία καθώς η ιστορία του γίγαντα και του νάνου μάς θύμιζε κάτι αληθινό!
Το 1940 η Ιταλία ζήτησε από την Ελλάδα να παραδοθεί. Οι Έλληνες, όμως, είπαν το μεγάλο ΟΧΙ! Δεν δέχτηκαν να χάσουν την ελευθερία τους και υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους. Μέσα από εικόνες και βίντεο γνωρίσαμε στιγμές εκείνης της εποχής, είδαμε τους ανθρώπους που έφυγαν για το μέτωπο, τις γυναίκες της Πίνδου που κουβαλούσαν εφόδια στα βουνά και τους ανθρώπους που έζησαν τις δυσκολίες του πολέμου. Και τότε καταλάβαμε πως ο πόλεμος δεν είναι καθόλου παιχνίδι. Φέρνει φόβο, πόνο, πείνα, αποχωρισμούς και ανθρώπους που αναγκάζονται να αφήσουν τα σπίτια τους.
Το ιστορικό ΟΧΙ έγινε το δικό μας ΟΧΙ!
Με πολλή φαντασία και δημιουργικότητα στολίσαμε το ιστορικό ΟΧΙ, δίνοντάς του χρώματα, σχήματα και τις δικές μας σκέψεις!
Μιλήσαμε για την ειρήνη και τον πόλεμο. Συγκρίναμε εικόνες από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων όταν ζουν ειρηνικά με εικόνες από τη ζωή τους όταν ξεσπά ένας πόλεμος.
Και ξέρετε τι σκεφτήκαμε; Πόσο άδικο είναι να αποφασίζουν κάποιοι αρχηγοί κρατών να κάνουν πόλεμο, ενώ οι άνθρωποι θέλουν να ζουν στα σπίτια τους, να παίζουν με τα παιδιά τους, να έχουν φαγητό στο τραπέζι τους και να κοιμούνται ήσυχοι! Μα είναι όσο εύκολο να καταλάβεις τι σημαίνει πόλεμος και τι ειρήνη…
Γιατί, αλήθεια, να μη λύνουμε τις διαφορές μας με συζήτηση αντί με όπλα; Γιατί να μη συνεργαζόμαστε αντί να μαλώνουμε; Γιατί να μη σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, ακόμη κι όταν είμαστε διαφορετικοί;
Και κάπως έτσι, το ΟΧΙ του 1940 έγινε για εμάς ένα μεγάλο μάθημα. Λέμε ΟΧΙ στον πόλεμο, ΟΧΙ στην αδικία, ΟΧΙ στη βία και τα όπλα! Και λέμε ΝΑΙ στην ειρήνη, ΝΑΙ στη φιλία, ΝΑΙ στον σεβασμό, ΝΑΙ στη δημοκρατία, ΝΑΙ στην ελευθερία … ΝΑΙ στο κανόνι της Ειρήνης!!
Γιατί ο κόσμος που ονειρευόμαστε δεν χρειάζεται γίγαντες με κανόνια και άλλα όπλα, αλλά ανθρώπους με σεβασμό και αγάπη! Γιατί μάθαμε πως το να είσαι δυνατός δεν σημαίνει να επιβάλλεσαι στους άλλους. Σημαίνει να υπερασπίζεσαι το δίκαιο, να βοηθάς όποιον σε χρειάζεται και να έχεις το θάρρος να λες ΟΧΙ στην αδικία ακόμα κι όταν είσαι μικρόσωμος σαν την μαργαρίτα ή τον νάνο των παραμυθιών μας.
Και σας χαιρετάμε με την δική μας υπόσχεση: να προσπαθούμε κάθε μέρα να κάνουμε τον κόσμο λίγο πιο ειρηνικό, ξεκινώντας από τη δική μας μικρή σχολική κοινότητα.
Εργαστήρια Δεξιοτήτων «Ενδιαφέρομαι και Ενεργώ: Κοινωνική Συναίσθηση και Ευθύνη» «Αλληλοσεβασμός και Διαφορετικότητα στο Νηπιαγωγείο»
Στο ταξίδι μας με θέμα «Αλληλοσεβασμός και Διαφορετικότητα στο Νηπιαγωγείο», θα γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους, θα ανακαλύψουμε τι μας κάνει μοναδικούς και θα μάθουμε πως, ακόμη κι αν δεν είμαστε ίδιοι, μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί μια υπέροχη ομάδα!
🌟 1ο Εργαστήριο: Επιβιβαστείτε! Το ταξίδι τον κόσμο της γνώσης έχει ξεκινήσει!
Στο 1ο εργαστήριο κάθε τμήμα διάλεξε διαφορετικό μεταφορικό μέσο για το ταξίδι του γιατί κάθε ομάδα δεν ταξιδεύει με τον ίδιο τρόπο!
⭐ Στο 1ο τμήμα γίναμε αστέρια! Λαμπερά, φωτεινά και μοναδικά! Γιατί κάθε αστέρι έχει τη δική του λάμψη και όλα μαζί κάνουν τον ουρανό πιο όμορφο!
🚀 Στο 2ο τμήμα γίναμε αστροναύτες! Βάλαμε μπρος τους πυραύλους και απογειωθήκαμε για νέους πλανήτες και συναρπαστικές ανακαλύψεις!
👑 Στο 3ο τμήμα γίναμε πρίγκιπες και πριγκίπισσες! Ετοιμάσαμε το βασίλειό μας, φορέσαμε τα στέμματά μας και ξεκινήσαμε για μια περιπέτεια όπου όλοι έχουν τη δική τους ξεχωριστή θέση!
🚂 Στο 4ο τμήμα επιβιβαστήκαμε στο τρένο! Όλοι στις θέσεις μας; Εισιτήρια ελέγχθηκαν; Φύγαμε για τον κόσμο γνώσης και της συνεργασίας!
Τέσσερα τμήματα, τέσσερις διαφορετικές αποστολές, ένας κοινός προορισμός! Να μάθουμε μέσα από το παιχνίδι και να αποκτάμε καθημερινά μοναδικές εμπειρίες!
📜 2ο Εργαστήριο: Υπογράψαμε συμβόλαιο!
Κάθε καλή ομάδα χρειάζεται τους κανόνες της! Έτσι, καθίσαμε όλοι μαζί, συζητήσαμε, ανταλλάξαμε ιδέες και φτιάξαμε το δικό μας συμβόλαιο της τάξης.
Το συμβόλαιό μας περιλαμβάνει τα παρακάτω: 👂 Να ακούμε όταν μιλάει κάποιος. 🙋 Να περιμένουμε τη σειρά μας. 🤝 Να συνεργαζόμαστε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. 💗 Να σεβόμαστε τις απόψεις και τα συναισθήματα των άλλων. 🫶 Να μη μένει κανείς μόνος του!
Συμφωνήσαμε πως η τάξη μας θα είναι ένα μέρος όπου όλοι θα νιώθουμε ασφάλεια, αποδοχή και χαρά!
Κι αν βλέπουμε κάτι λάθος … το πετάμε στα σκουπίδια!!
🐘 3ο Εργαστήριο: Ο Έλμερ ήρθε στην παρέα μας!
Κάποια στιγμή, στη διαδρομή μας, συναντήσαμε έναν πολύχρωμο φίλο. Τον Έλμερ, τον παρδαλό ελέφαντα!
Ο Έλμερ δεν έμοιαζε με τους άλλους ελέφαντες. Είχε πάνω του χρώματα παντού! Κι εμείς αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε…
🤔 Πρέπει να είμαστε όλοι ίδιοι;
🤔 Αν κάποιος είναι διαφορετικός από εμάς, σημαίνει πως δεν μπορεί να γίνει φίλος μας;
🤔 Ποιος αποφάσισε ότι το διαφορετικό είναι παράξενο;
.
Και ξέρετε τι καταλάβαμε; Ευτυχώς που δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Φαντάζεστε έναν κόσμο όπου όλα θα είχαν το ίδιο χρώμα, τα ίδια σχήματα και τις ίδιες ιδέες; Τι βαρετός που θα ήταν! Ο Έλμερ μάς θύμισε πως δεν χρειάζεται να κρύβουμε αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς. Μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και να χωράμε όλοι στην ίδια παρέα!
Σε κάθε τμήμα χρησιμοποιήθηκαν κι άλλα παραμαμύθια … είπαμε είμαστε όλοι διαφορετικοί!!
🍂 4ο Εργαστήριο: Η φύση έγινε η δασκάλα μας!
Αφήσαμε για λίγο τα παραμύθια και παρατηρήσαμε τη φύση γύρω μας.
🍁 Παρατηρήσαμε φθινοπωρινά φύλλα. Άλλα κίτρινα, άλλα κόκκινα, άλλα καφέ, άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα.
🌼 Κοιτάξαμε φυτά και λουλούδια. Δεν είχαν όλα το ίδιο σχήμα, το ίδιο χρώμα ή το ίδιο μέγεθος.
🐾 Παρατηρήσαμε ζώα. Άλλα έχουν φτερά, άλλα τέσσερα πόδια, άλλα ζουν στο νερό κι άλλα στη στεριά.
Κι όμως, όλα έχουν τη δική τους θέση στον κόσμο μας!
Βάλαμε τα μάτια μας σε λειτουργία ντετέκτιβ 🔎, ψάξαμε ομοιότητες και διαφορές και ανακαλύψαμε πως δύο πράγματα μπορεί να διαφέρουν σε πολλά, αλλά να έχουν και κάτι κοινό. Κι έτσι οι πρώτες εργασίες έγιναν παιχνιδάκι για μας!! Όλοι τα καταφέραμε!!
Η φύση, λοιπόν, μάς έδωσε ένα σπουδαίο μάθημα: η διαφορετικότητα υπάρχει παντού γύρω μας και κάνει τον κόσμο μας πιο πλούσιο και πιο όμορφο!
🪞 5ο Εργαστήριο: Ποιος είναι αυτός στον καθρέφτη;
Πλησιάσαμε τον καθρέφτη και κοιταχτήκαμε καλά καλά. Μα ποιοι είμαστε τελικά; Μοιάζουμε μεταξύ μας; Διαφέρουμε; Και τι είναι αυτό που κάνει τον καθένα μας μοναδικό; Παίξαμε το παιχνίδι του καθρέφτη, παρατηρήσαμε τα χαρακτηριστικά μας και δημιουργήσαμε τις δικές μας προσωπογραφίες!
Κοιτάξαμε τα μάτια, τα μαλλιά, τα χαμόγελα και τις εκφράσεις μας. Άλλος έχει σγουρά μαλλιά, άλλος ίσια. Άλλος γελάει δυνατά, άλλος χαμογελάει ντροπαλά. Άλλος αγαπάει τη ζωγραφική, άλλος τις κατασκευές, άλλος το τρέξιμο και άλλος τα παραμύθια
Και όταν μιλήσαμε για τα συναισθήματά μας, βρήκαμε κάτι πολύ ενδιαφέρον: μπορεί να είμαστε διαφορετικοί στην εμφάνιση, στις προτιμήσεις και στον τρόπο που εκφραζόμαστε, αλλά όλοι μας γνωρίζουμε τη χαρά, τη λύπη, τον φόβο, τον θυμό και την αγάπη. Μπορεί να μη νιώθουμε όλοι το ίδιο την ίδια στιγμή, αλλά αξίζει να προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε πώς νιώθει ο διπλανός μας. Το συμπέρασμά μας; Είμαι μοναδικός, είσαι μοναδικός και όλοι μαζί είμαστε μια ομάδα γεμάτη χρώματα, ιδέες και συναισθήματα! ❤️
📚 6ο Εργαστήριο: Το «Κάτι Άλλο» έρχεται στην παρέα μας!
Η περιπέτειά μας συνεχίζεται! Το επόμενο εργαστήριό μας θα μας φέρει κοντά σε έναν ήρωα που έχει ένα πολύ ιδιαίτερο όνομα: «Το Κάτι Άλλο».
Θα διαβάσουμε το παραμύθι, θα γνωρίσουμε την ιστορία του, θα συζητήσουμε και θα προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση των ηρώων. Πώς αισθάνεται κάποιος όταν οι άλλοι δεν τον αποδέχονται; Τι μπορούμε να κάνουμε όταν βλέπουμε κάποιον να μένει έξω από την παρέα;
Μόνο που το ημερολόγιο του σχολείου μάς επιφυλάσσει μια μικρή στάση! Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου πλησιάζει και οι προετοιμασίες για τη γιορτή μας διακόπτουν προσωρινά το ταξίδι.
Δεν πειράζει! Οι καλοί ταξιδιώτες ξέρουν πως κάθε στάση μπορεί να κρύβει κάτι σημαντικό. Κι εμείς θα επιστρέψουμε σύντομα, έτοιμοι να συνεχίσουμε τις ανακαλύψεις μας!
🏡 7ο Εργαστήριο: Η τάξη των ονείρων μας!
Και πού θα μας οδηγήσει το τελευταίο εργαστήριό μας; Σε έναν κόσμο που θα φτιάξουμε εμείς! Θα φανταστούμε, θα ζωγραφίσουμε και θα περιγράψουμε την τάξη των ονείρων μας.
💖 Η δική μας μικρή υπόσχεση…
Το ταξίδι μας δεν τελειώνει όταν ολοκληρωθούν τα επτά εργαστήρια. Συνεχίζεται κάθε φορά που καλούμε έναν φίλο στο παιχνίδι, ακούμε μια διαφορετική γνώμη, προσφέρουμε βοήθεια ή υπερασπιζόμαστε κάποιον που νιώθει μόνος. Γιατί τελικά, δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε φίλοι! Χρειαζόμαστε σεβασμό, κατανόηση, συνεργασία και μια μεγάλη αγκαλιά που να χωράει όλους. 🤗
Στο 7ο Νηπιαγωγείο Περιστερίου μαθαίνουμε να είμαστε ο εαυτός μας, να αποδεχόμαστε τον άλλον και να φτιάχνουμε μαζί έναν κόσμο όπου η διαφορετικότητα είναι δύναμη και ο αλληλοσεβασμός καθημερινή πράξη!
🚀 Το ταξίδι συνεχίζεται… Μείνετε συντονισμένοι για το επόμενο επεισόδιο της παρέας μας!
Νά μαστε πάλι εδώ με μια βδομάδα πολύ γεμάτη! δυσκολευτήκαμε να βρούμε τίτλο … γιατί κάναμε τόσα πολλά και κάθε τμήμα διαφορετικά!!
🐶 Πρώτα, γιορτάσαμε την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων!
Μιλήσαμε για τους μικρούς και τους μεγάλους φίλους μας, για εκείνους που έχουν τέσσερα πόδια, δύο φτερά ή καθόλου πόδια! Και καταλήξαμε σε κάτι πολύ σημαντικό: η Γη είναι το σπίτι όλων μας! 🌍
Τα ζώα δεν γεννήθηκαν για να μας υπηρετούν ούτε είναι παιχνίδια για να τα χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Είναι πλάσματα που μοιράζονται μαζί μας τον ίδιο πλανήτη και αξίζουν την αγάπη, τη φροντίδα και τον σεβασμό μας.
🍂 Ύστερα, το φθινόπωρο μας χτύπησε την πόρτα!
Ο καιρός άρχισε να αλλάζει, τα φύλλα να κιτρινίζουν και να πέφτουν, κι εμείς αναλάβαμε δράση! Θα στολίσουμε τις τάξεις μας με … κώδικα! (θα σας εξηγήσουμε σε άλλη ανάρτηση τι σημαίνει αυτό !!)
Παρατηρήσαμε τις αλλαγές στη φύση και ανακαλύψαμε πως οι άνθρωποι έχουν πολλές φθινοπωρινές δουλειές να κάνουν. Τα χωράφια, τα αμπέλια και τα περιβόλια είναι γεμάτα θησαυρούς! Κάθε τμήμα ανάελαβε δράση. Κάποιοι από εμάς τρύγησαν σταφύλια και γνώρισαν τα μυστικά του μούστου και του κρασιού. Άλλοι έγιναν μικροί εξερευνητές των μήλων και έκαναν πειράματα για να ανακαλύψουν τις ιδιότητές τους. Ποιος είπε πως για να γίνεις επιστήμονας χρειάζεσαι άσπρη μπλούζα και τεράστιο εργαστήριο; Μερικές φορές αρκούν ένα μήλο, λίγη περιέργεια και πολλά «Για να δούμε τι θα γίνει αν…»! 🔍
👩🍳 Και κάπου εδώ, αρχίζει η πιο νόστιμη περιπέτεια!
Γιατί μπορεί να είμαστε μικροί επιστήμονες, αλλά είμαστε και σπουδαίοι μάγειρες! Φορέσαμε τα χαμόγελά μας, σηκώσαμε τα μανίκια και δημιουργήσαμε λιχουδιές που μοσχοβόλησαν το σχολείο μας: λαχταριστή μηλόπιτα και απίθανα μουστοκούλουρα!
Ανακατέψαμε, μετρήσαμε, παρατηρήσαμε, συνεργαστήκαμε και, φυσικά, περιμέναμε με ανυπομονησία να δοκιμάσουμε τις δημιουργίες μας. Γιατί η μάθηση είναι ακόμη πιο γλυκιά όταν… τρώγεται! 😋
🤝 Κι επειδή στο σχολείο δεν μαθαίνουμε μόνο με τα χέρια, αλλά και με την καρδιά μας…
Συνεχίσαμε τα παιχνίδια που μας βοηθούν να γίνουμε μια δυνατή ομάδα. Μαθαίνουμε να συνεργαζόμαστε, να ακούμε ο ένας τον άλλον, να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους φίλους μας, να μοιραζόμαστε και να βρίσκουμε λύσεις όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως το θέλουμε. Δεν είναι πάντα εύκολο να συμφωνούμε όλοι — εδώ μερικές φορές δυσκολεύονται ακόμη και οι μεγάλοι! 😜 Μα εμείς εξασκούμαστε καθημερινά και γινόμαστε όλο και καλύτεροι και ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν κάνουμε τους άλλους μας να κλαίνε!!
Κι αν ποτέ κάποιος ή κάτι εξακολουθεί να μας πληγώνει βρήκαμε το σύνθημα που μπορεί να μας βοηθήσει!
🖍️ Γνωρίζουμε, δοκιμάζουμε, δημιουργούμε!
Παράλληλα, αρχίσαμε να γνωρίζουμε τα υλικά και τα εργαλεία που θα μας συντροφεύουν όλη τη σχολική χρονιά. Μαθαίνουμε πώς να τα χρησιμοποιούμε με ασφάλεια, πώς να τα φροντίζουμε και πώς να τα μεταμορφώνουμε σε μικρά έργα τέχνης. Και φυσικά, οι τάξεις μας δεν θα μπορούσαν να μείνουν άδειες και αστόλιστες! Οι δημιουργίες μας παίρνουν τη θέση τους στους τοίχους και στις γωνιές μας, κάνοντας το σχολείο μας όλο και πιο πολύχρωμο, ζεστό και… δικό μας! 🎨
Κάπως έτσι κύλησε η εβδομάδα μας: με ζωάκια, φύλλα, σταφύλια, μήλα, πειράματα, μαγειρικές, παιχνίδια, συνεργασία και πολλή δημιουργία!
Κι αν νομίζετε πως τώρα κουραστήκαμε και θα ησυχάσουμε, κάνετε μεγάλο λάθος! Έχουμε ακόμη τόσα να ανακαλύψουμε!
Μείνετε συντονισμένοι! Η περιπέτεια στο νηπιαγωγείο μας μόλις ξεκίνησε! 🌈
Με πολλά χαμόγελα, οι μαθητές του 7ου Νηπιαγωγείου Περιστερίου 💛
Τα τελευταία χρόνια στο τέλος του Σεπτέμβρη αφιερώνουμε μια ημέρα στον σχολικό αθλητισμό. Μαθαίνουμε ότι αθλητισμός σημαίνει προσπάθεια, χαρά και συμμετοχή και διοργανώνουμε τους πρώτος αγώνες στο σχολείο μας!!
Στο πλαίσιο αυτό μιλήσαμε για τον αθλητισμό και τα αθλήματα που γνωρίζουμε… και μαντέψτε ποιο κέρδισε! ⚽ Το ποδόσφαιρο! Όμως μετά από συζήτηση διαπιστώσαμε ότι ξέρουμε κι άλλα αθλήματα και γνωρίζουμε αρκετούς σπουδαίους Έλληνες αθλητές, όπως τον Μίλτο Τεντόγλου, τον Εμμανουήλ Καραλή, τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τον Πύρρο Δήμα και μάθαμε πως πίσω από κάθε επιτυχία κρύβονται πολλή προσπάθεια, επιμονή και αγάπη γι’ αυτό που κάνεις.
Μιλήσαμε και για την ήττα… γιατί δεν κερδίζουμε πάντα! Και μέσα από τον μύθο «Ο λαγός και η χελώνα», καταλάβαμε πως όταν είμαστε συγκεντρωμένοι στον στόχο μας και συνεχίζουμε την προσπάθεια, μπορούμε να τα καταφέρουμε!
Και μετά… βγήκαμε στην αυλή! Μαζί με το άλλο τμήμα αγωνιστήκαμε σε μια διαδρομή γεμάτη αθλητικές δοκιμασίες:
🦘 άλμα εις μήκος, όπως ο Τεντόγλου,
🤸♂️ άλμα επί κοντώ, όπως ο Καραλής,
⚖️ ισορροπία, όπως η Μιλλιούση,
🏋️♀️ άρση βαρών, όπως ο Δήμας,
🏀 και μπάσκετ, όπως ο Αντετοκούνμπο!
Και στο τέλος πήραμε όλοι το μετάλλιό μας! 🏅
Γιατί σήμερα μάθαμε κάτι πολύ σημαντικό:
Νικητής είναι όποιος προσπαθεί, όποιος δεν τα παρατά και όποιος διασκεδάζει! ❤️
Τελείωσε και η δεύτερη εβδομάδα και έχουμε να σας πούμε κάτι πολύ σημαντικό: Το όνομά μας!!
«Γιατί το όνομά μας δεν είναι απλά μια λέξη, είναι η πρώτη λέξη που μιλάει το εαυτό μας!»
Ξεκινήσαμε με την αναγνώριση του ονόματος στις καρτέλες που έχουμε στα συρτάρια μας για να μας βοηθάνε να υπογράφουμε τα έργα μας! Ξεχωρίσαμε το δικό μας όνομα ανάμεσα σε όλα τα άλλα! Παρατηρήσαμε τις καρτέλες μας, συγκρίναμε τα γράμματα και το διαβάσαμε με πολλούς τρόπους!
Καταλάβαμε ότι το όνομά μας δεν είναι μια μπερδεμένη «σαλάτα», αλλά μια σειρά από γράμματα που μπαίνουν σε πολύ συγκεκριμένη σειρά!
Τα συννεφάκια της βροχής:«Ένα σύννεφο στον ουρανό αφράτο, παχουλό, ψάχνει όνομα να βρει να το λένε στη γιορτή!» Μια βροχερή μέρα, γεμίσαμε τα γαλάζια συννεφάκια μας με τα γράμματά μας, τα αντιγράψαμε, τα μετρήσαμε και κρεμάσαμε ακριβώς τόσες σταγόνες όσες και τα γράμματά μας!
Κάμπιες: Μαζέψαμε χρωματιστά καπάκια από μπουκάλια! Τα βάλαμε στη σειρά πάνω στο τραπέζι ή τα κάναμε άτακτες κάμπιες και αεροπλανάκια για να σχηματίσουμε σωστά το όνομά μας!
Κάποιοι από εμάς προτιμήσαμε τον καφέ!! Τον ποιο αστείο καφέ του κόσμου, με καλαμάκι τ’ όνομά μου σε γλωσσοπίεστρο!!
Αφού μετρήσαμε από πόσα γράμματα αποτελείται εντοπίσαμε το αρχικό γράμμα και το ζωγραφίσαμε με τα πιο εντυπωσιακά χρώματα!
Μερικοί από εμάς προτιμήσαμε το κολάζ και δημιουργήσαμε έργα μοναδικά που στολίζουν τις τάξεις μας!
Και κάποιοι άλλοι εντοπίσαμε το αρχικό μας γράμμα το κολλήσαμε σε χαρτί, του βάλαμε χέρια, πόδια, μάτια, αστεία μαλλιά και χαμόγελα και το μετατρέψαμε στον «αστείο εαυτό μας»!
Και συνεχίσαμε παλαμάκια, πηδηματάκια και πολλά πολλά παιχνίδια με υλικό από το διαδίκτυο!
Μπορείτε να παίξετε και σεις στο σπίτι… κι αν δεν έχετε καπάκια να φτιάξετε τον “καφέ” ή την “σαλάτα” μπορείτε να βάλετε μπουγάδα και να φτιάξετε τ’ ονόματά σας με μανταλάκια!!!
Θα χαρούμε πολύ να μας φωτογραφίσετε το όνομά σας με τον δικό σας τρόπο και να το ανεβάσετε στα σχόλια για ναμας δώσετε κι άλλες ιδεές!!
Οι πρώτες μέρες στο νηπιαγωγείο ήταν γεμάτες καινούριες εικόνες, καινούριες φωνές, καινούριους φίλους… αλλά και μερικές μικρές στιγμές που μας έλειψε το σπίτι μας. Και τότε ήρθε ο Τσέστερ, το μικρό ρακούν, και μας είπε ότι το ίδιο συνέβη και σε εκείνο αλλά το αντιμετώπισε με την μαμά του!! Ο Τσέστερ μάς έδειξε το δικό του μυστικό… ένα φιλάκι κρυμμένο στην παλάμη! Ήταν “Το φιλάκι στο χέρι” 🦝 από το παραμύθι της Audrey Penn.
Κι εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε τα δικά μας μαγικά χεράκια. Ζωγραφίσαμε, τυπώσαμε τις παλάμες μας και βάλαμε μέσα τους πολλή αγάπη! ❤️
Τώρα, όταν μας λείπει λίγο η μαμά ή ο μπαμπάς, κοιτάμε το χεράκι μας και θυμόμαστε: «Η αγάπη τους είναι πάντα μαζί μας!»
Και μόλις νιώσαμε καλύτερα αρχίσαμε να γνωριζόμαστε και να παίζουμε λογιών – λογιών παιχνίδια!!
Παίξαμε με μπάλες και στεφάνια, είπαμε το όνομά μας με μικρόφωνα και χωρίς, χαιρετηθήκαμε και αγκαλιαστήκαμε με πολλούς τρόπους!!
Κρυφτήκαμε μέσα σε κουτιά, κάτω από σεντόνια, πάνω σε αερόστατα κι όπου αλλού μπορείτε να φανταστείτε!!
Κι ανακαλύψαμε πως είμαστε τόσο τυχεροί με την ομάδα μας που είναι γεμάτη Αγάπη!!
Και ύστερα ήρθε η ώρα για… ζωγραφική! Όμως οι μαρκαδόροι είχαν μερικά μυστικά που έπρεπε να μάθουμε. Έτσι, ένας μαρκαδόρος βγήκε από το κουτί του και μας είπε ΓΕΙΑ και τι πρέπει να προσέχουμε για να είναι πάντα γερός και να μας χαρίζει ζωγραφιές!!
Ακούσαμε το τραγούδι «Ένας μαρκαδόρος μια φορά…» και μάθαμε πώς να φροντίζουμε τους μαρκαδόρους μας.
Κι έτσι κύλησε η πρώτη βδομάδα στο σχολείο μας!!
Έχουμε μπροστά μας έναν ολόκληρο χρόνο γεμάτο παιχνίδι, φίλους, χρώματα, ανακαλύψεις και… πολλές πολλές περιπέτειες! ✨
Αγιασμός σήμερα και το σχολείο μας γέμισε παιδικές φωνές και φωτεινά χαμόγελα!! Γνωρίσαμε τις δασκάλες μας και μπήκαμε στις τάξεις … αλλά δεν προλάβαμε να πούμε πολλά … ούτε καν μια ιστορία! Γι’ αυτό οι δασκάλες μας μας έστειλαν ένα γράμμα που μπορούμε να το ακούσουμε με τους γονείς μας εδώ!!!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
