«Ταξίδι χωρίς επιστροφή» της Διδώς Σωτηρίου
Στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και κατά τη διάρκεια της συζήτησης-αφόρμησης για τη διδασκαλία του μαθήματος «Ταξίδι χωρίς επιστροφή» της Διδώς Σωτηρίου, οι μαθητές/τριες ανέφεραν περιστατικά από το οικογενειακό τους περιβάλλον που σχετίζονταν με εμπειρίες των προγόνων τους που ζούσαν στα παράλια της Μ.Ασίας και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν βίαια στην Ελλάδα το 1922.
Ο μαθητής Ν. Π. περιγράφοντας την ιστορία ζωής του προπάππου
του αναφέρθηκε σε μια εικόνα του Αγίου Αντωνίου την οποία ο προπάππος του κατάφερε να διασώσει και προσφέρθηκε να την φέρει στην τάξη και να διηγηθεί την ιστορία της.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της οικογένειας, ο προπάππος του ζούσε στην Κωνσταντινούπολη και η οικογένεια έχοντας βαθιά παράδοση σε ιεροψάλτες είχε ως οικογενειακό κειμήλιο την συγκεκριμένη εικόνα του Αγίου Αντωνίου ενώ πολλά από τα μέλη της οικογένειας είχαν βαφτιστεί με το όνομα «Αντώνιος».
Το 1922 υπό τον φόβο βίαιων επεισοδίων από τους Τούρκους η ευκατάστατη οικογένεια αποφασίζει να μετακινηθεί στη Χάλκη καταφέρνοντας να μεταφέρει και ένα μέρος της περιουσίας της. Από εκεί αναγκάστηκε να μετακινηθεί στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στα Μουδανιά, έχοντας πλέον χάσει όλη την περιουσία και διασώζοντας μόνο τη συγκεκριμένη εικόνα.
Η οικογένεια τελικά βρέθηκε στην Καλαμαριά όπου
της παραχωρήθηκε αγροτεμάχιο και ξεκίνησε εκ νέου τον αγώνα της επιβίωσης. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να παρατηρήσουν την εικόνα, το υλικό από το οποίο κατασκευάστηκε, τον τρόπο γραφής του ονόματος του Αγίου από τον αγιογράφο, να τη συγκρίνουν με μεταγενέστερες εικόνες αγίων, να εντοπίσουν τα σημάδια που άφησε επάνω της ο χρόνος και το σαράκι και να συνδεθούν με την μακρά ιστορία της.