Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Κάθε αλλαγή μια φωτεινή αρχή!» που υλοποιήθηκε στα πλαίσια του Εργαστήριου Δεξιοτήτων «Ζω Καλύτερα-Ευ Ζην: Ψυχική Υγεία» αποτέλεσε μία δομημένη εκπαιδευτική παρέμβαση επτά τρίωρων εργαστηρίων δεξιοτήτων με στόχο την κοινωνικοσυναισθηματική υποστήριξη και ενδυνάμωση των παιδιών του νηπιαγωγείου σε περιόδους αλλαγών. Ειδικότερα επικεντρώθηκε στην ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας, τη διαχείριση, την ομαλή μετάβαση και την προσαρμογή στις αλλαγές που επιφέρει η φοίτηση στο νέο σχολείο.
Το ταξίδι μας ξεκίνησε με ένα γράμμα που μας έστειλε ο Ήλιος:
Από την πρώτη εκείνη μέρα και έπειτα κάθε φορά, κατά τη διάρκεια του προγράμματος, η μικρή Ηλιαχτίδα έπαιζε με τα παιδιά παιχνίδια γνωριμίας, παιχνίδια στο χώρο, σχεδίαζε«διαδρομές» που οδηγούν από το σπίτι στο σχολείο, μας μάθαινε μουσικές καλημέρες, καλημέρες με ηχώ, έκανε παντομίμα, ιστό φιλίας και άλλα πολλά παιχνίδια έκφρασης, μουσικής και κίνησης.
Στην αρχή έπαιξε μαζί μας το παιχνίδι γνωριμίας με την ακτινοκορδέλα της, την οποία μεταμόρφωσε σε κουβάρι. Το κουβάρι περνούσε από χέρι σε χέρι και κάθε παιδί που το έπιανε έλεγε το όνομά του και όλοι μαζί το χαιρετούσαμε. Έπειτα πετούσε το κουβάρι σε ένα άλλο παιδί και το παιχνίδι μας συνεχίστηκε μέχρι να δημιουργήσουμε έναν ακτινο-ιστό που να συνδέει όλη την ομάδα μας.
Επειδή μας άρεσε το παιχνίδι αυτό η Ηλιαχτίδα μας πρότεινε να φτιάξουμε τη δική μας δαιδαλώδη διαδρομή και να περνάμε πάνω, κάτω ή μέσα από τον ακτινο-ιστό χωρίς να τον αγγίξουμε.
Και λίγο πριν φύγει αναρωτήθηκε και μας είπε. “Πέρασα τόσο όμορφα μαζί σας σήμερα. Την επόμενη φορά που θα έρθω όμως θα βρω άραγε το δρόμο; Μήπως να χρησιμοποιήσω την ακτινοκορδέλα μου;” Και με αφορμή το φύλλο εργασίας (portfolio) με αξιοποίηση της ρουτίνας σκέψης Color, Symbol, Image: “Μια αχτινοκορδέλα από το σπίτι στο σχολείο”_Αν ο δρόμος που οδηγεί στο σχολείο ήταν χρωματιστός, τι χρώμα θα είχε; Γιατί; συνεχίσαμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι μας και να βρίσκουμε την σωστή διαδρομή πριν αποτυπώσουμε στο χαρτί μας κάθε λογής χρώματα.
Η Ηλιαχτίδα ξανάρθε λοιπόν και χάρη στη βοήθεια των παιδιών έγινε αυτή τη φορά οδηγός. Τα παιδιά σχηματίσαν ένα τρενάκι και αυτή στην αρχή αφού τα οδήγησε μέσα από διάφορες διαδρομές συνδέοντας το σπίτι με το σχολείο στη συνέχεια τους ανέθεσε τoν ρόλο του “αρχηγού” φορώντας τους και το καπέλο της για να είναι ξεχωριστά.
«Η μικρή Ηλιαχτίδα » Πώς νιώθω που ήρθε στο σχολείο μου; Δίνουμε μορφή στις ζωγραφιές μας.
Ο Ήλιος της τάξης μας αποτέλεσε την πρώτη μας συνεργατική κατασκευή με κολάζ όπου το κάθε παιδί έγραφε πάνω σε μία λωρίδα χαρτονιού-ηλιαχτίδα είτε μόνο του είτε με τη συμβολή της νηπιαγωγού μία λέξη-συναίσθημα ή σκέψη σχετική με το πρόγραμμα.
Κι έφτασε η στιγμή που η Ηλιαχτίδα ήθελε να μας γνωρίσει καλύτερα. Μας ζήτησε λοιπόν να φέρουμε και να παρουσιάσουμε σε αυτή αλλά και στους φίλους μας ένα αγαπημένο ή σημαντικό αντικείμενο για μας, το οποίο να συνδέεται με στιγμές στο σπίτι και την οικογένεια (π.χ. κούκλα, παιχνίδι, χρηστικό αντικείμενο, φωτογραφία κ.λ.π.). Μιλήσαμε γι αυτό, είπαμε γιατί το αγαπάμε, τι μας αρέσει να κάνουμε μαζί του και ποιος μας το πήρε.
Και φυσικά πήραμε και βραβείο συμμετοχής για αυτή μας την δράση.
Ξαφνικά όμως μία μέρα η μικρή Ηλιαχτίδα δεν ήταν και τόσο ευδιάθετη. Τι να είχε; Γιατί ήταν λυπημένη; Ντρεπόταν; Ήταν θυμωμένη ή μήπως φοβισμένη; Τι να συνέβη άραγε; Της προτείναμε να κάτσει στην καρέκλα των αποκαλύψεων και αφού τη ρωτήσαμε εκείνη μας αποκάλυψε ότι κάποιες φορές αργεί να έρθει στο σχολείο γιατί ξενυχτά κάποια βράδια, τρώει αργά, βαριά και ανθυγιεινά φαγητά με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κοιμηθεί. Τότε τα παιδιά προτείνουν λύσεις που γνωρίζουν και μετά από διάφορες δραστηριότητες τονίζουμε τι είναι αναγκαίο για να είμαστε υγιείς, να έχουμε γερό σώμα και καλή διάθεση (ευεξία, θετικά συναισθήματα).
Και κάπου εδώ οδεύουμε προς το τέλος και ζωγραφίζουμε τις Ιδέες και τα Όνειρά μας!
