Η γλώσσα είναι ένας πολύπλοκος και πολυσήμαντος κώδικας επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους. Θεωρείται ότι με τη γλώσσα και μέσω της γλώσσας, διαμορφώνουμε σε μεγάλο βαθμό την ταυτότητά μας, τις αντιλήψεις μας για τις κοινωνικές διαδικασίες, τις αξίες και τις πεποιθήσεις μας, τη γνώση και τις ιδέες μας.  Τα παιδιά από τη στιγμή που θα έρθουν στον κόσμο αρχίζουν να κατακτούν τη γλώσσα που ομιλείται στο περιβάλλον όπου ζουν. Πολλές θεωρίες έχουν διατυπωθεί για τους παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της γλώσσας και όλες καταλήγουν στη διαπίστωση ότι αποφασιστικό ρόλο για αυτήν παίζει η εμπειρία και η άσκηση μέσα στη γλωσσική κοινότητα.  Η γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το λόγο των ενηλίκων σε όλες του τις μορφές, όπως ομιλία, ανάγνωση ιστοριών, αφήγηση ιστοριών, περιγραφή προσωπικών βιωμάτων, επεξηγήσεις προφορικές, ερμηνείες που δίνονται σε ερωτήσεις των παιδιών κλπ. Η κατάκτηση της γλώσσας είτε πρόκειται για την προφορική είτε για τη γραπτή της μορφή, εξαρτάται από την επιθυμία και τις ευκαιρίες που έχει το κάθε άτομο για κοινωνική συμμετοχή και αλληλεπίδραση.

Κατά πρώτο λόγο οι γονείς είναι εκείνοι που θα βοηθήσουν τα παιδιά τους μέσα από πλούσιες εμπειρίες, όχι μόνο να κατακτήσουν τη γλώσσα, αλλά επί πλέον να την καλλιεργήσουν και να την ενισχύσουν.

Οι γονείς είναι κατά κύριο λόγο εκείνοι, που πέρα από την καλλιέργεια του προφορικού λόγου των παιδιών τους, θα υποστηρίξουν επίσης κάθε πειραματισμό και προσπάθειά τους για γραφή και ανάγνωση. Οι ευκαιρίες και οι εμπειρίες που προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους, έχουν κάθε φορά να κάνουν με το μορφωτικό κυρίως επίπεδό τους. Έτσι οι μορφωτικές, γνωστικές εμπειρίες που προσφέρουν οι γονείς ενός ανώτερου μορφωτικού – οικονομικού επιπέδου στα παιδιά τους, είναι πλουσιότερες σε σχέση με αυτές που προσφέρουν οι γονείς ενός χαμηλού μορφωτικού – οικονομικού επιπέδου. Το έργο της οικογένειας, όσον αφορά την κατάκτηση και ανάπτυξη της γλώσσας, καθώς και τις τυχόν αδυναμίες της στη μετάδοση μορφωτικών εμπειριών στο παιδί, έρχεται να συμπληρώσει το σχολείο. Το νηπιαγωγείο μέσα από τις κατάλληλες συνθήκες που θα διαμορφώσει και μέσα από τις πλέον σωστές μεθόδους που θα χρησιμοποιήσει, θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει για όλα τα παιδιά, την όσο το δυνατόν καλύτερη κατάκτηση της γλώσσας είτε πρόκειται για την προφορική, είτε για τη γραπτή της μορφή.  H συστηματική προσχολική αγωγή έχει αποδειχθεί μέσα από έρευνες, ότι βοηθάει στο να περιορισθούν οι οικογενειακές και κοινωνικές ανισότητες, όσον αφορά τη γλωσσική καλλιέργεια των παιδιών. Επίσης διευκολύνει την πορεία τους προς την ανάγνωση και τη γραφή. Το παιδί, με τη μάθηση της γλώσσας στη φάση της νηπιακής ηλικίας, έχει να επιτελέσει ένα πολύ δύσκολο έργο. Πρέπει να ακούσει τη λέξη, να τη μιλήσει, να καταλάβει το νόημά της και να τη μετατρέψει σε γλώσσα, σε επικοινωνία. Η οικογένεια πρώτα, η προσχολική εκπαίδευση στη συνέχεια, οφείλουν να βοηθήσουν το παιδί στις προσπάθειές του για την κατάκτηση της γλώσσας.

Ο ρόλος της/του νηπιαγωγού στη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού κατά την διάρκεια της φοίτησής του στο νηπιαγωγείο είναι τεράστιος.

Η/ο νηπιαγωγός είναι αυτή/ός που από την πρώτη στιγμή θα αγκαλιάσει το παιδί με αγάπη. Είναι αυτή/ός που με τη στάση και συμπεριφορά της/του θα εμπνεύσει στο παιδί τη διάθεση για μάθηση. Είναι αυτή/ός που θα το οδηγήσει μέσα από αναγνώσματα και αφηγήσεις σε άλλους κόσμους μαγικούς. Είναι αυτή/ός που θα δώσει τα σωστά γλωσσικά πρότυπα στα παιδιά και θα ενθαρρύνει το λόγο τους. Η/ο νηπιαγωγός γνωρίζει, ότι όσο πιο πλούσιες είναι οι ακουστικές αποταμιεύσεις ενός παιδιού, τόσο πιο πηγαίος και ποικιλόμορφος θα είναι ο δικός του λόγος. Για αυτό φροντίζει να δίνει στα παιδιά όσο το δυνατόν περισσότερα ακούσματα.

Η/ο νηπιαγωγός γνωρίζει όμως πως το παιδί της προσχολικής ηλικίας πιέζεται εκρηκτικά από ένα πλήθος συναισθημάτων και επιθυμιών που απαιτούν δίαυλο έκφρασης. Για αυτό φροντίζει με αυθόρμητες και οργανωμένες δραστηριότητες, να καλλιεργήσει στο παιδί το δημιουργικό λόγο. Είναι βέβαια γνωστό ότι το παιδί από το 5ο έτος της ηλικίας του, μπορεί να χρησιμοποιήσει το λόγο ως μέσο υπόμνησης και ως οδηγό στη συμπεριφορά του. Στην ηλικία όμως αυτή δεν μπορεί να παράγει μόνο του τις κατάλληλες λέξεις αυθόρμητα. Τις χρησιμοποιεί μόνο αν του δοθούν από κάποιον άλλο και του υποδειχθεί πώς να τις χρησιμοποιήσει. Πράγμα που γίνεται με τη βοήθεια της/του νηπιαγωγού.  Η αυθόρμ
ητη και αυτοδύναμη χρήση της γλώσσας στην επίλυση των προβλημάτων αρχίζει στο 7ο έτος.

Η αγωγή λοιπόν τόσο στο νηπιαγωγείο, όσο και στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού σχολείου, έχοντας ως πρώτο και κύριο έργο τη γλωσσική καλλιέργεια του παιδιού, πρέπει να ανταποκριθεί στις δύο αυτές βασικές ανάγκες του:

1. Να προσφέρει γλωσσικά ακούσματα.
2. Να δώσει γλωσσικό υλικό και να βοηθήσει το παιδί να παράγει με δημιουργικό τρόπο λέξεις, προτάσεις, στίχους, ιστορίες.

Οι δραστηριότητες για την καλλιέργεια του προφορικού λόγου είναι εξαιρετικά αναγκαίες και ωφέλιμες.

Η/ο νηπιαγωγός γνωρίζει, όπως και η ψυχο – γλωσσολόγος L. Lantin αναφέρει, ότι: Δεν είναι μόνο αρκετό να μιλάμε στο παιδί ή να το αφήνουμε να μιλάει. Είναι εξίσου αναγκαίο και απαραίτητο να το ενθαρρύνουμε να μιλάει.   Για το λόγο αυτό φροντίζει και οργανώνει καταστάσεις προβληματισμού που ενεργοποιούν τα διαφέροντα του παιδιού και του επιτρέπουν να εκφράζει με τον προφορικό λόγο τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.

Στην προσχολική εκπαίδευση η ανάγνωση και η γραφή δεν διδάσκονται, ούτε αποτελούν ξεχωριστό μάθημα όπως στο Δημοτικό Σχολείο. Ο ρόλος των νηπιαγωγών δεν είναι να διδάξουν στα παιδιά την ανάγνωση και τη γραφή. Εκείνο όμως που οφείλουν να κάνουν, είναι να δημιουργήσουν στην τάξη τις απαραίτητες προϋποθέσεις που θα βοηθήσουν τα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους το γραπτό λόγο, με πειραματισμούς και προσπάθειες. Οι νηπιαγωγοί μέσα από ένα πλούσιο περιβάλλον από ερεθίσματα του γραπτού λόγου, είναι εκείνοι που θα προσφέρουν στα παιδιά τις κατάλληλες ευκαιρίες για γραφή και ανάγνωση, που θα τα παροτρύνουν να γράψουν και να διαβάσουν, που θα τα υποστηρίξουν και θα τα επιβραβεύσουν στην κάθε τους προσπάθεια.

Ο ρόλος επίσης των νηπιαγωγών απαιτεί να ενημερώνουν και να καθοδηγούν τους γονείς των παιδιών, σχετικά με τις ενέργειες που αυτοί πρέπει να κάνουν στο σπίτι, ώστε να προωθούν και να διευκολύνουν την ανάδυση των δεξιοτήτων της ανάγνωσης και της γραφής. Επίσης οι νηπιαγωγοί είναι εκείνοι που θα συνεργαστούν με τους γονείς, θα τους προσκαλέσουν στο σχολείο και θα τους εμπλέξουν στις δραστηριότητες της τάξης. Με αυτόν τον τρόπο οι γονείς θα ασκηθούν στην οργάνωση δραστηριοτήτων στο σπίτι, θα μάθουν πώς να χρησιμοποιούν τα διάφορα υλικά με κατάλληλο τρόπο και πώς να διευκολύνουν την ανάδυση της ανάγνωσης και της γραφής στα παιδιά τους. Με άλλες λέξεις οι νηπιαγωγοί, πρέπει να λειτουργούν ως πρότυπα προς μίμηση, παρέχοντας στα παιδιά πολλά ερεθίσματα και πολλές ευκαιρίες για έκφραση, ανταλλαγή απόψεων, σκέψεων, ιδεών. Επίσης πρέπει να δώσουν στα παιδιά πολλές ευκαιρίες να πειραματισθούν με την ανάγνωση και τη γραφή. Χρειάζεται να καθοδηγούν τα παιδιά, να υποστηρίζουν κάθε τους προσπάθεια για έκφραση, είτε πρόκειται για την προφορική είτε για τη γραπτή της μορφή, να αξιολογούν τις προσπάθειες τους και να παρεμβαίνουν, όταν αυτά δυσκολεύονται.

Συμπερασματικά θα λέγαμε πως οι νηπιαγωγοί μπορούν να επιτύχουν τους στόχους τους και να βοηθήσουν τα παιδιά να καλλιεργήσουν τον προφορικό λόγο και να γνωρίσουν το γραπτό, όταν: 

• Μέσα από συνεχείς καταστάσεις προβληματισμού ενθαρρύνουν τα παιδιά να εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους.
• Οργανώνουν κατάλληλα το χώρο της τάξης και τον εμπλουτίζουν με πλούσιο και ποικίλο υλικό, που οδηγεί τα παιδιά σε παρατήρηση και πειραματισμό.
• Οργανώνουν το χώρο της τάξης και τον εμπλουτίζουν με έντυπο υλικό.
• Δημιουργούν πολλές ευκαιρίες για ανάγνωση και γραφή και περιλαμβάνουν το γραπτό λόγο στις δραστηριότητες της τάξης.
• Διαβάζουν στα παιδιά πολλά βιβλία.
• Ενισχύουν τη φωνολογική επίγνωση των παιδιών.
• Αξιολογούν την πρόοδο των παιδιών.
• Συνεργάζονται με τους γονείς.

Με σεβασμό πάντα στην ιδιαιτερότητα του κάθε παιδιού οι δραστηριότητες που κάθε φορά θα προτείνονται έχουν σαν κύριο στόχο:

• Την ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας των παιδιών, σε συνδυασμό όμως με την επικοινωνιακή ικανότητα. Δηλαδή τη χρήση του λόγου, ανάλογα με την περίσταση που κάθε φορά η επικοινωνία απαιτεί. (Ποιος μιλάει, σε ποιόν απευθύνεται, που, πότε και γιατί.)
• Την εξοικείωση των παιδιών με τις μορφές που παίρνει η γλωσσική επικοινωνία στον κοινωνικό χώρο, καθώς αυτά έρχονται σε επαφή με διάφορα λογοτεχνικά κείμενα, εφημερίδες, επιστολές, διαφημίσεις, αγγελίες και ευαισθητοποίηση αυτών, ώστε να κατανοούν τις επιλογές που έχουν κάθε φορά να κάνουν ανάλογα με την περίσταση.
• Στο να γίνονται τα παιδιά,
  πομπός και δέκτης γλωσσικών μηνυμάτων, παραγωγός και αποδέκτης προφορικού και γραπτού λόγου. Και όλα αυτά, μέσα από παιχνίδια ρόλων, γλωσσικά παιχνίδια, αινίγματα, κρυπτόλεξα, σταυρόλεξα, κ.λ.π.

Τα παιδιά για να μπορέσουν να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν, πρέπει πρώτα να είναι ικανά να συλλογίζονται πάνω στη φύση και στις λειτουργίες της γλώσσας που μιλούν. Να μπορούν δηλαδή να αντιλαμβάνονται ότι ο προφορικός λόγος αποτελείται από γλωσσικές μονάδες τις λέξεις, οι οποίες είναι αυθαίρετες ενότητες με περισσότερες από μία έννοιες, να διακρίνουν ότι αυτές οι λέξεις συγκροτούνται από συλλαβές και φωνήματα και να συνειδητοποιούν, ότι οι προτάσεις έχουν συγκεκριμένη συντακτική δομή. Στο καθημερινό πρόγραμμα του Νηπιαγωγείου, καλό είναι να εμπεριέχονται δραστηριότητες γνωριμίας με τα γράμματα του Ελληνικού Αλφάβητου. Όμως και απλές δραστηριότητες γνωριμίας με τη Γραμματική, καθώς εκτιμάται ότι η έλλειψη γραμματικής παιδείας, έχει αρνητικά αποτελέσματα στη χρήση της γλώσσας.

Θα ακολουθήσουν δραστηριότητες που σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών, έτσι όπως καθημερινά προκύπτουν στο χώρο του Νηπιαγωγείου.

Της Ζηνοβίας Κυριαζοπούλου
Με τη συνεργασία της Αλεξάνδρας Καππάτου Ψυχολόγου – Παιδοψυχολόγου

Όλα τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν να συμπεριφέρονται σωστά, όμως ποια είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην επιβολή πειθαρχίας και την κακοποίηση; Πόσο «αθώο» είναι το τράβηγμα του αυτιού και ποιος ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να θέσουμε όρια στα παιδιά;

Πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί από τους ψυχολόγους σχετικά με το θέμα της τιμωρίας. Πρέπει να τιμωρούμε τα παιδιά μας και με ποιον τρόπο; Η τιμωρία είναι ένα πολύ ευαίσθητο και παρερμηνευμένο κομμάτι, που δυστυχώς συχνά συνδέεται με την κακοποίηση του παιδιού. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας περιστατικά γονιών που κακοποιούσαν βάναυσα τα παιδιά τους προκειμένου να τα συνετίσουν, ενώ, όπως δήλωναν, τα αγαπούσαν. Ας μη ξεχνάμε και τις λαϊκές ρήσεις: «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος» ή «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο». Όλοι δεχόμαστε ότι τα βλαστάρια μας έχουν μια εξαιρετική ικανότητα να μας βγάζουν από τα ρούχα μας με τη συμπεριφορά τους. Τα παιδιά πατούν το ευαίσθητο κουμπί μας, λες και τους αρέσει να μας νευριάζουν, να μας βλέπουν να μεταμορφωνόμαστε από λογικοί, νηφάλιοι, ήρεμοι γονείς σε παράλογους, εξοργισμένους μανιακούς. Όλοι μας μπορούμε να θυμηθούμε παρόμοιες στιγμές. Γιατί, όμως, το παιδί μας, ενώ μας αγαπά, κάνει τα πάντα για να μας θυμώσει; Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους:

1. Είναι ένας τρόπος να απαντήσει το παιδί στο ερώτημα: «Μέχρι ποιο σημείο μπορώ να φτάσω;» ή «Μέχρι ποιο σημείο οι απαγορεύσεις των γονιών είναι άκαμπτες;».
2. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να κινήσει τοενδιαφέρον μας, έστω και με την αρνητική του στάση.
3. Είναι ένας τρόπος να μας κάνει να ασχοληθούμε μαζί του. Ένα παιδί που δεν έχει δει τους γονείς του όλη μέρα, δεν μπορεί να δεχτεί ότι δεν θα του δίνουν σημασία.
4. Πρόκειται για έναν αγώνα υπεροχής -χωρίς, βέβαια, νικητή-, τον οποίο συχνά ξεκινούν οι γονείς, όταν παραπονιούνται συνέχεια ότι το παιδί τούς προκαλεί, τους αναγκάζει να του κάνουν παρατηρήσεις κλπ. Όταν θυμώνετε, ουρλιάζετε ή απειλείτε, το παιδί ξέρει ότι έχει βρει το αδύνατο σημείο σας.

Τιμωρία vs Επιβολή ορίων

Κάθε παιδί, από τότε που αρχίζει να περπατά, περνά σε μια νέα φάση, όπου ανακαλύπτει τον κόσμο, καθετί που βλέπει γύρω του θέλει να το αγγίζει, να το εξερευνά, να το δοκιμάζει. Μαζί με αυτό, «δοκιμάζει» και τα δικά μας νεύρα ή την υπομονή, όταν θεωρούμε ότι κάνει επικίνδυνα πράγματα. Εδώ κρίνονται όλα, με την επιβολή ορίων και την προσπάθεια των γονιών να δώσουν στα παιδιά να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν και τι όχι. Το μικρό παιδί των 2-3 ή και 4 χρόνων, δυσκολεύεται να δεχτεί τα όρια. Ενώ μπορεί να έχουμε εξηγήσει στο 2χρονο παιδάκι μας ότι δεν πρέπει να βάζει το χέρι του στις πρίζες ή να μη σκαρφαλώνει στη βιβλιοθήκη, εκείνο με το σκανδαλιάρικο ύφος του μας κοιτάζει και πηγαίνει κατευθείαν στην πρίζα. Εμείς άλλοτε του εξηγούμε ότι δεν πρέπει να το κάνει αυτό, άλλοτε του δίνουμε μία στο χεράκι «για να το καταλάβει». Τι άλλο πια να κάνουμε; Στα μικρά παιδιά, όμως, είναι απαραίτητο να επιστρατεύουμε τη φαντασία μας. Όταν κάνουν κάτι πολύ επικίνδυνο, ασφαλώς θα πρέπει άμεσα να το διακόψουμε και να τους εξηγήσουμε γιατί δεν είναι σωστό, με απόλυτο και σοβαρό ύφος. Άλλες φορές, είναι αρκετό να προχωρήσουμε με αποφασιστικότητα προς την πλευρά τους. Σε αρκετές περιπτώσεις, βοηθά να τους αλλάξουμε δραστηριότητα, κυρίως όταν καταλάβουμε ότι το κάνουν για να μας κινήσουν το ενδιαφέρον.

Κάθε φορά, πίσω από τη συμπεριφορά του παιδιού μας, κρύβεται ένα μήνυμα που θέλει να μας περάσει. Για να καταλάβουν τα παιδιά τα όρια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι δύο γονείς να έχουν κοινές απόψεις και αντιδράσεις για τη διαπαιδαγώγηση και να είναι σταθεροί. Δεν μπορεί τη μια μέρα για ένα θέμα να είμαστε αρνητικοί, και την άλλη για το ίδιο θέμα να είμαστε ελαστικοί. Η επιστήμη της Ψυχολογίας μας έχει δείξει ότι η επιβολή σωματικής τιμωρίας, οι συνεχείς φωνές και οι φασαρίες δεν λειτουργούν παιδαγωγικά. Δεν επιφέρουν ποτέ το επιθυμητό αποτέλεσμα για το τι πρέπει να κάνει. Δυστυχώς του διδάσκουν μόνο τι δεν πρέπει να κάνει επειδή θυμώνει η μαμά ή ο μπαμπάς, όχι όμως τους λόγους. Γι’ αυτό και δεν έχει επιτυχία. Επίσης, συχνά είναι ένα μέσο για να εκτονώσουν οι γονείς το θυμό τους ή τον εκνευρισμό τους για άλλα θέματα. Η σωματική τιμωρία είναι απαράδεκτη μορφή επιβολής βίας και εξουσίας στο παιδί, προκαλεί την επιθετικ
ότητα και διδάσκει ότι με τη βία επιλύουμε τις διαφορές μας. Φράσεις όπως «αν το ξανακάνεις δεν θα σε αγαπώ πια» ή «είσαι κακό παιδί» δεν πρέπει να εκστομίζονται ποτέ. Σε καμία των περιπτώσεων το παιδί δεν πρέπει να νιώσει ότι η τιμωρία το αφορά ως άνθρωπο. Είναι απαραίτητο να καθίσταται σαφές στα παιδιά κάθε ηλικίας ότι η τιμωρία αφορά μια συγκεκριμένη πράξη.

Η σωστή αντίδραση

Αρχικά, εξετάστε τι κρύβεται πίσω από την προκλητική συμπεριφορά του παιδιού. Αναρωτηθείτε:Ασχολείστε αρκετά μαζί του; Είστε χαλαροί όταν επιστρέφετε σπίτι; Έχετε καλή διάθεση; Η συμπεριφορά του παιδιού ίσως είναι μια απάντηση στη δική σας στάση. Κάντε εσείς την αρχή, αγνοώντας κάποια αρνητικά στοιχεία της συμπεριφοράς του, διαψεύδοντας έτσι τη βεβαιότητα που έχει ότι θα αντιδράσετε με το γνωστό τρόπο, δηλαδή με φωνές κλπ. Αν χρειαστεί να επιβάλλετε τιμωρία, αυτή πρέπει να είναι με τη μορφή συνεπειών, να είναι σαφής, δηλαδή να εξηγήσετε στο παιδί ότι είναι συνέπεια μιας συγκεκριμένης πράξης που έκανε και ότι δεν αφορά τη συνολική του συμπεριφορά. Φυσικά, θα πρέπει να μπορείτε να την εφαρμόσετε. Μερικές φορές, ακόμη και η αδιαφορία στην προκλητική του συμπεριφορά και ο προσανατολισμός του ενδιαφέροντος σε κάτι άλλο βοηθούν το αδιάλλακτο παιδί σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση, επαινέστε κάποια θετικά στοιχεία του. Έτσι, σταδιακά θα καταλάβει ότι μπορεί να κερδίζει το ενδιαφέρον σας με θετικό τρόπο και να εισπράττει τον έπαινο.

Όχι στη σωματική τιμωρία

Στις 24 Ιανουαρίου 2007 τέθηκε σε ισχύ ο Ν. 3500/06, ο οποίος με το άρθρο 4 απαγορεύει την άσκηση σωματικής βίας σε βάρος ανηλίκου ως μέσο σωφρονισμού στο πλαίσιο της ανατροφής.

Δεκάλογος κατά της σωματικής τιμωρίας στα Παιδιά

Tο «Δίκτυο για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά», το οποίο συντονίζει ο «Συνήγορος του Παιδιού», δημοσιοποιεί το «Δεκάλογο κατά της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά»:

1. Τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι, έχουν δικαίωμα στην προστασία από κάθε μορφής βία. Η σωματική τιμωρία είναι μία μορφή βίας.
2. Το ξύλο, το χαστούκι, το τράβηγμα του αυτιού και γενικά η επιβολή σωματικού πόνου στο παιδί είναι μορφές σωματικής τιμωρίας, και πλέον δεν επιτρέπονται από το νόμο (Ν. 3500/06, άρθρο 4).
3. Κανένα πρόσωπο που έχει στην ευθύνη του ένα παιδί, δεν έχει δικαίωμα να του επιβάλλει σωματική τιμωρία.
4. Οι γονείς έχουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους και οφείλουν να τα μεγαλώσουν χωρίς να χρησιμοποιούν βία σε βάρος τους και χωρίς να προσβάλλουν την αξιοπρέπειά τους.
5. Η σωματική τιμωρία θίγει την προσωπικότητα του παιδιού.
6. Η σωματική τιμωρία δεν είναι αποτελεσματικό μέσο διαπαιδαγώγησης.
7. Ένα παιδί που μεγαλώνει με ξύλο, μαθαίνει να λύνει τα προβλήματά του με βίαιο τρόπο.
8. Η σωματική τιμωρία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές μορφές κακοποίησης.
9. Ο διάλογος και η μη βίαιη διαπαιδαγώγηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει ένα παιδί τους κανόνες και τα όρια που χρειάζεται στη ζωή του.
10. Είναι στο χέρι μας να βγάλουμε το ξύλο και τη βία από τη ζωή των παιδιών.

Tο εμβληματικό τραγούδι της Σοφίας Βέμπο “Παιδιά της Ελλάδος παιδιά” αποτελεί σήμα κατατεθέν των εκδηλώσεων για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Η 28η Οκτωβρίου αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στιγμές  της νεότερης ελληνικής ιστορίας που σε σημασία και σε μελλοντικές συνέπειες συγκρίνεται μόνο με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821. Το «ΟΧΙ»,  ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και το αλβανικό έπος είναι  ορόσημο στην ελληνική ιστορία και επ΄ουδενί δεν πρέπει να περιοριστεί σε μια τυπική εκδήλωση,  μια παρέλαση και σε έναν πανηγυρικό.

Είναι σημαντικό να εμφυσήσουμε από μικρή ηλικία στα παιδιά μας την αγάπη για την πατρίδα και τις αξίες που πηγάζουν από τις θυσίες των προγόνων μας.  Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι όποιος λαός ξεχνά ή αγνοεί την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Τι έγινε λοιπόν την 28η Οκτωβρίου του 1940;

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940,  ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά,  τελεσίγραφο με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο,  προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου,  (λιμένες, αεροδρόμια κ.λπ.), για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του για τη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική. Μετά την άρνηση του Πρωθυπουργού (το περίφημο «όχι»), ιταλικές στρατιωτικές  δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα.

Το  ΟΧΙ των Ελλήνων προερχόταν από τα βάθη της ελληνικής λαικής ψυχής καθώς το ελληνικό φιλότιμο δεν επέτρεπε την υποταγή. Στις απογευματινές ώρες της 28 Οκτώβρη 1940  εξεδόθη το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν του Ελληνικού Γενικού Στρατηγείου. «Αι Ιταλικά στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουν από τας 5.30 σήμερον τα ημέτερα τμήματα  προκαλύψεως της Eλληνοαλβανι- κής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».

Ο ελληνικός λαός ξεχύθηκε στους δρόμους τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια και αντι-ιταλικά συνθήματα, ενώ εκατοντάδες εθελοντές σε ολόκληρη την επικράτεια, άνδρες και γυναίκες, έσπευδαν στα στρατολογικά  γραφεία για να καταταγούν. Ολόκληρο το έθνος ενώθηκε σαν μια γροθιά ενάντια στην ιταλική επιθετικότητα.

Ο Ελληνικός Στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον ιταλικό σε υποχώρηση και μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, το τμήμα της Βόρειας Ηπείρου είχε επανακαταληφθεί από τους Έλληνες. Η αντεπίθεση των Ιταλών, το Μάρτιο  του 1941, απέτυχε, με κέρδος μόνο μικρές εδαφικές εκτάσεις στην περιοχή της Χειμάρρας. Τις πρώτες μέρες του Απριλίου, με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης,οι Ιταλοί ξεκίνησαν και αυτοί νέα αντεπίθεση. Από τις 12 Απριλίου,  ο Ελληνικός Στρατός άρχισε να υποχωρεί από την Αλβανία, για να μην περικυκλωθεί από τους προελαύνοντες Γερμανούς.  Ακολούθησε η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, στις 20 Απριλίου και  με τους Ιταλούς, τρεις μέρες αργότερα, οι οποίες περαίωσαν τυπικά τον ελληνοϊταλικόγερμανικό πόλεμο.

Η Ελλάδα, μια μικρή κουκκίδα στον ευρωπαϊκό χάρτη, απέδειξε σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνον ότι ήξερε να πολεμά και να υποφέρει με καρτερία την ελευθερία της.

Παιδιά της Ελλάδος παιδιά,
Μες τους δρόμους τριγυρνάνε,
οι μανάδες και ζητάνε ν’ αντικρίσουνε
τα παιδιά τους π’ ορκιστήκαν,
στο σταθμό σαν χωριστήκαν να γυρίσουνε.
Μα για κείνους που ‘χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει, ας χαιρόμαστε
και καμιά ποτέ ας μην κλάψει
κάθε πόνο της ας κλάψει κι ας ευχόμαστε.
Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά.
Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά,
προσευχόμαστε όλες, νά ‘ρθετε ξανά.
Λέω σ’ όσες ξαγρυπνάνε
και για κάποιον ξενυχτάνε και στενάζουνε,
πως η πίκρα κι η τρεμούλα
σε μια γνήσια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε.
Ελληνίδες του Ζαλόγγου
και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες,
όσο κι αν  πικρά πονούμε,
υπερήφανα ας πούμε σα Σουλιώτισσες.