5lykkall's blog

Η αλήθεια είναι ότι δεν προλάβαμε καλά-καλά να “ξεχάσουμε” την Ιταλία και τη συναρπαστική εμπειρία της, μια άλλη εκδρομή ήρθε να “ταράξει” τα νερά της σχολικής ζωής. Τέλος Μάρτη 2008 θα φεύγαμε για Καρπενήσι. Η εκδρομή γινόταν μέσα στα πλαίσια περιβαλλοντικής δραστηριότητας που είχαμε αναλάβει με θέμα τη διατροφική αξία του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων. Νομίζω ότι ήταν ένα αρκετά επίκαιρ θέμα, αφού πολλοί από τους εφήβους μας διατρέφονται με τρόπους που υποσκάπτουν την υγεία τους. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα κυλικεία των σχολείων για το τι προτιμούν να καταναλώνουν και πόσο απαξιωτικά φέρονται απέναντι στο….γιαουρτάκι, ας πούμε, καταλαβαίνει πολλά.Και μπορούμε να φανταστούμε τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τη μετέπειτα ζωή τους:μέσα σε ένα κόσμο που μαστίζεται από διατροφικές “βόμβες”,από περιττά κιλά και από ερεθιστικούς,τοξικούς και μολυσματικούς παράγοντες φαίνεται να είναι μείζον θέμα το να ενισχύουν τον οργανισμό τους με σωστή τροφή.

Ξέφυγα όμως.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της περιβαλλοντικής δράσης οργανώθηκε η εκδρομή στο Καρπενήσι. Θα επισκεπτόμαστε αυτό το ορεινό θέρετρο, που έχει τη φήμη της πιο καθαρής πόλης στην Ευρώπη, και μαζί με τις ομορφιές του τοπίου θα απολαμβάναμε και τις παροχές του ξενοδοχείου μας του “Avaris”. Kαι βέβαια θα επισκεπτόμασταν ένα παραδοσιακό τυροκομείο για να παρακολουθήσουμε από κοντά τη διαδικασία της παραγωγής φέτας. Και μια και θα βρισκόμασταν εκεί θα ανάβαμε και ένα κεράκι στη μονή της Προυσιώτισσας με την τόσο περιπετειώδη διαδρομή της ιερής εικόνας από τη Βυζαντινή Προύσα στο κέντρο της Ελλάδας.

Τα παιδιά ξετρελάθηκαν! μόνο αυτό έχω να πω! Δε χόρταιναν κάνουν βουτιές στην εσωτερική, θερμαινόμενη πισίνα του ξενοδοχείου τη ίδια στιγμή που έξω η βαριά ομίχλη έδινε τη θέση της σε νεροποντή. Δε σταμάτησαν στιγμή να απολαμβάνουν το όμορφο τοπίο, το γλέντι το βράδυ στις ¨Νότες”, τη θρησκευτική κατάνυξη της Προυσιώτισσας! Ααα, και να μην το ξεχάσω η εκδρομή ολοκληρώθηκε με μια ωραία πεζοπορία με πρωτοβουλία του γυμναστή μας κου Πανταζή, ενώ στο “Σαλούν” ο άλλος γυμναστής μας κος Παππάς μας έδειχνε την τέχνη της ιππασίας….

Ντοστογιέφσκι ή αρχαία Αίγυπτος θα μπορούσε να είναι το ερώτημα.. …

εγώ, προσωπικά, προτιμώ το δεύτερο, με “εξιτάρει” η Αίγυπτος και τα μυστήριά της.

Εδώ όμως πρόκειται για δύο  φιλότιμες προσπάθειες μαθητριών του σχολείου μας στα πλαίσια των μαθημάτων της κας Μιχαλοπούλου.

Πρόκειται για τη Μαυρομάτη Δήμητρα που υπογράφει τη σελίδα με τον Ντοστογιέφσκι

και την Πελεκάνου Έλενα και την Πλέσσα Μαρία που υπογράφουν τα όσα έχουν να μας πουν για τη μυστηριακή Αίγυπτο!

Μπράβο σε όλους!

 Δήμητρα Μαυρομάτη, Β2

Ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι (Fyodor Mikhailovich Dostoevsky, ρωσ. ????? ?????????? ???????????) υπήρξε κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ρωσικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1821 στη Μόσχα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Μηχανικών της Αγίας Πετρούπολης. Υπηρέτησε στο στρατό για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά τον εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Μελέτησε την κοινωνία και τον κόσμο όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη. Θέμα των έργων του, η ίδια η ζωή. Είδε από κοντά τις υποβαθμισμένες συνοικίες, γνώρισε τη φτώχεια, τον πόνο, την εξαθλίωση των ταπεινών ανθρώπων και στη συνέχεια μετέφερε τις εικόνες αυτές στα μυθιστορήματα του. Ασχολήθηκε με τον άνθρωπο και την κοινωνία και υπήρξε αγωνιστής και επαναστάτης.Εναντιώθηκε στην πολιτική του Τσάρου Νικολάου του Α`. Αυτή του η στάση είχε αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για συνωμοσία και να καταδικαστεί σε τετραετή φυλάκιση. Τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές του Όμσκ υπέφερε τρομερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Στα χρόνια της φυλάκισης και εξορίας του αντλούσε δύναμη από μια Καινή Διαθήκη που είχε μαζί του. Το 1859 επέστρεψε στην Πετρούπολη και εξέδωσε μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία, όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος για να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Άρχισε λοιπόν να γράφει συνέχεια και ακούραστα με αποτέλεσμα να καταφέρει να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχετικά άνετα. Σε αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: Ο παίκτης, Οι αδερφοί Καραμαζώφ, Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι δαιμονισμένοι. Όταν κατάφερε πλέον να ανασάνει από το βάρος των χρεών ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού Πολίτης και λίγα χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό, Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα, που σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοτικές εμπειρίες σημείωσε τεράστια επιτυχία. Πέθανε το 1881 στην Πετρούπολη σε ηλικία 60 ετών.Ο θάνατος του ΝτοστογιέφσκιΣτις αρχές Οκτώβρη του 1878, ο Ντοστογιέφσκι με την οικογένειά του μετακόμισε σ’ ένα διαμέρισμα στην Οδό Κουζνέτσνυ αριθ. 5. Η απόφαση να πάει σ’ ένα νέο σπίτι συνδέεται με τον τραγικό θάνατο του μικρότερου γιού του στις 16 Μαΐου 1878 από επιληψία, αρρώστια που είχε κληρονομήσει από τον ίδιο τον πατέρα του.Το διαμέρισμα αυτό της Κουζνέτσνυ αριθ. 5, όπου ο Ντοστογιέφσκι έζησε για 2 1/2 χρόνια μέχρι το θάνατό του, ήταν στο δεύτερο όροφο με έξι δωμάτια και παράθυρα με θέα στην Εκκλησία του Αγίου Βλαντίμιρ, όπου ο Ντοστογιέφσκι εκκλησιαζόταν στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σ’ αυτό το σπίτι με την ταπεινή επίπλωση, ο Ντοστογιέφσκι έγραψε το τελευταίο μυθιστόρημά του “Οι Αδελφοί Καραμάζωβ”. Το Νοέμβριο του 1991, με τη συμπλήρωση 150 χρόνων από τη γέννηση του συγγραφέα, το Μουσείο Ντοστογιέφσκι της Αγίας Πετρούπολης άνοιξε στο κοινό τις πύλες του στο σπίτι αυτό.Ο Ντοστογιέφσκι, πέρα από επιληπτικός, υπέφερε σ’ όλη του τη ζωή και από ασθένεια των πνευμόνων. Στις 26 Γενάρη του 1881, είχε μια σοβαρή πνευμονική αιμορραγία. Το βράδυ της ίδιας ημέρας κάλεσαν τον ιερέα της γειτονικής Εκκλησίας του Αγίου Βλαντίμιρ κι ο Ντοστογιέφσκι εξομολογήθηκε και δέχτηκε τη Θεία Κοινωνία.Στις 28 Γενάρη του 1881, ώρα 8.36 το βράδυ, ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι πέθανε. Τα νέα για το θάνατο του Ντοστογιέφσκι τάραξαν αφάνταστα τους Ρώσους της Αγίας Πετρούπολης. Για δυο συνεχείς ημέρες, 29-30 του Γενάρη, το διαμέρισμα της Οδού Κουζνέτσνυ αριθ. 5 κατακλυζόταν από κόσμο, που ποταμηδόν συνέρρεε για το τελευταίο αντίο – μπροστά στο ξεσκέπαστο φέρετρο στη μέση του γραφείου του – στον πολυαγαπημένο του συγγραφέα.Το Σάββατο στις 31 Γενάρη, η σωρός του Ντοστογιέφσκι μεταφέρθηκε από το σπίτι της Οδού Κουζνέτσνυ αριθ. 5. Όλη η Αγία Πετρούπολη, δίχως άλλο προηγούμενο, ακολούθησε τη νεκρική πομπή προς το Μοναστήρι του Αλέξανδρου Νέφσκι, όπου θα γινόταν η ταφή.Πρωτομηνιά, Φλεβάρης του 1881, μετά την εξόδιο λειτουργία στην Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος της Μονής και με την παρουσία τεράστιου πλήθους ανθρώπων, ο Ντοστογιέφσκι τάφηκε στο Κοιμητήριο Τίχβιν του Μοναστηριού Αλέξανδρου Νέφσκι, δίπλα στον τάφο του Ρώσου ποιητή Βασίλι Ζουκόφσκι.?

                                  ΠΛΕΣΣΑ ΜΑΡΙΑ                             ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ ΕΛΕΝΑΤα περισσότερα τελετουργικά και οι δοξασίες των Αρχαίων Αιγυπτίων σχετικά με τον θάνατο προέρχονται από την θρησκεία του Όσιρη. Το γεγονός ότι ο Όσιρης έγινε βασιλιάς του Κάτω Κόσμου, ενός κόσμου όπου δεν υπήρχε πείνα, δυστυχία ή πόνος (Παράδεισος), ξεκίνησε αμέσως την πίστη στην μεταθανάτια ζωή. Εδώ, τον κύριο ρόλο έπαιξαν οι τελετές προετοιμασίας του νεκρού σώματος του Όσιρη από την Ίσις και τον Θωθ, και φυσικά η ταφή του.
Σύμφωνα με την θρησκεία του Όσιρη, κανένας νεκρός δεν μπορούσε να περάσει στον Κάτω Κόσμο αν πριν την ταφή του δεν είχε προηγηθεί όλη η τελετουργική προετοιμασία που έπρεπε σε έναν νεκρό.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πραγματικά πίστευαν ότι ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει στον Κάτω Κόσμο όπως ακριβώς ζούσε πριν. Για να το καταφέρει αυτό χρειαζόταν τα 6 στοιχεία από τα οποία αποτελείται:
α) το σώμα
β) το μπα (προσωπικότητα)
γ) το κα (πνεύμα)
δ) το ακ (ψυχή)
ε) το όνομά του
στ) την σκιά του
Αν έλειπε κάποιο από αυτά τα στοιχεία, τότε ο άνθρωπος δεν ήταν ολοκληρωμένος ούτε στην κανονική του ζωή, ούτε στην μεταθανάτια. Έτσι, το γνωστό τελετουργικό της μουμιοποίησης προήλθε από αυτήν την ανάγκη για την συντήρηση του σώματος.
Οι περισσότερες λεπτομέρειες για την διαδικασία αυτή που σώζονται μέχρι και σήμερα, προέρχονται επίσης από τον Ηρόδοτο. Ήταν αρκετά περίπλοκη και κρατούσε περίπου 70 ημέρες, από την ώρα του θανάτου μέχρι την ταφή.
Πρώτα αφαιρούσαν όλα τα εσωτερικά όργανα εκτός από την καρδιά, την οποία θεωρούσαν το κέντρο ύπαρξης ενός ανθρώπου. Τα υπόλοιπα όργανα πλένονταν και τοποθετούνταν σε 4 κανοπικά δοχεία, τα οποία συμβόλιζαν και προστατεύονταν από τους 4 γιούς του Ώρου. Τα κανοπικά δοχεία θάβονταν μαζί με την μούμια. Το μοναδικό όργανο που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πετούσαν γιατί το θεωρούσαν ασήμαντο ήταν ο εγκέφαλος, τον οποίο αφαιρούσαν με την βοήθεια ενός αγκιστρωτού εργαλείου που εισχωρούσαν στην μύτη και τραβούσαν από εκεί τον εγκέφαλο σε κομμάτια.
Το επόμενο βήμα ήταν η αποξήρανση του σώματος. Αφού γέμιζαν το εσωτερικό μέρος του σώματος με ρετσίνι και διάφορα μπαχαρικά, έθαβαν όλο το σώμα σε ένα μείγμα αλάτων που μάζευαν από τον Νείλο. Το άφηναν έτσι περίπου 40 ημέρες. Τις υπόλοιπες 30, ακολουθούσε το τελετουργικό του τυλίγματος της μούμιας. Κατά την περίοδο αυτή, τύλιγαν την μούμια με λινό ύφασμα και ρετσίνι. Σε κάθε κομμάτι υφάσματος έγραφαν προσευχές και γίνονταν ειδικές τελετές, ενώ τοποθετούσαν επίσης διάφορα φυλακτά ανάμεσα στα υφάσματα.
Όταν όλα ήταν έτοιμα, τοποθετούσαν την μούμια σε σαρκοφάγο, συνήθως από ασβεστόλιθο, την οποία διακοσμούσαν περίτεχνα.
Την ημέρα της ταφής οι ιερείς εκτελούσαν ακόμα ένα τελετουργικό που αποτελεί ένα δευτερεύον μέρος των κυρίως Μυστηρίων του Όσιρη. Στην περίπτωση αυτή ο ?μύστης? ήταν ο ίδιος ο νεκρός. Τα τελετουργικά αυτά είχαν σαν σκοπό να μετατρέψουν ολοκληρωτικά τον νεκρό σε Όσιρη. Τον κυριότερο ρόλο είχε ένας ιερέας ο οποίος αναπαριστούσε τον Ώρο κατά την τέλεση των ιερότερων καθηκόντων του απέναντι στον πατέρα του. Το άγαλμα του νεκρού έπαιρνε την θέση του Όσιρη, ενώ ο νεκρός έπαιρνε το προσωνύμιο ?Οσιρης?.
Το γνωστότερο ταφικό τελετουργικό ήταν το ?Άνοιγμα του Στόματος?. Ο ιερέας ? Ώρος πλησίαζε το άγαλμα του νεκρού ? Όσιρη και με ένα ειδικό εργαλείο σαν κοπίδι ακουμπούσε πρώτα τα χείλη του αγάλματος και μετά τα μάτια του. Με τον τρόπο αυτό, ο Ώρος ?άνοιγε? το στόμα του νεκρού για να μπορεί να τραφεί και τα μάτια του για να μπορεί να βλέπει σε αυτή τη νέα του ζωή.
Στον τάφο τοποθετούνταν επίσης διάφορα αντικείμενα που μπορεί να χρειαζόταν ο νεκρός, καθώς και πολλά μικρά αγαλματίδια, τα λεγόμενα Ουσάμπτις, τα οποία θα υπηρετούσαν τον νεκρό στην άλλη του ζωή.
Για το πέρασμα των νεκρών στον Κάτω Κόσμο και το ταξίδι τους σώζονται πολλές λεπτομέρειες στην γνωστή Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών, μια σειρά κειμένων, εικόνων και προσευχών που είτε θάβονταν μαζί με τον νεκρό, είτε ζωγραφίζονταν στους τοίχους των τάφων. Τα κείμενα αυτά βοηθούσαν τους νεκρούς να βρουν πιο εύκολα τον δρόμο για τον Κάτω Κόσμο.
Φυσικά, όλα τα παραπάνω ταφικά έθιμα τελούνταν αρχικά μόνο για τους Φαραώ και αργότερα για τους ιερείς και τους ευγενείς. Ο φτωχός πληθυσμός της Αιγύπτου δεν μπορούσε να θάψει τους νεκρούς του με αυτό τον τρόπο, με αποτέλεσμα να τους θάβουν στην άμμο. Αν ληφθεί υπόψη η σημασία που είχε για εκείνους η ζωή μετά τον θάνατο, θα γίνει κατανοητή ο ψυχολογική πίεση και ο φόβος που τους κατέκλυζε.
Και εφόσον μόνο οι νεκροί που είχαν ταφεί με όλες τις κατάλληλες τελετουργίες γίνονταν δεκτοί στον Κάτω Κόσμο, εκείνοι που είχαν ταφεί χωρίς αυτές ήταν καταδικασμένοι, κατά τις λαϊκές δοξασίες, είτε να επιστρέφουν στην γη σαν βρικόλακες και να προκαλούν κακό στους ζωντανούς, είτε να πηγαίνουν σε έναν άλλο κόσμο, μια μορφή κόλασης, όπου όλα γίνονταν ανάποδα: περπατούσαν με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά, έτρωγαν από τον πρωκτό και αφόδευαν από το στόμα.
Η θρησκεία του Όσιρη έφερε μαζί της πολλές καινούριες ιδέες. Εκτός από την μεταθανάτια ζωή, έφερε και την πίστη στην μετενσάρκωση. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήταν ο πρώτος λαός που υποστήριξε ότι η ψυχή ήταν αθάνατη και ότι μετά τον θάνατο του ανθρώπινου σώματος, η ψυχή ξαναγύριζε σε σώμα ζώου. Και αφού περνούσε από όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου (ζώα της στεριάς, πτηνά, ψάρια) επέστρεφε ξανά με ανθρώπινο σώμα. Ο χρόνος που χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί αυτή η φάση εξέλιξης ήταν 3000 χρόνια. Και ως συνήθως, η διαδικασία της μετενσάρκωσης αφορούσε μόνο τους Φαραώ, τους ιερείς και τους ευγενείς.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήταν ο πρώτος λαός που καθιέρωσε την τέλεση Μυστηρίων στην θρησκεία τους, έστω στην πρωταρχική μορφή τους. Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Διόδωρος ο Σικελός, ο Πλούταρχος και ο Ηρόδοτος υποστηρίζουν ότι τα αρχαία Αιγυπτιακά Μυστήρια ήταν η βάση στην οποία στηρίχτηκαν τα ελληνικά Μυστήρια, ιδιαίτερα τα Ελευσίνια?περισσότερα στη σελίδα Εργασίες μαθητών

Το κλίμα ήταν τέτοιο φέτος που έφερνε στα ρουθούνια μας αέρα Ιταλίας μοσχοβολιστό αέρα Τοσκάνης, Απουλίας, Βενέτσια… Μας κέρδισε η τελευταία! Τη “βλέπαμε” πριν καλά-καλά τη δούμε, οσφραινόμαστε τις πίτσες της, τον αρωματικό της καπουτσίνο και ακούγαμε  Eros Ramazzoti…,βλέπαμε το Palazzo Ducale της, το Rialto της, μαθαίναμε και λίγα Ιταλικά για να συνηθίζουμε την τραγουδιστή γλώσσα στην προφορά….Το ταξίδι όμως ξεπέρασε κάθε προσδοκία…Ήμασταν 80 άνθρωποι, καθηγητές και μαθητές μαζί. Ολόκληρη αποστολή! Και το ταξίδι συνδύαζε εκδρομή στην Πάτρα, βουτηγμένη μέσα στην παραζάλη του καρναβαλιού, πολυτελή κρουαζιέρα με τα όλα της μέχρι την Ανκόνα και μετά την μαγεία της βόρειας Ιταλίας. Και η….έκπληξη! Μέσα στην καρδιά της Γαληνοτάτης, η ανάσα του Ελληνισμού, φυλαγμένη από τα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, i ponti dei Greci, ο ναός του Αγίου Γεωργίου, τα κλεμμένα άλογα από τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, η pala d’ oro, κλεμμένο κι αυτό πολύτιμο κειμήλιο από την Κωνσταντινούπολη, τα τρία χρυσά λιοντάρια που κοιτάνε νοσταλγικά προς τις αλλοτινές κτήσεις της serenissima Venezia, δηλαδή τη Κρήτη, τη Ρόδο και την Κέρκυρα….Μυστήριο πράγμα πόσο πονάς την πατρίδα, όταν βρίσκεσαι μακριά της. Και πόσο καταλαβαίνεις ότι είναι όμορφη αυτή η τόσο κακοποιημένη πατρίδα από την νεοπλουτίστικη αλαζονεία μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη εντύπωση που μου προκάλεσε η εικόνα της από το αεροπλάνο, όταν κάποια φορά επέστρεφα από την Ισπανία: μια λέξη μπορούσε να αποδώσει αυτό που έβλεπα: γαλάζια! Εξαυλωμένη μέσα στη γαλάζια ομορφιά της! Άραγε  οι μαθητές που συνόδευα να αισθάνονταν το ίδιο?

Αλλά και αλλού συναντήσαμε τον αέρα της ελληνικής ιστορίας: στην πανέμορφη Ραβέννα που έφερνε μνήμες από το Βυζάντιο, τη Θεοδώρα και τον Ιουστινιανό. ακόμα και στο μικρό χωριουδάκι το Sirmione, όπου συναντήσαμε τη βίλλα της Μαρίας Κάλλας…παντού η ίδια αίσθηση, ο πολιτισμός είναι μια παλλόμενη οντότητα που διαχέεται σε όλες τις διαστάσεις…