12 Οκτωβρίου 1944, η απελευθέρωση της Αθήνας
Δεν θυμάμαι τι όνειρο έβλεπα. Άκουσα όμως μισοκοιμισμένη να χτυπούν καμπάνες, στην αρχή απόμακρα κι ύστερα πολύ κοντά. Ξύπνησα, ξύπνησε κι η Λενούλα κι ανακαθίσαμε στα κρεβάτια μας. Αφουγκραστήκαμε. Ναι, ήτανε καμπάνες. Κοίταξα το ρολόι. Πέντε και μισή. Είχε αρχίσει να φέγγει κι ύστερα μια φωνή:
– Φύγανεεεεεε, φύγανεεεε. Ξυπνήστε, φύγανεεεεε.
Ήτανε η φωνή του Θανασάκη, του παιδιού της γειτονιάς. Έφερνε βόλτες γύρω γύρω σαν τρελός.
– Ξυπνήστε, ρε. Φύγανε οι Γερμανοί!
Παράθυρα άρχισαν ν’ ανοίγουν. Φωνές να ρωτούν, και πάλι καμπάνες. Η μαμά κι ο μπαμπάς κοντά μας. Κρεμόμαστε όλοι στο παράθυρο. Κι ύστερα κόσμος να βγαίνει στον δρόμο, άλλοι ντυμένοι άλλοι με πιτζάμες.
– Φύγανε οι Γερμανοί, φώναζαν και χοροπηδούσαν.
Κι εμείς οι τέσσερις αγκαλιαστήκαμε και κλαίγαμε.
– Πάμε να ντυθούμε, είπε η μαμά.
Ντυθήκαμε στο λεπτό κι η μαμά έτοιμη.
– Πάμε, είπε.
– Που πάτε; τρόμαξε ο μπαμπάς.
– Στον δρόμο, να δούμε τι γίνεται.
Βγήκαμε και κατεβαίναμε τη σκάλα.
– Να τις έχεις κοντά σου, φώναζε ο μπαμπάς από την κουπαστή της σκάλας. Εγώ θα πάω στην τράπεζα.
Ποιος τον άκουγε πια. Η Λενούλα κι εγώ πήραμε τη Λήμνου, η μαμά… πετούσε κι ανέβαινε τη Λευκωσίας. Η αδελφή μου πήγαινε στην Κυψέλη να βρει τον Γκάτσο. Εγώ ήμουνα σίγουρη, στη γωνία Λήμνου και Πατησίων, μπροστά στο σχολείο του Τυχόπουλου, με περίμενε ο Γιώργος. Αγκαλιαστήκαμε, η Λενούλα μας φώναξε γεια κι άρχισε να τρέχει. Εμείς μείναμε έτσι ακούνητοι σαν να μην το πιστεύαμε. Άρχισαν να έρχονται τα τραμ και να χτυπάνε τα καμπανάκια κι ο κόσμος να σκαρφαλώνει, να τραγουδάει.
– Η πιο ευτυχισμένη μας μέρα, λέει ο Γιώργος. Ποτέ πια, ποτέ πια τίποτα κακό δεν θα μας συμβεί.
Τρέχουμε κι εμείς να σκαρφαλώσουμε στο τραμ. Αγκαλιαζόμαστε με αγνώστους, τραγουδάμε μαζί. Σαν να μην πιστεύαμε ποτέ πως θα έφτανε μια τέτοια μέρα. Μια τέτοια ευτυχία. Είχε πει η Έλλη: “Το μάτι στο καλειδοσκόπιο”, τι σήμαινε; Σήμαινε λευτεριά σίγουρα, μα γιατί καλειδοσκόπιο; Και ποτέ δεν τη ρώτησα. Το είχα ξεχάσει. Και τώρα το θυμήθηκα, είμαι σίγουρη πως το είπε.
Κατεβαίνουμε στην Ομόνοια. Κόσμος, κόσμος στους δρόμους χορεύει και τραγουδάει. Ανεβαίνουμε τη Σταδίου. Κρατιόμαστε σφιχτά μην χαθούμε. Όχι, δεν θα ‘θελα με τίποτα να ‘χανα τον Γιώργο μέσα στο πλήθος. Τον κοιτάζω, λάμπει από ευτυχία, έτσι θα λάμπω κι εγώ κι όλος ο κόσμος δίπλα μας. Δεν μπορώ να πιστέψω πως ποτέ μα ποτέ πια δεν θα δούμε άσχημες μέρες στη ζωή μας. Το είπε ο Γιώργος.
| Άλκη Ζέη | Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο |
O τελευταίος Γερμανός στρατιώτης εγκαταλείπει την Aκρόπολη, μεταφέροντας τη σημαία του
24η δράση του Γηπέδου Ζωής στο 5ο Δημοτικό Αγίου Ιωάννη Ρέντη
To Γήπεδο Ζωής επιστρέφει με την 24η του δράση & σε περιμένει να δηλώσεις συμμετοχή!
Η δράση θα γίνει στις 10 Ιουνίου 2023 στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Ιωάννη Ρέντη. Η προσέλευση και οι εγγραφές ξεκινούν στις 09:30. Από τις 10:00 έως τις 14:00, τα παιδιά θα περάσουν ένα διασκεδαστικό τετράωρο, συμμετέχοντας σε αθλητικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η 24η δράση, απευθύνεται σε παιδιά Δ’ , Ε’ & ΣΤ’ τάξης Δημοτικού (40 θέσεις για κάθε τάξη) και θα περιλαμβάνει τα παρακάτω προγράμματα: Μπάσκετ, Ποδόσφαιρο (αθλητικά προγράμματα), Bridge masters, Βρες τι λείπει! (εκπαιδευτικά προγράμματα), Μικροί ακτιβιστές, Φωτεινές εξερευνήσεις (πολιτιστικά προγράμματα).
Τα παιδιά θα μπορούν να συμμετάσχουν σε 3 από τα παραπάνω προγράμματα, ένα από κάθε πυλώνα (αθλητισμός, παιδεία, πολιτισμός).
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα δοθεί στα παιδιά σνακ, φρούτο, χυμός και νερό, καθώς και αναμνηστικά δωράκια.
Ο τρόπος εγγραφής είναι απλός: Μεταφέρεσθε στον σύνδεσμο εγγραφής πατώντας εδώ: 24η Δράση του Γηπέδου Ζωής. Eπιλέγετε την τάξη που φοιτά το παιδί που θέλει να συμμετάσχει και διαλέγετε από τα δωρεάν “εισιτήρια”, το συνδυασμό δραστηριοτήτων που προτιμάει.
Προσοχή! Οι συνολικές θέσεις για κάθε εκδήλωση είναι περιορισμένες σε 120, δηλαδή 40 ανά ηλικιακή ομάδα. Γι αυτό ο σύνδεσμος εγγραφής έχει δοθεί αποκλειστικά στο Σχολείο μας έως και την Τετάρτη 31/5/2023, οπότε έχουμε τη δυνατότητα οι δράσεις να γίνουν κατά προτεραιότητα για τα παιδιά του Σχολείου μας.
Για την εισαγωγή και την παραλαβή των παιδιών από την εκδήλωση είναι απαραίτητη η παρουσίαση του ειδικού QR code που θα λάβετε με την εγγραφή σας.
Η εκδήλωση αφορά μόνο τα παιδιά. Παρόλα αυτά, έχει διαμορφωθεί ένα ειδικό παράλληλο πρόγραμμα για τους γονείς, το οποίο περιλαμβάνει σεμινάριο πρώτων βοηθειών, όπως και παρουσίαση για την Μεσογειακή διατροφή στην οικογένεια σήμερα.
Το «Γήπεδο Ζωής» γεννήθηκε με ιδρυτική δωρεά και πρωτοβουλία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ). Μάθετε περισσότερα για τις δράσεις του στο www.gipedozois.org
Υποβολή αιτήσεων γιά εισαγωγή στα Πρότυπα, Πειραματικά και Εκκλησιαστικά σχολεία
Για να διαβάσετε την ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, πατήστε το link που ακολουθεί.
Νέα χρονιά, νέες αναγνωστικές διαδρομές!
Νέα χρονιά .. ένα βήμα σε ένα νέο βιβλίο της ζωής, με νέες ιστορίες για ανάγνωση και γραφή..
Ας είναι ιστορίες ευτυχίας, γαλήνιων ημερών και αδρεναλίνης, πεταλούδων στο στομάχι και ευεξίας, ηρεμίας και πολλών ικανοποιήσεων, ιστορίες που θα τυπωθούν σε χαρτί με ανεξίτηλο μελάνι και θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό και στην καρδιά μας για πάντα!
Ευτυχισμένο το Νέο Έτος για όλους μας! Χαρούμενες αναγνωστικές διαδρομές!
Χριστουγεννιάτικες Ευχές
«Για όλα εκείνα που μας κρατάνε χώρια,
ας γίνουν τα λόγια μας γέφυρες για να ‘ρθουμε κοντά,
κι οι πράξεις μας δρόμοι να περπατήσουμε μαζί
ακολουθώντας όνειρα αστέρια φωτεινά.»
Οι μαθητές/τριες και οι εκπαιδευτικοί του 5ου Δημοτικού Σχολείου Αγίου Ιωάννη Ρέντη σας εύχονται ολόψυχα «Καλά Χριστούγενννα!» Με χέρια ενωμένα και καρδιές ανοιχτές.
29 Μαΐου 1453 – «Η πόλις εάλω»
29 Μαΐου 1453
Η τελική έφοδος των Οθωμανών έγινε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη πόλη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος.
Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής.
Η Αγιά Σoφιά το σύμβολο της χριστιανικής θρησκείας καταλήγει να γίνει τζαμί και τέμενος. Από το 1934 και μετά μουσείο και έργο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Βιβλιοπρόταση: Κωνσταντινούπολη 1453, Μαρίζα Ντε Κάστρο, εικ: Σταμάτης Μπονάτσος, εκδ. Κέδρος
Η Μαρίζα Ντε Κάστρο έφτιαξε ένα μικρό ιστορικό βιβλίο σαν ημερολόγιο των τελευταίων ημερών της Άλωσης. Για τα παιδιά που ΄χουν ανάγκη να μαθαίνουν ιστορία και πρέπει να μαθαίνουν ιστορία με τρόπο που να την προσεγγίζουν ευχάριστα, μέσα από λογοτεχνικά κείμενα χωρίς να αλλοιώνονται τα γεγονότα, οι αλήθειες και όλα τα ιστορικά στοιχεία.
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια , καθημερινής ζωής και ιστορικής σημασίας κι έχει γραφτεί στηριζόμενο σε έρευνα, μεγάλη βιβλιογραφία και σεβασμό στα κείμενα που σωθήκαν από εκείνη την εποχή και μετά και σχετίζονται με το φοβερό αυτό γεγονός. Την κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και την πολιορκία της Βασιλεύουσας. Στο τέλος του έχει κείμενα μικρά, βιογραφίες άγνωστες επιφανών ηρώων που έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο την εποχή εκείνη στα όσα συνέβησαν. Έχει ακόμα αρκετές σημειώσεις για την εποχή κι έτσι ο αναγνώστης αποκτά μια πλήρη εικόνα των όσων έγιναν. Όσων συνέβησαν, υπήρξαν , ακουστήκαν ή γραφτήκαν και δίνονται πια στα παιδιά με τρόπο απλό , κατανοητό, περιεκτικό, περιγραφικό και …μοναδικό!
Για παιδιά από 8 χρονών
(Πηγή: Ζητούνται Αναγνώστες! )
Γιορτή της Μητέρας
α! τι όνομα γλυκό.
δεν της κρύβεις μυστικό.
σαν τη μάνα που πονεί.
για το τέκνο που φιλεί.
μ’ ανυπόμονη καρδιά.
με τα ολόθερμα φιλιά.
εις τον κόσμο θησαυρός.
Η Πρωτομαγιά – Ο.Ελύτης
Ο. Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη, Ίκαρος
Κωνσταντίνος Καβάφης
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Γεννιέται στις 29 Απριλίου 1863 και η μοίρα θέλησε να φύγει από την ζωή 70 ακριβώς χρόνια αργότερα την ημέρα των γενεθλίων του στα 1933…
«Che fece …. il gran rifiuto»
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.
Αυτοβιογραφικό σημείωμα του Κ. Π. Καβάφη
Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια – σ’ ένα σπίτι της οδού Σερίφ· μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επισκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικόν διάστημα. Διέμεινα και στη Γαλλία. Στην εφηβικήν μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη στην Κωνσταντινούπολη. Στην Ελλάδα είναι πολλά χρόνια που δεν επήγα. Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόν γραφείον εξαρτώμενον από το υπουργείον των Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγα Ιταλικά.
«Είμαι κι εγώ Ελληνικός. Προσοχή, όχι Έλλην, ούτε Ελληνίζων, αλλά Ελληνικός.»
Διαβάστε το πλήρες βιογραφικό του Κ. Π. Καβάφη στην ψηφιακή συλλογή του Αρχείου Καβάφη
Πάσχα Κυρίου Πάσχα!
«Την Κυριακή του Πάσχα ο μεγάλος φούρνος της «Απάνω Κουζίνας» άναβε το ξημέρωμα. Γαρδούμια τυλιγμένα και αρνί γάλακτος με τις τεράστιες κυδωνάτες πατάτες ήταν η σπεσιαλιτέ της μέρας. Κι ήταν η μόνη φορά που η γιαγιά καταδεχότανε να φάει μαζί μας, στο μεγάλο σαλόνι υπό τον όρο όλα να εχουν τελειώσει πριν τις τέσσερις το μεσημέρι γιατί η δεύτερη Ανάσταση στο προαύλιο της Παναγίας μας ήταν υποχρεωτική για όλους. Εκεί για πρώτη φορά φορούσαμε τα καινούργια ρούχα και τα πέδιλα κι έτσι ξεκινούσε η «σωστή» εποχή, όπως έλεγε. Στην καλή της τσάντα έκρυβε πάντα δυο αυγά, δυο τσουρέκια και καλιτσούνια να τα φάμε μόλις πει ο παπάς ξανά το «Χριστός Ανέστη»!»
«Γλυκεῖα Πασχαλιά, ἡ μήτηρ τῆς χαρᾶς! Γλυκεῖα μήτηρ, τῆς Πασχαλιᾶς ἡ ἐνσάρκωσις!
Ἀλλ᾽ ὁ Χριστὸς ὑπεσχέθη νὰ πίῃ μὲ τοὺς ἐκλεκτούς του καινὸν τὸ γέννημα τῆς ἀμπέλου ἐν τῇ βασιλεία τοῦ Πατρός Του, καὶ οἱ ὑμνωδοὶ ἔψαλλαν: «Ὦ Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χριστέ! δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας Σου!»
Απόσπασμα από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Παιδική Πασχαλιά» (1891).
23 Απριλίου • Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου
Εγώ,
το Βιβλίο,
δε θα μπορούσα να σου αφηγηθώ
πλήρως την ιστορία της ζωής μου
χωρίς να πω ένα
Ευχαριστώ
από το βάθη της ράχης μου
σε όλους τους ανθρώπους που με φτιάχνουν
και με φροντίζουν.
Στους
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ που με διαβάζουν
ΒΙΒΛΙΟΔΕΤΕΣ που με δένουν
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΥΣ που με δανείζουν
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΣ που με πουλάνε
ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΟΥΣ που με συλλέγουν
ΓΡΑΦΙΣΤΕΣ που με σχεδιάζουν
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΥΣ που με εικονογραφούν
ΕΠΙΜΕΛΗΤΕΣ που με διορθώνουν
ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ που με αξιολογούν (θετικά ή αρνητικά)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΣ που με μεταφράζουν
ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ που με γράφουν
ΤΥΠΟΓΡΑΦΟΥΣ που με τυπώνουν
Θα παρατήρησες, βέβαια, ότι αναφέρω τους συγγραφείς προς το τέλος. Δεν το κάνω για να τους μειώσω: αυτό συμβαίνει όταν λες τα πράγματα με αλφαβητική σειρά.
Άλλη φορά θα λέω “δημιουργούς” για να ανεβαίνει πιο πάνω. Δεν πιστεύω, όμως, ότι θα το κάνουν ζήτημα. Οι συγγραφείς ξέρουν ότι κάπου είναι γραμμένο πως “οι έσχατοι έσονται πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι”.
Τί άλλο να σου πω, αγαπητέ Αναγνώστη, εκτός απ’ αυτό; Θα ‘μαι εδώ για σένα, όποτε με χρειαστείς.
Ξέρεις πού θα με βρεις – ζήτα, απλώς, ένα Βιβλίο.
| Τζον Έιγκαρντ | Βιβλίο |
Ένας φόρος τιμής στη μνήμη δύο κορυφαίων λογοτεχνών, του Μιγκέλ ντε Θερβάντες και του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που έφυγαν από τη ζωή στις 23 Απριλίου 1616.
«Άσμα μικρό» – Ν.Καρούζος
Στρατιώτες στολίζουν τον επιτάφιο – Μνήμες Μικράς Ασίας
Στρατιώτες στολίζουν τον επιτάφιο 1 Απριλίου 1922.
Απρίλιος 1 [1922]. Την νύκταν της μεγάλης Παρασκευής απ’ όλα τα Αντίσκηνα ακούονται ψαλμωδίαι και καθένας λέγει ό,τι ξεύρει από τον επιτάφιον θρήνον. Η ωδή «Αι γεννεαί πάσαι» γεμίζει την ατμόσφαιραν και μας κάνει να αναπολήσωμεν τα μικρά μας χρόνια που το εψάλλομεν εν χωρώ εις την εκκλησίαν της πατρίδος μας. Ενθυμούμεθα κατόπιν τας οικογενείας μας και μαζί με τον θρήνον που αναπέμπονες δι’ Εκείνον, αναμιγνύομεν και τον θρήνον της ψυχής μας δια την στέρησιν των φιλτάτων μας.
Σταύρος Χριστοδουλίδης, Ημερολόγιον Εκστρατείας Μικράς Ασίας. Πρόλογος-Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Κρίνος-Πανίτσας, ( Αθήνα: Συλλογές, 2005), σ. 71-72.