Σήμερα τα παιδιά και των δύο τμημάτων στόλισαν με ιδιαίτερα γιορτινή διάθεση και αγάπη ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο διαφορετικό, ένα φυσικό δέντρο, μία ευγενική προσφορά της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Ελευσίνας (Κ.Ε.Δ.Ε).
Ήρθαν τα Χριστούγεννα, που τα παιδιά τα περίμεναν τόσο πολυ!! Η τάξη στολίστηκε και είναι τόσο λαμπερή!! Και επειδή δεν ξέραμε στην αρχή σε ποια γωνία να βάλουμε το δεντράκι μας, αποφασίσαμε να στολίσουμε 2 δεντράκια!! Επίσης μια λαμπερή φάτνη στολίζει το δέντρο μας και ένα γραμματοκιβωτιο περιμένει τα γράμματα των παιδιών για να τα διαβάσει ο Άγιος Βασίλης!!!
Επίσης φτιάξαμε και κατασκευή με το χριστουγεννιάτικο δέντρο!!!
Και φυσικά η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει!!! Κάθε μέρα τα παιδιά ανοίγουν έναν φάκελο που έχει και μια έκπληξη!!!
Και βέβαια οι προετοιμασίες συνεχίζονται!!!!
Ο χειμώνας ήρθε και ξεκινήσαμε να τον γνωρίζουμε σιγά σιγά…..! Ακούσαμε το αγαπημένο μας τραγούδι “Α α α αρχίζει η παγωνιά” , το οποίο αποφασίσαμε να τραγουδάμε όπως και πέρυσι κάθε πρωί.
Ακούσαμε όμως και το “Τραγούδι του χειμώνα” του Διονύση Σαββόπουλου, ένα τραγούδι γεμάτο εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις!!
Χ…όπως χειμώνας….! Χ…όπως Χριστούγεννα…! Χ όπως χιονονυφάδα…! Δημιουργήσαμε το γράμμα Χ με τα χέρια μας, τα δάχτυλα και τους καρπούς μας.
Η ημέρα μας τελείωσε φυσικά με τον πίνακα της πλαστελίνης….!!!
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει την αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες» “.[1] Κάθε χρόνο εστιάζει σε διαφορετικό θέμα.
Πηγή: Βικιπαίδεια
Έπειτα απο την ενασχόληση μας με την ευαισθητοποίηση σε θέματα αναπηρίας και ευαλωτοτητας στα Εργαστήρια Δεξιότητων, αποφασίσαμε να τιμήσουμε την Παγκόσμια ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, με την δημιουργία ενός βιβλίου που θα μείνει στη βιβλιοθήκη της τάξης μας και επίσης το εκτυπώσαμε και σε αντίτυπα για να το πάρουν τα παιδιά στο σπίτι τους. Δώσαμε τίτλο, γίναμε συγγραφείς, και φυσικά εικονογράφοι.
Η μέρα που στολίσαμε το δέντρο έφτασε….! Πολύχρωμες μπάλες και φωτάκια, τραγούδια και γιορτινή διάθεση, έκαναν το δέντρο μας απίθανο….!!! Καλά Χριστούγεννα σε όλους…!!!
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε…!!! 24 ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα…!!!
Ο Πάμπλο Ρουίθ ι Πικάσο, περισσότερο γνωστός ως Πάμπλο Πικάσο, ήταν Ισπανός ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης, ποιητής, σκηνογράφος και δραματουργός.
Σήμερα ήταν μια ξεχωριστή ημέρα για το σχολείο μας. Και οι δύο τάξεις, μια ομάδα, πήγαμε επίσκεψη στη γειτονιά μας έχοντας μαζί μας το αναπηρικό αμαξίδιο. Το αμαξίδιο άνηκε στον παραολυμπιονίκη Χρήστο Αγγουράκη.
Ο Χρήστος Αγγουράκης ήταν Έλληνας παραολυμπιονίκης στίβου στις ρίψεις: σφαίρα, ακόντιο, δίσκος. Κατέκτησε ένα αργυρό (1992) και τρία χάλκινα μετάλλια (1988, 1992, 2004). Αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής ακοντισμού το 1994, πρωταθλητής Ευρώπης στο δίσκο το 2003 και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού. Συμμετείχε σε παραολυμπιακούς αγώνες από το 1976. Το 2005 τιμήθηκε με το βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερου Έλληνα αθλητή ΑΜΕΑ. Ήταν ο παλαιότερος εν ενεργεία Έλληνας αθλητής με κινητικά προβλήματα.
Η οικογένεια του είχε την ευγενή καλοσύνη να μας δανείσει το αναπηρικό αμαξίδιο ώστε να έχουμε την ευκαιρία να ολοκληρώσουμε τις δράσεις των εργαστηρίων δεξιοτήτων που σχεδιάσαμε με τρόπο βιωματικό που μόνο θετικά μπορεί να μας προσφέρει.
Η επίσκεψη στην πλατεία και στον πεζόδρομο μας προβλημάτισε. Τα ερωτήματα πολλά….!
Η παρατήρηση του χώρου μας οδήγησε σε πλήθος προβληματισμών. Καταγράψαμε τις παραλείψεις που διαπιστώσαμε, παρατηρήσαμε οτι δε διαθέτουν όλα τα πεζοδρόμια ράμπες διευκόλυνσης για να ανέβει και να κατέβει το αμαξίδιο.
Συζητήσαμε τρόπους βελτίωσης των συνθηκών για τους ανθρώπους που έχουν κινητικά προβλήματα και κάνουν χρήση αναπηρικού αμαξιδίου.
Παρακολουθήσαμε εικόνες και βίντεο από παραολυμπιακούς αγώνες. Τα παιδιά περιέγραψαν όσα είδαν και εξέφρασαν τα συναισθήματα τους.
Απάντησαν σε ερωτήματα όπως:
Αναρωτηθήκαμε αν κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με αναπηρία ή είχαν ένα ατύχημα στην ζωή τους και βρέθηκαν σε αυτή την θέση.
Είχαμε την ευκαιρία να έχουμε στο σχολείο μας ένα αναπηρικό αμαξίδιο ενός παραολυμπιονίκης. Τα παιδιά το παρατήρησαν και κλήθηκαν, όσα επιθυμούσαν, να δοκιμάσουν να καθίσουν. Ομολογώ ότι όλα τα παιδιά θέλησαν να το περιεργαστούν. Άρχισαν να κινούνται στο χώρο με το αμαξίδιο. Να αντιμετωπίσουν δυσκολίες και εμπόδια που στην καθημερινότητα μας δεν υπάρχουν. Όταν ένα παιδί δυσκολεύτηκε να κινηθεί μόνο του κάποιος φίλος του τον βοήθησε. Μιλήσαμε για τις δυσκολίες στην κίνηση, αν ήταν εύκολο ή δύσκολο. Σκεφτήκαμε αν μπορούμε να ανέβουμε ένα σκαλοπάτι. Εκφράσαμε τον προβληματισμό μας.
Στο 5ο Εργαστήριο Δεξιοτήτων είδαμε εικόνες και βίντεο από αθλητές με αναπηρίες και από Παραολυμπιακούς αγώνες. Είδαμε πως η αναπηρία δε μπορεί να σταματήσει τους ανθρώπους να κατακτούν τους στόχους και τα όνειρα τους.
Ένας καλός τρόπος για να μπορέσουν τα παιδιά να μπουν στη θέση του αλλού και να υιοθετήσουν συμπεριφορές που προάγουν την αποδοχή του διαφορετικού, ήταν να δουν από κοντά ένα αναπηρικό αμαξίδιο, να ανέβουν σε αυτό και να κινηθούν στο χώρο της τάξης. Επίσης, μπήκαμε στη διαδικασία να σκεφτούμε αν υπήρχε κάποιος συμμαθητής μας που ήταν σε αναπηρικό αμαξίδιο πως θα μπορούσε να κινηθεί στο χώρο. Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Όλα τα παιδιά έδειξαν ενδιαφέρον, ήθελαν να ανέβουν στο αμαξίδιο και να κινηθούν μέσα στη τάξη με αυτό.
Παρατηρήσαμε το χώρο μέσα στη τάξη και στην αυλή ώστε να εντοπίσουμε εάν υπάρχουν σημεία που ένα αναπηρικό αμαξίδιο δεν έχει πρόσβαση. Επειδή η σχολική μας μονάδα δεν έχει ορόφους, εντοπίσαμε ότι το μόνο σημείο που θα δυσκόλευε ένα αμαξίδιο να ανέβει, είναι το μπροστινό σκαλί στην είσοδο του σχολείου, οπότε θα χρειαζόταν να τοποθετηθεί ειδική μπάρα.
Στο τελευταίο μας Εργαστήριο Δεξιοτήτων θα βγούμε έξω, γύρω από το χώρο του σχολείου μας, ώστε να εντοπίσουμε σημεία που τα αναπηρικά αμαξίδια έχουν πρόσβαση και σημεία όπου απουσιάζουν οι μπάρες στα πεζοδρόμια και κατά συνέπεια εμποδίζουν τους ανάπηρους να κινούνται ανεξάρτητοι.
Με αφορμή ένα βίντεο όπου μία δασκάλα μαθαίνει ένα κοριτσάκι με απώλεια όρασης να ανεβαίνει και να κατεβαίνει το πεζοδρόμιο, αναρωτηθήκαμε πως νιώθουν άραγε όσοι δεν έχουν την όρασή τους. Τότε αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε χρησιμοποιώντας τους μαρκαδόρους με τα μάτια κλειστά.
Δε σταμάτησε όμως η αναζήτηση μας σε αυτό. Ζωγραφίσαμε με τους καρπούς μας αλλά και με τα πόδια. Όταν τελειώσαμε, παρατηρήσαμε τις δημιουργίες μας και εκφράσαμε τα συναισθήματα που νιώσαμε όσο ζωγραφίζαμε.
