ΟΤΑΝ ΤΟ 4ο ΓΕΛ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ !!! Η ιστορία του αριθμού «π»
του Γεωργίου Κατωγιάννη, μαθηματικού του 4ου ΓΕΛ Ιωαννίνων “ΑΚΑΔΗΜΙΑ”
(J.Gabás Esteban)
Είναι ο πιο διάσημος αριθμός π = 3 , 1 4 1 5 9 …! ! !
Όλες οι φυλές της γης προσπάθησαν να τον υπολογίσουν :
Βαβυλώνιοι , Αιγύπτιοι , Έλληνες , Άραβες , Ινδοί , Κινέζοι.
Αφιερώθηκαν εδάφια στη βίβλο και σε αρχαίες κωμωδίες.
Δημιουργούνται ταινίες και ποιήματα απομνημόνευσης.
Γενέθλια μέρα του: Η 14 Μαρτίου κάθε χρόνο είναι η « piday».
Τον Μάρτη του 2022 ομάδα καθηγητών και μαθητών του 4ου ΓΕΛ, έγραψαν στίχους, μουσική και ερμήνευσαν ποίημα απομνημόνευσης των δεκαδικών ψηφίων του Π.
Το βίντεο «Η μπαλάντα του Π», συμμετείχε στο 2ο Πανελλήνιο Μαθητικό Μαθηματικό Φεστιβάλ, που οργάνωσε το Ελληνικό Κέντρο Επιστημών και Τεχνών με μεγάλη επιτυχία ( 1570 Viewers!).
4ο ΓΕΛ – Η μπαλάντα του Π = 3,14,,,,,, 69 ψηφία
4ο ΓΕΛ – Η μπαλάντα του Π ⇒ Π = 3,14159……
Ένα πρωτότυπο τραγούδι για τον αριθμό π από τους μαθητές/τριες και εκπαιδευτικούς του 4ου ΓΕΛ Ιωαννίνων
Μουσική: Μαρία Γκοντού – Άκης Καραμήτρος
Ερμηνεία/Σύνθεση: Μαρία Γκοντού
Στίχοι: Κατωγιάννης Γεώργιος – Γκοντού Μαρία
Τερροβίτης Σταύρος – Δασούλα Μυρτώ
Ελληνικά κάλαντα
Στον πίνακα τα Κάλαντα (1872) του σπουδαίου Έλληνα ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα (1832 – 1904) εικονίζεται το γνωστό έθιμο της παραμονής της πρωτοχρονιάς. Είναι σούρουπο και το φεγγάρι ανεβαίνει ολόγιομο στον ουρανό. Στο εσωτερικό μιας αυλής αγροτικού σπιτιού πέντε παιδάκια ντυμένα με ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές τραγουδούν τα κάλαντα. Τις φωνές τους συνοδεύει ο ήχος του ταμπούρλου και της φλογέρας. Στην πόρτα του σπιτιού, δεξιά, στέκεται και ακούει η νοικοκυρά με το μωρό της στην αγκαλιά. Στο βάθος, τέλος, πίσω από τον ψηλό ασβεστωμένο μαντρότοιχο, προβάλλει το κεφαλάκι κάποιου περίεργου πιτσιρίκου, του οποίου την προσοχή τράβηξε το τραγούδι των παιδιών.
Ακούστε κάλαντα των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων από τις περιοχές του ελληνισμού, με οδηγό το Αρχείο της Δόμνας Σαμίου πατώντας εδώ.
Πηγή: Νικηφόρος Λύτρας, Οι Έλληνες ζωγράφοι, Α΄ τόμος, Από τον 19ο αιώνα στον 20ο, σ. 110, «Μέλισσα»
Ήξερες ότι…
Ο διπλωμάτης και ποιητής Γιώργος Σεφέρης υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στις 10 Δεκεμβρίου 1963, στην τελετή απονομής που έγινε στη Στοκχόλμη, παρέλαβε το επίζηλο βραβείο από τον βασιλιά της Σουηδίας.
“Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη.
…
Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.
Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα.”
(αποσπάσματα από την ομιλία που εκφώνησε)
“Το παιδί με τη σάλπιγγα” του Νικηφόρου Βρεττάκου
Ιακωβίδης Γεώργιος (1853 – 1932)
Εθνική Πινακοθήκη
Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου
νὰ τὴν πᾶς ὡς τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου.
Νὰ τὴν κάνεις περιπατητικὸ ἀστέρι ἢ ξύλα
ἀναμμένα γιὰ τὰ Χριστούγεννα-στὸ τζάκι τοῦ Νέγρου
ἢ τοῦ Ἕλληνα χωρικοῦ. Νὰ τὴν κάνεις ἀνθισμένη μηλιὰ
στὰ παράθυρα τῶν φυλακισμένων. Ἐγὼ
μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχω ὡς αὔριο.
Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου
νὰ τὴν κάνεις τὶς νύχτες
ὁρατὲς νότες, ἔγχρωμες,
στὸν ἀέρα τοῦ κόσμου.
Νὰ τὴν κάνεις ἀγάπη.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991), γράφει ο Μιχαήλ Περάνθης, είναι «ποιητής της ελεύθερης φαντασίας, αφήνεται σε λυρικές ονειροπολήσεις, άλλοτε στους κανόνες της μετρικής και, συχνότερα, σε ρυθμική διαδοχή στίχων. Ιδιοσυγκρασία ευαίσθητη, φύση συναισθηματική και γνησίως λυρική, τυλίγει τα γραπτά του με μια διάχυση τρυφερότητας, δίνοντάς τους το άπλωμα, το γύρισμα και την ελαστικότητα της φαντασίας του[1]».
[1] Νικηφόρος Βρεττάκος, ΕΚΠΑ, ανακτήθηκε στις 9/12/2024
«Η Σταχομαζώχτρα» – Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η Σταχομαζώχτρα» πρωτοδημοσιεύτηκε τα Χριστούγεννα του 1889 στην εφημερίδα «Εφημερίς».
Περίληψη: Η θεία-Αχτίτσα ζούσε πολύ φτωχικά με τα δυο εγγονάκια της, ώσπου μια μέρα ήρθε ένα γράμμα από το γιο της που έλειπε χρόνια στα ξένα. Ένα γράμμα που άλλαξε σε μια στιγμή τη ζωή των δυο μικρών ορφανών και της καλής γιαγιάς τους.
[1] Πηγή
Ο ανυπέρβλητος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Σκιάθος, 1851 –1911)
της Ιωάννας Βούλγαρη, θεολόγου του 4ου ΓΕΛ Ιωαννίνων “ΑΚΑΔΗΜΙΑ”
Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα θ᾽ αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου... (Άξιον εστί Ι, Οδυσσέας Ελύτης)
Στο σύντομο βιογραφικό που έγραψε ο ίδιος ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για τον εαυτό του, κατά παράκληση του Γιάννη Βλαχογιάννη, αναφέρει ότι:
«Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ τῇ 4ῃ Μαρτίου 1851. Ἐβγῆκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α´ καὶ Β´ τάξιν. Τῇ Γ´ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἶτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1872 ἐπῆγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. Τῷ 1873 ἦλθα εἰς Ἀθήνας καὶ ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ´ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν ὅπου ἤκουσα κατ᾿ ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ᾿ ἰδίαν δὲ ἠσχολούμην εἰς τὰς ξένας γλώσσας.
Μικρὸς ἐζωγράφιζα Ἅγίους, εἶτα ἔγραφα στίχους, κι ἐδοκίμαζα νἀ συντάξω κωμωδίας. Τῷ 1868 ἐπεχείρησα νὰ γράψω μυθιστόρημα. Τῷ 1879 ἐδημοσιεύθη ἡ «Μετανάστις» ἔργον μου, εἰς τὸν «Νεολόγον» Κωνσταντινουπόλεως. Τῷ 1881 ἓν θρησκευτικὸν ποιημάτιον εἰς τὸ περιοδικὸν «Σωτῆρα». Τῷ 1882 ἐδημοσιεύθησαν «Οἱ Ἔμποροι τῶν ἐθνῶν» εἰς τὸ «Μὴ χάνεσαι». Ἀργότερα ἔγραψα περὶ τὰ ἑκατὸν διηγήματα, δημοσιευθέντα εἰς διάφορα περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες.[1]»
Ολόκληρη η ουσία της πεζογραφίας του περικλείεται μέσα σε μια φράση του ίδιου:
«Τὸ ἐπ’ ἐμοί, ἐνόσω ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ, δεν θὰ παύσω πάντοτε, ἰδίως δὲ κατὰ τάς πανεκλάμπρους ταύτας ἡμέρας, νὰ ὑμνῷ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ ἔρωτος τὴν φύσιν καὶ να ζωγραφῶ μετὰ στοργῆς τὰ γνήσια ἑλληνικὰ ἤθη.»[2]
Το 1885 δημοσιεύεται το ιστορικό αφήγημα «Χρῆστος Μηλιόνης» και στις 26 Δεκεμβρίου 1887, στην εφημερίδα Ἐφημερὶς το πρώτο του διήγημα με τίτλο «Το χριστόψωμο». Συνολικά το έργο του περιλαμβάνει μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα (εκτός εκείνων που υπάρχουν στο πεζογραφικό του έργο), υμνογραφήματα, άρθρα και άλλα κείμενα. Από το 1882 άρχισε να εργάζεται ως μεταφραστής από τα γαλλικά και τα αγγλικά, γλώσσες που έμαθε μόνος του. Το μεταφραστικό του έργο, που το άσκησε μέχρι τον θάνατό του, είναι πλουσιότατο[3].
Όσο ζούσε, η συγγραφική μεγαλοφυΐα του αντιμετωπίστηκε με επιφύλαξη από πολλούς σύγχρονούς του. Αμέσως, όμως, μετά τον θάνατό του όλοι, ομόφωνα σχεδόν, τον εγκωμίασαν αυθόρμητα.
«Ο Παπαδιαμάντης! Αυτός είναι ο μεγαλύτερος ποιητής μας! Το τονίζω αυτό, για να διαλύσω την απορία που γεννά στο πρώτο άκουσα ο χαρακτηρισμός του «ποιητού» που δίνω στον Παπαδιαμάντη. Το κάνω όμως σύμφωνα με όσα είπα για την ποίηση, επειδή είναι ο μόνος που κατόρθωσε να δώσει υποβολή στον πεζό λόγο Έτσι, κι αν δεν έγραψε στίχους, είναι περισσότερο ποιητής από όλους μας. Εμάς τους άλλους ποιητάς, χάος μας χωρίζει από τον Παπαδιαμάντη[4]». Μιλτιάδης Μαλακάσης
«Εις όσα έργα του εδιάβασα μ’ έκαμεν εντύπωσιν η περιγραφική του δύναμις. Με φαίνεται ότι είναι λαμπρά ασκημένος στης περιγραφής την τριπλήν ικανότητα – το ποια πρέπει να λεχθούν, το ποια πρέπει να παραλειφθούν και εις ποια πρέπει να σταματηθή η προσοχή» Κωνσταντίνος Καφάβης («Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, Δ΄ 1908, σελ 882α)
«Ένα περιβόλι είναι ο κόσμος πού μας παρουσιάζει στις ιστορίες του… Παντού τα συγκεκριμένα και τα χειροπιαστά, ζωγραφιές των πραγμάτων, όχι άρθρα… Πρόσωπα, όχι δόγματα. Εικόνες, όχι φράσεις. Κουβέντες, όχι κηρύγματα, διηγήματα, όχι αγορεύσεις» Κωστής Παλαμάς
«Ο μεγαλύτερος τεχνίτης, ο οποίος με τον Σολωμό και τον Γκύζη αποτελεί την καλλιτεχνική τριάδα της νέας μας ζωής». Παύλος Νιρβάνας («Νέα Ζωή», Δ΄1908, σελ 811)
«Η Φόνισσα είναι διαμάντι μοναδικό στη λογοτεχνία μας, έργο που θα διαβάζεται πάντα με θαυμασμό, για την αλήθεια της ψυχολογίας του, για την υποβλητικότητα των περιγραφών του, για την ποίηση του συνόλου του και τη γενικότητα της σύλληψής του.[5]» Γρηγόριος Ξενόπουλος
«Μόνο ο Παπαδιαμάντης κι ο Σολωμός μας έδωσαν έργα με συνολική σύλληψη ζωής, λυτρωμένα από το τυχαίο και το επεισοδιακό» Φώτος Πολίτης (Πρωία, 1931)
«Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, αν όχι ο πιο μεγάλος, γιατί έχουμε τον Παπαδιαμάντη.» Γιώργος Σεφέρης[6]
«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό, και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη[7]»,
«Το φως του Παπαδιαμάντη βρίσκεται μάλλον πιο κοντά στο πανάρχαιο λυχνάρι. Αλλά σ’ ένα λυχνάρι το φως, αν υπάρχει, οφείλεται στο λάδι. Θησαυρισμένο το δικό του από τους ελαιώνες των παιδικών του χρόνων, άργησε ν’ ανέβει στο φιτίλι[8]» Οδυσσέας Ελύτης
Όταν τον συνέκριναν με ξένους συγγραφείς/ποιητές απαντούσε:
“Αλλ’ εγώ σοι λέγω, ότι δεν ομοιάζω ούτε με τον Πόε, ούτε με τον Δίκκενς, ούτε με τον Σαίξπηρ, ούτε με τον Βερανζέ. Ομοιάζω με τον εαυτόν μου. Τούτο δεν αρκεί;“. (Απάντησις εις τον Ζ. της Εφημερίδος[9])
Πλούσιο υλικό σχετικό με το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη είναι αναρτημένο στην Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών!
[1] Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Βιογραφία, Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών, ανακτήθηκε στις 8/12/2024
[2] Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος (1982). «Λαμπριάτικος ψάλτης». Στο: Τριανταφυλλόπουλος, Ν.Δ. Άπαντα. 2. Αθήνα: Δόμος. σελ. 517. Ανακτήθηκε στις 27/12/2022.
[3] Τριανταφυλλόπουλος, Ν.Δ., επιμ. (2011). Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Άπαντα. Τόμος 15. Η Δίψα του Δαυίδ και άλλα κείμενα. Αθήνα: Το Βήμα Βιβλιοθήκη. Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. ISBN 978-960-503-025-4.
[4] «Θέσεις και σημειώματα. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αυτός είναι ο μεγαλύτερος ποιητής μας», Φιλόλογος, τχ. 105 (Φθινόπωρο 2001), σ. 357-359
[5] Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος, Μεγάλη Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 18, σ. 127, Αθήνα 1973
[6] «Θέσεις και σημειώματα. [Ρήση του Γ. Σεφέρη για τον Μακρυγιάννη και τον Αλ. Παπαδιαμάντη]», Φιλόλογος, τχ. 105 (Φθινόπωρο 2001), σ. 380
[7] «Θέσεις και σημειώματα. Μιλάει για τον Παπαδιαμάντη ο αιώνας που πέρασε: Ο Φώτος Πολίτης», Φιλόλογος, τχ. 105 (Φθινόπωρο 2001), σ. 368-369
[8] Η μαγεία του Παπαδιαμάντη, Οδυσσέας Ελύτης, Ψηφιοθήκη ΑΠΘ, ανακτήθηκε στις 8/12/2024
[9] Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Άπαντα, Τόμος Ε, Δόμος 1998, σ. 316, Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών σ. 316
Ήξερες ότι…
Το 1885, ο Wilson Bentley, από το Vermont των Η.Π.Α., ξεκίνησε να φωτογραφίζει νιφάδες χιονιού. Στην ζωή του κατάφερε να φωτογραφίσει περισσότερες από 5000, χωρίς να βρει ούτε 2 όμοιες!
«Παρατηρώντας στο μικροσκόπιο βρήκα ότι οι νιφάδες χιονιού είναι θαύματα ομορφιάς και είναι κρίμα που αυτή η ομορφιά δεν μπορεί να ειδωθεί από άλλους. Κάθε κρύσταλλος είναι ένα σχεδιαστικό αριστούργημα και κανένα σχέδιο δεν επαναλαμβάνεται ακριβώς το ίδιο. Όταν η νιφάδα λειώνει το σχέδιο αυτό χάνεται για πάντα. Τόση ομορφιά χάνεται χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος πίσω της…» (W. Bentley)
Η καταπληκτική συμμετρία που βλέπουμε στις νιφάδες χιονιού οφείλεται στην εσωτερική οργάνωση ή αλλιώς κρυσταλλοποίηση των µορίων νερού μέσα στη νιφάδα. Τα άτοµα υδρογόνου και οξυγόνου που αποτελούν το νερό διατάσσονται σε μικροσκοπικό επίπεδο σε τρίγωνα, δίνοντας τελικά τη συμμετρική μορφή που μπορούμε να παρατηρήσουμε µε ένα μικροσκόπιο ή ένα ισχυρό μεγεθυντικό φακό μέσα στις χιονονιφάδες. Η απάντηση αυτή δόθηκε πλέον τον 20ο αιώνα όταν µε σύγχρονες μεθόδους κρυσταλλογραφίας και µε τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μικροσκοπίων μπόρεσαν οι επιστήμονες να διαπιστώσουν τη θαυμαστή αυτή δομή του µικροκόσµου μέσα στις νιφάδες[1].
[1] Οι πρώτες φωτογραφίες χιονονιφάδων του Wilson Bentley, Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, ανακτήθηκε στις 8/12/2024
Προσμένοντας τα Χριστούγεννα …
Στολίσαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Βιβλιοθήκης μας!
“Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να `ν’ ήμερος να `ναι άκακος
λίγο φαΐ λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση…”
(Οδυσσέας Ελύτης, “Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας“, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, Α΄ Έκδοση, Αθήνα 1985)
Θεόδωρος Βρυζάκης, ο ζωγράφος της Ελληνικής Επανάστασης
Ο Θεόδωρος Βρυζάκης (Θήβα, 1814 – Μόναχο, 6 Δεκεμβρίου 1878) συγκαταλέγεται στους κορυφαίους Έλληνες ζωγράφους. Τα έργα του θεωρούνται ως το κατεξοχήν δείγμα των Ελλήνων ρομαντικών ζωγράφων του 19ου αιώνα, οι περισσότεροι από τους οποίους σπούδασαν στη Γερμανία και δημιούργησαν τη λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου». Βασική θεματολογία του ήταν η Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σαν σήμερα, στις 6 Δεκεμβρίου 1878 έφυγε από τη ζωή. Πίνακες του Θεόδωρου Βρυζάκη εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη.
Ήξερες ότι…
Ο ελληνικός κώδικας Μπράιγ (γαλλικά: Braille, ελληνικό Μπράιγ: ⠑ ⠸ ⠸ ⠜ ⠝ ⠊ ⠅⠐ ⠕ ⠎ ⠅ ⠐ ⠚ ⠙ ⠊ ⠅ ⠁ ⠎ ⠨ ⠏ ⠗ ⠐ ⠁ ⠊ ⠛) ή, η ελληνική γραφή Μπράιγ ή το ελληνικό σύστημα Μπράιγ ή απλώς ελληνικό Μπράιγ, είναι η έκδοση του κώδικα Μπράιγ για την γραφή της ελληνικής γλώσσας. Υπάρχουν 2 εκδοχές του ελληνικού κώδικα οι οποίες διαφέρουν ως προς λίγα γράμματα, ο κώδικας Μπράιγ της ελληνικής γλώσσας ο οποίος χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της κανονικής επικοινωνίας και ο διεθνής κώδικας Μπράιγ της ελληνικής γλώσσας ο οποίος χρησιμοποιείται στα Αγγλικά και άλλες γλώσσες διεθνώς για την αναπαράσταση των ελληνικών γραμμάτων στα μαθηματικά ή και για την πολυτονική γραφή της ελληνικής γλώσσας σε Μπράιγ και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.
Η επίσημη καθιέρωση ενός ελληνικού κώδικα Μπράιγ για την εκπαίδευση των Ελλήνων τυφλών ήρθε το 1948, όπου και ο ελληνικός κώδικας προσαρμόστηκε από τον αντίστοιχο γαλλικό από μια επιτροπή Ελλήνων και ξένων επιστημόνων στη Λειψία και κατόπιν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στη Σχολή Τυφλών Καλλιθέας στην Αθήνα.
Τα γράμματα είναι όπως παρακάτω, με τα αριθμητικά ψηφία κάτω από κάθε γράμμα να συμβολίζουν την αντίστοιχη τοποθεσία της κάθε κουκκίδας και κάτω από τους αριθμούς οι κουκκίδες ως χαρακτήρες κειμένου. Οι κουκκίδες απαριθμούνται από την αριστερή στήλη προς τα κάτω και κατόπιν από τη δεξιά προς τα κάτω:
[1] Πηγή άρθρου – εικόνες
