“Το παιδί με τη σάλπιγγα” του Νικηφόρου Βρεττάκου
Ιακωβίδης Γεώργιος (1853 – 1932)
Εθνική Πινακοθήκη
Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου
νὰ τὴν πᾶς ὡς τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου.
Νὰ τὴν κάνεις περιπατητικὸ ἀστέρι ἢ ξύλα
ἀναμμένα γιὰ τὰ Χριστούγεννα-στὸ τζάκι τοῦ Νέγρου
ἢ τοῦ Ἕλληνα χωρικοῦ. Νὰ τὴν κάνεις ἀνθισμένη μηλιὰ
στὰ παράθυρα τῶν φυλακισμένων. Ἐγὼ
μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχω ὡς αὔριο.
Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου
νὰ τὴν κάνεις τὶς νύχτες
ὁρατὲς νότες, ἔγχρωμες,
στὸν ἀέρα τοῦ κόσμου.
Νὰ τὴν κάνεις ἀγάπη.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991), γράφει ο Μιχαήλ Περάνθης, είναι «ποιητής της ελεύθερης φαντασίας, αφήνεται σε λυρικές ονειροπολήσεις, άλλοτε στους κανόνες της μετρικής και, συχνότερα, σε ρυθμική διαδοχή στίχων. Ιδιοσυγκρασία ευαίσθητη, φύση συναισθηματική και γνησίως λυρική, τυλίγει τα γραπτά του με μια διάχυση τρυφερότητας, δίνοντάς τους το άπλωμα, το γύρισμα και την ελαστικότητα της φαντασίας του[1]».
[1] Νικηφόρος Βρεττάκος, ΕΚΠΑ, ανακτήθηκε στις 9/12/2024
«Η Σταχομαζώχτρα» – Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η Σταχομαζώχτρα» πρωτοδημοσιεύτηκε τα Χριστούγεννα του 1889 στην εφημερίδα «Εφημερίς».
Περίληψη: Η θεία-Αχτίτσα ζούσε πολύ φτωχικά με τα δυο εγγονάκια της, ώσπου μια μέρα ήρθε ένα γράμμα από το γιο της που έλειπε χρόνια στα ξένα. Ένα γράμμα που άλλαξε σε μια στιγμή τη ζωή των δυο μικρών ορφανών και της καλής γιαγιάς τους.
[1] Πηγή
Ο ανυπέρβλητος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Σκιάθος, 1851 –1911)
της Ιωάννας Βούλγαρη, θεολόγου του 4ου ΓΕΛ Ιωαννίνων “ΑΚΑΔΗΜΙΑ”
Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα θ᾽ αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου... (Άξιον εστί Ι, Οδυσσέας Ελύτης)
Στο σύντομο βιογραφικό που έγραψε ο ίδιος ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για τον εαυτό του, κατά παράκληση του Γιάννη Βλαχογιάννη, αναφέρει ότι:
«Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ τῇ 4ῃ Μαρτίου 1851. Ἐβγῆκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α´ καὶ Β´ τάξιν. Τῇ Γ´ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἶτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1872 ἐπῆγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. Τῷ 1873 ἦλθα εἰς Ἀθήνας καὶ ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ´ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν ὅπου ἤκουσα κατ᾿ ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ᾿ ἰδίαν δὲ ἠσχολούμην εἰς τὰς ξένας γλώσσας.
Μικρὸς ἐζωγράφιζα Ἅγίους, εἶτα ἔγραφα στίχους, κι ἐδοκίμαζα νἀ συντάξω κωμωδίας. Τῷ 1868 ἐπεχείρησα νὰ γράψω μυθιστόρημα. Τῷ 1879 ἐδημοσιεύθη ἡ «Μετανάστις» ἔργον μου, εἰς τὸν «Νεολόγον» Κωνσταντινουπόλεως. Τῷ 1881 ἓν θρησκευτικὸν ποιημάτιον εἰς τὸ περιοδικὸν «Σωτῆρα». Τῷ 1882 ἐδημοσιεύθησαν «Οἱ Ἔμποροι τῶν ἐθνῶν» εἰς τὸ «Μὴ χάνεσαι». Ἀργότερα ἔγραψα περὶ τὰ ἑκατὸν διηγήματα, δημοσιευθέντα εἰς διάφορα περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες.[1]»
Ολόκληρη η ουσία της πεζογραφίας του περικλείεται μέσα σε μια φράση του ίδιου:
«Τὸ ἐπ’ ἐμοί, ἐνόσω ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ, δεν θὰ παύσω πάντοτε, ἰδίως δὲ κατὰ τάς πανεκλάμπρους ταύτας ἡμέρας, νὰ ὑμνῷ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ ἔρωτος τὴν φύσιν καὶ να ζωγραφῶ μετὰ στοργῆς τὰ γνήσια ἑλληνικὰ ἤθη.»[2]
Το 1885 δημοσιεύεται το ιστορικό αφήγημα «Χρῆστος Μηλιόνης» και στις 26 Δεκεμβρίου 1887, στην εφημερίδα Ἐφημερὶς το πρώτο του διήγημα με τίτλο «Το χριστόψωμο». Συνολικά το έργο του περιλαμβάνει μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα (εκτός εκείνων που υπάρχουν στο πεζογραφικό του έργο), υμνογραφήματα, άρθρα και άλλα κείμενα. Από το 1882 άρχισε να εργάζεται ως μεταφραστής από τα γαλλικά και τα αγγλικά, γλώσσες που έμαθε μόνος του. Το μεταφραστικό του έργο, που το άσκησε μέχρι τον θάνατό του, είναι πλουσιότατο[3].
Όσο ζούσε, η συγγραφική μεγαλοφυΐα του αντιμετωπίστηκε με επιφύλαξη από πολλούς σύγχρονούς του. Αμέσως, όμως, μετά τον θάνατό του όλοι, ομόφωνα σχεδόν, τον εγκωμίασαν αυθόρμητα.
«Ο Παπαδιαμάντης! Αυτός είναι ο μεγαλύτερος ποιητής μας! Το τονίζω αυτό, για να διαλύσω την απορία που γεννά στο πρώτο άκουσα ο χαρακτηρισμός του «ποιητού» που δίνω στον Παπαδιαμάντη. Το κάνω όμως σύμφωνα με όσα είπα για την ποίηση, επειδή είναι ο μόνος που κατόρθωσε να δώσει υποβολή στον πεζό λόγο Έτσι, κι αν δεν έγραψε στίχους, είναι περισσότερο ποιητής από όλους μας. Εμάς τους άλλους ποιητάς, χάος μας χωρίζει από τον Παπαδιαμάντη[4]». Μιλτιάδης Μαλακάσης
«Εις όσα έργα του εδιάβασα μ’ έκαμεν εντύπωσιν η περιγραφική του δύναμις. Με φαίνεται ότι είναι λαμπρά ασκημένος στης περιγραφής την τριπλήν ικανότητα – το ποια πρέπει να λεχθούν, το ποια πρέπει να παραλειφθούν και εις ποια πρέπει να σταματηθή η προσοχή» Κωνσταντίνος Καφάβης («Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, Δ΄ 1908, σελ 882α)
«Ένα περιβόλι είναι ο κόσμος πού μας παρουσιάζει στις ιστορίες του… Παντού τα συγκεκριμένα και τα χειροπιαστά, ζωγραφιές των πραγμάτων, όχι άρθρα… Πρόσωπα, όχι δόγματα. Εικόνες, όχι φράσεις. Κουβέντες, όχι κηρύγματα, διηγήματα, όχι αγορεύσεις» Κωστής Παλαμάς
«Ο μεγαλύτερος τεχνίτης, ο οποίος με τον Σολωμό και τον Γκύζη αποτελεί την καλλιτεχνική τριάδα της νέας μας ζωής». Παύλος Νιρβάνας («Νέα Ζωή», Δ΄1908, σελ 811)
«Η Φόνισσα είναι διαμάντι μοναδικό στη λογοτεχνία μας, έργο που θα διαβάζεται πάντα με θαυμασμό, για την αλήθεια της ψυχολογίας του, για την υποβλητικότητα των περιγραφών του, για την ποίηση του συνόλου του και τη γενικότητα της σύλληψής του.[5]» Γρηγόριος Ξενόπουλος
«Μόνο ο Παπαδιαμάντης κι ο Σολωμός μας έδωσαν έργα με συνολική σύλληψη ζωής, λυτρωμένα από το τυχαίο και το επεισοδιακό» Φώτος Πολίτης (Πρωία, 1931)
«Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, αν όχι ο πιο μεγάλος, γιατί έχουμε τον Παπαδιαμάντη.» Γιώργος Σεφέρης[6]
«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό, και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη[7]»,
«Το φως του Παπαδιαμάντη βρίσκεται μάλλον πιο κοντά στο πανάρχαιο λυχνάρι. Αλλά σ’ ένα λυχνάρι το φως, αν υπάρχει, οφείλεται στο λάδι. Θησαυρισμένο το δικό του από τους ελαιώνες των παιδικών του χρόνων, άργησε ν’ ανέβει στο φιτίλι[8]» Οδυσσέας Ελύτης
Όταν τον συνέκριναν με ξένους συγγραφείς/ποιητές απαντούσε:
“Αλλ’ εγώ σοι λέγω, ότι δεν ομοιάζω ούτε με τον Πόε, ούτε με τον Δίκκενς, ούτε με τον Σαίξπηρ, ούτε με τον Βερανζέ. Ομοιάζω με τον εαυτόν μου. Τούτο δεν αρκεί;“. (Απάντησις εις τον Ζ. της Εφημερίδος[9])
Πλούσιο υλικό σχετικό με το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη είναι αναρτημένο στην Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών!
[1] Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Βιογραφία, Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών, ανακτήθηκε στις 8/12/2024
[2] Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος (1982). «Λαμπριάτικος ψάλτης». Στο: Τριανταφυλλόπουλος, Ν.Δ. Άπαντα. 2. Αθήνα: Δόμος. σελ. 517. Ανακτήθηκε στις 27/12/2022.
[3] Τριανταφυλλόπουλος, Ν.Δ., επιμ. (2011). Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Άπαντα. Τόμος 15. Η Δίψα του Δαυίδ και άλλα κείμενα. Αθήνα: Το Βήμα Βιβλιοθήκη. Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. ISBN 978-960-503-025-4.
[4] «Θέσεις και σημειώματα. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αυτός είναι ο μεγαλύτερος ποιητής μας», Φιλόλογος, τχ. 105 (Φθινόπωρο 2001), σ. 357-359
[5] Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος, Μεγάλη Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 18, σ. 127, Αθήνα 1973
[6] «Θέσεις και σημειώματα. [Ρήση του Γ. Σεφέρη για τον Μακρυγιάννη και τον Αλ. Παπαδιαμάντη]», Φιλόλογος, τχ. 105 (Φθινόπωρο 2001), σ. 380
[7] «Θέσεις και σημειώματα. Μιλάει για τον Παπαδιαμάντη ο αιώνας που πέρασε: Ο Φώτος Πολίτης», Φιλόλογος, τχ. 105 (Φθινόπωρο 2001), σ. 368-369
[8] Η μαγεία του Παπαδιαμάντη, Οδυσσέας Ελύτης, Ψηφιοθήκη ΑΠΘ, ανακτήθηκε στις 8/12/2024
[9] Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Άπαντα, Τόμος Ε, Δόμος 1998, σ. 316, Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών σ. 316
Ήξερες ότι…
Το 1885, ο Wilson Bentley, από το Vermont των Η.Π.Α., ξεκίνησε να φωτογραφίζει νιφάδες χιονιού. Στην ζωή του κατάφερε να φωτογραφίσει περισσότερες από 5000, χωρίς να βρει ούτε 2 όμοιες!
«Παρατηρώντας στο μικροσκόπιο βρήκα ότι οι νιφάδες χιονιού είναι θαύματα ομορφιάς και είναι κρίμα που αυτή η ομορφιά δεν μπορεί να ειδωθεί από άλλους. Κάθε κρύσταλλος είναι ένα σχεδιαστικό αριστούργημα και κανένα σχέδιο δεν επαναλαμβάνεται ακριβώς το ίδιο. Όταν η νιφάδα λειώνει το σχέδιο αυτό χάνεται για πάντα. Τόση ομορφιά χάνεται χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος πίσω της…» (W. Bentley)
Η καταπληκτική συμμετρία που βλέπουμε στις νιφάδες χιονιού οφείλεται στην εσωτερική οργάνωση ή αλλιώς κρυσταλλοποίηση των µορίων νερού μέσα στη νιφάδα. Τα άτοµα υδρογόνου και οξυγόνου που αποτελούν το νερό διατάσσονται σε μικροσκοπικό επίπεδο σε τρίγωνα, δίνοντας τελικά τη συμμετρική μορφή που μπορούμε να παρατηρήσουμε µε ένα μικροσκόπιο ή ένα ισχυρό μεγεθυντικό φακό μέσα στις χιονονιφάδες. Η απάντηση αυτή δόθηκε πλέον τον 20ο αιώνα όταν µε σύγχρονες μεθόδους κρυσταλλογραφίας και µε τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μικροσκοπίων μπόρεσαν οι επιστήμονες να διαπιστώσουν τη θαυμαστή αυτή δομή του µικροκόσµου μέσα στις νιφάδες[1].
[1] Οι πρώτες φωτογραφίες χιονονιφάδων του Wilson Bentley, Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, ανακτήθηκε στις 8/12/2024
Προσμένοντας τα Χριστούγεννα …
Στολίσαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Βιβλιοθήκης μας!
“Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να `ν’ ήμερος να `ναι άκακος
λίγο φαΐ λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση…”
(Οδυσσέας Ελύτης, “Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας“, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, Α΄ Έκδοση, Αθήνα 1985)
Θεόδωρος Βρυζάκης, ο ζωγράφος της Ελληνικής Επανάστασης
Ο Θεόδωρος Βρυζάκης (Θήβα, 1814 – Μόναχο, 6 Δεκεμβρίου 1878) συγκαταλέγεται στους κορυφαίους Έλληνες ζωγράφους. Τα έργα του θεωρούνται ως το κατεξοχήν δείγμα των Ελλήνων ρομαντικών ζωγράφων του 19ου αιώνα, οι περισσότεροι από τους οποίους σπούδασαν στη Γερμανία και δημιούργησαν τη λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου». Βασική θεματολογία του ήταν η Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σαν σήμερα, στις 6 Δεκεμβρίου 1878 έφυγε από τη ζωή. Πίνακες του Θεόδωρου Βρυζάκη εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη.
Ήξερες ότι…
Ο ελληνικός κώδικας Μπράιγ (γαλλικά: Braille, ελληνικό Μπράιγ: ⠑ ⠸ ⠸ ⠜ ⠝ ⠊ ⠅⠐ ⠕ ⠎ ⠅ ⠐ ⠚ ⠙ ⠊ ⠅ ⠁ ⠎ ⠨ ⠏ ⠗ ⠐ ⠁ ⠊ ⠛) ή, η ελληνική γραφή Μπράιγ ή το ελληνικό σύστημα Μπράιγ ή απλώς ελληνικό Μπράιγ, είναι η έκδοση του κώδικα Μπράιγ για την γραφή της ελληνικής γλώσσας. Υπάρχουν 2 εκδοχές του ελληνικού κώδικα οι οποίες διαφέρουν ως προς λίγα γράμματα, ο κώδικας Μπράιγ της ελληνικής γλώσσας ο οποίος χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της κανονικής επικοινωνίας και ο διεθνής κώδικας Μπράιγ της ελληνικής γλώσσας ο οποίος χρησιμοποιείται στα Αγγλικά και άλλες γλώσσες διεθνώς για την αναπαράσταση των ελληνικών γραμμάτων στα μαθηματικά ή και για την πολυτονική γραφή της ελληνικής γλώσσας σε Μπράιγ και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.
Η επίσημη καθιέρωση ενός ελληνικού κώδικα Μπράιγ για την εκπαίδευση των Ελλήνων τυφλών ήρθε το 1948, όπου και ο ελληνικός κώδικας προσαρμόστηκε από τον αντίστοιχο γαλλικό από μια επιτροπή Ελλήνων και ξένων επιστημόνων στη Λειψία και κατόπιν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στη Σχολή Τυφλών Καλλιθέας στην Αθήνα.
Τα γράμματα είναι όπως παρακάτω, με τα αριθμητικά ψηφία κάτω από κάθε γράμμα να συμβολίζουν την αντίστοιχη τοποθεσία της κάθε κουκκίδας και κάτω από τους αριθμούς οι κουκκίδες ως χαρακτήρες κειμένου. Οι κουκκίδες απαριθμούνται από την αριστερή στήλη προς τα κάτω και κατόπιν από τη δεξιά προς τα κάτω:
[1] Πηγή άρθρου – εικόνες
3 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία
της Ιωάννας Βούλγαρη, θεολόγου του 4ου ΓΕΛ Ιωαννίνων “ΑΚΑΔΗΜΙΑ”
Η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το 1992, ανακήρυξε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία[1]. Ως «Άτομα με Αναπηρίες» νοούνται τα άτομα με μακροχρόνιες διανοητικές ή σωματικές δυσχέρειες οι οποίες χρίζουν ειδικής μεταχείρισης, ώστε το άτομο να αναπτύξει ισότιμα όλες τις ικανότητες του και να ενταχθεί στη κοινωνία[2]. Αυτές μπορούν να είναι νοητικές (όπως το σύνδρομο Down, ο αυτισμός και διάφορα χρωμοσωμικά σύνδρομα) ή κινητικές (όπως η εγκεφαλική παράλυση και τα ακρωτηριασμένα άκρα) ή αισθητηριακές (όπως η τύφλωση και η κώφωση) ή ψυχικές (όπως η μανιοκατάθλιψη και η σχιζοφρένεια) ή συνδυασμός αυτών[3].
Η ημέρα αυτή αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για την ανάδειξη της ανάγκης για ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της ζωής και την προώθηση της κατανόησης των δικαιωμάτων τους, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία πιο προσβάσιμη και συμπεριληπτική, χωρίς αποκλεισμούς, για όλους.
Η βελτίωση της ζωής των ατόμων με αναπηρία απαιτεί μια ολιστική στρατηγική, προϊόν γόνιμης συνεργασίας μεταξύ κράτους, τοπικών αρχών, οργανώσεων ατόμων με αναπηρία και της κοινωνίας. Αυτό προϋποθέτει την πλήρη εφαρμογή και ενίσχυση της υφιστάμενης νομοθεσίας για την εξασφάλιση της ισότιμης πρόσβασης και την προστασία των δικαιωμάτων τους. Επιπλέον, χρειάζεται η παροχή εξατομικευμένης υποστήριξης στην εκπαίδευση και την απασχόληση, η διασφάλιση της πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής φροντίδας, η αλλαγή των κοινωνικών αντιλήψεων μέσω στοχευμένων ενημερωτικών πρωτοβουλιών και, κυρίως, η επαρκής χρηματοδότηση όλων αυτών των δράσεων. Η διασφάλιση της αξιοπρέπειας και της ευημερίας των ατόμων με αναπηρία είναι ευθύνη όλων μας!
[1] Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, United Nations, ανακτήθηκε στις 3/12/2024
[2] Άρθρο 2 – Ορισμοί, Υπουργός Επικρατείας, ανακτήθηκε στις 3/12/2024
[3] Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, Υπουργείο Υγείας, ανακτήθηκε στις 3/12/2024
[4] Πηγή εικόνας
Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο αναμορφωτής της νεοελληνικής δραματουργίας
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης[1] (2 Δεκεμβρίου 1921 – 29 Μαρτίου 2011) υπήρξε κορυφαίος Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, στιχουργός, δημοσιογράφος και ακαδημαϊκός. Συνελήφθη από τους Γερμανούς το φθινόπωρο του 1942 και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι τον Μάιο του 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις. Αυτή την οδυνηρή εμπειρία κατέγραψε στο βιβλίο του “Μαουτχάουζεν”, μια διήγηση που εναλλάσσει τη ζωή στο στρατόπεδο με τη ζωή μετά την απελευθέρωση. Η αφήγηση, συνταρακτικά απλή και ανθρώπινη, καταγράφει τις θηριωδίες των στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επιπλέον επικεντρώνεται στην επανάκτηση της ζωής από τους επιζήσαντες, περιγράφοντας τόσο τις αντικειμενικές συνθήκες όσο και την ψυχολογική τους κατάσταση στις πρώτες μέρες μετά την απελευθέρωση[2].
Μετά τον πόλεμο, αφιερώθηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων όπως “Έβδομη Μέρα της Δημιουργίας”(1956), “Η Αυλή των Θαυμάτων”(1957) και “Το μεγάλο μας τσίρκο”(1973), καθώς και σεναρίων για τον κινηματογράφο, όπως “Στέλλα”(1955) και “Ο Δράκος”(1956). Συνεργάστηκε ως αρθρογράφος και δοκιμιογράφος με μεγάλες εφημερίδες και το 1981 ανέλαβε τη διεύθυνση ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.
Για την σημαντική του προσφορά τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις. Έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1999, στην έδρα του Θεάτρου, και το 2000 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον τίμησε με το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα. Το πλούσιο έργο του έχει μεταφραστεί και παρουσιαστεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης, αλλά και στις ΗΠΑ, Τουρκία, Ισραήλ, Κίνα και Αυστραλία.
[1] Ιάκωβος Καμπανέλλης, kambanellis.gr, ανακτήθηκε στις 2/12/2024
[2] Ιάκωβος Καμπανέλλης, ανακτήθηκε στις 2/12.2924
[3] Πηγή Φωτογραφίας
Άννα Κομνηνή, βυζαντινή πριγκίπισσα και ιστορικός
της Ιωάννας Βούλγαρη, θεολόγου του 4ου ΓΕΛ Ιωαννίνων “ΑΚΑΔΗΜΙΑ”
Η Άννα Κομνηνή (1 Δεκεμβρίου 1083 – 1153 μ.Χ.)[1] ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, πρωτότοκο παιδί του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού και εγγονή της Άννας Δαλασσηνής. Θεωρείται ως μία από τις σπουδαιότερες ιστοριογράφους των μεσαιωνικών χρόνων. Η εξαιρετική παιδεία της αναδεικνύεται στο ιστορικό της έργο Αλεξιάς (1148), στο οποίο καταγράφει την αποκλειστική βιογραφία του πατέρα της, Αλέξιου Α΄ Κομνηνού[2]. Πρόκειται για μια ιστορική πηγή μοναδικής αξίας, η οποία καλύπτει τα γεγονότα της περιόδου 1069-1148. Ιδιαιτέρως, επειδή παρέχει μια θεώρηση της πρώτης σταυροφορίας διαφορετική από εκείνη των ιστορικών της Δύσης.
«Ακάθεκτος κυλάει ο χρόνος και στην αέναη κίνησή του παρασύρει και παραλλάζει τα πάντα και τα καταποντίζει στο βυθό της αφάνειας. Πότε πράγματα ασήμαντα και πότε μεγάλα και αξιομνημόνευτα και, όπως λέει ο τραγικός ποιητής, φέρνει στο φως τα άδηλα και κρύβει τα φανερά. Αλλά ο λόγος της ιστορίας γίνεται φράγμα πανίσχυρο για το ρεύμα του χρόνου και σταματάει κατά κάποιον τρόπο την ακάθεκτη ροή του κι απ’ όσα συμβαίνουν στο κύλισμά του, συγκρατεί και περισφίγγει όλα όσα επιπλέουν και δεν τ’ αφήνει να ξεγλιστρήσουν σε λήθης βυθούς.» Αλεξιάς, Πρόλογος, μετάφραση Α. Σιδέρη[3].
Μπορείτε να διαβάσετε την Αλεξιάδα πατώντας πάνω στο εξώφυλλο:
[2] Άννα Κομνηνή, Βυζαντινή πριγκίπισσα και ιστορικός, Περί βιβλιοθηκών, ανακτήθηκε 1/12/2024
[3] Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, μετάφραση Α. Σιδέρη, Βυζαντινή Λογοτεχνία, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, ανακτήθηκε 1/12/2024
[4] Πηγή εικόνας
