Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3/12), στο νηπιαγωγείο μας αφιερώσαμε την Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου, σε δράσεις ευαισθητοποίησης, καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση, την αποδοχή και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.

Οι νηπιαγωγοί, σε συνεργασία με τη σχολική ψυχολόγο του νηπιαγωγείου μας, συζήτησαν με τα παιδιά για τις ειδικές ανάγκες, δίνοντας έμφαση στη σημασία της κατανόησης, της συμπερίληψης και της ισότητας. Μέσα από απλό και βιωματικό διάλογο, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν σκέψεις και συναισθήματα. Στη συνέχεια, παρακολούθησαν την παιδική ταινία μικρού μήκους «Tamara», που αφηγείται την ιστορία ενός κωφάλαλου κοριτσιού και προβάλλει με ευαισθησία τη δύναμη της θέλησης και της αποδοχής.

Ακολούθησαν δραστηριότητες με τη βοήθεια της τεχνολογίας, όπου τα παιδιά γνώρισαν τη γραφή Braille μέσα από βίντεο και τραγούδια, καθώς και το αλφάβητο της Νοηματικής Γλώσσας. Στο δημιουργικό μέρος, ζωγράφισαν το αρχικό γράμμα του ονόματός τους και όλοι μαζί δημιούργησαν μια κοινή αφίσα με ένα σημαντικό μήνυμα για τη φιλία, τη διαφορετικότητα και τον σεβασμό.

Μέσα από αυτές τις δράσεις, τα παιδιά έμαθαν ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί, αλλά όλοι είμαστε ίσοι και πολύτιμοι.

Τη Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου, όλα τα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας συγκεντρώθηκαν  για να τιμήσουμε μαζί την Επέτειο του Πολυτεχνείου. Σε ένα κλίμα σεβασμού και συγκίνησης, τα παιδιά παρακολούθησαν μικρά αφιερώματα και συζητήσαμε όλοι μαζί για τα γεγονότα εκείνης της εποχής, για τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και για τις αξίες που υπερασπίστηκαν.

Μιλήσαμε για τη δημοκρατία και την ελευθερία, για το πόσο σημαντικό είναι να μπορούμε να εκφραζόμαστε, να συνεργαζόμαστε και να ζούμε όλοι με σεβασμό. Διαβάσαμε το βιβλίο «Η Σοφία Ελιά» και το συνδέσαμε με τα πρόσωπα και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, βοηθώντας τα παιδιά να κατανοήσουν, μέσα από μια τρυφερή ιστορία, τι σημαίνει αγώνας, θάρρος και δικαιοσύνη.

Στο τέλος της εκδήλωσης, κάθε παιδί ζωγράφισε το δικό του γαρίφαλο – ένα σύμβολο μνήμης και τιμής – και το τοποθέτησε στην ομαδική κατασκευή «Η Πόρτα του Πολυτεχνείου». Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά απέδωσαν τον δικό τους φόρο τιμής στους φοιτητές που πάλεψαν για ένα καλύτερο μέλλον.

Και τότε ήρθαν οι γονείς. Οι πόρτες του Νηπιαγωγείου άνοιξαν διάπλατα και οι οικογένειες μπήκαν στον χώρο, γεμίζοντάς τον με χαμόγελα και συγκίνηση. Τα παιδιά τραγούδησαν δύο τραγούδια: «Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο» και «Ο δρόμος». Στο δεύτερο μάλιστα, ζήτησαν από τους γονείς να τραγουδήσουν όλοι μαζί. Η στιγμή αυτή ήταν ξεχωριστή—ένας μικρός κύκλος ενότητας, όπου παιδιά και γονείς μοιράστηκαν ένα κοινό μήνυμα: ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι αξίες που μας συνδέουν όλους και που περνούν από γενιά σε γενιά.

Όλα αυτά ήταν σημαντικά, γιατί τα παιδιά μέσα από απλές αλλά ουσιαστικές δράσεις μαθαίνουν να τιμούν το παρελθόν και να κατανοούν βαθιές έννοιες, όπως η ελευθερία, η συλλογικότητα και ο σεβασμός. Γιατί μέσα από την τέχνη, τη συζήτηση, τη μουσική και τη συνεργασία καλλιεργούν την ενσυναίσθηση, τη σκέψη και τη δημιουργικότητά τους. Γιατί, όταν οι γονείς συμμετέχουν και γίνονται μέρος της γιορτής, χτίζονται γέφυρες ανάμεσα στο σχολείο και στην οικογένεια, γεμάτες εμπιστοσύνη και κοινές αξίες. Και, κυρίως, γιατί αυτές οι στιγμές μένουν στα παιδιά· γίνονται μνήμες, εμπειρίες και θεμέλια για να μεγαλώσουν ως άνθρωποι που σέβονται, αγαπούν και συμμετέχουν.