Πρόκειται για το παραμύθι της Eszter Nagy που προσφέρει μεν την ευκαιρία μελέτης των γεωμετρικών σχημάτων με ευφάνταστο τρόπο, αναζητά δε την ποιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο Όσκαρ είναι ένα κουμπί που αποφασίζει να φύγει από τη ζακέτα όπου είναι ραμμένος, να γνωρίσει τον κόσμο και να κάνει φίλους. Έρχεται αντιμέτωπος με τις προκαταλήψεις των άλλων σχημάτων. Στην αρχή απογοητεύεται αλλά δεν χάνει το κουράγιο του. Όταν όμως και τα ρομβοειδή (χαρταετοί) τον απορρίπτουν, λυγίζει και αρχίζει να κλαίει. Το φεγγάρι τον ενθαρρύνει να συνεχίσει την αναζήτησή του. “Δεν έχει τόση σημασία η εικόνα του άλλου” υποστηρίζει η συγγραφέας “γιατί δεν βλέπουμε μόνο με τα μάτια”. Ο Όσκαρ καταλήγει σε ένα τσίρκο όπου στο σακάκι και το καπέλο του ταχυδακτυλουργού βρίσκει τη θέση του. Αποκτά πολλούς φίλους. Ο αγαπημένος του είναι το κουνέλι του ταχυδακτυλουργού που δεν έχει γεωμετρικό σχήμα. Αφού βάλαμε τις εικόνες του παραμυθιού σε χωροχρονική σειρά και ανακαλύψαμε ότι στην ιστορία δεν συμμετέχουν από τα σχήματα που έχουμε μάθει το τετράγωνο και το οβάλ (έλλειψη), παίξαμε ένα επιδαπέδιο παιχνίδι  διαδρομής με ζάρι όπου τα νήπια βοήθησαν τα σχήματα να μπουν στο καπέλο του ταχυδακτυλουργού και νίκησε ο κύκλος γιατί μπήκε πρώτος.