Η Δανειστική βιβλιοθήκη στο Νηπιαγωγείο αποτελεί κύριο μέρος της διαμόρφωσης ενός περιβάλλοντος εγγραμματισμού, αλλά και μέσο για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και του σεβασμού των παιδιών προς το βιβλίο.

Σκοπός της Δανειστικής βιβλιοθήκης είναι η εξοικείωση του παιδιού με το βιβλίο και η αξιοποίηση της παιδικής λογοτεχνίας, μέσω της οποίας μπορούν τα παιδιά να νιώσουν τη χαρά της ανάγνωσης, να ταυτιστούν με τους ήρωες, να  εκφράσουν συναισθήματα, να μυηθούν σε αξίες και στάσεις ζωής καθώς και να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιο τους συμβάλλοντας έτσι στη γλωσσική τους ανάπτυξη.

Αφού συζητήσαμε με τα παιδιά για τα βιβλία, την  επαφή που έχουν μαζί τους, τη χρησιμότητά τους και θέλοντας να οργανώσουμε τη Δανειστική βιβλιοθήκη μας, συναποφασίσαμε να φέρουν στο σχολείο ένα αγαπημένο τους βιβλίο από την βρεφική ως την τωρινή τους ηλικία και με τη συμβολή των γονέων ….

Φτιάξαμε μια “βιβλιοθάλασσα”!!!!

Το δικό μου αγαπημένο βιβλίο!!!

Έκθεση βιβλίου!!!

Έχω φίλο ένα βιβλίο !!!!!

” Γίναμε συγγραφείς και εικονογράφοι “!!!

Μέσα από εποικοδομητικό διάλογο και πολλές προτάσεις που έθεσαν οι μαθητές για τον τρόπο λειτουργίας της Δανειστικής Βιβλιοθήκης του Νηπιαγωγείου μας, αποφασίσαμε να θέσουμε κάποιους κανόνες δανεισμού τους οποίους συνυπογράψαμε όλοι μας, δίνοντας έτσι την υπόσχεση ότι θα τους τηρήσουμε!!!

Ετοιμάσαμε μαζί με τα παιδιά τον φάκελο και την καρτέλα της Δανειστικής Βιβλιοθήκης,  όπου  θα σημειώνουμε  την ημερομηνία που θα δανείζονται το βιβλίο, τον τίτλο του και την ημερομηνία της επιστροφής του.

Ώρα για να δανειστούμε !! Καλά ταξίδια στο μαγικό κόσμο των βιβλίων!!!

ΤΟ ΑΜΠΕΛΙ

― Aμπέλι μου πλατύφυλλο
και κοντοκλαδεμένο,
για δεν ανθείς, για δεν καρπείς,
σταφύλια για δεν βγάνεις;
Mε χάλασες, παλιάμπελο,
κι εγώ θα σε πουλήσω.
― Mη με πουλάς αφέντη μου
κι εγώ σε ξεχρεώνω.
Για βάλε νιους και σκάψε με,
γέρους και κλάδεψέ με.
Bάλε γριές, μεσόκοπες,
να με βλαστολογήσουν.
Bάλ’ και κορίτσια ανύπαντρα
να με κορφολογήσουν.

Δημοτική/Λαϊκή παράδοση

(από το βιβλίο: Αναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού, Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, 1974)

“Το αμπέλι είναι φυτό φυλλοβόλο, που αγαπάει το εύκρατο κλίμα και στη χώρα μας, καλλιεργείται ιδιαίτερα!

Ο καρπός του αμπελιού, το σταφύλι είναι ο βασιλιάς των φρούτων. Είναι εύγευστο, ευκολοχώνευτο και θρεπτικό.

Ο τρύγος που αφορά το μάζεμα των σταφυλιών μαζί με το πάτημα των σταφυλιών που τον ακολουθούν, είναι από τις σημαντικότερες εργασίες των αγροτών και γίνονται αφορμή για μεγάλη γιορτή που συνοδεύεται ακόμη και σήμερα με ανάλογα έθιμα”. (Πληροφορίες από το Διαδίκτυο).

Οι μαθητές του Νηπιαγωγείου μας προσέγγισαν το πανάρχαιο αυτό φρούτο, μέσα από τις εμπειρίες τους, τις εικόνες για το αμπέλι, τον τρύγο, καθώς και μέσα από την Τέχνη, -πίνακες ζωγραφικής, ποίηση, τραγούδι, παραδοσιακό τραγούδι, μύθους, κατασκευές κ.ά.

Η κληματαριά στην αυλή του σχολείου μας στάθηκε αφορμή με βιωματικό τρόπο  να γνωρίσουμε την όλη διαδικασία του τρύγου. Ακολούθησε το πάτημα των σταφυλιών, η παραγωγή μούστου αλλά και η παρασκευή μουστοκούλουρων !!!

Μαντήλες στο κεφάλι και πανέρια στα χέρια. Έτοιμοι για τον τρύγο !!!

«Μπαίνω μες στ’ αμπέλι, μπαίνω μες στ’ αμπέλι
μπαίνω μες στ’ αμπέλι σα νοικοκυρά,
μωρ’ σα νοικοκυρά,

να κι ο νοικοκύρης που ’ρχεται κοντά.
Έλα νοικοκύρη να τρυγήσουμε
                                                 κόκκινα σταφύλια να πατήσουμε….»         (παραδοσιακό Θεσσαλίας)               

 Έχοντας τα απαραίτητα υλικά και την συνταγή φτιάξαμε  μουστοκούλουρα  !!!!                                                                                                                                               

Μοσχομύρισε το Νηπιαγωγείο μας! 

Δε μ’ακούς;
Έρχομαι μαζί με τα κιτρινισμένα φύλλα.
Έλα, έλα κοριτσάκι,
Μυρίζω νοτισμένο χώμα και γομολάστιχα.
Έλα, έλα αγοράκι,
Κάτσε σ’ ένα ιπτάμενο φύλλο να φύγουμε μαζί,
Φτιάξε χάρτινες βαρκούλες να τις πάρει η βροχή.
Γέμισαν πάλι τ’ ανθοπωλεία πολύχρωμα χρυσάνθεμα.
Έρχομαι μαζί με τη βαριά μυρουδιά των σταφυλιών του τρύγου.
Δε μ’ακούς;
Είμαι το φθινόπωρο. (Μάρω Λοίζου).

Φθινόπωρο !  Μα τι είναι τέλος πάντων αυτό το Φθινόπωρο, που βρίσκεται, μήπως μπορούμε να το δούμε, να το  πιάσουμε, να το μυρίσουμε, να το γευθούμε?

Με πολλές τέτοιες απορίες αφού ετοιμαστήκαμε, ξεκινήσαμε να βρούμε το Φθινόπωρο στη γειτονιά μας και να το φέρουμε στο Νηπιαγωγείο μας !!!!

«Τα χέρια δε χτυπάνε τα χέρια αγαπάνε»

“Τι μπορεί να κάνει ένα χέρι όταν είναι λυπημένο;

Υπάρχουν πολύχρωμα χέρια;

Και αν ναι πώς αποκτούν τα χρώματά τους;

Ένα παραμύθι με χέρια που… αγγίζουν το φαινόμενο της βίας… δίνουν απλόχερα την αγάπη τους και… ανοίγουν πολλά παράθυρα στη χρωματιστή πλευρά της ζωής”.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Στα πλαίσια της διαμόρφωσης κανόνων συμπεριφοράς στο σχολείο και με αφορμή το βιβλίο της Μαρίας Κουτσανοπούλου «Τα χέρια δε χτυπάνε τα χέρια αγαπάνε», προσεγγίσαμε το πρόβλημα των συγκρούσεων μέσα στην τάξη  και αφού συζητήσαμε  για τα τόσο όμορφα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με τα χέρια μας ,κάναμε το δικό μας σύνθημα:

«Με τα χέρια Αγαπάμε και ότι μας ενοχλεί το Σταματάμε»!