Μεμιάς ανοίγει ο ουρανός τα σύγνεφα μεριάζουν,

οι κόσμοι εμείνανε βουβοί, παράλυτοι, κοιτάζουν.

Μια φλόγ’ αστράφτει… ακούονται ψαλμοί και μελωδία…

Πετάει έν άστρο… σταματά εμπρός εις τη Μαρία…

«Χαίρε, της λέει, αειπάρθενε, ευλογημένη, χαίρε!

Ο Κύριός μου είναι με σε. Χαίρε, Μαρία, χαίρε!»

Επέρασαν χρόνοι πολλοί… Μια μέρα σαν εκείνη 

αστράφτει πάλε ο ουρανός… Στην έρμη της την κλίνη 

λησμονημένη, ολόρφανη, χλωμή κι απελπισμένη,

μια κόρη πάντα τήκεται, στενάζει, αλυσωμένη.

 Τα σίδερα είναι ατάραγα, σκοτάδι ολόγυρά της. 

Τα καταφρόνια, η δυστυχιά σέπουν τα κόκαλά της. 

Τρέμει μεμιάς η φυλακή και διάπλατη η θυρίδα

 φέγγει κι αφήνει και περνά έν άστρο, μιαν αχτίδα. 

Ο Άγγελος εστάθηκε, διπλώνει τα φτερά του…

«Ξύπνα, ταράζου, μη φοβού, χαίρε, Παρθένε, χαίρε.

Ο Κύριός μου είναι με σε, Ελλάς, ανάστα, χαίρε».

Μ αυτό το υπέροχο ποίημα ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης μας περιγράφει τη διπλή γιορτή της 25ης Μαρτίου.

Στο σχολείο μας τιμήσαμε τη διπλή αυτή γιορτή κατασκευάζοντας.