Με μεγάλη συγκίνηση γιορτάσαμε φέτος στο Νηπιαγωγείο μας τη διπλή γιορτή της 25ης Μαρτίου – τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Η μέρα μας ξεκίνησε στον χώρο του σχολείου, όπου είχαμε τη χαρά να υποδεχτούμε τους γονείς των μαθητών μας σε μια όμορφη, ζεστή γιορτή. Οι μικροί μας «τσολιάδες» και οι «ελληνοπούλες» μας, φορώντας τις παραδοσιακές τους φορεσιές, γέμισαν την τάξη με τη ζωντάνια τους και απήγγειλαν τα ποιήματά τους με απίστευτο θάρρος και ενθουσιασμό, κερδίζοντας το πιο θερμό χειροκρότημα!

🎨 Τα σκηνικά μας… έργα τέχνης!

Ιδιαίτερη νότα στη γιορτή μας έδωσαν τα σκηνικά της παράστασης, τα οποία δεν ήταν άλλα από τις δημιουργίες των ίδιων των παιδιών. Με χρώματα και πολλή φαντασία, οι μικροί μας καλλιτέχνες ζωγράφισαν τους Ήρωες του 1821, στολίζοντας μοναδικά την τάξη μας και δείχνοντάς μας πώς βλέπουν μέσα από τα δικά τους μάτια την ιστορία.

Στη συνέχεια, όλοι μαζί –εκπαιδευτικοί, παιδιά και γονείς– μεταφερθήκαμε στην πλατεία του χωριού/δήμου μας. Εκεί, τα νήπια συμμετείχαν με απόλυτο σεβασμό στην επίσημη τελετή, όπου πραγματοποιήθηκε η κατάθεση του στεφάνου από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού και Νηπιαγωγείου Νεάπολης και η έπαρση της σημαίας, ψάλλοντας όλοι μαζί τον Εθνικό μας Ύμνο.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλα τα παιδάκια μας για την προσπάθειά τους και τη συμμετοχή τους, αλλά και στους γονείς που στάθηκαν για άλλη μια φορά δίπλα μας, στηρίζοντας τις δράσεις του σχολείου μας!

Με αφορμή την Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο, στις 6 Μαρτίου, με συντονίστρια την εκπαιδευτικό Γιαλελή Αγγελική, το νηπιαγωγείο μας πραγματοποίησε μια βιωματική δράση με διπλό στόχο: την ουσιαστική κατανόηση των μορφών της ενδοσχολικής βίας, αλλά κυρίως την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης.

Διαβάσαμε το βιβλίο «Το αόρατο ράγισμα» της Χρύσας Παπαγιάννη και από τη συζήτηση που προέκυψε τα παιδιά κλήθηκαν να σκεφτούν λόγια και συμπεριφορές που πονάνε.
Είχαμε μια μεγάλη καρδιά από χαρτόνι και κάθε φορά που ακουγόταν μια φράση όπως «Δεν σε παίζω», «Δεν είσαι φίλος μου» ή «Είσαι άσχημος», η καρδιά τσαλακωνόταν και σκιζόταν.

Στη συνέχεια, μιλήσαμε για τη μεταμέλεια και την επανόρθωση. Τα παιδιά άρχισαν να λένε όμορφα λόγια αγάπης και αποδοχής: «Θέλεις να μοιραστούμε αυτό το παιχνίδι;», «Συγγνώμη, θέλω να είμαστε φίλοι».
Με κάθε καλό λόγο, κάθε παιδί προσπαθούσε με τα χεράκια του να «σιδερώσει» και να ισιώσει την πληγωμένη καρδιά.

Όμως, όσο κι αν προσπαθήσαμε, το χαρτί δεν έγινε ποτέ ξανά όπως πριν.

Στη συνέχεια, ζητήθηκε από τους μαθητές να ζωγραφίσουν σε χάρτινη καρδιά ο κάθε ένας μια κατάσταση που πληγώνει στη μια όψη του χαρτιού και μια κατάσταση που τους κάνει να νιώθουν αποδοχή και αγάπη στην άλλη όψη.

Μέσα από αυτή τη βιωματική εμπειρία, οι μικροί μας μαθητές έμαθαν ότι τα λόγια μας είναι εργαλεία που μπορούν είτε να πληγώσουν είτε να θεραπεύσουν την ψυχή των άλλων. Μάθαμε ότι η “συγγνώμη” δεν σβήνει τα σημάδια, υπενθυμίζοντάς μας πόση προσοχή χρειάζεται στον τρόπο που φερόμαστε στους γύρω μας. Τέλος, καταλάβαμε ότι η ικανότητα να μπαίνουμε στη θέση του άλλου είναι το πιο σημαντικό.

Στο σχολείο μας, καλλιεργούμε καθημερινά ένα περιβάλλον σεβασμού και αποδοχής, όπου κάθε παιδί νιώθει ασφάλεια και αγάπη, και όπου οι καρδιές παραμένουν πάντα χαμογελαστές!