Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι Απόκριες στο νηπιαγωγείο μας ήταν μια μοναδική εμπειρία γεμάτη χαμόγελα, χρώματα και δημιουργικότητα!

Η παράδοση, αποτέλεσε σημείο αναφοράς των δράσεών μας γνωρίζοντας τα έθιμα της περιόδου. Μιλήσαμε για την Κυρά Σαρακοστή, το παλιό αυτό έθιμο που μας βοηθά να μετράμε τις εβδομάδες μέχρι το Πάσχα. Φτιάξαμε τη δική μας Κυρά Σαρακοστή με χαρτί και χρώματα και μάθαμε γιατί δεν έχει στόμα και γιατί έχει επτά πόδια.

Το έθιµο της κυρά Σαρακοστής στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας είναι ένα από τα παλαιότερα ελληνικά έθιµα που σχετίζονται µε τη γιορτή του Πάσχα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο που βοηθούσε στο παρελθόν να μετρούν τις ημέρες της νηστείας ελλείψει ημερολογίων.

Στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας η κυρά Σαρακοστή ήταν µια χάρτινη ζωγραφιά που απεικόνιζε µια γυναίκα, µε επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της Σαρακοστής, µε σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται και µε κλειστό στόµα γιατί νηστεύει, δεν κουτσομπολεύει και δεν κατακρίνει. Το ημερολόγιο αυτό συνόδευε µικρούς και µεγάλους στην νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα πόδι κι έτσι ήξεραν πόσες εβδοµάδες νηστείας απέµεναν µέχρι το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο έκοβαν και το τελευταίο χάρτινο πόδι, το οποίο δίπλωναν και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο. Τοποθετούσαν έπειτα το σύκο αυτό µαζί µε άλλα και σε όποιον το έβρισκε θεωρούνταν ότι του έφερνε γούρι. Σε άλλες περιοχές τοποθετούσαν το πόδι στο ψωµί της Αναστάσεως. Όποιος έβρισκε στο κομμάτι του το πόδι ήταν ο τυχερός.

Σε άλλα µέρη της Ελλάδας, η κυρά Σαρακοστή δεν ήταν φτιαγµένη από χαρτί αλλά από ζυµάρι. Το ζυµάρι φτιαχνόταν από αλεύρι, αλάτι και νερό. Μια τρίτη παραλλαγή θέλει την κυρά Σαρακοστή φτιαγµένη από πανί και γεµισµένη µε πούπουλα. Ωστόσο σηµαντική διαφορά έχει η κυρά Σαρακοστή που έφτιαχναν στον Πόντο. Εκεί κρέµαγαν από το ταβάνι µια πατάτα ή ένα κρεµµύδι που πάνω του είχε καρφωµένα εφτά φτερά κότας, το ηµερολόγιο αυτό το ονόµαζαν «κουκουρά». Κάθε εβδοµάδα αφαιρούσαν ένα φτερό κι έτσι µέτραγαν το χρόνο µέχρι την Ανάσταση.

Το πέταγμα του χαρταετού την Καθαρά Δευτέρα είναι ένα πανελλαδικό έθιμο που σηματοδοτεί την έναρξη της Σαρακοστής. Συμβολίζει την ανάταση της ανθρώπινης ψυχής προς το Θεό.Πέρα από τη θρησκευτική έννοια της πνευματικής εξύψωσης, το πέταγμα του χαρταετού συνδέεται με τη χαρά της άνοιξης, την επαφή με τη φύση και τη γιορτινή διάθεση της οικογένειας. Αν και συνδεδεμένος με την ελληνική παράδοση, το έθιμο έχει τις ρίζες του στην αρχαία Κίνα (περίπου 1000 π.Χ.), από όπου διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο, αρχικά ως μέσο επικοινωνίας με το θείο ή για στρατιωτικούς σκοπούς. Παραδοσιακά κατασκευάζεται από ξύλινα πηχάκια (σκελετός), χαρτί (σώμα) και «ζύγι» (σπάγκος) για την ισορροπία. Το πέταγμα του χαρταετού είναι η αποκορύφωση των εορτασμών της Καθαράς Δευτέρας σηματοδοτώντας το τέλος της Αποκριάς.  Η διαδικασία του πετάγματος προσφέρει χαρά σε παιδιά και ενήλικες, συνδυάζοντας την παράδοση με τη διασκέδαση στην ύπαιθρο.

Ξεχωριστή θέση στις δραστηριότητές μας είχε και το τραγούδι «Ο Κάβουρας», ένα παραδοσιακό αποκριάτικο τραγούδι που διασκεδάσαμε μαθαίνοντας και τραγουδώντας όλοι μαζί. Μέσα από τη μουσική και την κίνηση, τα παιδιά συμμετείχαν με χαρά, αναπτύσσοντας τον ρυθμό και τη συνεργασία τους.

Ώσπου ήρθε η μέρα και η τάξη μας γέμισε σερπαντίνες, μπαλόνια και αποκριάτικες στολές. Τα παιδιά ήρθαν ντυμένα με φαντασία και κέφι, μεταμορφωμένα σε αγαπημένους ήρωες και χαρακτήρες. Στο αποκριάτικο πάρτι μας είχαμε ξεχωριστούς καλεσμένους: χαρούμενους κλόουν, που με τα αστεία τους, τα παιχνίδια μας χάρισαν άφθονο γέλιο και ενθουσιασμό.