2ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΣΤΡΟΥΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Την άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις
Ναι την φτιάχνεις.
Κάθε φορά από την αρχή.
Όλο και πιο ζωντανή.
Όλο και πιο ποτισμένη.
Ναι την φτιάχνεις.

Λιτά και απέριττα απεικόνισε το 1950 πάνω στον καμβά ο Βασιλείου το σαρακοστιανό μας παραδοσιακό τραπέζι. Το στρογγυλό μεταλλικό τραπεζάκι καφενείου στρωμένο κι έτοιμο να υποδεχθεί τους αγαπημένους φίλους και να γιορτάσουμε μαζί τους την πρώτη μέρα της σαρακοστής. Φιλοξενεί πάνω του τα νηστίσιμα φαγητά που συνηθίζουμε να τρώμε την Καθαρή Δευτέρα: ελιές, χαλβάς, ταραμάς, λαγάνα, θαλασσινά και ρετσίνα.

Kάναμε και εμείς το δικό μας, κοπιάστε να κεράσουμε…

Ένα τραγούδι συμβόλαιο, γιατί η διαμόρφωση και παγίωση ενός επιθυμητού πλαισίου αρχών που διέπει τις  σχέσεις των δυο φύλλων μέσα στην οικογένεια, αποτελεί το φιλόδοξο στόχο  μας.

ΜΑΖΙ

Μαζί θα μαγειρεύουμε, εσύ και εγώ

Μαζί και θα χορεύουμε, εσύ και εγώ

Θα φτιάχνουμε τον κήπο μας ”Ζούμ Τριαλαρί Λαρό” 

Το σπίτι το γραφείο μας, εσύ και εγώ

Μαζί και θα ψωνίζουμε, εσύ και εγώ

Μαζί θα συγυρίζουμε, εσύ και εγώ

Την τάξη στα συρτάρια μας ”Ζούμ Τριαλαρί Λαρό” 

Κουζίνα και πατάρια μας, εσύ και εγώ

Το βράδυ θα διαβάζουμε ,εσύ και εγώ

Κι ύστερα θα φωλιάζουμε, εσύ και εγώ

Στη ζέστη στο σπιτάκι μας ”Ζούμ Τριαλαρί Λαρό” 

Και πλάι στο παιδάκι μας, εσύ και εγώ.

Όποιος έχει το μυαλό του ,εσύ και εγώ

Κάθεται στο σπιτικό του, εσύ και εγώ

Όλοι να ναι ίσοι θέλει ”Ζούμ Τριαλαρί Λαρό” 

Τους καβγάδες δε γυρεύει, εσύ και εγώ.

Τα φιλάκια προτιμάει ,εσύ και εγώ

Το χορό το τραγουδάκι ,εσύ και εγώ

Το καλό του το κρασάκι ”Ζούμ Τριαλαρί Λαρό” 

Το ζεστό του κρεβατάκι, εσύ και εγώ.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το μυθιστόρημα Στου Χατζηφράγκου (1963). Στο έργο αυτό περιγράφονται με νοσταλγική διάθεση η ζωή και οι περιπέτειες μιας παρέας παιδιών σε μια γειτονιά  της Σμύρνης στις αρχές του 20ού αιώνα. 

Θα σου μιλήσω για τα τσερκένια.

Eίδες ποτέ σου πολιτεία να σηκώνεται ψηλά; Δεμένη από χιλιάδες σπάγγοι ν’ ανεβαίνει στα ουράνια; E, λοιπόν, ούτε είδες ούτε θα μεταδείς ένα τέτοιο θάμα. Aρχινούσανε την Kαθαρή Δευτέρα —ήτανε αντέτι— και συνέχεια την κάθε Kυριακή και σκόλη, ώσαμε των Bαγιών. Aπό του Xατζηφράγκου τ’ Aλάνι κι από το κάθε δώμα κι από τον κάθε ταρλά του κάθε μαχαλά της πολιτείας, αμολάρανε τσερκένια. Πήχτρα ο ουρανός. Tόσο, που δε βρίσκανε θέση τα πουλιά. Για τούτο, τα χελιδόνια τα φέρνανε οι γερανοί μονάχα τη Mεγαλοβδομάδα, για να γιορτάσουνε την Πασχαλιά μαζί μας. Oλάκερη τη Mεγάλη Σαρακοστή, κάθε Kυριακή και σκόλη, η πολιτεία ταξίδευε στον ουρανό. Aνέβαινε στα ουράνια και τη βλόγαγε ο Θεός. Δε χώραγε το μυαλό σου πώς μπόραγε να μείνει κολλημένη χάμω στη γης, ύστερ’ από τόσο τράβηγμα στα ύψη. Kαι όπως κοιτάγαμε όλο ψηλά, τα μάτια μας γεμίζανε ουρανό, ανασαίναμε ουρανό, φαρδαίνανε τα στέρνα μας και κάναμε παρέα με αγγέλοι.

Λήψη αρχείου

Ο Αγέρανος είναι παραδοσιακός χορός της  και έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα.

Ένα τέτοιο χορό χόρεψαν, γυρίζοντας από την Κρήτη, στο ιερό νησί του Απόλλωνα τη Δήλο, ο Θησέας μαζί με τους νέους και τις νέες, που είχε σώσει από τον Μινώταυρο. Ο χορός παρίστανε την περιπλάνηση τους μέσα στο Λαβύρινθο. Περιλάμβανε κυματισμούς, αναδιπλώσεις, αναπτύξεις και ελικοειδείς στροφές, με ρυθμικά γυρίσματα και ξαναγυρίσματα, σαν μια μίμηση των πολύπλοκων στοών του Λαβύρινθου. Δηλαδή, η ουσία των σημερινών κινήσεων του χορού είναι ίδια με την παλιά.

Με το τραγούδι “αμυγδαλοτσακίσματα “γνωρίσαμε τον αρχαίο χορό αλλά και το σχετικό  μύθο  .

Του “Κουτρούλη ο γάμος”, είναι η αναπαράσταση ενός πραγματικού γάμου του 14ου αιώνα. Ποιος ήταν όμως ο Κουτρούλης;
Ο Κουτρούλης ήταν υπαρκτό πρόσωπο και μάλιστα ιππότης, που ζούσε στη Μεθώνη κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα. Κάποτε,  αγάπησε μια παντρεμένη γυναίκα, η οποία του ανταπέδωσε τον έρωτά της, εγκαταλείποντας τον νόμιμο σύζυγό της . Για αυτήν της την πράξη η Εκκλησία την αφόρισε και ο Κουτρούλης, επί 17 ολόκληρα χρόνια, παρά τις προσπάθειές του να πάρει από την εκκλησία την άδεια να την παντρευτεί, δεν τα κατάφερε….
Το 1354, ο Πατριάρχης Αντώνιος Δ’, του έδωσε την άδεια και αμέσως ο Κουτρούλης πήρε την κοπέλα, πήγαν στην εκκλησία, παντρεύτηκαν και ακολούθησε ένα μεγάλο γαμήλιο γλέντι. Όταν επιτέλους έγινε ο γάμος ,θεωρήθηκε το μέγα ζήτημα της ημέρας. Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «’Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε».

Η  έκφραση «έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα και υποδηλώνει θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία.

Μέσα σε αυτή την ακαταστασία μπερδέψαμε και εμείς τα ρούχα μας.
Καταλήξαμε σε συμπεράσματα. Κάτω απ τα ρούχα παραμένουμε οι ίδιοι άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες  αναζητήσεις και πεποιθήσεις. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ  ΣΕΒΟΝΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΓΑΠΟΥΝ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ.

 Από γενιά να ’ναι ο γαμπρός και να ’ναι φημισμένος…

Τα φλαμίνγκο είναι μονογαμικά πουλιά και κτίζουν την οικογένεια τους στα σταθερά θεμέλια της συνεργασίας. Οι δύο μελλοντικοί γονείς ετοιμάζουν μαζί τη φωλιά τους και γενούν μόνο ένα αυγό κάθε χρόνο. Οι γονείς επωάζουν το αυγό με τη σειρά μέχρι να εκκολαφθεί και μετά ταΐζουν τον νεοσσό με ένα υγρό σαν γάλα που εκκρίνουν και οι δύο από το λαιμό τους. Το ‘γάλα’ αυτό είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες και λίπη. Ο νεοσσός τρέφεται από τους γονείς μέχρι να είναι αρκετά μεγάλος για να φάει από μόνος του.