Με αφόρμηση το μάθημα της Ιστορίας Β΄ Λυκείου σχετικά με το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών το 1054 που έληξε με τους αμοιβαίους αφορισμούς του πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου και του καρδινάλιου Ουμβέρτου, εκπρόσωπου της Ρώμης στις διαπραγματεύσεις, οι μαθητές προβληματίστηκαν σχετικά με το ζήτημα του αφορισμού και κατέγραψαν τις πληροφορίες που βρήκαν στο παρακάτω άρθρο.

Σύμφωνα με ένα σύντομο ορισμό, ο αφορισμός αποτελεί εκκλησιαστική ποινή με την οποία μέλος ενός χριστιανικού δόγματος αποκλείεται εντελώς από την χριστιανική κοινότητα ως τιμωρία για πολύ σοβαρά αμαρτήματα στα οποία περιέπεσε. Αναλυτικότερα ο αφορισμός είναι η βαρύτερη ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε όλα τα μέλη της εκκλησίας και διακρίνεται, ανάλογα με το περιεχόμενο του, σε μικρό και μεγάλο αφορισμό. Ο μεγάλος αφορισμός ή ανάθεμα συνεπάγεται την ολοσχερή και διαρκή αποκοπή του τιμωρημένου από την εκκλησία, ενώ μικρός αφορισμός περιορίζεται στον αποκλεισμό του τιμωρημένου από τις ιερές τελετές και κυρίως την προσωρινή στέρηση της θείας κοινωνίας.

Ο αφορισμός που επιβλήθηκε στο παρελθόν σε σημαντικές προσωπικότητες της πολιτικής των γραμμάτων και των τεχνών, συνοδεύεται από ένα πολύ σκληρό κείμενο του τύπου:  «έχουμε αυτόν αφορισμένων πάρα πατρός, ιού και Αγίου πνεύματος, πάρα της μίας αγίας καθολικής και αποστολικής εκκλησίας πάρα των τριακοσίων δέκα και οκτώ θεό φόρων πατέρων. Έστω τρέμων και σταίνων Επί της γης ως Κάιν, σχισθείη η Γη και κατάπιή αυτόν ως τον Κορρέ, Δαθαν και Αβειρων. Κληρονομησάτω την λέπρα του Γιεζή και την αγχόνην του Ιούδα. Σίδηρος και αι πέτραι λυθήτωσαν αυτός δε ουθαμώς αλλά μενέτω άλυτος και τυμπανιαίος…»

Ο μεγάλος αφορισμός ή ανάθεμα μετά την μεταπολίτευση και υπό το νέο καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος επιβάλλεται μόνο μετά την απόφαση της Συνόδου της ιεραρχίας, όλων δηλαδή των ενεργεία μητροπολιτών και μάλιστα με απόφαση της, η οποία πρέπει να ληφθεί με αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 του όλου αριθμού των μελών της. Το κατά Ματθαίον 18:15-20 δίνει την διαδικασία και την εξουσία για μία εκκλησία να το κάνει αυτό. Μας διδάσκει ότι αυτός που θίγεται πρέπει να πάει στο παραβατικό άτομο. Αν αυτός δε μετανοήσει τότε πάνε δύο ή τρεις να επιβεβαιώσουν την κατάσταση για την άρνηση  για μετάνοια. Αν εξακολουθεί να μην υπάρχει μετάνοια το θέμα οδηγείται ενώπιον της εκκλησίας. Αυτή η διαδικασία δεν είναι ευχάριστη όπως ένας πατέρας δεν απολαμβάνει να χρειάζεται να πειθαρχήσει τα παιδιά του. Συχνά όμως είναι αναγκαίο. Ο σκοπός δεν πρέπει να είναι κακόβουλος. Αντίθετα, ο στόχος είναι η αποκατάσταση του ατόμου σε πλήρη κοινωνία τόσο με το θεό όσο και με τους άλλους πιστούς. Πρέπει να γίνει με αγάπη προς το συγκεκριμένο άτομο, με υπακοή και τιμή στο θεό και με ευσεβή φόβο για το καλό των υπολοίπων στην εκκλησία.

Η Αγία γραφή μας δίνει ένα παράδειγμα για την αναγκαιότητα του αφορισμού σε μία τοπική εκκλησία-είναι η εκκλησία στην πόλη της Κορίνθου. Σε αυτό το απόσπασμα ο Απόστολος Παύλος δίνει τους λόγους για την βιβλική χρήση του αφορισμού. Ένας λόγος είναι για το καλό της μαρτυρίας του Ιησού Χριστού ενώπιον των απίστων όταν ο Δαδιβ  αμάρτησε με την Βηθσαβέε μια από τις συνέπειες της αμαρτίας του ήταν ότι το όνομα του ενός αληθινού θεού βλασφημείται από τους εχθρούς του θεού. Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι η αμαρτία είναι σαν τον καρκίνο, εάν αφεθεί να υπάρχει, απλώνεται στους γύρω με τον ίδιο τρόπο που λίγη ζύμη κάνει ένζυμο ολόκληρο το φύραμα.

Επίσης ο Παύλος εξηγεί ότι ο Ιησούς μας έσωσε ώστε να μπορούμε να απέχουμε από την αμαρτία έτσι να μπορούμε να είμαστε άζυμη ή ελεύθεροι από αυτή που προκαλεί η πνευματική παρακμή.  Η επιθυμία του Χριστού για την νύφη του, την εκκλησία, είναι να μπορεί να είναι άγια και χωρίς ψεγάδι.

Γιώργος Καραγεωργίου – Αχιλλέας Δρίκος Β1 

Το ψωμί αποτελεί βασικό κομμάτι της καθημερινής ζωής των ανθρώπων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.

Όλη η διαδικασία για την καλλιέργεια του σιταριού και τη μετέπειτα παρασκευή ψωμιού ξεκινούσε από την προετοιμασία του χωραφιού για την σπορά.Πρώτο βήμα πριν την σπορά ήταν το όργωμα του χωραφιού. Ο γεωργός έζευε το άλογο ή το μουλάρι στο χειροκίνητο αλέτρι και άρχιζε να οργώνει το χωράφι. Αφού τελείωνε με το όργωμα του χωραφιού, η νοικοκυρά του σπιτιού έπαιρνε λίγους σπόρους και τους πήγαινε στην εκκλησία την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας έβγαινε ο ιερέας και διάβαζε την ειδική ευχή για την ευλογία των σπόρων. Στη συνέχεια η νοικοκυρά έπαιρνε την πετσέτα με τους σπόρους και επέστρεφε στο σπίτι της, όπου τους παρέδιδε στον γεωργό για σπορά στο χωράφι. Η σπορά συνήθως ξεκινούσε του Αγ. Δημητρίου και ολοκληρωνόταν μετά την εορτή των Εισοδίων της Παναγίας. Η διαδικασία της σποράς ήταν γενικά απλή: ο γεωργός φορούσε την ποδιά που πάνω της ήταν γαζωμένο το μπούρδινο τσουβαλάκι με τους σπόρους, ανακάτευε τους ευλογημένους σπόρους με τους υπόλοιπους, έκανε στο σταυρό του και ξεκινούσε τη σπορά. Αφού τέλειωνε με τη σπορά, τότε έπαιρνε τη σβάρνα και άρχιζε να σπρώχνει λίγο το χώμα ώστε να σκεπάσει τους σπόρους και να μην καταστραφούν.

Σειρά είχε η φροντίδα των σπαρτών, με συχνές επισκέψεις του γεωργού στο χωράφι, ώστε να βεβαιωθεί ότι η σοδειά του αναπτυσσόταν σωστά. Επίσης ο γεωργός ξεβοτάνιζε το χωράφι του με σκοπό την καταστροφή διάφορων παρασίτων τα οποία ήταν βλαβερά για τα σπαρτά. Ο γεωργός επισκεπτόταν το χωράφι πολλές φορές για να βεβαιωθεί αν τα στάχυα ήταν έτοιμα για θερισμό. Όταν βεβαιώνονταν ότι ήταν έτοιμα ξεκινούσε η επίπονη διαδικασία του θερισμού, ο οποίος ξεκινούσε στις αρχές καλοκαιριού κάτω από τις δριμείς συνθήκες ζέστης. Τα δεμάτια τα έδεναν με δέκα δεκαπέντε καλάμια από βρίζα. Τα εργαλεία που τους βοηθούσαν στο θερισμό ήταν τα δρεπάνια. Τα βράδια δεν γύριζαν σπίτι, αλλά διανυκτέρευαν στο χωράφι, με σκοπό να ξεκινήσουν πρωί πρωί το θερισμό ώστε να αποφύγουν τη ζέστη. Όταν τελείωναν την διαδικασία του θερισμού έκαναν τα στάχυα δεμάτια και τα μετέφεραν στο σπίτι, όπου τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είχαν ετοιμάσει το αλώνι και το ζώο με σκοπό να ξεκινήσει η διαδικασία του αλωνίσματος. Πριν αρχίσει η διαδικασία η οικογένεια καλούσε τον ιερέα για να διαβάσει την ευχή επί άλωνος. Μετά την ανάγνωση της ευχής έκαναν όλοι το σταυρό τους και ξεκινούσαν την διαδικασία. Όταν ολοκληρωνόταν η διαδικασία του αλωνισμού ξεκινούσε μια άλλη διαδικασία, αυτή του λιχνίσματος, η οποία είχε ως εξής: συγκέντρωναν όλο τον αλωνισμένο καρπό σε ένα μέρος στο οποίο φυσούσε βοριάς.Εκεί οι γυναίκες με τα αγριοθύμαρα έσπρωχναν όσο άχυρο δεν μπορούσε να το πάρει ο αέρας. Έπειτα οι γυναίκες της οικογένειας έβαζαν τον καρπό μέσα σε μεγάλα δριμόνια.Εκεί καθάριζαν τον καρπό, τον ζύγιζαν και τον κατέτασσαν ανάλογα με την ποιότητα του.Στα Μέγαρα για την αποθήκευση του καρπούχρησιμοποιούσαν το κυβέλι ( τσίγκινο στρογγυλό ή ξύλινο δοχείο αποθήκευσηςσιτηρών). Πάντα άλεθαν μικρή ποσότητα σταριού, διότι το αλεύρι χάλαγε από την υγρασία. Οι παρασκευές με το αλεύρι είχαν μεγάλη ποικιλία: ξεκινούσαν από το καθημερινό ψωμί και έφθαναν μέχρι τις κεντητές κουλούρες του Μάη και τη Θεία Λατρεία.

Το ψωμί πρωτοστατούσε σε όλες τις στιγμές του ανθρώπου. Αυτό οφείλεται στη σχέση του ψωμιού με την θρησκευτική παράδοση των Ελλήνων. Κατά τα παλαιότερα χρόνια θεωρούταν μεγάλη ντροπή να είναι στείρακάποια γυναίκα, έτσι οι γυναίκες είχαν καθιερώσει να προσφέρουν αρτοκλασία σε κάποιον άγιο ιδιαίτερα σε όσους προστάτευαν τα παιδιά (Αγ. Στυλιανό, Αγ. Ελευθέριο, Αγ.Ευθυμιο ). Κατά τη βάπτιση ενός παιδιού, που πάντα γινόταν Κυριακή, πάλι το ψωμί είχε την τιμητική του. Μια μέρα πριν το μυστήριο οι γονείς του παιδιού έστελναν ένα μικρό αγόρι με την κουλούρα του κουμπάρου. Η κουλούρα ήταν περίτεχνα διακοσμημένη με κομμάτια από το ίδιο το ζυμάρι και ήταν τοποθετημένη σε ένα πανέρι πάνω από μια λευκή καλαμάτα. Αυτό ήταν το δώρο των γονιών για τους κουμπάρους. Επίσης στους καλεσμένους της βάπτισης έστελναν ένα κατσουλέρι ως πρόσκληση.

Κατά τους αρραβώνες, δηλαδή την επίσημη υπόσχεση των δύο νέων πριν το γάμο, η νύφη μετά τον αρραβώνα πήγαινε να βοηθήσει την πεθερά της ως ένδειξη ότι ήταν καλή νοικοκυρά. Την τελευταία φορά που πήγαινε η νύφη να βοηθήσει την πεθερά της η πεθερά της είχε ετοιμάσει κρέας ή ψάρια μαζί με μια κουλούρα, ως ένδειξη ευχαριστίας .

Την Πέμπτη ή το Σάββατο της πρωτονηστήσιμου εβδομάδος η νύφη πήγαινε στην πεθερά της την τριμερόπιτα και ένα μπουκάλι κρασί για τον πεθερό.

Ένα άλλο έθιμο των Μεγάρων που σχετίζεται άμεσα με το ψωμί είναι το έθιμο του Μάη. Η κοπέλα ντυμένη με τα κατηφένειαπηγαίνειένα μεγάλο λουλουδένιο στεφάνι μαζί με μια κουλούρα και ένα μπουκάλι κρασί στα πεθερικά της την παραμονή της Πρωτομαγιάς. Ο γάμος, ένα άλλο μεγάλο γεγονός στην ζωή του ανθρώπου, συνδέεται άμεσα με το ψωμί, διότι την Πέμπτη πριν το γάμο οι συμπεθέρες ετοίμαζαν τα κατσουλέρια, τα οποία τα μοίραζαν ως πρόσκληση προς τους συγγενείς και τους φίλους του ζευγαριού .

Το ψωμί είναι επίσηςάρρηκτα συνδεδεμένομε το θάνατο.Όταν πέθαινε κάποιος οι γυναίκες μετά την εξόδιο ακολουθία ετοίμαζαν τραπέζι για τους φίλους και τους συγγενείς του νεκρού, τις λεγόμενες παρηγοριές.Εκεί μοίραζαν μικρά αρτίδια στους συγγενείς του νεκρού για να τον συγχωρέσουν. Αυτό επαναλαμβανόταν σε όλα τα μνημόσυνα του (τριήμερα, σαράντα και ετήσιο).Αυτό το έθιμο συνηθίζεται ακόμα και στις μέρες μας, απλώς τώρα τις νοικοκυρές έχουν αντικαταστήσει οι αρτοποιοί της γειτονιάς.

Δημήτρης Κοντόπουλος

Οι γυναίκες στην αρχαία Αθήνα δεν έχουν καμία σχέση με τις γυναίκες  του σήμερα ,τότε οι δυσκολίες ήταν πολλές . Η πρώτη κύρια δυσκολία που αντιμετώπιζε ένα νεογέννητο κορίτσι ήταν να του επιτραπεί να ζήσει , καθώς η γέννηση ενός θηλυκού μέλους θεωρείτο  ένα ανώφελο  έξοδο για τον οίκο, εφόσον μάλιστα σε ένα κατεξοχήν πατριαρχικό σύστημα κληρονομιάς δεν είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει το οικογενειακό όνομα και συνεπώς τα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία . Στο σπίτι ενός Αθηναίου πολίτη το μικρό κορίτσι μεγάλωνε με τη φροντίδα μιας τροφού και περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου με την υφαντική. Η ενασχόληση της γυναίκας στην πραγματικότητα ήταν η διεύθυνση όλων των πρακτικών ζητημάτων του νοικοκυριού .Το σύστημα στην κλασική Αθήνα  ήταν έτσι διαμορφωμένο ώστε η γυναίκα να είναι απαραίτητη μόνο για την εξασφάλιση της κληρονομιάς. Η γυναίκα δια βίου δεν είχε καμία εξουσία, ούτε καν στην ίδια της την ύπαρξη. Ο γάμος της δεν απαιτούσε τη συγκατάθεσή της και τα μόνα της αποκτήματα ήταν τα ενδύματα και τα κοσμήματά της. Πρακτικά περνούσε από την προστασία του ενός κυρίου -του πατέρα- στον άλλο -το σύζυγο- και αν ο πατέρας της πέθαινε χωρίς αρσενικό απόγονο, τότε  έπρεπε να χωρίσει και να παντρευτεί τον αδελφό του πατέρα της, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαδοχή. Εφόσον της επιτρεπόταν να ζήσει και να ανατραφεί, η θέση της Αθηναίας κόρης ήταν μέσα στο σπίτι. Ο κύριος του οίκου είχε το νόμιμο δικαίωμα εφόσον παρίστατο ανάγκη να την εκπροσωπεί σε νομικές υποθέσεις, γιατί η ίδια ήταν ανίκανη, όπως βέβαια και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου του. Η εκπαίδευση της γυναίκας στην Αθήνα ήταν θεσμικά ανύπαρκτη, εκτός και αν φρόντιζε διαφορετικά ο κύριός της και η ουσιαστική συμμετοχή της στην κοινότητα αναδεικνυόταν κυρίως σε τελετές θρησκευτικού χαρακτήρα. Στην αρχαία Ελλάδα ,ιδιαίτερα στην Αττική, προορισμός της γυναίκας ήταν η γέννηση παιδιών για την εξασφάλιση διαδοχής στην πατρική κυριαρχία. Οι μόνες έξοδοί τους σε δημόσια θέα ήταν σε μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, σε γαμήλιες τελετές, γιορτές συγγενών και κηδείες. Δεν υπήρχε θεσμοθετημένη εκπαίδευση για τις γυναίκες και οι όποιες γνώσεις προερχόταν από συγγενείς, φίλες και άλλες γυναίκες του περιβάλλοντός τους.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΚΑΪ – ΠΩΛΙΝΑ ΜΑΝΕΤΤΑ

The ongoing refugee crisis has been mentioned and reported on time and time again. As most problems, it is greatly impactful to not only solve the problem from its root but ensure that the damage already done is looked out for. In this case it is proper that the impact of being a refugee should be mitigated.  The biggest way of helping refugees is integrate them into their new communities correctly. A big factor for this is education, especially when around 70% of adult refugees are illiterate. It would be great to be able to introduce refugees to schools in their new country and allow them to have a proper and complete education.

The biggest reason that this is highly important is simply the fact that schooling is vital to every person’s day to day life. From a basic conversation to ensuring a stable income, it is indisputable that education in a person’s life is indispensable. It allows people to be fully independent and not rely on a foundation or a charity. When you are a refugee having to rebuild your life, the proper knowledge and understanding of the world around you is imperative.  School transforms you into the person you need to be in today’s society and be able to cope with what is expected of you.

Additionally, studies show that half of children refugees have not attended primary school. This can completely derail a person’s life trajectory. This is why it is vital to be able to provide them with a stable school system and tuition in which they can earn the proper foundations to move into the higher grades of school. These children have a necessity to be able to have a correct and safe space that they know they can come to everyday, especially when in the past everything was taken away from them. This will propel the child’s mental state and help it improve and cope with all the things it has been through.

All in all, when someone goes through something as devastating as fleeing their country, it is important to find something stable that will lead them to rebuild their life.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΙΣΙΟΣ

Στον ιστότοπο αυτό θα βρείτε νέα, ανακοινώσεις και πληροφορίες για το σχολείο μας 2ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΜΕΓΑΡΩΝ.
Επισκεφτείτε τις διάφορες σελίδες μας για να μάθετε περισσότερα.

Εκεί μπορείτε να βρείτε διάφορες χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τους εκπαιδευτικούς που πλαισιώνουν το σχολείο μας, την προσβασιμότητα στο σχολείο μας, τον κανονισμό λειτουργίας, τα νέα του σχολείου μας και τα στοιχεία επικοινωνίας του.