Στο πλαίσιο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων, των Σχολικών Δραστηριοτήτων και των Δράσεων του Ενεργού Πολίτη της Β΄ Δημοτικού με θέμα:
«Σαν ρώγες από σταφύλι, καρδιά και αγκαλιά,
φίλοι, χαμόγελα, ζεστή ματιά.
Αγάπη, σεβασμός, παιχνίδι, φωνή,
ενσυναίσθηση, όνειρο, χρώμα, ζωή!!!»,
πραγματοποιήθηκε μια σειρά παιδαγωγικών και βιωματικών δράσεων που στόχευαν στην καλλιέργεια ενεργών, υπεύθυνων και ευαίσθητων πολιτών. Τα παιδιά της Β΄ Δημοτικού είχαν την ευκαιρία να βιώσουν, να εκφράσουν και να μοιραστούν με αυθεντικότητα τρία από τα πιο τρυφερά και ουσιαστικά συναισθήματα: την ευγνωμοσύνη, τη ζεστασιά της αγκαλιάς και τη δύναμη της μητρικής αγάπης.
Υπεύθυνη του προγράμματος ήταν η δασκάλα της τάξης Γαλατίδου Χρυσούλα ΠΕ70 με πολύτιμη αρωγό τη δασκάλα της Παράλληλης Στήριξης ΠΕ70 ΕΑΕ Δανιηλίδου Ζωή, σε ένα κλίμα συνεργασίας, αποδοχής και κοινής παιδαγωγικής φροντίδας.
Στις 11 Ιανουαρίου , ημέρα αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα του «Ευχαριστώ», οι μαθητές και οι μαθήτριες, μέσα από το μάθημα της Γλώσσας, γνώρισαν τον μύθο του Αισώπου «Η ευγνωμοσύνη του μικρού μυρμηγκιού», έναν μύθο που αναδεικνύει με απλό και ουσιαστικό τρόπο τη δύναμη της ευγνωμοσύνης και τη σημασία της ανταπόδοσης της καλοσύνης.
Ακολούθησε γόνιμη συζήτηση γύρω από καταστάσεις της καθημερινότητας, που γεννούν την ανάγκη να πούμε «ευχαριστώ», αλλά και για θέματα που απασχολούν τα ίδια τα παιδιά. Στη συνέχεια έγραψαν το δικό τους «ευχαριστώ» προς αγαπημένα πρόσωπα και δημιούργησαν μικρές καρτούλες, τις οποίες ένωσαν και σχημάτισαν το «Δέντρο του Ευχαριστώ», ένα συλλογικό έργο που συμβολίζει την αγάπη, την αλληλεγγύη και τη δύναμη της ομάδας.
Στις 21 Ιανουαρίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς, τα παιδιά διάβασαν και συζήτησαν λόγια σημαντικών ανθρώπων για το τι μπορεί να προσφέρει μια αγκαλιά. Η αγκαλιά, ως πράξη στοργής, ασφάλειας και αποδοχής, έγινε αφορμή για ουσιαστική συναισθηματική έκφραση, τόσο προφορικά όσο και γραπτά, μέσα από προσωπικές εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα.
Η δράση ολοκληρώθηκε με έναν κύκλο αγάπης: τα παιδιά αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους, βιώνοντας έμπρακτα το νόημα της σύνδεσης, της ενότητας και της αποδοχής.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2026, η τάξη πραγματοποίησε ένα ιδιαίτερο και βαθιά συγκινητικό αφιέρωμα στη Γιορτή της Μητέρας, η οποία στην ελληνική παράδοση συνδέεται με την Υπαπαντή του Χριστού, ημέρα αφιερωμένη στη μητρική αγάπη, στη στοργή και στη θυσιαστική προσφορά.
Μέσα από το μάθημα της Γλώσσας, τα παιδιά προσέγγισαν το κείμενο του Ανθολογίου «Θα σε αγαπώ ό,τι κι αν γίνει» και το ανέλυσαν διεξοδικά, ανακαλύπτοντας τα πολλαπλά νοήματα της άνευ όρων αγάπης, της αποδοχής και της σταθερής παρουσίας της μητέρας στη ζωή κάθε παιδιού.
Ακολούθησε ένας ζεστός κύκλος συζήτησης, όπου οι μαθητές και οι μαθήτριες μίλησαν για τις δικές τους μητέρες, μοιράστηκαν αναμνήσεις, στιγμές τρυφερότητας, μικρές καθημερινές πράξεις φροντίδας και λόγια, που τους κάνουν να νιώθουν ασφαλείς και αγαπημένοι. Άκουσαν με σεβασμό ο ένας τον άλλον και συνειδητοποίησαν πως, παρότι κάθε μητέρα είναι μοναδική, η αγάπη της έχει πάντα ως κοινό παρονομαστή την ανιδιοτέλεια.
Κατόπιν τα παιδιά αποτύπωσαν τα συναισθήματά τους εικαστικά, ζωγραφίζοντας καρτούλες γεμάτες χρώματα, καρδιές και σύμβολα αγάπης και δημιούργησαν για τη μητέρα τους ένα μικρό τετράστιχο ποιηματάκι, γεμάτο τρυφερά λόγια, ευχαριστίες και υποσχέσεις.
Κάθε καρτούλα αποτέλεσε ένα μικρό παράθυρο στην παιδική ψυχή και κάθε στίχος μια εξομολόγηση αγάπης, αποδεικνύοντας πως τα παιδιά, όταν τους δοθεί ο χώρος, μπορούν να εκφράσουν με αυθεντικότητα και βάθος τα βαθιά τους συναισθήματα.
Σε αυτό το ταξίδι μάθησης η γνώση συνδέθηκε με την καρδιά. Κάθε «ευχαριστώ» έγινε μια μικρή σπίθα αγάπης και σεβασμού, κάθε αγκαλιά ένα αόρατο νήμα που έφερνε τα παιδιά πιο κοντά και κάθε λέξη για τη μητέρα μια υπόσχεση άνευ όρων αγάπης. Το «Δέντρο του Ευχαριστώ» μετατράπηκε σε έναν ζωντανό καθρέφτη συναισθημάτων και αξιών που αγκάλιασε ολόκληρη την τάξη.
Μέσα από τα εν λόγω βιωματικά μαθήματα ζωής τα παιδιά ανέπτυξαν κοινωνικοσυναισθηματικές δεξιότητες, έμαθαν να συνεργάζονται, να λειτουργούν ομαδικά, να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους και να αποδέχονται τη διαφορετικότητα ως πλούτο.
Οι συγκεκριμένες εμπειρίες θα αποτελέσουν σπόρους που φυτεύονται σήμερα και θα ανθίσουν στο μέλλον, διαμορφώνοντας ανθρώπους που θα ξέρουν να δίνουν, να λαμβάνουν και να μοιράζονται αγάπη, κατανόηση και ελπίδα.
Εν κατακλείδι, όπως μας θυμίζει ο Μικρός Πρίγκιπας:
«Οι άνθρωποι δε χρειάζονται πάντα συμβουλές. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζονται είναι ένα χέρι για να κρατηθούν, ένα αυτί να τους ακούσει και μια καρδιά που μπορεί να τους καταλάβει» και «Κάποιος βλέπει καθαρά μόνο με την καρδιά».
Στη Β΄ Δημοτικού τα παιδιά μαθαίνουν ότι η ευγνωμοσύνη, η αγκαλιά και η αγάπη αποτελούν τη βάση της ανθρώπινης σύνδεσης προσφέροντας συναισθηματική ζεστασιά και ψυχική ηρεμία. Με εφόδια τις αξίες αυτές οραματίζονται έναν κόσμο με σεβασμό, αποδοχή, φως, ελπίδα και αγάπη! Η νέα γενιά μπορεί να τα καταφέρει…
Αρθρογράφοι: Γαλατίδου Χρυσούλα ΠΕ 70, Δανιηλίδου Ζωή ΠΕ 70 ΕΑΕ.