Τις τελευταίες εβδομάδες, η τάξη μας «πλημμύρισε» από στίχους, εικόνες και συναισθήματα. Συνεχίζοντας το πρόγραμμα της φιλαναγνωσίας, γνωρίσαμε τον Γιάννη Ρίτσο, έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές, του οποίου η ζωή ήταν τόσο δυνατή όσο και οι λέξεις του.
Μέσα από τη βιογραφία του, οι μαθητές ανακάλυψαν έναν άνθρωπο που δεν λύγισε ποτέ. Παρά τις σκληρές δοκιμασίες που αντιμετώπισε —την πολυετή μάχη με την αρρώστια, τις κακουχίες του πολέμου και τις οδυνηρές εξορίες— ο Ρίτσος παρέμεινε ένας αθεράπευτος αγωνιστής. Η ζωή του μας δίδαξε ότι οι δυσκολίες δεν είναι το τέλος, αλλά η αφορμή για να βρούμε μέσα μας τη δύναμη να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Το ταξίδι μας ξεκίνησε από το σχολικό Ανθολόγιο και το ποίημα «Ειρήνη», όπου ανακαλύψαμε ότι η ευτυχία βρίσκεται στα πιο απλά πράγματα: στο ζεστό ψωμί, στο χαμόγελο της μάνας, στα χέρια που ενώνονται. Συνεχίσαμε με τον «Λαό», που μας έδειξε τη δύναμη και την αντοχή του ελληνικού λαού, και με ένα απόσπασμα από την ατμοσφαιρική «Σονάτα του Σεληνόφωτος», όπου συζητήσαμε για τη μοναξιά και την ανθρώπινη ανάγκη για συντροφιά. Κλείσαμε τον κύκλο μας με τις ελπιδοφόρες «Καμπάνες», ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα μελοποιημένα ποιήματα του Ρίτσου, δίνοντας μέσα από τους στίχους του την υπόσχεση της «ανάστασης» απέναντι σε κάθε δυσκολία.
Ολοκληρώνοντας τη μελέτη μας, πραγματοποιήσαμε μια βιωματική δραστηριότητα. Κάθε μαθητής έγραψε σε ένα post-it μια λέξη ή μια σκέψη που του χάρισε ο Ρίτσος. Η προσωπογραφία του ποιητή, την οποία φιλοτέχνησαν δύο μαθήτριες της τάξης μας, «ντύθηκε» με λέξεις όπως δικαιοσύνη, ελευθερία, αισιοδοξία και ελπίδα.
Ο Ρίτσος δεν υπήρξε μόνο ποιητής των Ελλήνων, αλλά ένας παγκόσμιος πρεσβευτής της ειρήνης. Μέσα από το έργο του μάθαμε πως η ποίηση δεν είναι απλώς ένα μάθημα στο βιβλίο, αλλά ένα εργαλείο για να βλέπουμε τον κόσμο με περισσότερη αγάπη και δικαιοσύνη.
Όπως μας έμαθε ο ίδιος:
«Αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο. Αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο».
Φρασιόλα Στυλιανή, ΠΕ70ΕΑΕ
