Το ολοήμερο κατά τον μήνα Απρίλιο καθώς και για το πρώτο διάστημα του Μαΐου, ασχολήθηκε με το αγαπημένο παραμύθι της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη, «Η σκάλα της αγάπης».

Χωριστήκαμε αρχικά σε ομαδούλες από παιδιά διαφορετικών τάξεων και διαβάζοντας ομαδικά βελτιώσαμε τις αναγνωστικές μας ικανότητες και φυσικά ενθαρρύναμε την ανάγνωση των μικρότερων μαθητών/τριών της τάξης μας.

Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας αυτό, με τον εντοπισμό των ηρώων, του τόπου και του χρόνου που εκτυλίσσεται η ιστορία μας, σημειώνοντας ότι είναι βασικά στοιχεία που υπάρχουν σε κάθε παραμύθι.

Κάθε ομάδα μελέτησε κάθε ήρωα του παραμυθιού και μας έδωσε πληροφορίες για το χρώμα του, τις τροφές που επιλέγει, το μέρος που ζει καθώς και κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του.

Στη συνέχεια, σταματώντας στη δεύτερη σελίδα όπου τελείωνε με τη φράση: “όλοι ετοιμάζονταν να πέσουν για ύπνο, όταν ξαφνικά….”, βάλαμε τη φαντασία μας να δουλέψει και με την τεχνική της ιδεοθύελλας μαντέψαμε τι μπορεί να είχε συμβεί. Ήταν κάτι που άρεσε ιδιαίτερα στα παιδιά καθώς αφενός διασκεδάσαμε και αφετέρου καταφέραμε να γίνουμε και εμείς συγγραφείς και να δώσουμε τη συνέχεια σε αυτό το κομβικό σημείο της ιστορίας μας.

Ακολουθώντας όμως το βιβλίο μας ενημερωθήκαμε για την πτώση του αστεριού και σ’ αυτό το σημείο κάναμε μια στάση για εικαστική δημιουργία. Φτιάξαμε το δικό μας αστέρι και γράψαμε και μια ευχή όπως είθισται να κάνουμε όταν πέφτει ένα αστέρι.

Με την προσδοκία οι ευχές όλων να γίνουν πραγματικότητα, συνεχίσαμε το ταξίδι μας αυτό σκαλίζοντας τα συναισθήματα των ηρώων μας. Αναρωτηθήκαμε στην ολομέλεια της τάξης πώς μπορεί να νιώθει το αστέρι και πώς τα υπόλοιπα ζώα και σημειώσαμε στον πίνακα τις σκέψεις μας.

Προχωρώντας την ανάγνωση πάλι σε ομαδούλες είχαμε την ευκαιρία να δούμε τις πρώτες αντιδράσεις των ζώων μετά την πτώση του αστεριού. Κάναμε σ’ αυτό το σημείο και ένα μικρό θεατρικό εξασκώντας τις ψυχοκινητικές μας δεξιότητες, ξεπερνώντας ντροπή και ενδοιασμούς και φυσικά το διασκεδάσαμε!

Κοντοσταθήκαμε για λίγο στην περίπτωση της μαϊμούς. Η μαϊμού ήταν ένας ήρωας που δεν είχε ακουστεί ακόμα μέσα στο παραμύθι. Έτσι, μας έδωσε την ευκαιρία να γράψουμε τη δική μας εκδοχή για την αντίδρασή της. Πάλι με τη φαντασία μας γίναμε συγγραφείς, γράψαμε τις ιδέες μας στον πίνακα και μετά είδαμε τι έγινε στην πραγματικότητα. Ωστόσο, αποφασίσαμε σαν ομάδες να διαλέξουμε όποια εκδοχή θέλουμε και να γράψουμε έναν μικρό διάλογο τον οποίο και παρουσιάσαμε στην τάξη. Τα παιδιά κλήθηκαν να αποδώσουν με γραπτό λόγο τη δική τους εκδοχή, να μοιράσουν ρόλους, να σκηνοθετήσουν ένα μίνι θεατρικό διάλογο και να μας το παρουσιάσουν. Τα πήγαμε περίφημα και σε αυτό το σημείο!

Στη συνέχεια, πήραμε ως δεδομένο ότι η καμηλοπάρδαλη ήταν εκείνη που κατάφερε να γυρίσει το αστεράκι στον ουρανό και δουλεύοντας ομαδικά αναζητήσαμε τον κόλπο που μπορεί να βρήκε και πώς ένιωσε η μαϊμού και το λιοντάρι γι’ αυτή την εξέλιξη. Επιστρέφοντας στο βιβλίο και στην πραγματική ιστορία, φτάσαμε στο σημείο όπου το αστεράκι είχε αρχίσει να ξεθωριάζει και σκεφτήκαμε πώς μπορεί να ένιωθε ενώ ψάξαμε να εντοπίσουμε και πότε εμείς νιώθουμε ακριβώς το ίδιο.

Επιτέλους δώσαμε το λόγο στο μυρμήγκι μας το οποίο παλεύει τόσες σελίδες να ακουστεί και κανένας δεν του δίνει σημασία. Με τη φαντασία μας πάλι ως οδηγό, σκεφτήκαμε τι κόλπο είχε σκαρώσει και διαβάζοντας πάλι σε ομάδες είδαμε αν μαντέψαμε σωστά ή όχι.

Φτάσαμε έτσι στο τέλος της ιστορίας μας και αναρωτηθήκαμε τι μάθαμε μέσα από αυτή την ιστορία, αν μας άρεσε ή όχι και τους λόγους, ποιον ήρωα συμπαθήσαμε κ.λπ. Τέλος, φτιάξαμε δουλεύοντας ομαδικά τη δική μας σκάλα της αγάπης βάζοντας πάνω λέξεις και ζωγραφιές που για εμάς είναι εκείνες που μας οδηγούν στην αγάπη, που σίγουρα πρέπει πάντα να παραμένει φλόγα που σιγοκαίει ακούραστα μέσα στην καρδιά μας.