Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Γιώργης Παυλόπουλος
(Από τη Συλλογή “Τα Αντικλείδια”, 1988)
Σημ. Η σύνθεση ανήκει στα “Ποιήματα Ποιητικής”. Έτσι αποκαλούνται τα ποιήματα, στα οποία ο δημιουργός στρέφει το βλέμμα του στην ίδια του την τέχνη. Το ίδιο ισχύει και για το επόμενο ποίημα:
Το σπίτι της Ποίησης
Το σπίτι της Ποίησης είναι ακατοίκητο.
Οι ποιητές λείπουν πάντα έξω
Γυρίζουν εδώ κι εκεί μέσα στον κόσμο.
Κανείς δεν ξέρει πώς περνούν
τις μέρες και τις νύχτες τους.
Μυστήριο η ζωή τους παραμένει.
Όμως υπάρχουν τ’ αποτσίγαρα και τα χαρτιά
Ποιοι καπνίζουν τόσα πολλά τσιγάρα;
Ποιοι γεμίζουν τόσο πολλά χαρτιά
σ’ αυτό το έρημο σπίτι;
Κανείς δεν ξέρει.
Κάθε πρωί μια ωραία γυναίκα
λένε πως είναι η ίδια η Ποίηση
έρχεται και βγάζει στο δρόμο τα σκουπίδια.
Καθαρίζει το σπίτι και βάζει τα χαρτιά σε τάξη.
Γιώργης Παυλόπουλος («Να μην τους ξεχάσω»), 2008