Στο σχολείο μας είχαμε τη χαρά να υποδεχτούμε τον συγγραφέα του βιβλίου «Πού το βρήκες;» Urmas Reinmaa μαζί με την κα Αποστολάκη των εκδόσεων Καλειδοσκόπιο , που μας βοήθησε στη διερμηνεία. Η επίσκεψή του ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας και της συμμετοχής του σχολείου μας από την περσινή σχολική χρονιά σε μια μεγάλη κοινότητα φιλαναγνωσίας παιδιών 4-10 ετών με 6 βιβλία από 6 χώρες: Εσθονία , Κροατία, Πολωνία, Σλοβενία, Βόρεια Μακεδονία και Ελλάδα.
Ο συγγραφέας μας μίλησε για τη χώρα του, την Εσθονία. Μας έδειξε το χάρτη της, και κοιτάζοντάς τον, συζήτησε με τα παιδιά για πιθανές ομοιότητες και διαφορές λόγω της θάλασσας που περιβάλλει τις 2 χώρες. Μας έδωσε στοιχεία της φυσικής γεωγραφίας της Εσθονίας και έπαιξαν ένα παιχνίδι ερωτήσεων που τα παιδιά -βάσει των πληροφοριών που τους έδωσε- έπρεπε να βρουν τη σωστή απάντηση ανάμεσα από 3 πιθανές εκδοχές.
Γέλασαν με τα πέδιλα που είναι αναγκασμένοι να φορούν εξαιτίας των πολλών βάλτων που έχουν!
Ακούσαμε την αφήγηση ενός μικρού κομματιού του βιβλίου στα εσθονικά από τον συγγραφέα
Στη συνέχεια, μας διηγήθηκε για το πώς ένα πολύ συνηθισμένο συμβάν, όπως ήταν το χάσιμο των κλειδιών του, αποτέλεσε έμπνευση για να γράψει αυτό το βιβλίο. Ζωγραφίζοντας, μας εξήγησε πώς χτίζει ένας συγγραφέας μια ιστορία, όπου έχοντας στο κέντρο μια ιδέα, αυτή σιγά- σιγά σαν λουλουδάκι ανθίζει και, κάθε πέταλο που ανοίγει, έρχεται να συνεισφέρει στην κεντρική πλοκή και εν τέλει να δημιουργηθεί κάτι μοναδικό.
Η κυρία Νίκη είχε προετοιμάσει για το τέλος ένα υπέροχο ταξίδι θησαυρού με δοκιμασίες και γρίφους που οδηγούσαν σε ένα «σεντούκι» και τα παιδιά, ξεκλειδώνοντάς το, πήραν όλα τα δωράκια τους.
Για όλη τη δράση μπορούμε να πούμε πολλά. Περάσαμε έτσι κι αλλιώς υπέροχα!
Θέλω όμως να σταθώ σε 2 πράγματα που μοιράστηκε ο συγγραφέας μαζί μας και είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον:
Ο τίτλος του βιβλίου. Η επιλογή του τίτλου του βιβλίου ήταν μια αντεστραμμένη ερώτηση, που με θετική αναπλαισίωση διατυπώθηκε με έναν πιο αισιόδοξο και χαρούμενο τρόπο. Η συνήθης ερώτηση που του γινόταν ως παιδί ( μαζί με όλο το συναισθηματικό φορτίο που τη συνόδευε και το στρες που του προκαλούσε) ήταν ένα εκνευρισμένο «Πού το έχασες πάλι;;». Πολλοί από εμάς ως εκπαιδευτικοί ή ως γονείς μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας σε κάτι τέτοιο. Τα παιδιά γυρνάνε από το διάλειμμα ή από το σχολείο χωρίς μπουφάν, ξεχνάνε το παγουρίνο τους ή χάνουν συνεχώς τα μολύβια τους, τα παιχνίδια τους, τα τετράδιά τους κλπ. Πριν τους δείξουμε τη δυσφορία μας ή την αγανάκτησή μας ας αναρωτηθούμε: Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι συμβατό με το αναπτυξιακό του στάδιο; Έχω κάνει από την πλευρά μου ως ενήλικας ό,τι μπορώ για να βοηθήσω το παιδί να μείνει συγκεντρωμένο ή να οργανωθεί; Μήπως υπάρχει μια δυσκολία στη συγκέντρωσή του που χρήζει πιο συστηματικής παρακολούθησης; Εμείς λοιπόν:
- Ας καθιερώσουμε ρουτίνες: Ένας έλεγχος πριν βγούμε από την πόρτα ότι πήρε τα πράγματά του, τσάντα, μπουφάν, νερό κλπ.
- Ας βάλουμε οπτικές υπενθυμίσεις: Ζωγραφίζουμε με τα παιδιά checklist, βάζουμε ταμπέλες σε ρούχα, δοχεία φαγητού κλπ
- Ας εξασφαλίσουμε ότι του δίνουμε πρωτοβουλίες και ευθύνες συμβατές με την ηλικία του : Το παιδί είναι υπεύθυνο να πάρει την τσάντα του και όχι ο γονέας.
- Ας ενισχύσουμε κάθε προσπάθεια: Ένα «Μπράβο που προσπάθησες!» μπορεί να ενδυναμώσει το παιδί σε αυτήν την κατεύθυνση.
- Ας κάνουμε μια διαλογή ρούχων και παιχνιδιών και στο δωμάτιο του παιδιού: Η οπτική υπερδιέγερση που προκαλείται από το χάος σε ένα δωμάτιο επηρεάζει την ικανότητα συγκέντρωσης με άμεσες επιπτώσεις στη μάθηση. Αυτό έχει ισχύ σε όλα τα παιδιά, όχι μόνο στα παιδιά με ΔΕΠΥ ή που βρίσκονται στο φάσμα, που έτσι κι αλλιώς έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για οργάνωση.
Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου. Ο συγγραφέας ρωτήθηκε από τα παιδιά γιατί η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, η Άνικα, είχε μαύρο χρώμα και αυτός μας εξήγησε ότι η τελική επιλογή ενός πρωταγωνιστή είναι συνήθως προϊόν παράθεσης διαφορετικών απόψεων και εκδοχών, αλλά και αμοιβαίου σεβασμού και διαπραγμάτευσης μεταξύ συγγραφέα και εικονογράφου. Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση, όταν ρώτησε την εικονογράφο του Ulla Saar για τις πρώτες σκέψεις και εικόνες που της έρχονται στο μυαλό, ήταν ότι κοιτάζοντας μέσα από μια κλειδαρότρυπα σου μένει η εντύπωση μιας απλοποιημένης μορφής, ενός βασικού σχήματος ή περιγράμματος και μια αντίθεση σκιάς και φωτός. Ήταν κάτι που του άρεσε πολύ και το κράτησαν αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί όπως μας είπε ο ίδιος, σχεδόν ψυχαναλυτικά, είναι σαν να είμαστε σκιές που σιγά- σιγά ερχόμαστε το φως κι έτσι, θα δούμε τελικά ποιοί είμαστε. Έχουμε την τύχη και την ευθύνη μαζί, γονείς και εκπαιδευτικοί, να συμβάλλουμε στο χτίσιμο της ταυτότητας των παιδιών και μάλιστα στην ηλικία που δομούνται πολύ βασικές πεποιθήσεις του παιδιού για το ποιος είναι και πόσο αξίζει. Με σεβασμό στα παιδιά και στην αυθεντικότητά τους, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω, όσο δύσκολο κι αν είναι κάποιες φορές, και ας τους δώσουμε λίγο παραπάνω χώρο να εκφραστούν ελεύθερα, να συζητήσουν, να πουν τη γνώμη τους, να εκθέσουν τα επιχειρήματά τους και να ακούσουμε εν τέλει τί έχουν να πουν χωρίς παρεμβάσεις και χωρίς κριτική.
Αυτά από εμάς!
Να πούμε ότι ήδη το βιβλίο είναι στις πρώτες προτιμήσεις των παιδιών ανάμεσα στα βιβλία που επιλέγουν για τη δανειστική βιβλιοθήκη και, επειδή τα ταλέντα πρέπει να αναδεικνύονται, να κλείσουμε με τη ζωγραφιά/ πιστό φωτοαντίγραφο ενός συμμαθητή μας!
