Στην ολοήμερη εκδρομή, που θα γίνει στις 5 Ιουνίου 2015, το σχολείο μας θα επισκεφτεί τους Δελφούς, την Αράχοβα και την Αγόριανη. Ας πούμε λοιπόν λίγα λόγια για τους παραπάνω προορισμούς.

Δελφοί

Οι Δελφοί ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην οποία λειτούργησε το σημαντικότερο μαντείο του αρχαιοελληνικού κόσμου. Η πόλη αναφέρεται από τους ομηρικούς χρόνους με την ονομασία Πυθώ. Στην αρχή των ιστορικών χρόνων ήταν μία από τις πόλεις της αρχαίας Φωκίδας, αλλά σταδιακά ο ρόλος της πόλης ενισχύθηκε και εξελίχθηκε σε πανελλήνιο κέντρο και ιερή πόλη των αρχαίων Ελλήνων. Αποτέλεσε επίσης κέντρο της Δελφικής Αμφικτυονίας. Οι Δελφοί διατήρησαν τη σημαντική τους θέση μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ., οπότε δόθηκε οριστικό τέλος στη λειτουργία του μαντείου με διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. Τους επόμενους αιώνες η πόλη παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε οριστικά την περίοδο των σλαβικών επιδρομών.

Αράχοβα

Η Αράχοβα είναι χτισμένη σε μία πλαγιά του Παρνασσού, που καταλήγει σε μία χαράδρα, στο βάθος της οποίας ρέει ποταμός Πλείστος. Το μέσο υψόμετρο του οικισμού είναι 960 μέτρα. Ο οικισμός βρίσκεται πάνω στην κύρια οδό που συνέδεε από την αρχαιότητα τους Δελφούς και την πεδιάδα της Άμφισσας με την Βοιωτία. Η θέση της πάνω σε ένα σημαντικό πέρασμα βοήθησε στην ανάπτυξη της Αράχωβας σε μεγαλύτερο βαθμό από τα γειτονικά της μέρη.

Η περιοχή της Αράχοβα έχει πανάρχαια ιστορία. Είναι γεμάτη από αρχαίες οικίσεις που ανάγονται ως το 1200 π.Χ. και διάσπαρτα ίχνη της αρχαιότητας από τον Παρνασσό ως το Ζεμενό κι ως κάτω στην κοιλάδα του Πλειστού. Στο Κωρύκειο Άντρο τα αρχαιότερα ίχνη ανάγονται στα νεολιθικά χρόνια (3000 π.Χ. περίπου). Στη δυτική πλευρά της Αράχωβας υπήρχε η Ανεμώρεια ή Ανεμώλεια, πόλη ομηρική, αναφερόμενη από τον Όμηρο, στη θέση μεταξύ του σημερινού νεκροταφείου και της τοποθεσίας «Ελένη», κάτω από τον Κατοπτήριο βράχο. Στα Ομηρικά Χρόνια ήταν μία από τις επίσημες οκτώ φωκικές πόλεις, αφού η Αράχοβα και η γύρω περιοχή άνηκαν κατά την αρχαιότητα στη Φωκίδα. Τα νεότερα χρόνια μετά την εφαρμογή του νόμου ΒΧΔ (6-7-1899) ανήκει στα διοικητικά όρια της Βοιωτίας με πρωτεύουσα τη Λιβαδειά. Είχε μακρύ τείχος, ναό που ανακάλυψε το 1874 ο Αραχωβίτης ιστορικός Γεώργιος Κρέμος και βωμό των Ανέμων. Λιγοστά ερείπια της βλέπουμε σήμερα στη δυτική πλευρά της Αράχωβας. Η Κυπάρισσος βρισκόταν ανατολικά, κοντά στην τοποθεσία Πάνια. Η υπαρξη της στην τοποθεσία αυτή αμφισβητείται από πολλούς, αφού η Κυπάρισσος ανφέρεται ως η αρχαία Αντίκυρα, ενώ αντί της Κυπάρισσου πολλόι ιστορικοί πιστεύουν πως στη τοποθεσία της Πάνιας υπήρχε η πόλη Υάμπολις ή Υάμπεια. Και οι δύο πόλεις (Ανεμώρεια και Κυπάρισσος) έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με αρχηγούς τον Επίστροφο και το Σχεδία. Αρχαιότατη πόλη η Λυκώρεια, ψηλά στον Παρνασσό μας οδηγεί στον καιρό του Κατακλυσμού. Τότε στη Λιάκουρα, την πιο ψηλή κορυφή του βουνού (2457 μ) στάθηκε η κιβωτός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας που γέννησαν τον Έλληνα, γενάρχη των Ελλήνων. Αλλά και το ίδιο το όνομα Παρνασσός μας φέρνει στα βάθη του χρόνου πριν από το 2000 π.Χ.

Αγόριανη

Χωριό που γέννησε ονομαστούς αγωνιστές του ’21 αλλά και της Αντίστασης ( γι’ αυτό και κάηκε ολοσχερώς στην Κατοχή ). Στο χάρτη θα το βρείτε και ως Επτάλοφο, όνομα που δηλώνει τη θέση του πάνω σε επτά λόφους, σε υψόμετρο που φτάνει ως και τα 1.100 μ., στις βορειοδυτικές πλαγιές του Παρνασσού.

Τα ερείπια του αρχαίου φρουρίου της Λιλαίας εντοπίστηκαν στη θέση Παλαιόκαστρο, στους πρόποδες του Παρνασσού, πολύ κοντά στην Αγόριανη.

Η αρχαία Λιλαία ήταν μια από τις ελληνικές πόλεις της Στερεάς Ελλάδας που άκμασε κατά την αρχαιότητα και αποτέλεσε μία από τις πόλεις – κράτη της Δωρικής Τετράπολης της Φωκίδας. Το αρχαίο φρούριο της Λιλαίας διασώζεται σήμερα σε ικανοποιητικό βαθμό και οι επισκέπτες μπορούν να δουν το τείχος και τους πύργους που το συγκροτούσαν.

Το αρχαίο φρούριο της Λιλαίας υποδεικνύει μια ισχυρή πόλη, που άκμασε κατά την αρχαϊκή και την κλασσική εποχή, ενώ καταστράφηκε ολοσχερώς από τον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο τον Β’, τον πατέρα του Μεγαλέξανδρου, το 325 π. Χ.

Η αγορά της πόλης, το θέατρο, τα λουτρά, ο ναός του Απόλλωνα και ο ναός της Άρτεμης, που φιλοξενούσαν ο καθένας ένα όρθιο άγαλμα του αντίστοιχου θεού από πεντελικό μάρμαρο, περικλείονταν από τα τείχη του αρχαίου φρουρίου της Λιλαίας. Όπως φαίνεται ακόμα και σήμερα, αποτελούνταν από ψηλά τείχη με ορθογώνιους πύργους.

Αργότερα, κατά τα πρωτοβυζαντινά χρόνια, το υλικό του αρχαίου φρουρίου της Λιλαίας χρησιμοποιήθηκε για να χτιστούν χριστιανικοί ναοί στη γύρω περιοχή.