Η μαθήτρια Αλίκη Αγροδήμου (Α’ Γυμνασίου) τιμά την ημέρα με ένα ξεχωριστό ποίημα

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για ενημέρωση, προβληματισμό και ενίσχυση της κοινωνικής συνείδησης γύρω από θέματα ισότητας, αποδοχής και συμπερίληψης. Το σχολείο μας, με βαθιά πίστη στις αξίες του σεβασμού και της ανθρωπιάς, ενθαρρύνει κάθε δράση που προάγει τις αρχές αυτές.

Με ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια παρουσιάζουμε το ποίημα της μαθήτριας Αλίκης Αγροδήμου από την Α’ Γυμνασίου, η οποία, με αφορμή τη σημερινή ημέρα, δημιούργησε ένα έργο υψηλής ευαισθησίας και εσωτερικής δύναμης. Το ποίημα της Αλίκης αναδεικνύει με καθαρό και ώριμο λόγο ότι, παρότι διαφέρουμε στις ικανότητες ή στις εμπειρίες μας, η αξία της ανθρώπινης ψυχής παραμένει κοινή και αδιαπραγμάτευτη.

Οι στίχοι της μαθήτριας μάς καλούν να κοιτάξουμε πέρα από τις εξωτερικές σωματικές δυσκολίες, να αναγνωρίσουμε τις ιδιαίτερες δυνατότητες κάθε ανθρώπου και να υιοθετήσουμε μια στάση αποδοχής και ενσυναίσθησης. Μέσα από το έργο αυτό, η Αλίκη υπενθυμίζει σε όλους μας ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο σώμα, αλλά κυρίως στην εσωτερική λάμψη και το κουράγιο της ψυχής.

Η συμβολή της αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα μαθητικής δημιουργικότητας και κοινωνικής ευαισθησίας. Ως σχολική κοινότητα, τη συγχαίρουμε θερμά και ενθαρρύνουμε όλους τους μαθητές μας να συνεχίσουν να εκφράζονται με τόλμη, σκέψη και ανθρωπισμό.

Ποίημα της μαθήτριας Αλίκης Αγροδήμου (Α’ Γυμνασίου)

Αφιερωμένο στην Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες

Όχι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι,
μα η ψυχή η ίδια φωτιά.
Κι όμως κάποιοι από εμάς καταλήγουν μες τη μοναξιά.
Κάποιου τα πόδια δεν πατούν στη Γη,
μα τρέχει γρηγορότερα απ’ όλους μας εκεί.
Κάποιου τα αυτιά ίσως δεν ακούνε,
όμως, δημιουργεί την καλυτερη μουσική.

Μη κοιτάς μόνο ό,τι δεν έχω,
μη με κρίνεις για όσα τα μάτια μου δεν βλέπουν.
Η λάμψη της ψυχής μας είναι ικανή να λάμπει
δυνατότερα από τον Ήλιο.
Γι’αυτό κράτα μου το χέρι, σήκωσε το ψηλά,
για να δείξουμε στον κόσμο τί σημαίνει ανθρωπιά.

Δεν ακολουθούμε όλοι μας το ίδιο μονοπάτι,
κι ας είμαστε όλοι μας σε κάποιο τελευταίο σκαόπάτι.
Λοιπόν, ας ανεβούμε την αιώνια σκάλα,
ας βοηθήσουμε την καλοσύνη να κυριαρχήσει στον κόσμο.