Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, την Παρασκευή 6 Μαρτίου, το σχολείο μας αφιέρωσε τη μέρα σε δράσεις ευαισθητοποίησης, συζήτησης και δράσης. Μέσα από ιστορίες που μας άγγιξαν, παιχνίδια ρόλων και καλλιτεχνικές δημιουργίες, προσπαθήσαμε να μπούμε στα παπούτσια των άλλων και να καταλάβουμε τη δύναμη που έχουμε ως ομάδα.
Ιστορία 1η: Ψηφιακός εκφοβισμός και η δύναμη της ομάδας
«Η Σιωπή της Οθόνης»
Ο Μάνος είναι ένας ήσυχος μαθητής της ΣΤ’ τάξης που αγαπάει τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Ένα απόγευμα, ανακαλύπτει ότι σε μια ομαδική συνομιλία της τάξης στο Viber, κάποιοι συμμαθητές του έχουν ανεβάσει μια φωτογραφία του από το μάθημα της Γυμναστικής, την οποία έχουν επεξεργαστεί για να τον κοροϊδέψουν.

Τα μηνύματα κάτω από τη φωτογραφία «πέφτουν» βροχή: αυτοκόλλητα που γελούν, ειρωνικά σχόλια και προκλητικά “GIF”. Ο Μάνος διαβάζει τα πάντα από το δωμάτιό του. Νιώθει την καρδιά του να χτυπάει δυνατά. Δεν απαντάει.

Ο Μάνος διαβάζει τα πάντα από το δωμάτιό του. Νιώθει την καρδιά του να χτυπάει δυνατά. Δεν απαντάει.

Στην ίδια ομάδα είναι άλλα 20 παιδιά. Οι περισσότεροι δεν γράφουν τίποτα, αλλά βλέπουν τα μηνύματα. Κάποιοι γελάνε πίσω από την οθόνη τους, σκεπτόμενοι: «Εντάξει, μια πλάκα είναι, δεν θα πεθάνει κιόλας».

Η Ελένη, όμως, νιώθει σφίξιμο στο στομάχι. Ξέρει ότι αυτό που γίνεται είναι άδικο, αλλά φοβάται ότι αν μιλήσει, θα στοχοποιήσουν κι εκείνη.

Ξεκινήσαμε συζητώντας για τον ψηφιακό εκφοβισμό (cyberbullying). Η ιστορία του Μάνου, που είδε μια φωτογραφία του να διακωμωδείται σε μια ομαδική συνομιλία στο Viber, μας προβλημάτισε έντονα.
Αναγνωρίσαμε το «σφίξιμο στο στομάχι» που ένιωσε η Ελένη, η συμμαθήτρια που έβλεπε την αδικία αλλά φοβόταν να μιλήσει. Στο παιχνίδι ρόλων, δοκιμάσαμε την «Παρέμβαση». Φωνάξαμε «ΠΑΓΩΣΤΕ!» τη στιγμή της επίθεσης και αναζητήσαμε λύσεις. Μάθαμε πως ένα μήνυμα όπως «Παιδιά, αυτό δεν είναι αστείο, ας το σβήσουμε» ή η παρέμβαση του διαχειριστή, αρκούν για να σπάσουν τη σιωπή.
Ιστορία 2η: Κοινωνικός αποκλεισμός και ενσυναίσθηση.
«Το Άδειο Θρανίο»
Η Δανάη μεταγράφηκε στο σχολείο στα μέσα της Ε’ τάξης. Είναι ένα κορίτσι που δεν φοράει «μάρκες» και προτιμά να διαβάζει βιβλία στο διάλειμμα αντί να παίζει ποδόσφαιρο ή να χορεύει TikTok.

Μια παρέα κοριτσιών, οι «δημοφιλείς» της τάξης, αποφάσισαν ότι η Δανάη είναι «παράξενη».
.
Δεν την βρίζουν κατάμουτρα, ούτε τη χτυπούν. Απλώς… δεν υπάρχει. Όταν η Δανάη πλησιάζει την παρέα τους στο διάλειμμα, εκείνες χαμηλώνουν τη φωνή τους και φεύγουν. Όταν πρέπει να γίνουν ομάδες στο μάθημα, κανείς δεν την επιλέγει.

Η Δανάη κάθεται πάντα τελευταία στο λεωφορείο της εκδρομής, κοιτάζοντας το παράθυρο.

Μια μέρα, η Δανάη σταματά να έρχεται σχολείο. Ο δάσκαλος ανακοινώνει ότι είναι άρρωστη.

Ο Νίκος όμως, που μένει στην ίδια πολυκατοικία, ξέρει την αλήθεια: την άκουσε να κλαίει στις σκάλες λέγοντας στη μαμά της ότι «δεν θέλει να ξαναπάει σε αυτό το κτίριο».

Συνεχίσαμε με το θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού μέσα από την ιστορία της Δανάης, ενός κοριτσιού που ένιωθε «αόρατο» στο σχολείο επειδή ήταν διαφορετική.
- Η Τεχνική της «Άδειας Καρέκλας»: Τοποθετήσαμε μια άδεια καρέκλα στο κέντρο της τάξης μας. Ένας-ένας, πλησιάσαμε και «είπαμε» στη Δανάη λόγια αποδοχής, κατανοώντας ότι η αδιαφορία πληγώνει το ίδιο βαθιά με τις ύβρεις. Στο σενάριο «Το Διάλειμμα», είδαμε πώς μια απλή κίνηση –όπως το να αφήσει κάποιος την μπάλα για να κάνει παρέα σε ένα μοναχικό παιδί– μπορεί να αλλάξει όλο το κλίμα μιας τάξης.




Το «Θερμόμετρο των Συναισθημάτων»
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τον εσωτερικό μας κόσμο, φτιάξαμε ένα «Θερμόμετρο». Τοποθετήσαμε λέξεις-κλειδιά ανάλογα με την έντασή τους:
- Κόκκινο: Οργή και πανικός.
- Πορτοκαλί: Εκνευρισμός και απογοήτευση.
- Κίτρινο: Ανησυχία και αβεβαιότητα.
- Πράσινο: Ηρεμία και σιγουριά.


Η Δέσμευσή μας: «Το Δίχτυ Ασφαλείας»
Η ημέρα μας ολοκληρώθηκε με μια συλλογική δημιουργία. Κάθε ένας από εμάς έκοψε ένα χάρτινο ανθρωπάκι και έγραψε πάνω μια προσωπική δέσμευση:
«Θα κάτσω δίπλα σε όποιον είναι μόνος», «Θα αναφέρω κάθε προσβλητική ανάρτηση», «Δεν θα γίνω παθητικός θεατής».






Ενώσαμε τα ανθρωπάκια μας κρατώντας τα από τα χέρια, δημιουργώντας ένα μεγάλο «Δίχτυ Ασφαλείας» που καλύπτει όλη την τάξη μας. Καταλάβαμε πως ο εκφοβισμός σταματά εκεί που ξεκινά η δική μας αλληλεγγύη.



Στο σχολείο μας, κανένας δεν είναι μόνος!