Το τέλος του Χειμώνα και τον ερχομό των χελιδονιών γιόρταζαν τα παιδιά από την αρχαιότητα με τα “χελιδονίσματα”.  Κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού, τριγύριζαν στην πόλη και ζητούσαν φιλέματα.

Στα πρώτα βυζαντινά χρόνια, το “ελληνικό” έθιμο της χελιδόνας θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και στην αρχή απαγορεύτηκε από την εκκλησία Παρ’ όλα αυτά όμως τα παιδιά συνέχιζαν να τραγουδούν τον ερχομό της Άνοιξης και έτσι το έθιμο διατηρήθηκε όπως ακριβώς και στην αρχαιότητα. Σε κάθε μεριά της Ελλάδας, τα παιδιά ξεχύνονταν στους δρόμους για να καλωσορίσουν τα χελιδόνια τους, τους αγγελιοφόρους της Άνοιξης. Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ξύλινο χελιδόνι και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια . Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα “χελιδονίσματα” ενώ τα κουδουνάκια συνόδευαν το τραγούδι τους.

Ήρθε ήρθε χελιδόνα                               κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις

ήρθε και άλλη μεληδόνα                        καλοκαίρι θα μυρίσεις.

κάθησε και λάλησε                                 Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις,

και γλυκά κελάηδησε:                             πάλιν άνοιξη θ’ ανθίσεις.

“Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,

και Φλεβάρη φοβερέ

    Έτσι και τα παιδιά της δευτέρας τάξης, με τη δασκάλα τους κ. Τριμανδήλη και τη Μουσικό μας κ. Κουσκουρέλου υποδέχτηκαν την  Άνοιξη. Κρατώντας ο καθένας στα χέρια του τη χελιδόνα που έφτιαξε και φορώντας στο κεφάλι ένα στεφανάκι από αγριολούλουδα, τραγούδησαν στους συμμαθητές τους τα χελιδονίσματα. Το ίδιο έκαναν στους δρόμους και την παραλία του νησιού.Πολλοί ,ξαφνιάστηκαν, γιατί δε γνώριζαν αυτό το έθιμο. Σίγουρα όμως τους άρεσε, αφού  χειροκρότησαν τα παιδιά και τα φίλεψαν.