13ο Νηπιαγωγείο Αγίου Δημητρίου

Οι μικροί μας μαθητές είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια ξεχωριστή βιωματική δράση αφιερωμένη στη φύση, την υγιεινή διατροφή και την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση. Με τη βοήθεια του Δήμου και της γεωπόνου Σταυρούλας Κομπολίτη, τα παιδιά φύτεψαν φυτά λαχανικών και φρούτων, γνώρισαν τον κύκλο ζωής τους και έμαθαν πόση φροντίδα χρειάζονται για να μεγαλώσουν.

Με μεγάλο ενθουσιασμό ανέλαβαν και το πρώτο τους καθήκον ως μικροί κηπουροί, ξεκινώντας να ποτίζουν καθημερινά τα φυτά τους και να παρακολουθούν την ανάπτυξή τους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία καλλιεργούνται η υπευθυνότητα, η αγάπη για το περιβάλλον και η αξία της υγιεινής διατροφής ήδη από την προσχολική ηλικία.

Ευχαριστούμε θερμά τον Δήμο και ιδιαίτερα τη γεωπόνο Σταυρούλα Κομπολίτη για την πολύτιμη προσφορά και τη ζεστή παρουσία τους σε αυτή την όμορφη δράση.

Η διαδρομή μας στον κόσμο του σύγχρονου παιδικού βιβλίου κορυφώθηκε με ένα έργο που ανέτρεψε όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα γύρω από την αφήγηση. Το σιωπηλό βιβλίο (silent book) Η αρπαγή της κότας της Béatrice Rodriguez  (Εκδόσεις Ηλίβατον) αποτέλεσε μια ξεχωριστή αναγνωστική εμπειρία, όπου η εικόνα ανέλαβε εξ ολοκλήρου τον ρόλο του αφηγητή.

Από την πρώτη στιγμή, τα παιδιά παρατήρησαν με εντυπωσιακή οξύτητα την απουσία κειμένου. Δεν υπήρχαν λέξεις να καθοδηγούν την ανάγνωση, ούτε έτοιμοι διάλογοι και περιγραφές. Και ακριβώς εκεί γεννήθηκε η ανάγκη για προσωπική ερμηνεία, φαντασία και ενεργή συμμετοχή. Οι εικόνες μετατράπηκαν σε ανοιχτά πεδία νοήματος, όπου κάθε παιδί μπορούσε να δώσει τη δική του εκδοχή στην ιστορία.

Τα παιδιά δημιούργησαν τους δικούς τους διαλόγους, έδωσαν φωνή στους ήρωες και «έντυσαν» τις εικόνες με λόγια, σκέψεις και συναισθήματα. Κάθε σελίδα αποτέλεσε αφορμή για διαπραγμάτευση νοήματος, πρόβλεψη, ανατροπή και αφηγηματική σύνθεση. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ανάγνωση μετατράπηκε σε πράξη συνδημιουργίας, όπου ο αναγνώστης δεν ακολουθεί απλώς την ιστορία, αλλά συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωσή της. Η επιλογή του συγκεκριμένου βιβλίου δεν ήταν τυχαία. Μετά τη διερεύνηση της σχέσης εικόνας και συναισθήματος, της υλικότητας του βιβλίου και της πολυτροπικής αφήγησης, φτάσαμε σε ένα βιβλίο όπου η σιωπή της λέξης άφησε χώρο στη δύναμη της εικόνας και στη δημιουργική σκέψη των παιδιών. Γιατί τελικά, όταν το κείμενο απουσιάζει, η φαντασία καλείται να μιλήσει πιο δυνατά από ποτέ!

Μπορείτε να ακούσετε τα βιβλία που δημιούργησαν τα παιδιά εδώ:

Τμήμα 1: https://read.bookcreator.com/Nwjl5YEq74QhR2SoZLczqVxY5Gg2/vI11A-RwQDyy9kW_WvErEA

Τμήμα 2: https://read.bookcreator.com/Nwjl5YEq74QhR2SoZLczqVxY5Gg2/fDnHuoqLS_6iRRSxT6lBuA

Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας από το λαϊκό προς το σύγχρονο και το ψηφιακό παραμύθι, συναντήσαμε ένα βιβλίο που ξεχώρισε όχι μόνο για την ιστορία του, αλλά και για την ιδιαίτερη υλικότητα και αισθητική του μορφή. Το βιβλίο-ακορντεόν Όταν ο ήλιος πάει για ύπνο της Αργυρώ Πιπίνη, με εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή (Εκδόσεις Μάρτης), αποτέλεσε αφορμή για να προσεγγίσουμε το βιβλίο ως αντικείμενο τέχνης, αφήγησης και προσωπικής έκφρασης.

Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν από τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία «ξεδιπλώνεται» κυριολεκτικά μπροστά στον αναγνώστη. Η συνεχής ροή της εικόνας και του κειμένου δημιούργησε έναν διαφορετικό τρόπο ανάγνωσης, όπου η αφήγηση δεν περιορίζεται στη διαδοχή των σελίδων, αλλά εξελίσσεται χωρικά, μέσα από τη συνέχεια, τη σύνδεση και την οπτική μετάβαση.

Με αφετηρία αυτή την εμπειρία, τα παιδιά εργάστηκαν σε ζευγάρια και δημιούργησαν τα δικά τους βιβλία-ακορντεόν. Κάθε ομάδα ανέπτυξε μια πρωτότυπη ιστορία, επιλέγοντας να αφηγηθεί τα γεγονότα μέσα από την οπτική του ήρωα. Η διαδικασία αυτή ενίσχυσε όχι μόνο τη δημιουργική γραφή και τη φαντασία, αλλά και την ικανότητα υιοθέτησης διαφορετικών αφηγηματικών οπτικών και την κατανόηση της υποκειμενικότητας στην αφήγηση.

Οι μικροί δημιουργοί σχεδίασαν, δίπλωσαν, συνέθεσαν εικόνες και λέξεις, οργανώνοντας τη σκέψη τους σε μια αφήγηση με αρχή, εξέλιξη και συνέχεια. Στο τέλος, παρουσίασαν τα έργα τους στους συμμαθητές τους, μετατρέποντας την τάξη σε μια κοινότητα αναγνωστών και αφηγητών, όπου κάθε βιβλίο ξεδιπλωνόταν μαζί με τη φωνή και τη φαντασία των παιδιών. Γιατί τελικά, κάθε ιστορία αποκτά πραγματική ζωή όταν βρίσκει χώρο να ειπωθεί, να μοιραστεί και να ξεδιπλωθεί μπροστά στους άλλους!

Με αφορμή την επικείμενη γιορτή της μητέρας την Κυριακή, αδράξαμε την ευκαιρία στο νηπιαγωγείο μας να μιλήσουμε για την πιο τρυφερή και σημαντική παρουσία στη ζωή κάθε παιδιού: τη μαμά. Μέσα από συζητήσεις, ιστορίες και δημιουργικές δραστηριότητες, τα παιδιά εξέφρασαν με αυθεντικότητα τα συναισθήματα και την αγάπη τους για τη μανούλα τους. Μοιράστηκαν όσα την κάνουν τόσο ξεχωριστή στην καρδιά τους, ενώ το βιβλίο Αγάπη μου της Astrid Desbordes (Εκδόσεις Κόκκινο) μάς έδωσε την αφορμή να συζητήσουμε για την άνευ όρων αγάπη ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί.

Στη συνέχεια, με πολλή φαντασία και προσοχή, δημιούργησαν το πορτρέτο της μαμάς τους και ετοίμασαν μια ξεχωριστή κάρτα-δώρο: ένα λουλούδι φτιαγμένο με κοκαλάκι για τα μαλλιά (scrunchie), συνοδευόμενο από ένα πολύτιμο μήνυμα αγάπης.

Μαζί με τις εκπλήξεις που είχαμε ετοιμάσει για τις μαμάδες, η σημερινή μέρα έκλεισε με τον πιο όμορφο τρόπο, καθώς τα παιδιά φωτογραφήθηκαν μαζί με τη μαμά τους σε ένα ανθισμένο λουλούδι, γεμίζοντας τη στιγμή με χαμόγελα, αγκαλιές και συγκίνηση.

Η Γιορτή της Μητέρας αποτέλεσε μια πολύτιμη ευκαιρία για τους μικρούς μας μαθητές να κατανοήσουν πως οι σημαντικότερες αξίες γεννιούνται μέσα από την αγάπη, την τρυφερότητα και τον βαθύ δεσμό ανάμεσα στους ανθρώπους. Μέσα στα παιδικά βλέμματα, στις αγκαλιές και στα χαμόγελα, φάνηκε ξεκάθαρα πως η μητέρα είναι το πρώτο λιμάνι, η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη και πιο ανιδιοτελής μορφή αγάπης που ένα παιδί κουβαλά για πάντα μέσα στην καρδιά του!

Καθώς προχωρούμε από το λαϊκό προς το σύγχρονο και το ψηφιακό παραμύθι, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ένα έργο που αναδεικνύει με τόση καθαρότητα τη δύναμη της εικόνας και τη βαθιά της σύνδεση με το συναίσθημα. Ο λόγος για το εμβληματικό “Η χώρα των τεράτων” (Where the Wild Things Are) του Maurice Sendak.

Η ανάγνωση εστίασε στη σταδιακή μεταμόρφωση της εικονογράφησης: στη διεύρυνση του οπτικού πεδίου, στην κλιμάκωση της έντασης και, τελικά, στην εκτόνωση και συρρίκνωση της εικόνας. Τα παιδιά διερεύνησαν με το σώμα τους την έννοια της επέκτασης και της συστολής, μεταβαίνοντας από τη δυναμική «έκρηξη» στην ηρεμία. Με αυτόν τον τρόπο, η κατανόηση της αφήγησης μετατοπίστηκε από το γνωστικό επίπεδο στη βιωματική συμμετοχή.

Παράλληλα, μέσα από διαδικασίες συμβολικού παιχνιδιού και δημιουργικής αναπαράστασης, συγκροτήθηκαν φαντασιακά «τοπία συναισθημάτων». Τα παιδιά δεν περιορίστηκαν στην περιγραφή, αλλά προχώρησαν στη δόμηση ολόκληρων κόσμων: διαμόρφωσαν τοπία, έπλασαν πλάσματα, έδωσαν φωνή και κίνηση σε αφηρημένες έννοιες, μετασχηματίζοντας το συναίσθημα σε αφήγηση. Αν ψάχνετε αγριολούλουδα, θα τα βρείτε στη Χώρα του Θυμού, ενώ στη Λυπούπολη τα λουλούδια, βαριά από τη λύπη, είναι μαραμένα. Η φαντασία των παιδιών είναι απύθμενη!

Ακολουθώντας αυτή τη διαδρομή, παρουσιάσαμε και ταξιδέψαμε σε κάθε «χώρα» για να γνωρίσουμε τα πλάσματα που την κατοικούν.

Και καταλήξαμε πως, όσες διαδρομές κι αν διανύσουμε μέσα στα συναισθήματα, ο κοινός μας προορισμός παραμένει πάντοτε η χαρά!

Τα παιδιά του νηπιαγωγείου μας υποδέχτηκαν τον Μάιο με ενθουσιασμό, δημιουργώντας τα δικά τους πρωτομαγιάτικα στεφάνια με λουλούδια, εξασκώντας τη λεπτή κινητικότητα, τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους. Μέσα από αυτή τη βιωματική δραστηριότητα ήρθαν σε επαφή με την παράδοση και τη σημασία της φύσης στην καθημερινότητά μας.

Παράλληλα, μέσω καθοδηγούμενης συζήτησης και αξιοποίησης οπτικού υλικού, προσεγγίσαμε την έννοια της Εργατικής Πρωτομαγιάς ενισχύοντας την ικανότητα των παιδιών να νοηματοδοτούν τον κόσμο γύρω τους ως ενεργά και σκεπτόμενα μέλη της κοινωνίας.

Με αυτόν τον τρόπο, η Πρωτομαγιά αναδείχθηκε όχι μόνο ως μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης, αλλά και ως μια πρώτη ουσιαστική επαφή των παιδιών με αξίες που συνδέονται με την εργασία, τη συλλογικότητα και τον σεβασμό στα δικαιώματα.

Καλό μήνα!

Με την ολοκλήρωση των κλασικών παραμυθιών του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και των Αδερφών Γκριμ και περνώντας στο σύγχρονο βιβλίο,  εστιάσαμε στη διαδρομή ενός βιβλίου, από τη σύλληψη μιας ιδέας ως την τελική του παρουσία στα χέρια του αναγνώστη — μια διαδρομή που προϋποθέτει τη συνεργασία πολλών ανθρώπων με διαφορετικούς ρόλους και εξειδίκευση.

Τα παιδιά εξοικειώθηκαν με τα επαγγέλματα που συμβάλλουν στη δημιουργία και διακίνηση ενός βιβλίου: τον συγγραφέα, ο οποίος μετουσιώνει την ιδέα σε κείμενο· τον εικονογράφο, ο οποίος προσδίδει οπτική διάσταση στη γραπτή αφήγηση· τον εκδότη, ο οποίος αναλαμβάνει την επιμέλεια και την παραγωγή· τον βιβλιοθηκάριο, ο οποίος διασφαλίζει την πρόσβαση στη γνώση· τον βιβλιοπώλη, ο οποίος διαμεσολαβεί μεταξύ βιβλίου και του τελικού αποδέκτη, του αναγνώστη, ο οποίος ολοκληρώνει τον κύκλο νοηματοδοτώντας το κείμενο μέσα από την προσωπική του εμπειρία.

Η δραστηριότητα αυτή δεν περιορίστηκε σε μια απλή γνωριμία με επαγγέλματα. Αποτέλεσε ευκαιρία για τα παιδιά να κατανοήσουν ότι το βιβλίο είναι εξ ορισμού αποτέλεσμα συνεργασίας — μια διαδικασία στην οποία κάθε συντελεστής είναι αναντικατάστατος! Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο η φιλαναγνωσία δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά μια διαδικασία που θεμελιώνεται στη βαθύτερη κατανόηση του τι σημαίνει βιβλίο στον κόσμο μας.