από τους μαθητές και τις μαθήτριες του Δ1 και τον Υπεύθυνο Εκπαιδευτικό, κ. Διονύση Χριστόπουλο
“Μαμά”, η πρώτη λέξη της ζωής μου.
Είσαι ο δηγός της ύπαρξής μου, η ηλιαχτίδα που ζεσταίνει τη μέρα μου…
Το φως που χαράζει το μονοπάτι του ορίζοντά μου…
Ακούω τον χτύπο της καρδιάς σου και γαληνεύουν τα όνειρά μου.
Τικ τακ, τικ τακ…
“Μαμά”, είσαι η παλέτα που χρωματίζεις με κόκκινο τον καμβά της ψυχής μου
βάφεις με άσπρο το μαύρο και κάνεις τα αδύνατα δυνατά.
Απαλύνεις τον πόνο, κερνώντας με χαρά.
“Μαμά”, το χαμόγελό σου χωρά όλον τον κόσμο ,
το φιλί σου γιατρειά και παρηγοριά η αγκάλη σου.
Είσαι το τριαντάφυλλο που δε ρίχνει ποτέ τα πέταλά του και μοσχοβολά…
“Μαμά”, με φωτίζεις με γνώση,
όπως το φεγγάρι τη μαύρη νυχτιά και πασπαλίζεις με χρυσόσκονη τα όνειρά μου…
Σπέρνεις αγγέλους,
στα φτερά σου κουρνιάζουν οι ανησυχίες, οι χαρές και οι λύπες.
“Μαμά”, είσαι ο παράδεισός μου, το αίμα μου, η ζωή μου όλη.
“Σ’ αγαπώ, μαμά!”



































