«Από το ραδιόφωνο της κυρίας Καλλιόπης ακουγόταν ένα στρατιωτικό εμβατήριο. Τα μάτια της μητέρας είχαν βουρκώσει. “Γιατί κλαις;”
Με κοίταξε. “Ο πόλεμος είναι φοβερός” είπε και μπήκε και κείνη μέσα στο σπίτι».
Από το μυθιστόρημα Όταν ο ήλιος… της Ζωρζ Σαρή
Είπαμε με δικά μας λόγια την ιστορία και εστιάσαμε στα δεινά που φέρνει ο πόλεμος.
..
Διαβάσαμε ιστορίες για τους στρατιώτες που πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας ,μέσα στα χιόνια και τις κακουχίες!
Τα παιδιά αποφάσισαν να φτιάξουν τον δικό τους στρατιώτη που θα κρατάει στο χέρι του την ελληνική σημαία!
Κολλήσαμε τις εργασίες πάνω σε κάνσον και φτιάξαμε ένα μικρό καδράκι να στολίσουμε το δωμάτιό μας!
Διαβάσαμε και σχολιάσαμε με τον δικό μας τρόπο το
«Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», του Οδυσσέα Ελύτη (απόσπασμα)
Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μέσα στο κλάμα του·
Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι
Καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
Εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά,
Εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!
………………………………………….
Ήταν γενναίο παιδί.
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του,
Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά,
Και με το κράνος του – γυαλιστερό σημάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα μεσ’ στο μυαλό
που δεν γνώρισε κακό ποτέ του)
Με τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά
Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του.
-Φωτιά στην άνομη, φωτιά!
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο,
Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας.
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν.
Γιατί να κλάψουν
Ήταν γενναίο παιδί!
Απ’ το «Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο για τον
χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»
του Οδυσσέα Ελύτη
Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο για τον χαμένο
ανθυπολοχαγό της Αλβανίας
Ήταν γενναίο παιδί
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του
Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
Και με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα μεσ’ στο μυαλό
Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)
Με τους στρατιώτες του ζερβά-δεξιά
Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του
– Φωτιά στην άνομη φωτιά! –
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο
Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν
Γιατί να κλάψουν
Ήταν γενναίο παιδί!
Όλοι μας συμφωνήσαμε ότι ο πόλεμος φέρνει μόνο κακό και δεν λύνει προβλήματα!!!
Είπαμε ΟΧΙ στον πόλεμο!
Ζητήσαμε από τα παιδιά να μιλήσουν με την οικογένειά τους και να φέρουν ,αν επιθυμούν υλικό και φωτογραφίες για την επέτειο του 1940!
Στολίσαμε με αυτά το ταμπλό της τάξης!
Είπαμε τα ποιηματάκια μας και τραγουδήσαμε με κέφι τραγούδια που υμνούν τους στρατιώτες που πολέμησαν για να έχουμε εμείς σήμερα την ελευθερία μας!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ!
