Το 1940 ο κόσμος ζούσε την τραγωδία ενός μεγάλου πολέμου.

Η Γερμανία, με ηγέτη τον Χίτλερ, μαζί με τη σύμμαχό της Ιταλία, με ηγέτη τον Μπενίτο Μουσολίνι, κατάφερε να κατακτήσει τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Ο Ιταλός δικτάτορας αποφάσισε να κατακτήσει τη μικρή και, όπως φαινόταν, αδύναμη να αντισταθεί Ελλάδα. Μετά την βύθιση του ελληνικού πλοίου «Έλλη» τον Αύγουστο, την ημέρα της Παναγιάς, στις 27 Οκτωβρίου, ο Ιταλός πρεσβευτής  Γκράτσι ζητά από τον Ιωάννη Μεταξά, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, να παραχωρηθούν στον στρατό της Ιταλίας λιμάνια, δρόμοι, σιδηρόδρομοι και χώροι για στρατόπεδα.

Απαιτεί με λίγα λόγια την παράδοση της Ελλάδας.

H απάντηση ήταν «ΟΧΙ».

Με τρία γράμματα σε δύο συλλαβές, αρχίσαμε, ως Έλληνες, να γράφουμε και πάλι  την Ιστορία μας, με συνθέτη την ψυχή μας και μουσική τον Ύμνο μας, ανάμεσα στους βομβαρδισμούς και τον ήχο των σειρήνων της Γενικής Επιστράτευσης.

Ο στρατός αντιστέκεται στα σύνορα, βαρύς ο χειμώνας στα βουνά της Πίνδου.

Ο επικός αγώνας των Ελλήνων  παραμένει στην ιστορία ως σημείο αναφοράς και τιμής. Είναι χαρακτηριστικό το δημοσίευμα μιας αγγλικής εφημερίδας στις 4-4- 1941:

“Από τώρα και στο εξής δε θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες

 αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.”

Οι Ιταλοί δεν μπορούν μόνοι τους να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες. Το  1941,

στις 6 Απριλίου,  οι σύμμαχοι της Ιταλίας, οι Γερμανοί, δίνουν τη λύση κάνοντας επίθεση, στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. Η αντίσταση του εξαντλημένου ελληνικού λαού απέναντι σε μία πολεμική μηχανή δεν είναι αρκετή. Μέχρι το τέλος του Απριλίου οι Γερμανοί έχουν την Ελλάδα στην κατοχή τους. Η μαύρη περίοδος της κατοχής ,

που αποτυπώνει στις σελίδες της Ιστορίας μας, πείνα, αρρώστιες, θανάτους παιδιών, βασανιστήρια ανθρώπων,

που αντιστέκονται ή απλά χρησιμοποιούνται παραδειγματικά για εκφοβισμό…

Η δικαίωση με την ευλογημένη ώρα της απελευθέρωσης έφτασε στις 12 Οκτωβρίου του 1944.